အခန်း ၆၉၃

အခန်း (၆၉၃)

သစ်ခုတ်သမား၏ များပြားလှသော လက်ပါးစေများနှင့် ကိုယ်ရံတော်များသည် ပတ်ဝန်းကျင်၌ ပုန်းကွယ်နေကြသော်လည်း ထိုဝင်းဂေဟာအတွင်း၌ ထူးခြားသော လှုပ်ရှားမှုတစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေသည်ကို ယင်းတို့အားလုံး သတိမပြုမိကြချေ။

“ဒါကို သက်သေလို့ ယူဆလို့ရတာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား။ ဘာပဲပြောပြော ဒါက သစ်ခုတ်သမား သုံးတဲ့ ပုဆိန်ပဲလေ။”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပုဆိန်ကို မြှောက်ပြလျက် ယင်းက ထိုသစ်ခုတ်သမားအား မိမိကိုယ်တိုင် သုတ်သင်ချေမှုန်းခဲ့ကြောင်း သက်သေအဖြစ် ပြသလိုက်ချေသည်။

တတိယမြောက် ပစ်မှတ်မှာ အဘိုးအိုတစ်ဦး ဖြစ်၏။ ထိုသူသည် အလွန်အမင်း အသက်ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်ပြီး အတိုင်းအဆမရှိသော အာဏာကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော်လည်း သေဆုံးရန် ငြင်းဆန်နေသကဲ့သို့ ယင်းအာဏာကို စွန့်လွှတ်ရန်လည်း လုံးဝဆန္ဒမရှိချေ။

ထို့ကြောင့် လူအများအပြားက သူ့ကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရန် အမြဲတစေ ကြံစည်နေကြသည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ အိမ်တော်မှာ ရန်ချီနိုင်ငံအတွင်း၌ အစောင့်အရှောက် အထူထပ်ဆုံးသော အိမ်တော်ကြီး ဖြစ်ပေသည်။

အတိုင်းမသိ များပြားလှသော လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတို့သည် ထိုအိမ်တော်အတွင်း၌ အသက်ပျောက်ခဲ့ကြရသော်လည်း အဘိုးအိုမှာမူ ယနေ့တိုင် အသက်ထင်ရှား ရှိနေဆဲ ဖြစ်ချေသည်။

ပုံမှန်ရက်များအတိုင်းပင် အဘိုးအိုသည် စာကြည့်ခန်းအတွင်း၌ စာဖတ်နေပြီး အသွင်အပြင်မှာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ပညာရှိတစ်ဦးကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

ထိုသူသည် မှောင်မိုက်သော အရိပ်အောက်၌ လူသားစား မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မည်မျှရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည်ကိုမူ သူနှင့် အနီးကပ်ဆုံး ဆွေးမျိုးသားချင်းများသာ သိရှိကြပေရာသည်။

အဘိုးအို၏ နောက်ကွယ်၌ အရိပ်တစ်ခုသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ရွေ့လျားလာပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဝတ်ရုံနက်ကို ဆင်မြန်းထားသော ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပုံရိပ်အဖြစ်သို့ စုစည်းပေါ်ပေါက်လာချေသည်။

“မင်းရဲ့ သေဆုံးခြင်းက အနားကို ရောက်လို့လာပြီ။” ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အသံတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ ပါဝင်ခြင်း မရှိချေ။

အဘိုးအိုသည် တုန်လှုပ်သွားပုံရပြီး ချက်ချင်းပင် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို တွေ့ရှိသွားသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သော အမူအရာများ ထင်ဟပ်သွားချေသည်။

“မင်း... မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အထဲကို ဝင်လာတာလဲ။” အဘိုးအိုသည် မိမိ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးပမ်းနေသော်လည်း မျက်နှာပေါ်မှ အမူအရာကမူ သူ့ကို သစ္စာဖောက်နေချေပြီ။

“ဘာမှာတမ်းစကား ပြောဖို့ ရှိသေးလဲ။” ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

အဘိုးအိုသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး “မင်းက... ယမမင်း အဖွဲ့အစည်းက လူသတ်သမားလား။ မဖြစ်နိုင်တာ။ ငါ့ရဲ့ ရာထူးနဲ့ အာဏာအရ ယမမင်း ဌာနချုပ်က ဘာဖြစ်လို့ လူသတ်သမားကို စေလွှတ်ရမှာလဲ။ ဌာနချုပ်က စေလွှတ်တဲ့ လူသတ်သမား ဆိုရင်တောင် ကြေးညိုအဆင့် လူသတ်သမားကိုပဲ စေလွှတ်ရမှာ။” ဟု ဆိုလေသည်။

သူ၏ ပြောစကားမှာ မှန်ကန်ပေရာ သူသည် ယမမင်း ဌာနချုပ်အကြောင်းကို များစွာ သိရှိနားလည်ထားပုံရချေသည်။

ဤအဘိုးအိုသည် စင်စစ်အားဖြင့် စတုတ္ထအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူမျှသာ ဖြစ်ပြီး အသက်အရွယ်လည်း လွန်စွာ ကြီးရင့်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ခွန်အားမှာ များစွာ ဆုတ်ယုတ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အိမ်တော်အတွင်းရှိ အစောင့်အရှောက်များထဲတွင်လည်း ပဉ္စမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ်ထက် မြင့်မားသော ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးသာ ရှိပြီး ဘိုးဘေးနယ်ပယ် အဆင့်ရှိသူ တစ်ဦးမျှပင် မရှိချေ။

ထိုသို့သော ခွန်အားမျိုးမှာ အမှန်တကယ်ပင် အရှက်ရဖွယ်ရာ ဖြစ်ပေသည်။

ယမမင်း အဖွဲ့အစည်းအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော တာဝန်မျိုးကို ကြေးညိုအဆင့် လူသတ်သမားများထံသို့သာ အပ်နှံလေ့ရှိသော်လည်း ထိုကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ ဤအဘိုးအိုကို ရင်ဆိုင်ရသည်မှာ အန္တရာယ်လွန်စွာ များပြားပြီး ရရှိမည့် ဆုလာဘ်ကလည်း လုံလောက်အောင် များပြားခြင်း မရှိချေ။

ကျင့်စဉ်အဆင့် မြင့်မားသော လူသတ်သမားများသည်လည်း မိမိတို့၏ အဆင့်အတန်းကို နှိမ့်ချ၍ ဤတာဝန်ကို လက်ခံရန် အလိုမရှိကြချေ။

ထို့ကြောင့်ပင် အဘိုးအိုသည် မိမိကိုယ်မိမိ အမြဲတစေ ဘေးကင်းလုံခြုံနေသည်ဟု ထင်မှတ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်တန်ရာသည်။

ဤအိမ်တော်ကြီးသည် အစောင့်အရှောက် ထူထပ်ရုံမျှမက အစီအရင် ကန့်သတ်ချက်များစွာကိုလည်း ထားရှိထားပြီး ထိုအရာအားလုံးမှာ ယမမင်း လူသတ်သမားများ၏ အရိပ်ဆိုးသတ်ဖြတ်ခြင်း ပညာရပ်ကို ခုခံကာကွယ်ရန် ဖြစ်ချေသည်။

ထိုပညာရပ်မှာ အရိပ်များအတွင်းသို့ ပေါင်းစည်းဝင်ရောက်နိုင်သော အဆင့်မြင့် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှု အတတ်ပညာ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဤအစီအရင် ကန့်သတ်ချက်များသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားအောက်၌ လုံးဝ ထင်ရှားပေါ်လွင်နေပြီး အလွယ်တကူပင် ကျော်ဖြတ်ခြင်း ခံလိုက်ရလိမ့်မည်ဟု အဘိုးအိုတစ်ယောက် မည်သို့မျှ တွေးထင်ထားခဲ့မိမည် မဟုတ်ချေ။

“မင်း ပြောလို့ ပြီးပြီလား။” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခေါင်းကို မော့လိုက်ရာ သူ၏ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ မျက်နှာကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်ချေသည်။

စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ပြင်ပရှိ ကာကွယ်ရေးအစောင့်များသည် အံ့အားသင့်သွားကြပြီး တံခါးဝမှနေ၍ အကြိမ်အနည်းငယ် အော်ဟစ်ခေါ်ဆိုလိုက်ပြီးနောက် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြချေသည်။

သို့သော်လည်း ယင်းတို့ စောင့်ရှောက်နေသော အရှင်သခင်မှာမူ ယခုအခါ၌ အသက်ပျောက်ကွယ် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေသည်။

ချက်ချင်းပင် အိမ်တော်ကြီးတစ်ခုလုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။

နတ်ကွန်းကျောင်းတော်၏ ပြင်ပ၌ အဘိုးအိုသည် မိမိ၏ တံမြက်စည်းကို သိမ်းဆည်းလိုက်ချေသည်။ သူသည် ထိုနေရာ၌ တစ်နေ့ကုန် သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေခဲ့သော်လည်း နတ်ကွန်းကျောင်းတော်မှာ သေးငယ်လှသဖြင့် အမှန်တကယ်တွင် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ရန် နေရာ မရှိတော့ချေ။

သို့သော်လည်း သူသည် အခြားလုပ်ဆောင်စရာ ကိစ္စမရှိသဖြင့် ဘေးနားရှိ မှီထိုင်ကုလားထိုင်ပေါ်၌ သက်တောင့်သက်သာပင် ထိုင်နေလိုက်တော့သည်။

“ဒီနေ့ လာတဲ့ သခင်လေးက တကယ့်ကို ထူးဆန်းတာပဲ။ သူက အလျင်လိုနေတယ်လို့ ခဏခဏ ပြောနေတာ ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။ ဒီလို အလုပ်မျိုးက စိတ်ရှည်သည်းခံမှု အများကြီး လိုအပ်တာလေ။” အဘိုးအိုသည် မတတ်သာသကဲ့သို့ ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ချေသည်။

“ငါ ဒီအလုပ်ကို လုပ်လာတာ အနှစ်သုံးဆယ် ရှိပြီ။ အဲဒီ စိတ်မရှည်တဲ့ကောင်တွေ အကုန်လုံး သေကုန်ကြပြီ။ ငါလို အဘိုးကြီးလောက်တောင် မစွမ်းဆောင်နိုင်ကြဘူး။” အဘိုးအိုသည် မိမိဘာသာ ရယ်မောလိုက်သည်။

သူသည် နေ့စဉ် သတင်းပေးများထံမှ သတင်းအချက်အလက်များကို ရရှိနေသဖြင့် ဤနေရာ၌ ထိုင်နေရုံမျှဖြင့် ယမမင်းထံမှ လစာငွေကို အလွယ်တကူ ရယူနိုင်ချေသည်။

ဤအလုပ်မှာ အလွန်ပင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှပေသည်။

“ဒီတစ်ကြိမ် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုက သုံးလလောက် ကြာဦးမှာပဲ။ ဘာပဲပြောပြော အဲဒီ သုံးယောက်စလုံးက ရန်ချီနိုင်ငံမှာ အလွန် ကျော်ကြားတဲ့သူတွေလေ။ သူတို့ကို ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ လုပ်ကြံလို့ ရမယ်ဆိုရင် ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်မလဲ။” အဘိုးအိုသည် မိမိ၏ အတွေ့အကြုံများအပေါ် အခြေခံ၍ ခန့်မှန်းတွေးတောနေတော့သည်။

သို့သော်လည်း နေဝင်ရိုးရီ အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ အဘိုးအိုသည် မိမိထံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မတ်တပ်မရပ်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရချေသည်။

ဤမျှ နောက်ကျနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဤနေရာ၌ လူတစ်ဦးမျှ မရှိသင့်ချေ။ ဤနေရာမှာ လူသူဝေးလံသော တောကန္တာရ ဖြစ်ပေရာ တစ်စုံတစ်ဦး လမ်းပျောက်လာခြင်းလောဟု တွေးတောမိသည်။

အဘိုးအိုသည် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ ဝတ်ရုံနက်ကို ဆင်မြန်းထားသော လူတစ်ဦး မိမိထံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရချေသည်။

“မင်းက ဘယ်သူလဲ။”

ထို ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ဆင်ထားသူ မိမိအနားသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ အဘိုးအိုသည် မေးမြန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုသူသည် ယခင်က ရောက်ရှိလာသော ဌာနချုပ်မှ လူသတ်သမား ခေါင်းဆောင်နှင့် လွန်စွာ တူညီပြီး နှစ်ဦးစလုံး ဝတ်ရုံနက်ကို ဆင်မြန်းထားကြသော်လည်း အဘိုးအိုသည် တစ်ချက်ကြည့်ရုံမျှဖြင့် ဤဝတ်ရုံနက်ဝတ်ဆင်ထားသူမှာ ဌာနချုပ်မှ လူသတ်သမား ခေါင်းဆောင် မဟုတ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ချေသည်။

ထိုလူသည် ခေါင်းကို မော့လိုက်ရာ သူ၏ အေးစက်တည်ငြိမ်သော မျက်ဝန်းများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

“ယာတာ ရယူအိချိ၊ ရန်ချီနိုင်ငံ၊ ယာမာကာဝါ စီရင်စုက လူဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်သုံးဆယ်က ယမမင်းရဲ့ အပြင်စည်း သတင်းကွန်ရက်ထဲကို ဝင်ရောက်ခဲ့တယ်။ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ သူက ယမမင်းဆီကို သတင်းအချက်အလက်တွေ အများကြီး ပေးပို့ခဲ့လို့ ရန်ချီနိုင်ငံက လူအများကြီး အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်၊ အဲဒီထဲက အစိတ်အပိုင်း အနည်းငယ်က လူကောင်းတွေ ဖြစ်ကြတယ်။”

ထိုလူငယ်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်ချေသည်။

ယာတာ ရယူအိချိသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး နောက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆုတ်ခွာလိုက်သည်။

သူ၏ အတိတ်သမိုင်းကြောင်းများသည် ယမမင်းအဖွဲ့သို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက်ပိုင်း လုံးဝ ဖျက်ဆီးခြင်း ခံခဲ့ရပြီးဖြစ်ရာ မည်သူက ဤအကြောင်းအရာများကို သိရှိနေသနည်းဟု တွေးတောကာ ထိတ်လန့်သွားရချေသည်။

“မင်း... မင်းက အမှန်တကယ် ဘယ်သူလဲ။”

ယာတာ ရယူအိချိက အေးစက်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ထိုလူသည် အေးစက်စွာ နှစ်ကြိမ်မျှ ရယ်မောလိုက်ပြီး “ငါက ချင်ယွမ်ဖုန်းပဲ။” ဟု ဆိုလိုက်ချေသည်။

သူ၏ ပြောစကား ဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး ယာတာ ရယူအိချိ၏ ရင်ဘတ်ကို တည့်တည့်မတ်မတ် ဖောက်ထွင်းသွားတော့သည်။

ဤအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်သည် နောက်ဆုံး၌ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ချေသည်။

“မင်း ကံဆိုးသွားတာပဲ။ ငါက ရန်ချီနိုင်ငံက လူဖြစ်နေလို့ မင်းအကြောင်းကို စုံစမ်းသိရှိနိုင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့၊ တခြားလူတစ်ယောက်ကလည်း မင်းနဲ့အတူ အဖော်ပြုပေးဖို့ ရောက်လာဦးမှာပါ။”

ထိုသို့ ပြောကြားပြီးနောက် လူငယ်သည် နတ်ကွန်းကျောင်းတော်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်သွားပြီး တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခုနှင့်အတူ ထိုဝတ်ရုံနက်ဝတ်ဆင်ထားသူမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မကြာမီ အချိန်အတွင်းမှာပင် ထိုနေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ချက်ချင်းပင် သေဆုံးနေသော အဘိုးအိုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လွန်စွာ အံ့အားသင့်သွားရချေသည်။

အတိုင်းအဆမရှိသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည် ချက်ချင်းပင် ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပြန့်နှံ့သွားသော်လည်း မီတာငါးထောင်ပတ်လည်အတွင်း၌ မည်သည့် ချုံခိုတိုက်ခိုက်မှုမျှ ရှိမနေချေ။

“သူတို့က ငါ့ကို ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ဘာဖြစ်လို့ ဒီလို အဘိုးအိုတစ်ယောက်ကို သတ်ရတာလဲ။” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

အပေါ်ယံအားဖြင့် ကြည့်မည်ဆိုပါက ဤအဘိုးအိုမှာ နတ်ကွန်းကျောင်းတော်၏ ဘေးနားတွင် ဆိတ်ငြိမ်စွာ နေထိုင်နေသော သာမန်အဘိုးအိုတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

“ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒါက ငါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ ငါတို့ ပြန်ရောက်တဲ့အချိန်အထိ သူတို့ မသိသေးဘူးဆိုရင် အဲဒီကျမှပဲ သတင်းပို့လိုက်တော့မယ်။” ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် အဘိုးအိုအား ရိုးရှင်းစွာ သင်္ဂြိုဟ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် နေရာပြောင်းအစီအရင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်ချေသည်။

အလင်းတန်းများ တောက်ပလာသည်နှင့်အမျှ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပုံရိပ်သည် နတ်ကွန်းကျောင်းတော်မှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ နောက်ထပ် ပစ်မှတ်ရှိရာနေရာသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လောကအနှံ့အပြား၌ နေရာပြောင်းအစီအရင်များကို တည်ဆောက်ထားခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် မိမိသွားရောက်လိုသော မည်သည့်နေရာသို့မဆို အလွယ်တကူပင် နေရာပြောင်းရွှေ့နိုင်သဖြင့် လွန်စွာ အဆင်ပြေလှပေသည်။

သို့သော်လည်း အတိုင်းအဆမရှိသော ရင်းမြစ်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူများသာလျှင် ဤနေရာပြောင်းအစီအရင်များကို တည်ဆောက်နိုင်ပြီး ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်နိုင်စွမ်း ရှိကြပေရာသည်။

နောက်ထပ်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချင်ယွမ်အင်ပါယာ၊ ကျန့်ဂီအင်ပါယာ၊ ဝူးချီအင်ပါယာနှင့် အခြားသော နေရာများသို့ သွားရောက်ခဲ့ပြီး ထိုနေရာများကို သူသည် လွန်စွာ လွမ်းဆွတ်နေခဲ့မိသည်။

ဤနေရာများအားလုံးမှာ သူ ယခင်က ရောက်ရှိခဲ့ဖူးသော နေရာများ ဖြစ်ကြပြီး နေရာအားလုံးသို့ လှည့်လည်မကြည့်ရှုနိုင်ခဲ့သော်လည်း ဖြတ်သန်းသွားလာခဲ့ဖူးချေသည်။

သူသည် မိမိယခင်က သိကျွမ်းခဲ့ဖူးသော လူအချို့နှင့်ပင် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခဲ့သော်လည်း ထိုသူများမှာမူ သူ့ကို မမှတ်မိကြတော့ချေ။