အခန်း ၆၉၇

အခန်း (၆၉၇) အိုင်ဖေး၏ ပျက်သုဉ်းခြင်း

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စုစိုက်ကြည့်ရှုကာ စူးစမ်းလိုက်လေသည်။ ယခင်က ဤနေရာသည် တိုက်ခိုက်ခြင်း ခံခဲ့ရဖူးသဖြင့် သူသည် ပို၍ပင် သတိကြီးစွာ ထားနေမိသည်။

ထိုသူတို့သည် အားအင်အဆမတန် ကြီးမားကြသော်လည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ တန်းစီ၍ ဝယ်ယူခြင်း မရှိကြချေ။

ကုန်သည်ကြီးများအသင်း၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ တည်းခိုခန်း၌သာ အခြေချကာ လူမသိသူမသိ မကောင်းဆိုးဝါး အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှင့်နေကြ၏။

ထိုသူသည် ယောက်ျားလော မိန်းမလောဟူ၍ ခွဲခြားရန် မစွမ်းသာဘဲ မှေးမှိန်သော အလင်းတန်းတစ်ခုအောက်တွင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်ထားရာ ယင်းက ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် စုံစမ်းထောက်လှမ်းမှုကိုပင် ပိတ်ဆို့ထားလေသည်။

“ဒါ ဒီနေရာကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ သိုင်းပညာရှင်ကြီးလား” ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ဝင်ရောက်လာတော့သည်။

သို့သော်လည်း ထိုသူသည် တည်းခိုခန်းအတွင်း၌သာ ငြိမ်သက်စွာ နေထိုင်နေပြီး ညမှောင်သည်အထိ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ မပြုလုပ်ခဲ့ချေ။

“လမ်းကြုံလို့ ဝင်နားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို ပိုပြီး ဂရုတစိုက် စောင့်ကြည့်ရမယ်။ ငါ့အနားမှာ ဝမ်ချိုင်ရှိနေတာမို့ လောလောဆယ်တော့ ဘာပြဿနာမှ ရှိလာနိုင်စရာ မမြင်ဘူး” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ထိုနေရာမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာခဲ့လေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့ကို မတွေ့ရှိခဲ့ရသဖြင့် အလွန် စိတ်ပျက်မိသော်လည်း သူ့အား တစ်စုံတစ်ယောက်က စောင့်ဆိုင်းနေသည့် နန်ဝူးမြို့သို့ မြန်နိုင်သမျှ မြန်အောင် ပြန်လည် ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။

မြေနက်မြေ၏ အပြင်ဘက်ရှိ တည်းခိုခန်းအတွင်း၌မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းတစ်မွန်းလွဲလုံး စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော ထိုသူသည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်နိုင်တော့၏။

“သူက ငါ့ကို စုံစမ်းထောက်လှမ်းနိုင်ပြီး ငါကကျ သူ့ကို ပြန်ပြီး မရိပ်မိနိုင်အောင် ဘယ်သူများ ဖြစ်နေပါလိမ့်၊ ထိုသေနာခွေးကြီးများ ဖြစ်နေမလား” ထိုသူသည် လည်ချောင်းကွဲကြီးဖြင့် အော်ဟစ်နေသည့်အလား အသံဗလံအက်အက်ဖြင့် မိမိဘာသာ ညည်းတွားလိုက်သည်။

ထိုသို့သော စောင့်ကြည့်ခံနေရသည့် ခံစားချက်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အခါမှသာ ထိုသူသည် ဦးခေါင်းကို ရမ်းခါလျက် တည်းခိုခန်းအပြင်ဘက်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်လှမ်းသွားလေတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း နန်ဝူးမြို့သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိချိန်တွင် သန်းခေါင်ယံအချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ ယင်းက သူနှင့် ထိုသူတောင်းစားတို့ ချိန်းဆိုထားသည့် အချိန်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

သူသည် လောင်းကစားရုံမှ ထွက်ခွာလာစဉ်က ထိုသူတောင်းစား၏ အနားမှ အသာအယာ ဖြတ်သန်းသွားရင်း သတင်းအချက်အလက်အချို့ကို ချန်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒီည သန်းခေါင်ယံကျရင် ဝမ်တာ တည်းခိုခန်းမှာ ဆုံကြရအောင်”

ထိုသူတောင်းစားသည် လောင်းကစားရုံအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာသော ရှာမိသားစုဝင်များ၏ မောင်းထုတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသဖြင့် ဝမ်တာ တည်းခိုခန်း၏ အနောက်ဘက်သို့ နှေးကွေးစွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ရသည်။

သူတောင်းစားတစ်ယောက်၏ အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းကို မည်သူမျှ ဂရုစိုက်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤနေရာသည် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် ရှိပြီး ပန်းခြံငယ်တစ်ခုကဲ့သို့ အလွန်တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်လှရာ ဘေးနားရှိ တည်းခိုခန်းနှင့် လုံးဝ ခြားနားသော ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေသည်။

တစ်ဖက်တွင် စည်ကားသိုက်မြိုက်နေသော တံလျှပ်အိပ်မက်တစ်ခု ရှိနေပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လှသော ပကတိအရှိတရား ဖြစ်နေ၏။

သူသည် သစ်ပင်ကြီး၏ အခြေသို့ ရောက်ရှိသည့်အခါ ပက်လက်လှန်၍ တစ်ဖန် ပြန်လည် အိပ်စက်လိုက်ပြန်သည်။

“ဘယ်သူ ဖြစ်နိုင်မလဲ” သူတောင်းစားသည် မိမိဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိသည်။ ထိုသူက မိမိ၏ မူလအမှန်တရားကို ရိပ်မိသွားခြင်းများ ဖြစ်နေမည်လော။

မကြာမီ သန်းခေါင်ယံအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး လူရိပ်တစ်ခုသည် ဤနေရာ၌ အသာအယာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့တော့သည်။

“ဟေ့၊ မင်း ငါ့ကို ဒီနေရာကို ဘာလို့ ခေါ်တာလဲ။ စားစရာ သောက်စရာ တစ်ခုခုများ ပါလာလား” အဘိုးအိုသူတောင်းစားသည် မည်သည့်ယဉ်ကျေးမှုမျှ မရှိဘဲ လှမ်း၍ အော်ဟစ်မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝိုင်အိုးတစ်အိုးနှင့် အမဲသားထုတ်တစ်ထုတ်ကို ပစ်ပေးလိုက်ရာ အဘိုးအိုသူတောင်းစား၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းပသွားပြီး ချက်ချင်းပင် လုယူကာ ဝိုင်ကို ရေကဲ့သို့ အငမ်းမရ သောက်သုံးတော့သည်။

သူသည် ရာစုနှစ်ဝက်ခန့် ထမင်းငတ်နေသည့်အလား အားရပါးရ စားသောက်နေမိ၏။

“မင်းက အမှန်တရားအတိုင်း ပြောရရင် ဘယ်သူလဲ” အဘိုးအိုသူတောင်းစားသည် အမဲသားကို ဝါးမြိုရင်း ဝိုင်ကို သောက်လျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ လူရိပ်ကို ကြည့်ကာ အလွန်အမင်း စိတ်နှလုံး ထိခိုက်ခံစားရသဖြင့် ညည်းတွားသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်မှာ “အိုင်ဖေး”

ရင်းနှီးလှသော အမည်နာမကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အဘိုးအိုသူတောင်းစားသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် အမဲသားများကို ပါးစပ်ထဲသို့ ဆက်လက်၍ အတင်းအကျပ် သွတ်သွင်းနေပြန်သည်။

“ဘာအိုင်ဖေးလဲ။ အိုင်ဖေးဆိုတာ သေသွားတာ ကြာလှပြီ။ မင်း လူမှားနေပြီ ထင်တယ်။ ငါ ဒီအမဲသားနဲ့ ဝိုင်ကိုတော့ မင်းကို ပြန်မပေးနိုင်ဘူး” အဘိုးအိုသူတောင်းစားသည် ပါးစပ်ထဲတွင် အစားအစာများ ပြည့်နှက်နေလျက် ညည်းတွားပြောဆိုနေ၏။

“ငါ ဘယ်တော့မှ လူမမှားဘူး။ မင်းက ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက အိုင်ဖေးပဲ၊ နတ်ဘုရားတွက်ချက်ခြင်း အိုင်မိသားစုက အိုင်ဖေးပဲ။ ပြီးတော့ မင်းက ငါ့ရဲ့ ညီအစ်ကို၊ အိုင်ဖေးပဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက လေးနက်တည်ကြည်စွာ ပြောကြားလိုက်သည်။

ထိုသို့သော မူလအမှတ်အသားများသည် အိုင်ဖေး၏ နှလုံးသားကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားသဖြင့် သူသည် အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲသွားရတော့သည်။

သို့သော်လည်း သူသည် ရုတ်တရက် သတိဝင်လာပြီး နောက်ဆုံး စကားလုံး ဖြစ်သော... ညီအစ်ကို ဟူသည့် စကားကို ကြားလိုက်ရသည်။

အိုင်ဖေးသည် ချက်ချင်းပင် ထရပ်လိုက်ရာ သူ၏ လျင်မြန်ဖြတ်လတ်မှုများသည် အားအင်ချိနဲ့နေသော သူတောင်းစားတစ်ယောက်နှင့် လုံးဝ မတူညီတော့ချေ။

သူသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ ပြေးသွားပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခေါင်းဆောင်းကို အတင်းအကျပ် ဆွဲဖွင့်လိုက်လေသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာပြင်တစ်ခုသည် သူ၏ ရှေ့မှောက်၌ ပေါ်ပေါက်လာသော်လည်း အိုင်ဖေးသည် မည်သည့်ကြောက်ရွံ့မှုကိုမျှ မခံစားရဘဲ မျက်ရည်များ ဝဲလျက် တိုးညှင်းစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်မှာ “ဒါ... ဒါ စီနီယာအကို မဟုတ်လား”

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်ဝန်းများသည်လည်း နီရဲလာပြီး “ငါပါပဲ၊ ငါ ပြန်လာခဲ့ပြီ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အိုင်ဖေးသည် မိမိကိုယ်မိမိ ဆက်လက်၍ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ မျက်နှာကို လက်ဝါးနှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ကာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးတော့သည်။

“ငါ သိနေခဲ့တယ်၊ စီနီယာအကို မသေနိုင်ဘူးဆိုတာ ငါ သိနေခဲ့တယ်၊ ငါ သိနေခဲ့တယ်...”

“အိုင်ဖေး၊ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အိုင်ဖေးကို ဆွဲထူလိုက်ပြီး “မင်း ဘာလို့ ဒီလို အခြေအနေမျိုးအထိ ဖြစ်သွားရတာလဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

အိုင်ဖေးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီလျက် ပြောရှာသည်မှာ “စီနီယာအကို... ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကြီး ပျက်စီးသွားပြီ၊ ဂိုဏ်းချုပ်လည်း မရှိတော့ဘူး၊ ယွင်ယဲ့ယဲ့တောင်မှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ...”

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နှလုံးသားသည် တုန်လှုပ်သွားရသည်။ ယွင်ယဲ့ယဲ့ပါ ထိုသို့သော ဘေးဒုက္ခနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်တန်ရာသည်။

သူ မထွက်ခွာမီက အိုင်ဖေးသည် လက်ထပ်တော့မည် ဖြစ်သဖြင့် မင်္ဂလာပွဲကို စောင့်ဆိုင်းရန် ပြောကြားခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုကဲ့သို့သော အဆုံးသတ်မျိုး ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။

“ဘယ်သူ လုပ်တာလဲ၊ ဒါကို ဘယ်သူ လုပ်တာလဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သွားကို ကြိတ်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

အိုင်ဖေးသည် ဦးခေါင်းကို ရမ်းခါလျက် ငိုကြွေးကာ “ငါ မသိဘူး စီနီယာအကို။ အဲ့လူတွေ ဘယ်ကနေ ရောက်လာမှန်း ငါ မသိဘူး။ သူတို့က ပထမဆုံး ဂိုဏ်းချုပ်ကို အနိုင်ယူလိုက်ပြီးတော့ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တွေကို စတင် သတ်ဖြတ်ကြတာပဲ... ငါ့မှာ ဘာအစွမ်းအစမှ မရှိဘူး။ ငါ ယဲ့ယဲ့ကို မကယ်တင်နိုင်ခဲ့ဘူး...”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားရသည်။ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကြီးသည် ဤသို့ဖြင့် အဆုံးသတ်သွားခဲ့ရပေပြီ။

“ငါ့ကို အကြောင်းအရာ အစအဆုံး အသေးစိတ် ပြောပြပါ၊ ပြီးတော့ မင်း ဘာလို့ ဒီလို အခြေအနေမျိုးအထိ ဖြစ်သွားရလဲဆိုတာကိုပါ ရှင်းပြပါ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြတ်သားစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အဖြစ်အပျက် အစအဆုံးကို နားလည်သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော သိုင်းပညာရှင်ကြီးတစ်ဦးသည် ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကို တိုက်ခိုက်ပြီး ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်ကို အနိုင်ယူခဲ့ကာ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ တပည့်များကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အဆုံးသတ်တွင် ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ တပည့် ဆယ်ပုံတစ်ပုံမျှသာ ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

ဂိုဏ်းချုပ်၏ သတင်းအစအန ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အကြီးအကဲများသည်လည်း ပုန်းအောင်းနေကြရ သို့မဟုတ် အသတ်ခံခဲ့ကြရလေသည်။

အိုင်ဖေး၏ စေ့စပ်ထားသူ ယွင်ယဲ့ယဲ့သည် ဤဘေးဒုက္ခအတွင်း၌ ပါဝင်ပတ်သက်သွားပြီး အိုင်ဖေးနှင့် ကွဲကွာသွားခဲ့ရသော်လည်း အိုင်ဖေးသည် ကံကောင်းစွာဖြင့် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

နောက်ဆုံး မီးတောက်ကြီးသည် ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ပြီး အလောင်းကောင်များကို အားလုံး ပြာချပစ်ခဲ့သဖြင့် အိုင်ဖေးအနေဖြင့် ယွင်ယဲ့ယဲ့ကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်ရန်ပင် မစွမ်းသာခဲ့ချေ။

သို့သော်လည်း သူသည် ကနဦးတွင် ယွင်ယဲ့ယဲ့ မသေသေးဟု ယုံကြည်သဖြင့် ယွင်ယဲ့ယဲ့၏ ဇာတိမြေအပါအဝင် နေရာအနှံ့အပြားတွင် လိုက်လံရှာဖွေခဲ့သော်လည်း မည်သည့်ရလဒ်မျှ မရရှိခဲ့ပေ။

စိတ်နှလုံး ကြေကွဲပျက်စီးသွားသော အိုင်ဖေးသည် နန်ဝူးမြို့သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး သေဆုံးမည့်ရက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည့် သူတောင်းစားတစ်ဦးအဖြစ် ခန္ဓာကိုယ်သာရှိပြီး ဝိညာဉ်မရှိသော အလောင်းကောင်မိစ္ဆာသဖွယ် နေထိုင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“စီနီယာအကို... အစ်ကို ဒီတစ်ခေါက် ပြန်လာတာ ကလဲ့စားချေဖို့လား။ ငါ့ကိုပါ ခေါ်သွားပါ၊ ငါ ယဲ့ယဲ့အတွက် ကလဲ့စားချေချင်တယ်” အိုင်ဖေး၏ နှလုံးသားထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ တစ်ဖန် ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

သူ၏ စီနီယာအစ်ကို ရှိနေသရွေ့ ဤကိစ္စသည် ဤမျှဖြင့် ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်း အဘယ်ကြောင့် မသေဆုံးခဲ့ရသနည်းဟူသည်ကိုလည်းကောင်း၊ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်အတွင်း ချင်ယွမ်ဖုန်း မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်ကိုလည်းကောင်း သူ မသိရှိချေ။

အကျဉ်းချုပ်ရလျှင် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မှတ်မိသွားပြီးနောက် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုတည်းသော အတွေးသာ ရှိတော့သည်၊ ယင်းက ကလဲ့စားချေရန် ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဦးခေါင်းကို ရမ်းခါလိုက်ပြီး အိုင်ဖေး၏ ပြင်းပြနေသော စိတ်ဆန္ဒကို ရေအေးဖြင့် လောင်းထည့်လိုက်သကဲ့သို့ ပယ်ဖျက်လိုက်လေသည်။

“မဖြစ်သေးဘူး၊ အခုက ကလဲ့စားချေရမယ့် အချိန်မဟုတ်သေးဘူး”

“အချိန်က ရောက်နေပါပြီ။ အဲ့လူတွေက ငါတို့ရဲ့ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက တပည့်တွေကို လိုက်လံ အမဲလိုက်နေတုန်းပဲ၊ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ မြေနက်မြေကိုလည်း လောဘတကြီး စောင့်ကြည့်နေကြတာ။ ငါတို့ ဘာလို့ ကလဲ့စားမချေရမှာလဲ” အိုင်ဖေးက ပြတ်သားစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နှေးကွေးစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး အိုင်ဖေးထံသို့ ဆေးလုံးပုလင်း ပေါင်းများစွာနှင့် သိုလှောင်အိတ်တစ်ခုကို ပစ်ပေးလိုက်၏။

“ငါ မင်းအနားမှာ အကြာကြီး မနေနိုင်ဘူး။ ငါ အခု ယမမင်းအဖွဲ့ထဲမှာ ရှိနေတာ။ ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ သိုင်းပညာရှင်က ဘယ်သူလဲဆိုတာကို စုံစမ်းဖို့အတွက် ငါ လူသတ်သမားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ပိုပြီး မြင့်မားတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်အောင် လုပ်ရမယ်။ ငါ သူ့ကို ငါ့လက်နဲ့ကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်ချင်တာ”

“ဒါဆို... ငါကကော ဘာလုပ်ရမလဲ” အိုင်ဖေးက တိုးညှင်းစွာ မေးမြန်းရှာသည်။

“ငါ့ရဲ့ သတင်းကိုပဲ စောင့်နေပါ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့၊ ချန်ဒါချောင်နဲ့ ချန်ရှောင်ချောင်ကိုတောင် မပြောမိပါစေနဲ့”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက လေးနက်စွာ မှာကြားလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အမှောင်ထုအတွင်းသို့ တဖြည်းဖြည်း ချင်းကွယ် ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

အိုင်ဖေးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း ထွက်ခွာသွားသော အရပ်မျက်နှာကို ကြည့်လျက် သိုလှောင်အိတ်နှင့် ဆေးလုံးများကို ဆိတ်ငြိမ်စွာ သိမ်းဆည်းလိုက်တော့သည်။