အခန်း ၅၂

အခန်း။ ၅၂

ဂျင်မိသားစု၏ အကြီးဆုံးသား ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ယနေ့တွင် အိမ်မှ နှင်ထုတ်ခံလိုက်ရသည်။

သူ့ကို ကြာရှည်စွာ ပြုစုစောင့်ရှောက်လာခဲ့သည့် အစေခံမလေးနှင့်အတူပင်။

"ဘယ်လို... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါ့ကို ဒီလိုလုပ်ရက်တာလဲ"

ရက်စက်စွာ ပိတ်ထားသော ပင်မတံခါးကြီးရှေ့တွင် ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ငိုယိုကာ တံခါးဖွင့်ပေးရန် တောင်းပန်သော်လည်း ဂျင်ဆူမောက်၏ သဘောထားမှာ ပြတ်သားလွန်းသည်။

"ချက်ချင်း ထွက်သွားတော့"

"အမေ"

ဂျင်ဆူမောက်၏ ပြတ်သားသော အမူအရာကြောင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် မိခင်ဖြစ်သူ ယူဆောဟွန်းကို လှမ်းခေါ်လိုက်သော်လည်း သူမကလည်း မျက်နှာလွှဲသွားသည်။

"ဂ….ဂါဟျွန်း..."

"ဂရုစိုက်သွားပါ အစ်ကိုကြီး"

ဂျင်ဂါဟျွန်းသည် ဝမ်းနည်းသယောင်ယောင်ဖြင့် မျက်ရည်မကျသော်လည်း လက်စွပ်ဖြင့် မျက်လုံးကို သုတ်လိုက်သည်။

ဤမျှကြီးမားသော အိမ်တော်တွင် သူဘက်မှ ရပ်တည်ပေးမည့်သူ တစ်ယောက်မျှမရှိကြောင်း သိလိုက်ရသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ လှည်းပေါ်တက်ရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

"လှည်းမောင်းသူ။ ရှန်ဒေါင်းပြည်နယ်ကို ပို့ပေးပါ။ မိသားစုရဲ့ တိုက်ပွဲငယ်က အဲဒီမှာရှိတော့ ခဏလောက် ပုန်းနေမှ ဖြစ်မယ်"

"တကယ်ပဲ အဆင်ပြေပါ့မလား"

လှည်းမောင်းသူမှာ နူးညံ့သော အမူအရာနှင့် နွေးထွေးစွာ ပြုံးတတ်သည့် သတ်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားဖြစ်သည်။

"ဟုတ်တယ်။ ငွေဘယ်လောက်ကုန်ကုန် ကိစ္စမရှိဘူး ကျွန်တော့်ကို ပို့ပေးပါ။ အဲဒီတိုက်ပွဲငယ်ကို လုံခြုံအောင် ပို့ပေးရင် ကျွန်တော် တာဝန်ယူပြီး လျော်ကြေးပေးပါ့မယ်"

"သခင်လေး အလိုရှိရင် ကျွန်တော် ဘာမဆိုလုပ်ရမှာပေါ့။ ရှန်ဒေါင်းကို သွားပါမယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

နောက်ဆုံးတွင် စိတ်အေးချမ်းသာ ဖြစ်သွားသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် နံရံကိုမှီကာ ညည်းတွားလိုက်သည်။

ထိုအတောအတွင်း စီးယုနှင့် လှည်းမောင်းသူတို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ စကားပြောနေကြသည်။

ဤအကြောင်းကို ဘာမျှမသိရှာသော ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် အလောင်းကောင်ကဲ့သို့ အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် လေဟာနယ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"သခင်လေး။ ရှန်ဒေါင်းအထိက ဝေးပါတယ်။ နည်းနည်းလောက် အိပ်လိုက်ပါလား"

"အ….အိပ်လိုက်ရမလား ငါ အရမ်းပင်ပန်းနေတယ် စီးယု"

"ဟုတ်ကဲ့ ကောင်းကောင်း အိပ်စက်ပါ"

စီးယုက ယပ်ခတ်ပေးလိုက်သောအခါ ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် သူ၏ ပူပန်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုအားလုံးကို ဖယ်ရှားပစ်ရန် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။

"ခလော…ခလော…"

သူ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အိပ်ပျော်သွားသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ကြည့်ကာ စီးယုက ယုတ်မာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဟီးဟီး... ကောင်းကောင်းအိပ်ပါ သခင်လေး"

……

ထိုအချိန်တွင် လှည်းကို လွှတ်လိုက်သော ယူဆောဟွန်းသည် ဂျင်ဆူမောက်ကို အသာအယာ ဖက်လိုက်သည်။

"မှန်ကန်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ရော ဟုတ်ရဲ့လား"

"နမ်ဂန်းမိသားစုခေါင်းဆောင် ကိုယ်တိုင် လာရောက်ရှင်းပြတာဆိုတော့ ပြဿနာ မရှိနိုင်ပါဘူး။ ပြီးတော့ အိမ်တော်ထိန်း ပြောသလိုပဲ ဒီနေရာက ဆိုဟွန်းအတွက် အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။ မင်ဂိုဏ်းမဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အကာအကွယ်ကို ရနိုင်မယ့် အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော်က ဆိုဟွန်းအတွက် ပိုလုံခြုံပါလိမ့်မယ်"

"ကျွန်မရဲ့ အစ်ကိုကြီး သေချာပေါက် ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်မှာပါ"

မိဘနှစ်ပါး၏ စိုးရိမ်စိတ်နှင့် ဂျင်ဂါဟျွန်း၏ မယိမ်းယိုင်သော ယုံကြည်မှုတို့နှင့်အတူ ဂျင်ဆိုဟွန်းကို တင်ဆောင်လာသည့် လှည်းမှာ အရှိန်ပြင်းစွာ မောင်းနှင်သွားသည်။

ရှန်ဒေါင်းရှိရာ အရှေ့ဘက်သို့ မဟုတ်ဘဲ တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်လျက်ပင်။

"ငွေရောင်အမှတ်တံဆိပ်အဖွဲ့ကို ရှင်းပစ်လိုက်ပြီပေါ့လေ"

တိတ်ဆိတ်နေသော ရေကန်ရှေ့တွင် ငါးမျှားနေသည့် လူကြီးတစ်ယောက်က စကားပြောလိုက်သည်။

သူ၏ အသံသည် ချုံပုတ်များကြားမှတစ်ဆင့် နူးညံ့စွာ ပျံ့လွင့်သွားပြီး မကြာမီပင် အခြားလူကြီးတစ်ယောက် ပေါ်လာသည်။

သူသည် ငါးမျှားနေသည့် လူကြီးဘေးတွင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်စွာ ထိုင်လိုက်ပြီး ဗလာဖြစ်နေသော ငါးမျှားတံပေါ်တွင် လက်တင်လိုက်သည်။ နှစ်ဦးစလုံးသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ငါးမျှားနေကြသည်။ သို့သော် ထိုတိတ်ဆိတ်မှုမှာ ကြာရှည်မခံပေ။

"ငါ ငါးမျှားရတာ မုန်းတယ်။ ငါးက အစာကို ကိုယ်တိုင် လာမကိုက်မချင်း စောင့်နေရတာမျိုးကို မကြိုက်ဘူး။ ငါ လိုချင်တဲ့အရာရှိရင် ငါ့လက်နဲ့ ကိုယ်တိုင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်မှ စိတ်အေးရတာ"

"မင်းက မင်ဂိုဏ်းမဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ စစ်သေနာပတိချုပ်အဖြစ် ကြာလွန်းနေလို့ ဖြစ်မယ်"

"ဖြစ်နိုင်တာပေါ့"

မူယုံသည် သူကိုင်ထားသော ငါးမျှားတံကို လွှတ်ချလိုက်သည်။

မကြာမီပင် ငါးမျှားတံမှာ ဘယ်ညာလှုပ်ခါနေပြီး ငါးက အစာကို ကိုက်လိုက်သော်လည်း မူယုံက အာရုံမစိုက်ပေ။

"အသုံးမဝင်တော့တဲ့ မုဆိုးခွေးကိုတော့ ပြုတ်စားပစ်ရမယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီမုဆိုးခွေးက တစ်နေ့ကျရင် သူ့သခင်ကို သွားဖြဲမယ့် ကောင်လေးတစ်ယောက်ပဲ"

"ငါတို့ကော အဲဒီလိုပဲလား"

မူယုံ၏ မျက်ဝန်းများသည် ထိုလူကြီး၏ မျက်ဝန်းနှင့် ဆုံသွားသည်။

သူ၏ ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်များသည် ခါးအထိ ကျနေပြီး မျက်နှာကို ဖုံးလွှမ်းနေသည့် အရေးအကြောင်းများနှင့် ဖြူရော်ရော် မျက်ဝန်းများသည် မနောက်ကျိဘဲ ငွေဗန်းအိုကြီးတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။

"နာမည်မဲ့ တည်းခိုခန်းရဲ့ တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်တောင် နာမည်မရှိဘူးလို့ ပြောကြတယ်။ မင်းကော အဲဒီလိုပဲလား"

"ကျွန်တော်လည်း ချွင်းချက် မရှိပါဘူး"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နာမည်မဲ့တဲဆိုတာ စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ အဖွဲ့အစည်းပဲ"

မူယုံသည် စနစ်တကျ ခေါက်ထားသော သားရေစက္ကူကို ရင်ဘတ်ထဲမှ ထုတ်ယူကာ ထိုလူကြီးထံ ပေးလိုက်သည်။

ထိုလူကြီးသည် စက္ကူကို ဖြန့်လိုက်ပြီး အတွင်းတွင် ရေးသားထားသည်များကို မျက်စိဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါက ဘာလဲ"

"နာမည်မဲ့ တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်ကို ပေးစရာ နောက်ထပ် ဘာရှိဦးမှာလဲ"

"အထူးအဆင့် ဒီကောင်လေးက ချွန်းမိသားစုရဲ့ ကလေးတွေထက် ပိုအရေးကြီးတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား"

နာမည်မဲ့ တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်သည် လုပ်ကြံရန် ပစ်မှတ်နာမည်ဘေးတွင် ရေးထားသော အထူးအဆင့်ဟူသော စကားလုံးကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

နာမည်မဲ့ တဲ တည်ထောင်ပြီးကတည်းက ဤအဆင့်ကို သတ်မှတ်ခြင်းမှာ ဒုတိယအကြိမ်မြောက်သာ ဖြစ်သည်။

ပထမဆုံး အထူးအဆင့်မှာ အဖြူရောင်လနန်းတော်၏ သခင် ချွန်းယူဆင်ဖြစ်ပြီး ဒုတိယ အထူးအဆင့်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသည့် လူ၏နာမည်မှာ ရင်းနှီးမှု မရှိသေးပေ။

"သိုင်းမိသားစု ဒါမှမဟုတ် ဂိုဏ်းမဟုတ်ဘဲ ကုန်သည်မိသားစုရဲ့ သားတစ်ယောက်..."

အထူးအဆင့်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသူသည် တာဝန်အားလုံးတွင် ဦးစားပေးအမြင့်ဆုံး ဖြစ်လိမ့်မည်။ ဆိုလိုသည်မှာ နာမည်မဲ့ တဲရှိ အတော်ဆုံး လုပ်ကြံသူများသည် ပစ်မှတ်ကို သတ်ရန် အသက်စွန့်ရလိမ့်မည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။

"ကျွန်တော် ဘာကို အမုန်းဆုံးလဲ ဆိုတာ သိလား"

"မင်း အမုန်းဆုံးက... ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ အချက်တွေပေါ့"

"ဟုတ်တယ်။ ကျွန်တော် ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့အချက်တွေကို အမုန်းဆုံးပဲ။ ခန့်မှန်းလို့မရ၊ ထိန်းချုပ်လို့မရတဲ့ အရာပေါ့။ ဒါထက် ကြောက်စရာကောင်းတာ ဘာမှမရှိဘူး"

မူယုံ၏ မျက်လုံးများသည် တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင် လက်ထဲရှိ စက္ကူဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

"အဲဒီကောင်လေးက ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့အချက် ကိုယ်တိုင်ပဲ။ သူရှိတဲ့ နေရာတွေမှာ ငါ့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေ အားလုံး ပျက်စီးခဲ့တယ်"

ဂွန်ဆွန်းချုံကို လုပ်ကြံမှု ပျက်စီးခဲ့ပြီး မိသားစုငါးခု၏ မျိုးဆက်သစ် ထူးချွန်သူများကို လုပ်ကြံမည့် အစီအစဉ်လည်း ပျက်စီးခဲ့သည်။

ထို့ပြင် ငွေရောင်အမှတ်တံဆိပ်အဖွဲ့၏ လုပ်ကြံသူများလည်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ မူယုံသည် ၎င်းကို တိုက်ဆိုင်မှုဟု မယူဆပေ။

ထို့ကြောင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းဆိုသည့် လူသည် မူယုံအတွက် အခက်ခဲဆုံးသော တည်ရှိမှုက ပြောင်းလဲနိုင်သည့်အချက်ပင်။

"မင်းကို အချိန်ဘယ်လောက် ပေးရမလဲ"

မူယုံ၏ မေးခွန်းကို တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်က ဖြေသည်။

"အထူးအဆင့်အတွက် သတ်မှတ်ထားတဲ့ နောက်ဆုံးအချိန် မရှိဘူး။ အဲဒီကောင်လေးက အထူးအဆင့်နဲ့ တကယ်ထိုက်တန်တယ်ဆိုရင် အနည်းဆုံး တစ်နှစ်တော့ ကြာလိမ့်မယ်"

"တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ပြောပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက မရှုံးနိမ့်ရမယ့် တောင်းဆိုချက်ဆိုတာ မှတ်ထားပါ"

တောင်းဆိုမှုကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် မူယုံသည် ရေကန်မှ အရင် ထွက်ခွာသွားသည်။

တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် လူကြီးသည် သူကိုင်ထားသော စက္ကူကို မီးတောက်ဖြင့် မီးရှို့လိုက်ပြီး ပြာများကို ရေကန်ထဲသို့ ကြဲချလိုက်သည်။ မကြာမီတွင် လူကြီး၏ ငါးမျှားတံမှာ တင်းကျပ်သွားသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးမှ ကိုက်ခဲလာသောကြောင့် လူကြီးသည် ငါးမျှားတံကို အားဖြင့် ဆွဲလိုက်သည်။ သို့သော် တင်းကျပ်နေသော ငါးမျှားကြိုးမှာ ပြတ်သွားသည်။

"အို….ဟို…."

အစာကိုသာ ယူပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ရေကူးသွားသည့် ရေကန်ထဲမှ ငါးကို ကြည့်ကာ လူကြီးသည် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါးကြီးတစ်ကောင် ပေါ်လာပုံပဲ"

…..

"သခင်လေး ကျေးဇူးပြုပြီး ထပါတော့…."

"အွန်း... ဘာဖြစ်လို့လဲ ငါတို့ ရောက်ပြီလား"

နှစ်ရက်အကြာမှ နိုးလာသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် လှည်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။ အချိန်အတော်ကြာမှ နေရောင်ကို မြင်ရသည်မို့ သူ၏ မျက်လုံးများ နာကျင်နေသည်။

"ဝင်ရောက်လိုသူတွေက မဟာမိတ်အဖွဲ့က ထုတ်ပေးတဲ့ ဝင်ခွင့်လက်မှတ်ကို ပြသရမယ်"

ထိုကျယ်လောင်သော အသံကြောင့် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ မှေးစင်းနေသော မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"...ဒါ ဘာအသံလဲ"

ပင်လယ်ပြင်ရဲ့ အေးမြတဲ့အသံကို ကြားရမယ်လို့ ထင်ထားခဲ့တာ... ဘာဖြစ်လို့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ အသံကြမ်းကြီးကို ကြားနေရတာလဲ...

ပြီးတော့ ဝင်ရောက်ခြင်းဆိုတာကကော... ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ...

ဂျင်ဆိုဟွန်း မျက်တောင်ခတ်နေစဉ် စီးယုက သူမ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

"ဒီမှာ ဒီမှာပါ"

စီးယု၏ လက်ကို ဆွဲခေါ်ရာသို့ လိုက်သွားပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အိမ်တော်ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိလာသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ အရပ်ခြောက်ချက်ကျော်လောက် ရှိမည့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်။

ဂျင်ဆိုဟွန်းကိုယ်တိုင်လည်း အရပ်ရှည်သူ ဖြစ်သော်လည်း ဤသိုင်းပညာရှင်မှာ သူ့ထက် တစ်ခေါင်းပိုမြင့်နေသည်။

"ဝင်ခွင့်လက်မှတ်ကို ပြပါ"

"ဝင်ခွင့်လက်မှတ် မဖြစ်နိုင်တာ..."

ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ အကြည့်များသည် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားပြီး အိမ်တော်ဝင်ပေါက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော အမှတ်တံဆိပ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

[အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော်]

အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော်၏ နာမည်ကို တုန်ယင်သော အကြည့်များဖြင့် ရေရွတ်နေသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် သစ္စာဖောက်ခံရသည့် ခံစားချက်ဖြင့် တုန်ယင်လျက် စီးယုကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မမင်း... နောက်တစ်ခါ..."

"တောင်းပန်ပါတယ် သခင်လေး။ ဒါပေမဲ့ ဒီအရာအားလုံးက သခင်လေးအတွက် ကျွန်မရဲ့ သစ္စာတရားပါ"

"ဒီလောက် လိမ်မာပါးနပ်တဲ့ ကလေးမလေး"

"ဒီမှာ"

ဂျင်ဆိုဟွန်း တစ်ခုခု မပြောခင်မှာပင် စီးယုက အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော်၏ ဝင်ခွင့်လက်မှတ်ကို အရင် ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ အရောင်တင်ထားသော အပြာရောင် ကျောက်စိမ်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် အပြာရောင် တန်ဆာမှာ နေရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေသည်။

"ဟွန်း"

ဝင်ပေါက်ကို စောင့်ကြပ်နေသည့် မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ သိုင်းပညာရှင်သည် ဝင်ခွင့်လက်မှတ်ကို အသေးစိတ် စစ်ဆေးပြီးနောက် မှတ်ပုံတင်စာအုပ်ကို ကိုင်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"နာမည်နဲ့ မျိုးနွယ်စု ဒါမှမဟုတ် မိသားစုနာမည်ကို ပြောပါ"

"မ….မဟုတ်ပါဘူး ဒီကောင်မလေးကပဲ..."

"သူ့နာမည်က ဂျင်ဆိုဟွန်းပါ။ ရှန်ရှီးပြည်နယ် ဂျင်မိသားစုရဲ့ သားအကြီးဆုံးပါ"

စီးယုက သူ့အစားမှတ်ပုံတင်ပေးလိုက်ပြီး ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်ပြီဖြစ်သည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းဆီသို့ မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ သိုင်းပညာရှင်များ ချဉ်းကပ်လာသည်။

"ဝင်ခွင့်ပြုပါတယ်။ တာအိုကျောင်းတော်ထဲကို ချက်ချင်း ဝင်သွားပေးပါ"

"အာ... အာ..."

ပင်လယ်ပြင်ကို ငေးကြည့်ရင်း တိုက်ပွဲငယ်လေးတစ်ခုမှာ အေးချမ်းစွာ နေထိုင်ဖို့ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့သည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ပရိယာယ်များသည့် အစေခံမလေး၏ သစ္စာဖောက်မှုကြောင့် အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော်ထဲသို့ အတင်းအကျပ် ဝင်ရတော့မည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေသည်။

"ခခဏလေး"

ထိုအချိန်တွင် စီးယုက မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ သိုင်းပညာရှင်များကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

"ကျွန်မလည်း သူနဲ့အတူ ဝင်ရမှာပါ"

စီးယု၏ စကားကြောင့် သိုင်းပညာရှင်တို့၏ မျက်နှာမှာ ထူးဆန်းသွားသည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ"

"ကျွန်မက သခင်လေးဂျင်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သစ္စာရှိ အစေခံ စီးယုပါ"

"အစေခံ အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော်ကို ဝင်ခွင့်ပြုထားတဲ့ တာဝန်ရှိသူတွေကလွဲရင် တခြားသူတွေ ဝင်လို့မရဘူး"

"သခင်လေးက ကျွန်မမပါရင် ဘာမှလုပ်လို့ မရဘူးလေ"

စီးယုက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုယိုကာ တောင်းပန်နေသဖြင့် သူမ၏ သနားစရာ အဖြစ်ကို မြင်ရသော ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ အံ့ဩမိပြန်သည်။

စီးယု ဘာဖြစ်တာလဲ။

သူ့ကို ချက်ချင်း စွန့်ပစ်ပြီး မိသားစုအိမ်တော်ကို ပြန်သွားလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော စီးယုသည် တာအိုကျောင်းတော်ထဲသို့ မည်သို့နည်းဖြင့်မဆို ဝင်နိုင်ရန် ကြိုးစားနေသည်။

ငါ သခင်လေးဘေးကနေ ဘယ်လိုမှ ခွဲလို့မရဘူး။

စီးယုမှာ အသည်းအသန် ဖြစ်နေသည်။

စီးယု။ ဆိုဟွန်းနဲ့အတူ တာအိုကျောင်းတော်ကို လိုက်သွားပါ။ ပြီးတော့ ဆိုဟွန်းကို ဂရုစိုက်ပေးပါ။

ဒါပေမဲ့... ကျွန်မ တကယ် လိုအပ်ပါ့မလား ကျွန်မမှာ ဝင်ခွင့်လက်မှတ်မှ မရှိတာ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆိုဟွန်းဘေးမှာ နေပါ။ မဟုတ်ရင် အဲဒီငပျင်းကောင်က တာအိုကျောင်းတော်မှာ တစ်ယောက်တည်း ဘယ်လို အသက်ဆက်မလဲ။

အင်း...

ဂျင်ဆိုဟွန်းကို တာအိုကျောင်းတော်သို့ ပို့လိုက်ပြီး ဂျင်ဂါဟျွန်း၏ ကိုယ်ပိုင်အစေခံ ဖြစ်ရန် စီစဉ်နေသည့် စီးယုသည် ဂျင်ဆိုဟွန်းနောက်သို့ အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော်ထဲအထိ လိုက်သွားရန် အစီအစဉ် မရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် ဂျင်ဆူမောက်၏ နောက်ဆက်တွဲ ကမ်းလှမ်းချက်ကြောင့် စီးယု၏ အကြည့်များ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဒီတစ်ခါ အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူငယ်အစေခံတွေအားလုံး အိမ်တော်ကနေ ထွက်သွားကြပြီ။ အိမ်တော်ထိန်းလည်း အသက်ကြီးပြီမို့ အနားယူဖို့ စဉ်းစားရတော့မယ်... နောက်ဆက်ခံသူကို ဘယ်သူ့အပ်ရမလဲဆိုတာ စိတ်ပူမိတယ်။

ဂျင်ဆူမောက်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ရှင်းနေပြီး စီးယုအနေဖြင့် ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်ခံ၍ မရပေ။

ဒီစီးယုပါ သခင်ကြီး….သခင်လေးကို ပြုစုဖို့ ကျွန်မ အသက်ပေးပြီး တာဝန်ယူပါ့မယ်။

အိမ်တော်ထိန်း၏ နောက်ဆက်ခံသူ ရာထူးကို အာမခံချက်ဖြင့် ဂျင်ဆူမောက်နှင့် စာချုပ်ချုပ်ဆိုထားသည့် စီးယုသည် ဂျင်ဆိုဟွန်းနှင့်အတူ အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော်ထဲသို့ မည်သို့နည်းဖြင့်မဆို ဝင်ရပေမည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မ ဒီလိုပဲ တောင်းပန်ပါတယ်။ သခင်လေးနဲ့အတူ ဝင်ခွင့်ပြုပေးပါ"

"မရဘူးလို့ ပြောနေတယ်လေ လွှတ်ပေးစမ်း"

မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ သိုင်းပညာရှင်များက စီးယုကို ခါထုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အိမ်တော်ထိန်းရာထူးအတွက် ရူးသွပ်နေသည့် ကောင်မလေးမှာ အလွယ်တကူ လွှတ်မပေးပေ။

ထိုအချိန်တွင် စီးယုကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် သိုင်းပညာရှင်တို့၏ နောက်မှ သတ်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။

"ဘာတွေ ဆူညံနေတာလဲ"

"အကြီးအကဲဝူဂျမ်"

အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော်၏ ဝင်ခွင့်အခမ်းအနားကို တာဝန်ယူရသည့် ဝူဂျမ်သည် မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ သိုင်းပညာရှင်နှင့် စီးယုတို့ကြားကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အဲဒါက..."

အခြေအနေကို ကြားသိလိုက်ရသော ဝူဂျမ်မှာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"မိသားစုတစ်ခုရဲ့ အစေခံမလေးတစ်ယောက်က အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော်ကို ဝင်ချင်တယ်ဟုတ်လား"

"ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်မသခင်လေးက ကျွန်မမပါရင် ဘာမှလုပ်လို့ မရဘူးလေ"

"အကြောင်းပြချက်တောင် မဟုတ်တဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေ ပြောနေတာပဲ။ အစေခံမလေးတစ်ယောက်ကို ဘာလို့ ကျောင်းတော်ထဲ ဝင်ခွင့်ပြုရမှာလဲ"

"ကျွန်မ..."

စီးယုက မျက်လုံးများ လှည့်ကြည့်နေစဉ် ဝူဂျမ်က အော်ဟစ်ရယ်မောကာ မှတ်ပုံတင်စာအုပ်ကို စစ်ဆေးသည်။

"ဂျင်မိသားစု... ရှန်ရှီးပြည်နယ်က ကျော်ကြားတဲ့ ကုန်သည်အဖွဲ့ မဟုတ်လား ဒါဆို မင်းက ရှန်ရှီးရဲ့ အပျင်းထူလွန်းတဲ့သခင်လေးပေါ့လေ"

"သူတို့က အဲဒီလို ခေါ်ကြတာပါပဲ"

ဂျင်ဆိုဟွန်းက စိတ်ခံစားချက်မပါသော အသံဖြင့် ဖြေလိုက်သောအခါ ဝူဂျမ်က တစ်ခါပြန်ရယ်သည်။

"အစေခံမလေးမပါရင် လက်တစ်ချောင်းတောင် မလှုပ်နိုင်ဘူးပေါ့လေ"

"လက်တော့ လှုပ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ စီးယုမရှိရင် ကျွန်တော် အရမ်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်တယ်။ တစ်ခုခုလုပ်ပေးလို့ မရဘူးလား"

"မင်းတို့က အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော်ကို ကလေးကစားကွင်းလို့ ထင်နေတာလား။ ဒီနေရာက တာအိုသိုင်းလောကရဲ့ အရည်အချင်းရှိတဲ့ မျိုးဆက်သစ် လူငယ်တွေ ပညာရပ်နဲ့ သိုင်းပညာတွေကို ဖလှယ်ကြတဲ့နေရာလေ။ ဒီလိုနေရာမျိုးကိုမှ အစေခံမလေး ခေါ်လာရသလား"

ဝူဂျမ်က စီးယုကို လက်ညှိုးထိုးကာ အော်ဟစ်သည်။

"ဒီလိုမျိုး နိမ့်ကျတဲ့ ဇာစ်မြစ်ရှိတဲ့ မိန်းမပျက်က"

စီးယုကို ဝူဂျမ်၏ ဝေဖန်မှုမှာ ပြင်းထန်လာသဖြင့် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားသည်။

"စီးယုက ဂျင်မိသားစုဝင်ပါ"

ထိုစကားကြောင့် ဝူဂျမ်၏ မျက်ခုံးများ တွန့်သွားသည်။

"ဂျင်မိသားစုလောက်ပါပဲလေ"

အကြည့်များ ပို၍ ထက်မြက်လာချိန်တွင် တုံ့ဆိုင်းနေသည့် စီးယုသည် သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေသည်။

ဘယ်နား ထည့်ထားမိတာလဲ။

သေချာစွာ သိမ်းဆည်းထားရန် အတွင်းပိုင်းအကျဆုံးတွင် ထည့်ထားသဖြင့် ခါးပတ်အထိ လက်လျှိုရှာဖွေလိုက်သော စီးယုသည် အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်မိလိုက်ပြီး တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွန်မမှာ ဒါရှိတယ်။ ဒါနဲ့ဆို... အထောက်အထားတစ်ခု ဖြစ်မှာပေါ့"

"ဘာလဲ"

ဝူဂျမ်သည် စီးယု ကမ်းပေးလိုက်သည့် အရာကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ငွေရောင် တောက်ပနေသည့် ဝိုင်းစက်သော တံဆိပ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး နဂါးပုံကို ထွင်းထုထားသည်။

"ဒါက... ငွေနဂါး... ငွေနဂါးတံဆိပ်"

ငွေနဂါးတံဆိပ်ကို မှတ်မိသွားသည့် ဝူဂျမ်မှာ အံ့ဩသွားသည်။

"မ…..မင်း မင်းမှာ ငွေနဂါးတံဆိပ် ဘယ်လိုလုပ်ရှိတာလဲ"

ဝူဂျမ်က အော်ဟစ်မေးမြန်းလိုက်သောအခါ စီးယုက တောက်ပစွာ ပြုံးသည်။

"အဲဒါကတော့... ဒီငွေနဂါးတံဆိပ်ပိုင်ရှင်က ကျွန်မ စီးယုပဲ ဖြစ်လို့ပေါ့"

"မဖြစ်နိုင်တာ..."

နမ်ဂန်းမိသားစု၏ ကျေးဇူးရှင်များကိုသာ ပေးအပ်သည်ဟု ဆိုကြသည့် ငွေနဂါးတံဆိပ်မှာ ရိုးရိုးအစေခံ စီးယု၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ဝူဂျမ်၏ ကျောပြင်တွင် ချွေးများ စီးကျလာသည်။

နိမ့်ကျသူဟု သူ အထင်သေးခဲ့သော မိန်းကလေးမှာ နမ်ဂန်းမိသားစု၏ ကျေးဇူးရှင် ဖြစ်နေသည်။ နမ်ဂန်းမိသားစု၏ ကျေးဇူးရှင်ကို စော်ကားလိုက်ခြင်းမှာ နမ်ဂန်းမိသားစုကို စော်ကားခြင်းနှင့် အတူတူပင်။

စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည့် ဝူဂျမ်သည် ငွေနဂါးတံဆိပ်ကို ကိုင်ကာ နေရာအနှံ့ ကြည့်လိုက်သည်။

အစစ်... ဒါ အစစ်ပဲ

မည်မျှပင် ကြည့်ကြည့် ငွေနဂါးတံဆိပ်မှာ စစ်မှန်နေသည်။

မဟုတ်ဘူး မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ရိုးရိုးအစေခံတစ်ယောက်မှာ ငွေနဂါးတံဆိပ် ရှိစရာအကြောင်း မရှိဘူး

ဝူဂျမ်သည် ငွေနဂါးတံဆိပ်ကို ကိုင်ထားရင်း စီးယုကို ထက်မြက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ဒါကို ဘယ်က ရတာလဲ"

"ရှင်"

"ရိုးရိုးအစေခံတစ်ယောက်မှာ နမ်ဂန်းမိသားစုရဲ့ ငွေနဂါးတံဆိပ် ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာလဲ ပြောစမ်း ဒီငွေနဂါးတံဆိပ်ကို ဘယ်က ခိုးလာတာလဲ ခိုးလာတာ မဟုတ်လား"

"ခိုးလာတာ"

စီးယုက ဒေါသတကြီးဖြင့် ငွေနဂါးတံဆိပ်ကို ပြန်လုရန် လက်ကို ဆန့်လိုက်စဉ် ဝူဂျမ်က သူမ၏ လက်ကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

"အူး"

လက်ဖမိုးကို ရိုက်ခံလိုက်ရ၍ စီးယု တုန်ယင်သွားချိန်တွင် ဂျင်ဆိုဟွန်းက လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။

သူ့ရှေ့က လူက ဘယ်သူဖြစ်ပါစေ၊ စီးယုကို ရိုက်လိုက်သည့်အတွက် သူ့ကို လွယ်လွယ်နှင့် လွှတ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။ ဂျင်ဆိုဟွန်း ဝူဂျမ်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားချိန်တွင်...

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ"

နက်ရှိုင်းသော အသံထဲတွင် အလေးချိန်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။ ထိုအသံကြောင့် ဝူဂျမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြောက်လန့်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားသည်။

"အ….အကြီးအကဲ"

အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော်၏ ဝင်ပေါက်တွင် ပေါ်လာသော လူကြီးမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ နမ်ဂန်းမိသားစု၏ ခေါင်းဆောင် နမ်ဂန်းမူယော့ပင်။

သူသည် ဝူဂျမ်နှင့် စီးယုတို့ကြားကို တည်ငြိမ်သောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှင်းပြချက် လိုအပ်မယ် ထင်တယ်"

"အ….အကြီးအကဲ ဒီမိန်းမပျက်က နမ်ဂန်းမိသားစုရဲ့ ငွေနဂါးတံဆိပ်ကို ကိုင်ထားတာမို့ ဘယ်ကရလဲလို့ မေးနေတာပါ..."

"ငါ ပေးလိုက်တာပါ"

"...ဘာဗျ"

"မိသားစုခေါင်းဆောင်ရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ကို ပေးအပ်တဲ့ ငွေနဂါးတံဆိပ်ကို ဒီကလေးမလေးကို ငါ ပေးလိုက်တာပါ။ ပြဿနာ ရှိလို့လား"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် နမ်ဂန်းမူယော့က စီးယု၏ ပခုံးပေါ်တွင် လက်တင်လိုက်သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသော ဝူဂျမ်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။

"မင်း လက်က ဘာဖြစ်တာလဲ"

စီးယုက ငိုယိုရင်း ဝူဂျမ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။

"အဲဒီလူက ကျွန်မကို ရိုက်တယ်"

"မင်းက နမ်ဂန်းမိသားစုရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ကို ရိုက်လိုက်တယ်ပေါ့လေ"

အခြေအနေမှာ အသက်လုရမည့် အခြေအနေ ဖြစ်လာသဖြင့် ဝူဂျမ်မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်တွားကာ တုန်ယင်နေသည်။

"...တောင်းပန်ပါတယ် နမ်ဂန်းမိသားစုရဲ့ ကျေးဇူးရှင်မှန်း မသိဘဲ မှားယွင်းမှု ကျူးလွန်မိပါပြီ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျယ်ပြန့်တဲ့ မေတ္တာထားကာ ဒီတစ်ခါတော့ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"

"မင်း ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

နမ်ဂန်းမူယော့၏ မေးခွန်းကြောင့် စီးယုက လက်ပိုက်လျက် ဝူဂျမ်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။

"ဒီတစ်ခါတော့ ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်မယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါ ထပ်မဖြစ်စေနဲ့"

မျိုးရိုးမြင့်သူတို့၏ သမီးတော်ကဲ့သို့ ဝူဂျမ်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်သည့် စီးယုသည် နမ်ဂန်းမူယော့ကို အခြေအနေကို ရှင်းပြသည်။

"ကျွန်မ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ် ဒါကြောင့် စိတ်မပူပါနဲ့"

"ကျေးဇူး အများကြီး တင်ပါတယ်"

"မိသားစုရဲ့ ကျေးဇူးရှင်အတွက် ဒီလောက်တော့ လုပ်ပေးရမှာပေါ့"

နမ်ဂန်းမူယော့၏ အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးကြောင့် စီးယုက အားနာစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ကိစ္စပြီးစီးသွားသဖြင့် နမ်ဂန်းမူယော့က ဂျင်ဆိုဟွန်းဆီသို့ အကြည့် ရွှေ့လိုက်သည်။

"ဒီမှာ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်"

"ကျွန်တော်တော့ မဝမ်းသာပါဘူး"

"ငါ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား မကြာခင် ပြန်တွေ့ကြမယ်ဆိုတာ"

"ဟွန်း..."

ဤအရာအားလုံးမှာ နမ်ဂန်းမူယော့၏ အစီအစဉ်ဖြစ်ကြောင်း ဂျင်ဆိုဟွန်း သိလိုက်ရသော်လည်း လွတ်မြောက်နိုင်မည့် လမ်းစ မရှိတော့ပေ။

"ကဲ အထဲဝင်ရအောင်"

နမ်ဂန်းမူယော့၏ တွန်းအားပေးမှုကြောင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် စီးယုနှင့်အတူ အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော်ထဲသို့ ပထမဆုံး ခြေလှမ်းကို စတင် လှမ်းလိုက်သည်။

"အော်... ဒုက္ခပါပဲ"