အခန်း ၅၃

အခန်း။ ၅၃

အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော်။

တာအိုသိုင်းလောက၏ မျိုးဆက်သစ် ထူးချွန်သူများကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် တည်ထောင်ထားသည့် ဤကျောင်းတော်တွင် ဗဟိုလွင်ပြင်အနှံ့မှ စုဝေးရောက်ရှိလာကြသည့် ငယ်ရွယ်သော သိုင်းပညာရှင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

တက်ကြွမှု အရှိန်အဟုန်များ ပြည့်လျှံနေသူများ တစ်နေရာတည်းတွင် စုဝေးနေကြသည်ဖြစ်ရာ ကျောင်းတော်တစ်ခုလုံးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ဖြင့် ပူပြင်းနေသည်။

"ကျွန်တော်က ချုံဂွန်းဂိုဏ်းက ဘတ်ဂီပါ"

"ချုံဂွန်းဂိုဏ်းလား ချုံဆောင်းဂိုဏ်းရဲ့ လက်အောက်ခံ မဟုတ်ဘူးလား။ တကယ်ကို ထူးချွန်တဲ့နေရာကနေ ရောက်လာတာပဲ ကျွန်တော်ကတော့ ဂျန်ဟိုဂိတ်က အိုမိုဆန်းပါ"

"အိုဟို ဂျန်ဟိုဂိတ်လား ရှန်ရှီးပြည်နယ်မှာ တော်တော်နာမည်ကြီးတဲ့ ဂိုဏ်းမဟုတ်လား"

"အဲဒီလောက် ချီးကျူးစကား မပြောပါနဲ့ဗျာ အိုမိုဆန်းရဲ့ မျက်နှာတောင် ရဲလာပြီ"

အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော်၏ ကျယ်ဝန်းသော လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်တွင် စုဝေးနေကြသည့် လူငယ်သိုင်းပညာရှင်များသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အမည်နှင့် ဇာစ်မြစ်များကို ဖလှယ်ရင်း သိကျွမ်းလာနေကြသည်။

"သခင်လေးလည်း လူတွေနဲ့ ရင်းနှီးအောင် လုပ်သင့်တယ်လေ"

"ဘာလို့ လုပ်ရမှာလဲ"

"အခုကစပြီး ဒီကျောင်းတော်မှာ အတူနေရမယ့်သူတွေလေ။ ဒါကြောင့် သိကျွမ်းအောင် လုပ်ထားသင့်တယ်"

"အလုပ်ရှုပ်လိုက်တာ"

ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ သူငယ်ချင်းဖွဲ့ရန် စိတ်ဝင်စားမှု လုံးဝမရှိပေ။

တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သိကျွမ်းအောင် လုပ်ရမည်ဆိုသည်မှာ နာမည်မေးခြင်း၊ ဝါသနာနှင့် စိတ်ဝင်စားမှုများကို ဝေမျှခြင်းစသည့် အလွန်အလုပ်ရှုပ်သော လုပ်ငန်းစဉ်များကို ဖြတ်သန်းရမည်ပင်။

ထို့အပြင် တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် အတူလှုပ်ရှားရမည်ဆိုသည်မှာလည်း အလွန်ပင် ဒုက္ခများလှသည်။

"ဟား"

အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် လူမှုရေးကိစ္စများကို ရှောင်ရှားချင်သော ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ မတ်တတ်ရပ်လျက်ပင် ငိုက်မျဉ်းနေသည်။

သို့သော် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ကြိုးစားမှုများကြားမှပင် လူငယ်သိုင်းပညာရှင်များ၏ အကြည့်များမှာ သူ၏ထံသို့ ဆက်လက် ရောက်ရှိလာနေသည်။

"အဲဒီ ရုပ်ချောတဲ့သူက ဘယ်သူလဲ"

"ဂျင်မိသားစုက ဂျင်ဆိုဟွန်းလို့ ကြားတယ်"

"သူက နမ်ဂန်းမိသားစု ခေါင်းဆောင်နဲ့အတူတူ ဝင်လာတာလေ နမ်ဂန်းမိသားစု ခေါင်းဆောင်နဲ့ ရင်းနှီးတယ်လို့ ကြားတယ်"

"အော် တကယ်လား"

နမ်ဂန်းမူယော့နှင့် ရင်းနှီးသည့်အပြင် ရုပ်ရည်သွင်ပြင် ချောမောလှပသည့်အတွက် အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော်ရှိ လူငယ်သိုင်းပညာရှင်များသည် ဂျင်ဆိုဟွန်းထံသို့ ချဉ်းကပ်ကာ စကားလာပြောကြသည်။

"ခွင့်လွှတ်ပါ... ကျွန်မက ရှန်ဒေါင်းက ဟွမ်းမိသားစုက ဟွမ်းဆောဟျန်းပါ"

သူတို့ထဲတွင် ဆံပင်ကို သပ်ရပ်စွာ ကျစ်ထားပြီး လှပသော ရုပ်ရည်ရှိသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှာ ပေါ့ပါးသော ခြေလှမ်းဖြင့် ချဉ်းကပ်လာပြီး ဂျင်ဆိုဟွန်းအား စကားပြောသည်။ သို့သော်လည်း တုံ့ပြန်မှု မရှိပေ။

"သခင်လေး"

"အာ... ခဏလေး"

ဂျင်ဆိုဟွန်းက ပြန်မဖြေသည့်အတွက် သူ၏ဘေးမှ ကောင်မလေးက သူ့ကို လှုပ်နှိုးလိုက်သည်။

"သခင်လေး ဧည့်သည် လာပါတယ်တဲ့"

ဧည့်သည်….

ငါ့ကို ပြောနေတာလား။

ဟွမ်းဆောဟျန်းမှာ သံသယဝင်နေချိန်တွင် ဂျင်ဆိုဟွန်းက မှိတ်ထားသော မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

"ဟင်"

"ဧည့်သည်တဲ့။ ဟွမ်းမိသားစုကလို့ ပြောပါတယ်"

"အာ... ကျွန်တော်က ရှန်ရှီးပြည်နယ် ဂျင်မိသားစုက ဂျင်ဆိုဟွန်းပါ"

"အာ... ရှန်ရှီးက ဂျင်မိသားစု..."

အမှတ်တရဟောင်းများကို ပြန်ပြောင်းတွေးနေသည့် ဟွမ်းဆောဟျန်းမှာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားဟန် ရှိသည်။

"ဂျင်မိသားစုရဲ့ အပျင်းထူလွန်းတဲ့သခင်လေးဆိုတာ..."

"ကျွန်တော်ပါပဲ"

ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ဖြေကြားမှုကြောင့် ဟွမ်းဆောဟျန်းမှာ ရှက်ရွံ့နေသည့် အမူအရာကို ဖုံးကွယ်ရန် အားနာစွာ ရယ်လိုက်သည်။

"အဟားဟား... သခင်လေးက နမ်ဂန်းမိသားစု ခေါင်းဆောင်နဲ့အတူတူ ဝင်လာတာမို့ ရင်းနှီးလို့လားလို့ သိချင်လို့ပါ"

မှားပြောမိရင် ဒုက္ခရောက်မှာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။

ဒုက္ခပေးမည့်အရာများကို ကြိုတင်ရိပ်မိတတ်သော ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ နမ်ဂန်းမူယော့နှင့် ရင်းနှီးမှုကို ငြင်းပယ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ တိုက်ဆိုင်လို့ အတူတူ ဝင်လာမိတာပါ"

"အော်"

သက်ပြင်းတိုတိုလေး ချကာ ဟွမ်းဆောဟျန်းမှာ ပြုံးပြပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ ဂျင်ဆိုဟွန်းအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုများ ရှိနေသေးသော်လည်း ထိုအကြည့်များထဲရှိ ခံစားချက်များမှာ အစောပိုင်းနှင့် မတူတော့ပေ။

"အဲဒီလူက နာမည်ကြီး ဂျင်မိသားစုက အပျင်းထူလွန်းတဲ့သခင်လေးဆိုတာလား"

"လောကမှာ အပျင်းဆုံးလူသားပေါ့။ သူက ဘယ်လောက်တောင် ပျင်းလို့ သူတောင်းစားဂိုဏ်းက လူတွေတောင် ခေါင်းခါရတာလဲ"

"အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော်ထဲကို ဘယ်လိုဝင်လာတာလဲ"

"မိသားစုက ပိုက်ဆံချမ်းသာလို့ပဲ နေမှာပေါ့။ ပိုက်ဆံအများကြီး ပေးပြီး ဝင်လာတာ ဖြစ်ရမယ်"

"ပျင်းရိတာကို ကုသလို့ မရဘူးလို့ ပြောကြတယ်"

"ရုပ်ရည်လေးကတော့ နှမြောဖို့ကောင်းလိုက်တာ။ အလကားပဲ"

မကြာမီပင် လူငယ်သိုင်းပညာရှင်များသည် ဂျင်ဆိုဟွန်းအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု ကုန်ဆုံးသွားကြသည်။

သို့သော် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံနေရသဖြင့် စိတ်ညစ်နေသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာမူ ဤအခြေအနေအတွက် ပို၍ ကျေနပ်နေသည်။

ဒီတော့မှပဲ စိတ်အေးလက်အေး အနားယူလို့ ရတော့မယ်။

ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ပိုက်ကာ ငိုက်မျဉ်းနေပြန်သည်။

ထိုအတောအတွင်း အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော်ထဲတွင် လူငယ်သိုင်းပညာရှင်များ၏ စကားသံများ ဆက်လက် ထွက်ပေါ်နေသည်။

"အဲအဲဒီလူတွေက..."

"ဟွာဆန်းဂိုဏ်း"

"ဟွာဆန်းဂိုဏ်းရဲ့ တာအိုတွေကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး"

အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော်၏ ဝင်ပေါက်မှတစ်ဆင့် ခရမ်းရောင် သိုင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော သိုင်းပညာရှင်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့မှာ စုစုပေါင်း ငါးဦးဖြစ်ပြီး ယောက်ျားသုံးဦးနှင့် မိန်းမနှစ်ဦး ပါဝင်သည်။

ခရမ်းရောင် ဝတ်စုံ၏ ရင်ဘတ်တွင် အပင်ပုံစံ ထိုးထားပြီး ၎င်းမှာ ဟွာဆန်းဂိုဏ်း၏ သင်္ကေတဖြစ်သော မက်မွန်ပန်းပင်။ ဂိုဏ်းကိုးဂိုဏ်း၏ ကျောရိုးဟုခေါ်သည့် ကြီးမားသော ဟွာဆန်းဂိုဏ်းမှ သိုင်းပညာရှင်များ ပေါ်လာသောအခါ ဂိုဏ်းငယ်များနှင့် မိသားစုငယ်များမှ သိုင်းပညာရှင်များသည် ချီးကျူးသော အကြည့်များဖြင့် နှုတ်ဆက်ကြသည်။

"ကြောက်ရွံ့ပြီး မပြုမူကြနဲ့ ဟွာဆန်းဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်ပီပီ ပြုမူကြပါ"

ရှေ့ဆုံးမှ ရပ်နေသူ၏ တည်ကြည်သော အသံကြောင့် ကျန်သိုင်းပညာရှင် လေးဦးက လက်သီးလက်ဝါး ဆုပ်ကိုင်၍ အရိုအသေပြုကာ ဖြေကြားသည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

လက်သီးလက်ဝါး အရိုအသေပြုချိန်တွင်ပင် စည်းကမ်းတကျရှိလှသည့် ဟွာဆန်းဂိုဏ်းသားများကို မြင်ရသောအခါ စီးယု၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလာသည်။

"အဲဒါ ဂိုဏ်းကိုးဂိုဏ်းရဲ့ သိုင်းပညာရှင်တွေပဲ"

ကြားဖူးရုံမျှသာ သိထားသည့် ဂိုဏ်းကိုးဂိုဏ်း၏ သိုင်းပညာရှင်များကို ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူမမှာ ထူးခြားသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ရရှိလိုက်သည်။

"သခင်လေး။ ကျေးဇူးပြုပြီး မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်ပေးပါ။ သူတို့က ဟွာဆန်းဂိုဏ်းက သိုင်းပညာရှင်တွေပါ"

"ဘာ….ဘာပြောလိုက်တယ်"

"ဟွာဆန်းဂိုဏ်းပါ"

ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ မျက်လုံးကို တစ်ဝက်သာဖွင့်ကာ ဟွာဆန်းဂိုဏ်းသားများကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် မျက်လုံးကို ပြန်မှိတ်လိုက်သည်။ သူ့အတွက် အရေးကြီးသည်မှာ ဟွာဆန်းဂိုဏ်း၏ သိုင်းပညာရှင်များ မဟုတ်ဘဲ သူ၏ လက်ရှိ အိပ်စက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"အိုက်ယား... သခင်လေးကတော့ တကယ်ပဲ..."

စီးယုမှာ ဂျင်ဆိုဟွန်းကို နိုးရန် ကြိုးစားခြင်းကို လက်လျှော့လိုက်ပြီး အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော်၏ ဝင်ပေါက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဟွာဆန်းဂိုဏ်းပြီးနောက် ဂိုဏ်းကိုးဂိုဏ်းမှ နောက်ထပ် သိုင်းပညာရှင်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ပေါ်လာသည်။

ရင်ဘတ်တွင် အဖြူရောင်နောက်ခံဖြင့် တေးအိုလ်ဟူသော စာလုံးကို ထိုးထားသည့် သိုင်းဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ သူတို့မှာလည်း ဟွာဆန်းဂိုဏ်းကဲ့သို့ပင် ငါးဦး ပါဝင်ပြီး အားလုံးမှာ အမျိုးသားများ ဖြစ်ကြသည်။

"ဂျုံနမ်ဂိုဏ်းပါလား"

"ဒီတစ်ခါတော့ ဂျုံနမ်ဂိုဏ်းက သိုင်းပညာရှင်တွေ ပေါ်လာပြန်ပြီ"

"ဟွာဆန်းဂိုဏ်းလိုပဲ အံ့ဩဖို့ကောင်းလိုက်တာ"

ဂျုံနမ်ဂိုဏ်းသားများသည်လည်း ဟွာဆန်းဂိုဏ်းကဲ့သို့ပင် ဂိုဏ်းငယ်များ၏ စိတ်အားထက်သန်စွာ အားပေးမှုကို ရရှိကာ တာအိုကျောင်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။ သူတို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဟွာဆန်းဂိုဏ်းသားများနှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် ဟန်ပန်ဖြင့် ရပ်လိုက်သည်။

"မတွေ့တာ ကြာပြီနော် ဟျော့အူဂွန်"

ဂျုံနမ်ဂိုဏ်းသားတစ်ဦးက ယုံကြည်မှုရှိသော မျက်နှာဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သောအခါ ဟွာဆန်းဂိုဏ်းမှ တာအိုအားလုံးမှာ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ထဲမှ ဟျော့အူဂွန်ဟုခေါ်သူက တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်သည်။

"ဂျုံရိုအာ မင်းလည်း ရောက်လာတာပဲ"

"မင်းလို ဒုတိယမျိုးဆက် တပည့်က တတိယမျိုးဆက် တပည့်တွေကို ခေါ်လာတာပေါ့လေ။ ကြည့်ရအောင်... ဒီတစ်ခါ ဟွာဆန်းဂိုဏ်းက တတိယမျိုးဆက် တပည့်တွေက ဘယ်လောက်တော်သလဲ"

"ကောင်းကြပါတယ်။ ဂျုံနမ်နဲ့တော့ မတူဘူးပေါ့"

ဂျုံရိုအာဟုခေါ်သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"မင်းရဲ့ မောက်မာတဲ့ ပါးစပ်ကတော့ အရင်အတိုင်းပါပဲ"

"ဂျုံနမ်ဂိုဏ်းက တာအိုလမ်းစဉ်ထက် လောကီဆန်တဲ့ ဘက်ကို ပိုအားသန်တယ်ဆိုပေမဲ့... ဂိုဏ်းကိုးဂိုဏ်းဝင် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သုံးသင့်တဲ့ အသံနေအသံထားတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး"

"မင်းရဲ့ ကောက်ကျစ်တဲ့ ပါးစပ်ထက်တော့ ပိုကောင်းပါသေးတယ်"

နှစ်ဦးသားမှာ ပြင်းထန်သော အကြည့်များဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုက်ကြည့်နေကြသဖြင့် အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော်မှာ ရေအေးလောင်းချလိုက်သကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဂိုဏ်းကိုးဂိုဏ်းထဲတွင် ပါဝင်သော ဟွာဆန်းဂိုဏ်းနှင့် ဂျုံနမ်ဂိုဏ်းတို့မှာ ရှန်ရှီးပြည်နယ်ကို အခြေပြုသည့် ဂိုဏ်းများဖြစ်ကြပြီး အဆင်မပြေကြသည်မှာ နာမည်ကြီး ဖြစ်သည်။

ဂိုဏ်းကိုးဂိုဏ်းအကြား အာဏာလုပွဲကြောင့် ဂိုဏ်းငယ်များနှင့် မိသားစုငယ်များမှ သိုင်းပညာရှင်တို့မှာ အသက်ရှူရသည်ပင် ဂရုစိုက်နေရသည်။

"ကောင်းပြီလေ... တော်တော်ကြာပြီမို့ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းကို ကြည့်ရအောင်လား"

"မင်း ရောက်လာသလောက်နဲ့ ဂျုံနမ်တောင်ကို အမြန်ပြန်ချင်နေတဲ့ပုံပဲ"

"ဟတ်ချိုး…."

ဂျုံရိုအာနှင့် ဟျော့အူဂွန်တို့၏ အာဏာပြိုင်ပွဲ ပြင်းထန်လာချိန်တွင် နှာချေလိုက်သည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းက နှာခေါင်းကို ရှုံ့လိုက်ကာ ပခုံးကို ကုတ်နေသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းက ပြောသည်။

"မေလ၊ ဇွန်လဆို ခွေးတောင် အအေးမမိဘူးတဲ့... ဘာလို့ ဒီနေရာက ဒီလောက်အေးနေရတာလဲ"

"အေးနေလို့လား သခင်လေး"

"အင်း။ ပိုနွေးတဲ့နေရာကို သွားရမယ်"

နေရောင်ကောင်းကောင်းရမည့် နေရာကို ရှာဖွေနေသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် သူတို့လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသည့် သိုင်းပညာရှင်များကြားမှ တိုးထွက်ကာ ရှေ့သို့ တိုးသွားသည်။ စီးယုကလည်း သူ့နောက်မှ ကပ်ပါသွားသည်။

"အိုက်ယား ဒီနေရာလည်း ပူပါလား"

ပြောင်းရွှေ့လိုက်သည့် နေရာကို မနှစ်သက်ဟန်ဖြင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းက ခြေလှမ်းကို ထပ်ရွှေ့ပြန်သည်။ တစ်နေရာပြီးတစ်နေရာ ရွှေ့နေရာမှ နောက်ဆုံးတွင် ဂျင်ဆိုဟွန်း စိတ်ကြိုက်နေရာတစ်ခုကို တွေ့သွားသည်။

နေရောင်မှာ သင့်တင့်ပြီး အရိပ်မှာလည်း အသင့်အတင့် ဖြစ်သောကြောင့် စိတ်ငြိမ်းချမ်းစွာ ငိုက်မျဉ်းရန် အကောင်းဆုံးနေရာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ့ကို ကြည့်နေသည့် အကြည့်များမှာ ပူပြင်းနေသည်။

ဘာလဲ

မျက်တောင်ခတ်နေသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် အဝေးမှနေ၍ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများဖြင့် ကြည့်နေသည့် စီးယုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"စီးယု"

"သခင်လေး..."

စီးယု၏ လက်ချောင်းများမှာ ဘယ်ညာ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေပြီး ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ မျက်လုံးအိမ်များလည်း ထိုအတိုင်း လိုက်ပါနေသည်။ တွေးကြည့်လိုက်တော့ ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ဘယ်ဘက်နှင့် ညာဘက်တွင် သူ မမြင်ဖူးသည့် မျက်နှာများ ရှိနေသည်။ သူတို့မှာ ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ငေးမောကာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေကြသည်။

"ဟားဟားဟား"

ထိုစဉ် အဖြူရောင် သိုင်းဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသူတစ်ဦးက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောရင်း ဂျင်ဆိုဟွန်းထံ ချဉ်းကပ်လာသည်။

"ဂိုဏ်းကိုးဂိုဏ်းကြားထဲကို ဒီလိုရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဝင်ထိုင်ရဲတာ။ မင်းက တကယ်ကို သူရဲကောင်းပဲ။ ကဲ... ဒီသူရဲကောင်းက ဘယ်မှာနေပြီး ဘယ်သူလဲ"

"ကျွန်တော်က ရှန်ရှီးပြည်နယ် ဂျင်မိသားစုက ဂျင်ဆိုဟွန်းပါ"

"ဂျင်မိသားစု... တောင်းပန်ပါတယ်။ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး"

"ရပါတယ်။ သိုင်းလောကနဲ့ ဝေးတဲ့နေရာကပါပဲ"

"ပွင့်လင်းတဲ့သူငယ်ချင်းပဲ။ ဒါလည်း ဆက်သွယ်မှုတစ်ခုပဲမို့ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ရအောင်လား"

ဂျုံရိုအာက လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ရန် လက်ကမ်းပေးလိုက်သည့်အခါ ဟျော့အူဂွန်၏ မျက်နှာ တင်းမာသွားသည်။

"မင်းရဲ့ မကောင်းတဲ့ အကျင့်ကတော့ အရင်အတိုင်းပဲ"

လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ခြင်းမှာ ဂျုံရိုအာ၏ မကောင်းသောအကျင့်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ သူ့လက်ကို အလိုက်သင့် ဆွဲနှုတ်ဆက်ပါက သူပေးပို့လိုက်သည့် ချီစွမ်းအင်ကြောင့် ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရသွားလိမ့်မည်။

တုံ့ပြန်လျှင်လည်း ချက်ချင်း ချီစွမ်းအင် ယှဉ်ပြိုင်ရမည်ဖြစ်၍ ပညာရှိသူဆိုလျှင် ဂျုံရိုအာ ကမ်းပေးသည့် လက်ကို မဆွဲသင့်ပေ။ ဟျော့အူဂွန်က ဂျုံရိုအာ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိသော်လည်း သတိပေးရန် မကြိုးစားခဲ့ပေ။

သူကိုယ်တိုင်လည်း မသိသူတစ်ယောက်အတွက် ကြားဝင်ပေးလောက်အောင် ကြင်နာသူ မဟုတ်ပေ။ ထိုအချိန်တွင် ဂျင်ဆိုဟွန်းက ဂျုံရိုအာ ကမ်းပေးလိုက်သည့် လက်ကို ဘာမျှမတွေးဘဲ ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ကောင်းပြီ။

ဂျုံရိုအာက သူဆုပ်ကိုင်ထားသည့် လက်မှတစ်ဆင့် ချီစွမ်းအင်ကို ပို့လိုက်သည်။

ဂိုဏ်းကိုးဂိုဏ်းရဲ့ လမ်းကို ပိတ်ဖို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လုပ်တဲ့အတွက် ပေးတဲ့ လက်ဆောင်ပဲ။ အချိုမြိန်ဆုံး ခံစားလိုက်။

အယ်…..

သူ၏ ချီစွမ်းအင်မှာ ဂျင်ဆိုဟွန်းဆီသို့ စီးဝင်သွားသော်လည်း ထူးဆန်းနေသည်။

ဘာလဲဟ….

မည်မျှပင် ချီစွမ်းအင်များ ပို့ပေးနေစေကာမူ ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ နာကျင်နေသည့်ပုံ မပေါ်ပေ။ ပြောင်းပြန်အနေနှင့် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာဖြင့် သူ့ကိုသာ ကြည့်နေသည်။

ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။

သူ ဘာလုပ်နေတာလဲ။

ထိုအတောအတွင်း ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာလည်း ဂျုံရိုအာ၏ လုပ်ရပ်ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်မည်ဟု ဆို၍ ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် ချီစွမ်းအင် ပို့ပေးနေခြင်းပင်။

သာမန်သိုင်းပညာရှင်ဆိုလျှင် ဂျုံရိုအာ ပို့ပေးလိုက်သည့် ချီစွမ်းအင်ကြောင့် ဒဏ်ရာရသွားလိမ့်မည် ဖြစ်သော်လည်း ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာမူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။

နောက်ကျိခြင်းမရှိသော သူ၏ ကျယ်ပြန့်သည့် သွေးကြောများမှာ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနှင့် ဂျုံရိုအာ၏ ချီစွမ်းအင်ကို လောဘတကြီး စုပ်ယူနေသည်။

ငါ့ရဲ့ ချီစွမ်းအင်တွေ... စုပ်ယူ... စုပ်ယူခံနေရပြီ

ရှေးခေတ် မင်းဂိုဏ်း၏ ကြယ်စုပ်ယူခြင်း မဟာအနုပညာကဲ့သို့ ချီစွမ်းအင်များ စုပ်ယူခံလိုက်ရသောအခါ ဂျုံရိုအာ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။

ချီစွမ်းအင် ပြန်ဆွဲထုတ်ရမယ်။

ဂျုံရိုအာက ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် လက်ကို လွှတ်ချင်သော်လည်း လက်မှာ တောင့်တင်းနေပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်ပေ။ ထိုအချိန်တွင် အချိန်အတော်ကြာမှ အစာစားရသဖြင့် ဝမ်းသာနေသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ဒန်တျန်သည် ရေငတ်သူက ရေအေးကို သောက်သကဲ့သို့ ဂျုံရိုအာ၏ ချီစွမ်းအင်ကို လောဘတကြီး စုပ်ယူနေသည်။

မဟုတ်ဘူး...

ဂျုံရိုအာ၏ မျက်နှာမှာ အဖြူမှ အပြာရောင်သို့ ပြောင်းသွားချိန်တွင် ဂျင်ဆိုဟွန်းက ထူးဆန်းသလို မေးလိုက်သည်။

"နေကောင်းရဲ့လား"

သူ စကားပြောနေတာလား။

ချီစွမ်းအင်များ တစ်ဖက်သတ် စုပ်ယူခံနေရသည့် ဂျုံရိုအာမှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေသည်။ အနီးကပ် ကြည့်လိုက်ပါက ယခင်ကထက်ပင် ပို၍ တောက်ပနေသကဲ့သို့ပင်။

ဒီအတိုင်းဆိုရင်... ငါတော့...

သူ၏ ဒူးခေါင်းများမှာ အားနည်းလာပြီး ခွန်အားများ လျော့နည်းလာသည်။

သူ မသိသည့်လူတစ်ယောက်ရှေ့၊ လူအများရှေ့တွင်၊ ဟွာဆန်းဂိုဏ်းရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်ရမည့် အခြေအနေ ဆိုးကြီး ဖြစ်လာတော့မည်။

ဂျုံရိုအာ ဘာဖြစ်တာလဲ။

ထူးဆန်းသော လက္ခဏာကို သတိထားမိသည့် ဟျော့အူဂွန်မှာ နှစ်ဦးကြားကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် မမျှော်လင့်ထားသည့် ကယ်တင်ရှင်တစ်ယောက် ပေါ်လာသည်။

"အော် သခင်လေးဂျင်"

ပြည့်ဝသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သောကြောင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းက ဂျုံရိုအာကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဟူးးဟူးးး"

ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ လက်မှ ကပ်သီလေး လွတ်မြောက်လာသော ဂျုံရိုအာမှာ အသက်ကို လုရှူနေစဉ် ကြီးမားသော လူတစ်ယောက်က ခြေသံပြင်းပြင်းဖြင့် လျှောက်လာသည်။

"ဒီမှာ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့"

ပန်ဆိုဖုန်းက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောရင်း ရောက်လာပြီး ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ ကြမ်းတမ်းသော အထိအတွေ့ ဖြစ်သော်လည်း ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လှုပ်တောင် မလှုပ်ပေ။

"နေကောင်းလား"

"ဟားဟားဟား ပန်မိသားစုဝင်တစ်ယောက်အတွက်ဆိုရင် အဲဒီလို ဒဏ်ရာမျိုးက ရက်အနည်းငယ် အိပ်လိုက်ရုံနဲ့ ပျောက်သွားမှာပေါ့"

"ဒါဆိုလည်း ကံကောင်းတာပဲ"

ပန်ဆိုဖုန်းက ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ပခုံးကို ပုတ်နေသည့် လက်ကို လျှို့ဝှက်စွာ ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

ကျောက်တုံးကို ရိုက်လိုက်သလိုပဲ။

သူ၏ လက်ဝါးမှာ ယားယံနေသည်။

"သခင်လေးဂျင်"

ထိုအချိန်တွင် အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော်၏ တံခါးကို ဖြတ်ကျော်ကာ ရင်းနှီးသော မျက်နှာတစ်ခု ထပ်ပေါ်လာသည်။ ထိုသူမှာ ဇူဂယ်မိသားစုမှ ဇူဂယ်မင်ဖြစ်သည်။ နမ်ဂန်းမိသားစုတွင် တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသည့် လူနှစ်ဦးမှာ အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော်၌ ပေါ်လာကြသည်။

ထိုသူနှစ်ဦးက ဂျင်ဆိုဟွန်းနှင့် ဖော်ရွေစွာ စကားပြောဆိုနေချိန်တွင် တပည့်များ၏ အထိန်းအကူဖြင့် ရှိနေသည့် ဂျုံရိုအာက ပူပြင်းသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီခွေးမသား..."