အခန်း ၅၅

အခန်း။ ၅၅

ဂျင်ဆိုဟွန်းက ပြန်ဖြေရန်ပင် စိတ်မကူးခဲ့ပေ။

သူသည် အငြင်းပွားမှုများကို အလွန်မုန်းတီးသည်။ ချွန်းဂါဆောင်း၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အကြည့်များ သို့မဟုတ် အဖြူရောင် လနန်းတော်၏ ကြီးမားလှသော နောက်ခံကို ကြောက်ရွံ့၍ မဟုတ်ပေ။

ဒုက္ခများလိုက်တာ။

ဂျင်ဆိုဟွန်း လောကတွင် အကြောက်ဆုံးအရာမှာ ဒုက္ခများခြင်းပင်။ ချွန်းဂါဆောင်းနှင့် ပတ်သက်မိပါက အလုပ်ရှုပ်စရာများသာ တိုးလာမည်မှာ သေချာသည်။

"နားလည်သွားပြီလို့ ပြန်ပြောလိုက်ပါ"

"ကျ…..ကျွန်မလား"

"ဒါဆို ငါ ကိုယ်တိုင် သွားရမှာလား"

"အိုက်ယား..."

ချွန်းဂါဆောင်းထံ တိုက်ရိုက်မသွားဘဲ စီးယုက လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ စက်ဝိုင်းပုံစံ ပြလိုက်သည်။ သူ၏ ဆန္ဒအတိုင်း လိုက်နာမည်ဟူသော အချက်ပြမှုဖြစ်သော်လည်း ၎င်းကို မြင်လိုက်ရသည့် ချွန်းဂါဆောင်းကမူ အခြားတစ်မျိုး နားလည်သွားသည်။

သူတို့က အဖြူရောင် လနန်းတော်ကို အထင်သေးနေတာပဲ။ သူတို့ ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ စုံစမ်းစမ်း။

"ဟုတ်ကဲ့"

ခဏတာ ထွက်သွားသည့် အဖြူရောင် လနန်းတော်မှ သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်က ချက်ချင်းပြန်လာပြီး အကြောင်းစုံကို လျှောက်တင်သည်။

"သူတို့က ရှန်ရှီးပြည်နယ်က ကုန်သည်မိသားစုဖြစ်တဲ့ ဂျင်မိသားစုရဲ့ သားအကြီးဆုံး ဂျင်ဆိုဟွန်းနဲ့ သူ့အစေခံ စီးယုလို့ခေါ်တဲ့ မိန်းမပျက်လေးပါပဲ"

"ဂျင်မိသားစု..."

သဘာဝအတိုင်းပင် သူ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးသော မိသားစုဖြစ်သည်။ ဂိုဏ်းကိုးဂိုဏ်းလည်း မဟုတ်၊ မိသားစုငါးခုလည်း မဟုတ်သည့် သာမန်ကုန်သည်မိသားစုမှ လူတစ်ယောက်က အဖြူရောင် လနန်းတော်၏ နန်းတော်သားငယ်ဖြစ်သူ သူ့ကို အထင်သေးရဲသည်ဟု ယူဆသွားသည်။

"အစ်ကို... ကြည့်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေ အများကြီးပါ"

ချွန်းယဲရန်းက သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ချွန်းဂါဆောင်း၏ ပခုံးကို အသာပွတ်သပ်ရင်း ပြောသည်။

"ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ ဒီနန်းတော်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်ပြင်ရမှာပါ... ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုပြောသလိုပဲ ဂိုဏ်းကိုးဂိုဏ်းနဲ့ မိသားစုငါးခုတွေ ဒီမှာ ရှိနေတာလေ"

"ဟုတ်တယ်။ မှန်ပါတယ်"

"ဒီလူကိုတော့ နောက်မှပဲ ရှင်းလိုက်ပါတော့မယ်"

ချွန်းဂါဆောင်းကို အနည်းငယ် စိတ်ငြိမ်သွားအောင် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည့် ချွန်းယဲရန်းက ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ခိုးကြည့်လိုက်သည်။

တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ မျက်နှာပဲ။

မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် လုံးဝ မရှိသော မျက်နှာဖြစ်သည်။ သို့သော် တစ်စုံတစ်ခုနှင့် အလွန်ပင် ရင်းနှီးနေသည်။

ဂျင်မိသားစုက ဂျင်ဆိုဟွန်း... မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ တစ်ခါမှ မကြားဖူးတဲ့ နာမည်ပဲ။

မရင်းနှီးသော ခံစားချက်ကြောင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည့် ချွန်းယဲရန်းက ဂျင်ဆိုဟွန်းထံမှ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်သည်။ သူမ၏ စိတ်ဝင်စားမှုမှာ ဂျင်ဆိုဟွန်းအတွက် အဆိပ်သင့်စေနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ စကားနှင့် လုပ်ရပ်များကို သတိထားရမည်ပင်။ အထူးသဖြင့် ချွန်းဂါဆောင်း ရှိနေသည့် နေရာမျိုးတွင် ပို၍ပင် ဂရုစိုက်ရမည်။

"အဖြူရောင် လနန်းတော်က လူတွေလည်း ရောက်လာကြပြီပဲ"

"ဒါကတော့ တကယ်ပဲ..."

"ကျွန်တော်တို့... အဆင်ပြေပါ့မလား"

အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော်ထဲ ရောက်လာကြသည်ကို တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အမည်မေးမြန်းကာ ဝမ်းမြောက်နေခဲ့ကြသည့် ဂိုဏ်းငယ်များနှင့် မိသားစုငယ်များမှ သိုင်းပညာရှင်တို့မှာ ကြောက်ရွံ့လွန်းသဖြင့် ခေါင်းပင် မမော့ရဲကြတော့ပေ။

သူတို့ရှေ့တွင် တာအိုသိုင်းလောကကို ကိုယ်စားပြုသည့် ဂိုဏ်းကိုးဂိုဏ်းနှင့် မိသားစုငါးခုတို့တင်မကဘဲ ကျော်ကြားလှသော အဖြူရောင် လနန်းတော်မှ သူရဲကောင်းငယ်နှစ်ဦးပါ ရောက်ရှိနေ၍ ဖြစ်သည်။

ထိုနောက်တွင် လူငယ်သိုင်းပညာရှင် အနည်းငယ် ထပ်ဝင်လာပြီးနောက် တာအိုကျောင်းတော်၏ ကျယ်ဝန်းသော ပင်မတံခါးမှာ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် လေ့ကျင့်ရေးကွင်း၏ ရှေ့ရှိ စင်မြင့်ပေါ်တွင် အရပ်မြင့်မြင့် အမျိုးသားတစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရှည်လျားသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အသက်အရွယ်နှင့် မလိုက်ဖက်အောင် ခိုင်မာတောင့်တင်းသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ထူထဲသော အမူအရာ ရှိသည့် ထိုအမျိုးသားက အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော်၏ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတွင် စုဝေးနေကြသော လူငယ်မျိုးဆက်သစ်များကို ကြည့်ကာ စကားစလိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ ကြိုဆိုပါတယ်။ ကျွန်တော်က အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော်ရဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးအဖြစ် ခန့်အပ်ခံထားရတဲ့ ဂွမ်မြောင်းပါ"

"တံခါးချိုးဓား"

"တံခါးချိုးဓား သူက တာအိုသိုင်းလောကရဲ့ ထိပ်တန်းဓားသမား ၁၀ ဦးထဲက တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလား"

"အို... ဘုရားရေ..."

ရှန်ရှီးပြည်နယ်တွင် လျှို့ဝှက်စွာ မကောင်းမှုများ ပြုလုပ်နေသည့် ဂိုဏ်းငယ်တစ်ခုကို တစ်ယောက်တည်း ဖျက်ဆီးခဲ့၍ တံခါးချိုးဓား ဟူသော ဘွဲ့ကို ရရှိခဲ့သူ ဂွမ်မြောင်း ပေါ်လာချိန်တွင် လူငယ်သိုင်းပညာရှင်များ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုနေကြသည်။

သူတို့၏ တိုးတိုးပြောသံများက သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်ဟု ထင်ရပြီး ဂွမ်မြောင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"တိတ်"

ခပ်တိုးတိုးအသံသာ ဖြစ်သော်လည်း ချီစွမ်းအင်များ ထည့်သွင်းထားသည့် ထိုစကားလုံးတစ်လုံးတည်းကပင် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းရှိ လူအားလုံးကို အသံတိတ်သွားစေရန် လုံလောက်သည်။ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှာ ငြိမ်သက်သွားချိန်တွင် ဂွမ်မြောင်းက ဆက်ပြောသည်။

"မင်းတို့ အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော်ထဲကို ဝင်လာရတဲ့ အပေါ်ယံ အကြောင်းပြချက်ကတော့ တာအိုသိုင်းလောကရဲ့ အနာဂတ်ကို ထမ်းရွက်မယ့် မျိုးဆက်သစ် ထူးချွန်သူတွေကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ ထက်မြက်တဲ့သူတွေဆိုရင်တော့ သိကြမှာပါ။ လူငယ်

ထူးချွန်သူတွေက မိစ္ဆာဂိုဏ်းတွေရဲ့ လူတွေရဲ့ ဖျက်ဆီးမှုတွေကြောင့် အသက်ဆုံးရှုံးနေကြရတယ်ဆိုတာကိုပါ"

လေ့ကျင့်ရေးကွင်းရှိ သိုင်းပညာရှင်များမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ သဘောတူလိုက်ကြသည်။

"အဲဒီအကြောင်းပြချက်ကြောင့် သိုင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့က ဒေသအသီးသီးက မျိုးဆက်သစ်တွေကို တာအိုကျောင်းတော် လေးခုမှာ စုစည်းထားတာပါ။ လူငယ်သိုင်းပညာရှင်တွေ ဘယ်လို အသက်ရှင်သန်ရမလဲဆိုတာ သင်ကြားပေးဖို့ပါ။ မင်းတို့ ဒီ အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော်ကို ရောက်လာတာလည်း အဲဒီအတွက်ပါပဲ"

"အသက်ရှင်သန်နည်းလား"

"ဒီနေရာက သိုင်းပညာသင်ဖို့ မဟုတ်ဘူးလား"

လူငယ်သိုင်းပညာရှင်များ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေချိန်တွင် ဂွမ်မြောင်းက အသံကို ပိုမိုမြှင့်လိုက်သည်။

"သိုင်းပညာတော့ သင်ရမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ သင်ရမယ့် သိုင်းပညာက ရန်သူတွေရဲ့ သိုင်းပညာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ အဆိပ်အမျိုးအစားတွေ၊ လျှို့ဝှက်လက်နက်တွေ၊ မိစ္ဆာဂိုဏ်းတွေရဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး ပညာရပ်တွေနဲ့ စက်ယန္တရားတွေကို တာအိုသိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် အနေနဲ့ သိထားသင့်တဲ့ အသိပညာတွေကို သင်ယူရမှာပါ။ အားလပ်ချိန်တွေမှာလည်း ကိုယ့်သိုင်းပညာကို မေ့လျော့မသွားအောင် တက်ကြွစွာ လှုပ်ရှားနေရပါလိမ့်မယ်"

ဂလု…

အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော်တွင် စုဝေးနေကြသော လူငယ်သိုင်းပညာရှင်များမှာ သူတို့ ဝင်လာရသည့် အမှန်တကယ် အကြောင်းရင်းကို နောက်ဆုံးတွင် သိသွားကြသည်။ အဖူးအညွှန့်ချေမှုန်းခြင်းကို ဖျက်ဆီးမှုတွေမှ ရှောင်လွှဲရန် စုဝေးလာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုမှစ၍ အသက်ရှင်သန်ရေးအတွက် လေ့လာကြရတော့မည်ပင်။

ထိုနောက်တွင် ဂွမ်မြောင်း အချက်ပြလိုက်သည်နှင့် တာအိုကျောင်းတော်မှ သိုင်းပညာရှင်များက အဖြူရောင် သိုင်းဝတ်စုံများ ပါဝင်သော သစ်သားခြင်းတောင်းများကို သယ်လာကာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းရှေ့တွင် တန်းစီချထားလိုက်သည်။

"ခြင်းတောင်း တစ်ခုစီရဲ့ ရှေ့မှာ ရပ်ပါ"

ဂျင်ဆိုဟွန်း အပါအဝင် သိုင်းပညာရှင်အားလုံးမှာ ခြင်းတောင်းများရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ကြသည်။

"သခင်လေး အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပေးပါ"

စီးယုက အဝေးတစ်နေရာတွင် ရပ်နေသည်။ သူမက သိုင်းပညာရှင် မဟုတ်ဘဲ ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ကူညီရန် လိုက်ပါလာသည့် အစေခံဖြစ်၍ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဂွမ်မြောင်းက ထိုစီးယုကိုပင် ချန်မထားခဲ့ပေ။

"ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေတာလဲ"

"ဗျာ ကျွန်မက သိုင်းပညာရှင် မဟုတ်ပါဘူး..."

စီးယုက သူ၏ အခြေအနေကို ရှင်းပြသော်လည်း ဂွမ်မြောင်းက လွတ်နေသော နေရာတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

"သွားပြီး ရပ်လိုက်ပါ"

"...ရှင်"

"ပြန်မပြောပါနဲ့။ ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ပါ"

"ဟုတ်ကဲ့"

ဂွမ်မြောင်း၏ ဩဇာကြီးမားသော အပြုအမူကြောင့် စီးယုက ခြေလှမ်းတိုတိုဖြင့် လျှောက်သွားကာ ခြင်းတောင်းတစ်ခုရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ သိုင်းပညာရှင်များအားလုံး လွတ်နေသော နေရာမရှိဘဲ ခြင်းတောင်းများရှေ့တွင် ရပ်ပြီးသည့်အခါ ဂွမ်မြောင်းက ပြောသည်။

"အခုမှစပြီး အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော်မှာ ဘယ်လို ခွဲခြားမှုမျိုးမှ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်ရဲ့ ဂိုဏ်း၊ ကိုယ့်ရဲ့ ဇာစ်မြစ်ကို အားလုံး မေ့ပစ်လိုက်ပါ။ ဒီနေရာမှာတော့ လူတိုင်းက အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော်ရဲ့ တန်းတူညီမျှတဲ့ တပည့်နဲ့ သင်တန်းသားတွေပါပဲ"

အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော်ထဲ ခြေချလိုက်သည့်အချိန်မှစ၍ သူတို့၏ ဇာစ်မြစ်နှင့် ဂိုဏ်းတို့မှာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ပထမဆုံးခြေလှမ်းမှာ သူတို့၏ ဂိုဏ်းကို သက်သေပြနေသည့် သိုင်းဝတ်စုံများကို ချွတ်ပစ်ရန် ဖြစ်သည်။

"အိပ်ဆောင်တွေက ယောက်ျားလေးတွေအတွက် ဘယ်ဘက်မှာ၊ မိန်းကလေးတွေအတွက် ညာဘက်မှာပါ။ တစ်နာရီအချိန်ပေးမယ် အဝတ်အစားလဲပြီး ဒီအတိုင်းပဲ ပြန်စုဝေးကြပါ။ ချက်ချင်း"

အခြေအနေကို မသိရှိသေးသည့် ဂိုဏ်းငယ်များနှင့် မိသားစုငယ်များမှ သိုင်းပညာရှင်များနှင့် မတူဘဲ ဂိုဏ်းကိုးဂိုဏ်းနှင့် မိသားစုငါးခုမှ သိုင်းပညာရှင်များကမူ စည်းကမ်းတကျ လှုပ်ရှားကြသည်။ သူတို့နောက်တွင် ကျန်ရှိနေသည့် သိုင်းပညာရှင်များလည်း အလျင်အမြန် လှုပ်ရှားကာ ဘယ်ညာ ခွဲထွက်သွားကြသည်။

"သသခင်လေး ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမလဲ"

"တခြားလမ်းမရှိဘူး။ မင်းလည်း အဝတ်လဲပြီး လိုက်ခဲ့တော့"

"ကျွန်မက သိုင်းပညာ ဘာတစ်ခုမှ မတတ်တာ"

"အမြန်သွားတော့"

ဂျင်ဆိုဟွန်း ယောက်ျားလေးအိပ်ဆောင်ဆီ လျှောက်သွားစဉ် စီးယု၏ ပါးစပ်မှ သက်ပြင်းချသံ ထွက်လာသည်။

"အိုက်ယား... ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်ကုန်တာလဲ"

ဂျင်မိသားစု၏ အဓိက အစေခံအကြီးအကဲ ဖြစ်လာဖို့ပဲ ရည်မှန်းခဲ့သည့် စီးယုသည် ဘဝတစ်လျှောက် တစ်ခါမှ မဝတ်ဖူးသော သိုင်းဝတ်စုံကို ပိုက်ပြီး မိန်းကလေးအိပ်ဆောင်ဆီ ဦးတည်သွားရသည်။

သတ်မှတ်ထားသည့် အချိန် တစ်နာရီက ကုန်ဆုံးလုနီးပြီဖြစ်သည်။

ဂိုဏ်းကိုးဂိုဏ်းနှင့် မိသားစုငါးခုမှ သိုင်းပညာရှင်တို့သည် အဖြူရောင် သိုင်းဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ကာ တန်းစီနေကြပြီး အခြားသိုင်းပညာရှင်တို့မှာလည်း အလျင်အမြန် အဝတ်လဲကာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းဆီ ပြေးလာကြသည်။

"အော်... ဘယ်လောက်တောင် အလုပ်ရှုပ်စရာ ကောင်းလိုက်သလဲ"

အခန်းလွတ်တစ်ခုတွင် အဝတ်လဲပြီး ထွက်လာသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် အဖြူရောင် လနန်းတော်မှ သိုင်းပညာရှင်နှစ်ဦး၏ အကူအညီဖြင့် အဝတ်လဲနေသည့် ချွန်းဂါဆောင်းကို တွေ့လိုက်သည်။

အဲဒီကောင်လေးက လက်မပါဘူးလား ...အားကျလိုက်တာ။

ချွန်းဂါဆောင်းက ရပ်နေရုံသာ၊ သိုင်းပညာရှင်နှစ်ဦးက သူတို့၏ အရှင်သခင်ကို ပြုစုသကဲ့သို့ အလွန်ဂရုတစိုက်နှင့် နူးညံ့စွာ အဝတ်လဲပေးနေကြသည်။ အဝတ်လဲပြီးနောက် ချွန်းဂါဆောင်းသည် ဖြည်းညင်းစွာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းဆီ လျှောက်သွားရာ ဂျင်ဆိုဟွန်းကလည်း နောက်မှ လိုက်သွားသည်။

ထိုအတောအတွင်း မိန်းကလေးအိပ်ဆောင်သို့ ရောက်လာသည့် စီးယုသည်လည်း အဝတ်လဲရန် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ သို့သော် ဘဝတစ်လျှောက်လုံး သိုင်းဝတ်စုံ တစ်ခါမှ မဝတ်ဖူးသည့် စီးယုမှာ မျက်ရည်ကျလုမတတ် ဖြစ်နေသည်။

"ဒါကို ဘယ်လို ဝတ်ရမှာလဲ"

သူမ၏ အပျင်းထူလွန်းတဲ့သခင်လေးအတွက် ပိုးထည်အဝတ်အစားများစွာကို ကိုင်တွယ်ဖူးသော်လည်း သိုင်းဝတ်စုံမှာမူ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။

စိတ်ပူပန်လာသဖြင့် စီးယု၏ လက်များမှာ ပို၍ပင် အလုပ်ရှုပ်လာသည်။ သို့သော် ပထမဆုံးအကြိမ် ဝတ်ခြင်းဖြစ်သည့်အပြင် ဝတ်စုံ၏ အရွယ်အစားက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက် ကြီးမားနေသဖြင့် စနစ်တကျ မဝတ်တတ်ပေ။

"ခဏလောက် လက်မြှောက်ပေးလို့ ရမလား"

"ရှင်…"

ထိုအချိန်တွင် မူရုံဆူဆူက စီးယု၏ ဟိုတစ်စဒီတစ်စ ဖြစ်နေသော သိုင်းဝတ်စုံကို ပြင်ပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ပြင်ပေးမယ်"

"ကျကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး"

တောက်ပစွာ ပြုံးပြနေသည့် မူရုံဆူဆူကို ကြည့်ကာ စီးယုမှာ ကြည်နူးသွားသည်။ မိသားစုငါးခုမှ သိုင်းပညာရှင်တို့သည် မောက်မာတတ်ကြပြီး သာမန်လူများကို ပိုးကောင်လောက်ပင် မထင်တတ်ကြဟု ပြောကြသော်လည်း မူရုံဆူဆူမှာမူ ထူးခြားနေသည်။

"ရပြီ ပြီးသွားပြီ။ အဝတ်က နည်းနည်း ကြီးနေတယ်။ နောက်မှ ကိုယ့်နဲ့ တော်တဲ့ဟာကို လဲခိုင်းလိုက်ဦး"

"ဟ…..ဟုတ်ကဲ့"

ဒီလိုလူမျိုးဆိုရင် သခင်လေးနဲ့ လိုက်ဖက်မယ်။

မူရုံဆူဆူ၏ ကြင်နာမှုကြောင့် ကြည်နူးနေသည့် စီးယုက ဂျင်ဆိုဟွန်းနှင့် သူမတို့ ဆက်သွယ်မှု ဖြစ်လာပါက ကောင်းမည်ဟု တွေးမိသည်။

"အော် ဟိုဘက်ကို မြင်လား"

"ရှင်…."

"ဟိုဘက်နဲ့ ဒီဘက်မှာ"

မူရုံဆူဆူက အဝတ်လဲပြီး ထွက်လာသည့် မိန်းကလေးအချို့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြောသည်။

"အဲဒီ မိန်းမပျက်တွေကို လှည့်တောင် မကြည့်နဲ့။ နားလည်လား"

မူရုံဆူဆူ၏ ပါးစပ်က ပြုံးနေသော်လည်း မျက်လုံးထဲတွင်မူ အပြုံးအရိပ်ပင် မရှိပေ။ ထိုလှပသော အပြုံးနောက်ကွယ်မှ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်ကြောင့် စီးယုမှာ အကြောင်းရင်းကိုပင် မမေးရဲတော့ဘဲ ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ငြိမ့်ပြလိုက်ရသည်။

အာ မဖြစ်တော့ဘူး။

စီးယုက သူမ၏ စိတ်ထဲမှ ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ဇနီးလောင်း စာရင်းထဲမှ မူရုံဆူဆူကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး အိပ်ဆောင်မှ အလျင်အမြန် ထွက်လာခဲ့သည်။

အချိန် တစ်နာရီကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် စင်မြင့်ပေါ် ပြန်တက်လာသည့် ဂွမ်မြောင်းက သိုင်းပညာရှင်အားလုံးကို နံပါတ်ပြားများ ဝေပေးသည်။

"ခင်ဗျားတို့ ရလိုက်တဲ့ နံပါတ်ပြားက အိပ်ဆောင်နံပါတ်ကို ဆိုလိုတာပါ။ အခန်းတစ်ခန်းမှာ နှစ်ယောက် နေရမှာဖြစ်ပြီး ကိုယ့်နံပါတ်နဲ့ တူတဲ့သူက အခန်းဖော်လို့ ယူဆနိုင်ပါတယ်"

ဂွမ်မြောင်း၏ အော်ဟောသံကြောင့် အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော်မှ သင်တန်းသားများမှာ သူတို့၏ နံပါတ်များကို အလျင်အမြန် စစ်ဆေးကြသည်။

"ကျွန်တော်က နံပါတ် သုံး"

"အူး ကျွန်တော်က ငါး"

"ငါးဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်နဲ့ အခန်းဖော် ဖြစ်မှာပေါ့"

"အာ ဝမ်းသာလိုက်တာ"

အချို့သင်တန်းသားများမှာ အခန်းဖော်ကို သိလိုက်ရ၍ ကျေနပ်နေကြသည်။ အများစုမှာ ဂိုဏ်းငယ်များနှင့် မိသားစုငယ်များမှဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်းကိုးဂိုဏ်းနှင့် မိသားစုငါးခုမှ သိုင်းပညာရှင်များနှင့် အခန်းမဖော်ရခြင်းကိုပင် ဝမ်းသာနေကြသည်။

"ကျ…..ကျွန်တော်က နံပါတ် ၁၆..."

ဂွမ်ဟိုဂိုဏ်းမှ ဂီအွန်ဟုခေါ်သော အမျိုးသားမှာ သူ့ရှေ့တွင် စိတ်ပျက်နေသည့် မျက်နှာဖြင့် ရပ်နေသော ဟျော့အူဂွန်ကို ကြည့်ကာ တုန်ရီနေသည်။

"တစ်ဦးရဲ့ နယ်မြေကို တစ်ဦး မကျူးကျော်သရွေ့ ပြဿနာ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဟျော့အူဂွန်၏ အေးစက်သော အသံကြောင့် ဂီအွန်မှာ လည်ပင်းကျိုးမတတ် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ရသည်။ ကျန်ရှိနေသည့် ယောက်ျားလေးသင်တန်းသားများထဲတွင် အသက်အငယ်ဆုံး ကောင်လေးမှာမူ အခြေအနေကို လက်မခံနိုင်ဘဲ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရပင် အေးခဲနေသည်။

"ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို..."

ကောင်လေးမှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေသည်။ အကြောင်းမှာ သူ၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသည့် နံပါတ် ၉ တပ်ထားသော နံပါတ်ပြားမှာ ချွန်းဂါဆောင်း၏ လက်ထဲတွင်လည်း ရှိနေ၍ ဖြစ်သည်။ ချွန်းဂါဆောင်းက မဖတ်နိုင်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကောင်လေးကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်လိုက်သည်။

သူက အဖြူရောင် လနန်းတော်ရဲ့ သခင်လေးပဲ။ ကောလဟာလတွေနဲ့ မတူဘဲ သူက ကောင်းတဲ့သူ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

ထိုအခြေအနေ အဆင်မပြေမှုတွင် ကောင်လေးက မျှော်လင့်ချက် တစ်စုံတစ်ရာကို စုစည်းကာ ဦးစွာ စကားစလိုက်သည်။

"ကျွန်….ကျွန်တော်... ကျွန်တော်က..."

"နားလည်အောင် ပြောစမ်း။ နောက်တစ်ခါ ထစ်နေရင် ထပ်ပြီး စကားပြောစရာ မလိုအောင် လုပ်ပစ်လိုက်မယ်"

"ဟပ်"

စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် မျှော်လင့်ချက် ပျောက်ဆုံးသွားသည့် ကောင်လေးမှာ မထစ်အောင် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားရတော့သည်။

"ကျွန်တော်က ဂန်ဆူပြည်နယ် ဆီဟွာခရိုင်က ယူမိသားစုက ယူအူဆွန်းပါ ကျေးဇူးပြုပြီး ဂရုစိုက်ပေးပါ"

"တိတ်စမ်း"

"တောင်းပန်ပါတယ်"

ယူအူဆွန်းမှာ အသက်ရှင်သန်ရန် ရုန်းကန်နေရချိန်တွင် အခြားအမျိုးသားတစ်ယောက်မှာလည်း အခြေအနေကို လက်မခံနိုင် ဖြစ်နေသည်။

"မင်းက... နံပါတ် တစ်"

"ဟုတ်တယ်"

ရုတ်တရက် စကားပြောပုံ ပြောင်းသွားသည့် ဂျုံရိုအာအတွက် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ စကားများမှာလည်း တိုတောင်းသွားသည်။

ဒါ ငရဲပဲ

အရှောင်ရှားဆုံးဖြစ်သည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းနှင့် အခန်းဖော် ဖြစ်သွားသည့် ဂျုံရိုအာမှာ စိတ်ခံစားချက် အလွန်ဆိုးရွားနေသည်။ တတ်နိုင်ပါက နံပါတ်ပြားကို လဲချင်သော်လည်း ပေးထားသော နံပါတ်ပြားကို လဲပါက တစ်ယောက်တည်း ခွဲထုတ်ခံရလိမ့်မည်ဟူသော ဂွမ်မြောင်း၏ တင်းကျပ်သော အမိန့်ကြောင့် မလုပ်ရဲပေ။

"ကြိုပြောထားမယ် မလိုအပ်ဘဲ ငါ့ကို လာစကားမပြောနဲ့။ ကောင်းတဲ့အဆုံးသတ်နဲ့ မတွေ့ရဘူး"

ဂျင်ဆိုဟွန်းအတွက်တော့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မထိတွေ့ရခြင်းမှာ ကြိုဆိုရမည့် စကားပင်။

"ကောင်းတဲ့ စိတ်ကူးပဲ"

ဂျင်ဆိုဟွန်းက ဝမ်းသာသလို ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ရာ ဂျုံရိုအာမှာ ပို၍ စိတ်တိုသွားသည်။

ကုန်သည်မိသားစုက အမိုက်အမဲကောင်….

ဂိုဏ်းကိုးဂိုဏ်းဝင် ဖြစ်သည့် သူ့ကို ခေါင်းငုံ့ပြီး ဂရုစိုက်ပေးဖို့ တောင်းဆိုရမည့် အခြေအနေမျိုးတွင် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ အမူအရာက ဂျုံရိုအာကို ပို၍ ဒေါသထွက်စေသည်။

ဒီကောင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ သူပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်မယ်လို့ ငါ ပြောလိုက်တာလေ။

သူက စိတ်တိုတတ်တဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ပဲ။

ဂျင်ဆိုဟွန်းက ဒေါသထွက်နေသည့် ဂျုံရိုအာကို စိတ်တိုတတ်သော ကောင်လေးတစ်ယောက်ဟုသာ တွေးလိုက်သည်။

တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မထိတွေ့ရင် သူ ငါ့ကို လာဒုက္ခပေးမှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။

ဂျင်ဆိုဟွန်းက ပျင်းရိစွာသာ နေချင်သည်။

"ရှင်က... နံပါတ် ၁၁ မဟုတ်လား"

စီးယုက တုန်တုန်ရီရီနှင့် မေးလိုက်သည်။ မေးခွန်းကို လက်ခံရရှိသည့် ချွန်းယဲရန်းက သူမ၏ နံပါတ်ပြားကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ၁၁ နံပါတ်မှာ သူမ၏ နံပါတ်ပြားတွင် ရှင်းလင်းစွာ ရေးထားသည်။

"ဟုတ်တယ်"

ဘုရားရေ။

စီးယုမှာ အရူးတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားသည်။ ချွန်းယဲရန်း၏ ကြည့်ရုံဖြင့် မျက်စိကျိန်းမတတ် လှပလွန်းခြင်းကြောင့်သာ မဟုတ်ဘဲ….

အဲဒီ ရူးသွပ်နေတဲ့ကောင်လေးက ငါ့ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

စီးယု၏ မျက်လုံးများက သဘာဝအတိုင်းပင် ချွန်းဂါဆောင်းကို ရှာဖွေလိုက်သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ချွန်းဂါဆောင်း၏ မျက်လုံးနှစ်လုံးမှာ ချွန်းယဲရန်းနှင့် သူမ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသည့် စီးယုကို တည့်တည့်ချိန်ထားသည်။

လူတွေ အများကြီးထဲက... သခင်မလေးမူရုံနဲ့ပဲ အခန်းဖော် ဖြစ်ချင်လိုက်တာ။

စီးယုမှာ ငိုချင်သွားသည်။ ဤနေရာတွင် သူမ အားကိုးနိုင်သူမှာ ဂျင်ဆိုဟွန်း တစ်ယောက်သာ ရှိသော်လည်း ကံဆိုးစွာဖြင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ နေရောင်ခြည်ကို ခံယူရင်း အိပ်ငိုက်နေသည်။

ဒီလူကို ယုံပြီး ငါ ဘယ်လိုလုပ် ဒီရောက်လာတာပါလိမ့်...

စီးယုမှာ ထွက်ပြေးချင်သည်။ သို့သော် ကောင်မလေး၏ ဆန္ဒနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဂွမ်မြောင်း၏ အသံမှာ အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော် တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"စုဝေးကြ"