အခန်း ၅၇

အခန်း။ ၅၇

"ဒီတစ်ခု ဒီတစ်ခုနဲ့ ဒီတစ်ခုမှာ အဆိပ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခုမှာတော့ မပါဘူး"

"ဝိုး ကြည့်လိုက်တာနဲ့တင် သိတာလား"

"အသားလုံးရဲ့ မျက်နှာပြင်ကို သေချာကြည့်ရင် အလွန်သိမ်မွေ့တဲ့ အစိမ်းရောင် အမှုန်လေးတွေကို တွေ့ရလိမ့်မယ်"

"အစိမ်းရောင် အမှုန်"

မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် အသားလုံးကို စိုက်ကြည့်နေသော စီးယုမှာ မည်မျှပင် ရှာဖွေပါသော်လည်း ထိုအစိမ်းရောင် အမှုန်လေးများကို ရှာမတွေ့ပေ။

"ကျွန်မ တကယ် မြင်ရတယ်"

သို့သော် သူမက မြင်ချင်ယောင်ဆောင်လိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ရည်မှာလည်း အဆိပ်နံ့ သဲ့သဲ့လေး ရတယ်။ နှာခေါင်းကို အနားကပ်ပြီး ရှူကြည့်ရင် ခါးသက်သက် အနံ့လေး ရလိမ့်မယ်"

စီးယုမှာ ခွေးကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အနံ့ခံနေသော်လည်း ခါးသက်သက် အနံ့ကို မရဘဲ အသားလုံး ခေါက်ဆွဲ၏ ရင်းနှီးပြီးသား အနံ့ကိုသာ ရနေသည်။

"တကယ်ပါပဲ"

ဤတစ်ခါလည်း သူမ အနံ့ရဟန် ဆောင်လိုက်ပြန်သည်။

ထိုနောက်တွင် ချွန်းယဲရန်းက အစားအစာများတွင် အဘယ်ကြောင့် အဆိပ်ခတ်ထားတာလဲဟူသည်ကို ဆက်လက်ရှင်းပြနေပြီး စီးယုမှာ လက်ပိုက်ကာ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ခေါင်းငြိမ့်ပြနေသည်။

"အင်း... အကုန်လုံး နားလည်သွားပြီ"

ဘာမှလည်း နားမလည်ပါဘူး။

စီးယုမှာ ဘာမှမသိသော်လည်း နားလည်ဟန်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဤနေရာတွင် နားမလည်ကြောင်း သိသွားပါက သူမ မည်သို့ အပြစ်ပေးခံရမည်ကို မသိသောကြောင့်ပင်။

"ပြောရဦးမယ် သခင်မလေးချွန်း အဆိပ်ကို ဘယ်လိုခွဲခြားရမလဲဆိုတာ ဘယ်လိုသိတာလဲ အဲဒီစာအုပ်ကြီး တစ်အုပ်လုံးကို အဲဒီလောက်တိုတောင်းတဲ့ အချိန်အတွင်း အလွတ်ကျက်လိုက်တာလား"

"စာအုပ်ထဲက အကြောင်းအရာတွေက ငါသိပြီးသားတွေမို့လို့ အလွတ်ကျက်ဖို့ မလိုခဲ့ဘူး။ အခြေခံ အဆိပ်တွေပဲမို့ ခွဲခြားဖို့ မခက်ပါဘူး။ သခင်မလေးစီးလည်း သိလိုက်တာပဲ မဟုတ်လား"

"ဟားဟား... ဟုတ်တာပေါ့"

စီးယုမှာ ချွန်းယဲရန်း မည်သို့သော ဘဝမျိုးဖြင့် ဖြတ်သန်းခဲ့သည်ကို စဉ်းစားမရပေ။ ခေါင်းငြိမ့်ပြခြင်းမှလွဲ၍ သူမဘာမှ မလုပ်နိုင်ပေ။

ချွန်းယဲရန်း၏ အံ့မခန်း အဆိပ်ဗဟုသုတကြောင့် အဆိပ်ပါသော အစားအစာများကို ခွဲခြားရန် မလိုသည့် စီးယုနှင့်မတူဘဲ ကျန်ရှိသည့် တပည့်များမှာမူ သူတို့ကိုယ်တိုင် စားသုံးကြည့်ကာ အဆိပ်ပါ၊ မပါကို ခွဲခြားရသည်။ ထိုကြောင့် တပည့်အများစုမှာ ဗိုက်အောင့်သည်ဟု ညည်းညူကာ အိမ်သာဆီ ပြေးကြရပြီး ထိုအထဲတွင် မူရုံဆူဆူလည်း ပါဝင်နေသည်။

"ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိခဲ့တာလေ... အခုတော့ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"

မူရုံဆူဆူ၏ ထက်မြက်သော အသံကြောင့် မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားသည့် အမျိုးသမီးမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"မင်း ယုံကြည်ချက်ရှိခဲ့တဲ့ အစားအစာမှာလည်း အဆိပ်ပါနေတာပဲမလား"

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

"ဟွန်း ဟွာရှန်းဂိုဏ်းမှာတော့ အဆိပ်အများစုကို လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကင်းစေတဲ့ ဖြေဆေး ရှိတယ်"

ဟွာရှန်းဂိုဏ်းမှ သိုင်းပညာရှင် အိုဆော်ဟွာမှာ ရင်ဘတ်ထဲမှ ဖြေဆေးပုလင်းကို ထုတ်လိုက်ရာ မူရုံဆူဆူမှာ ပါးစပ်အနည်းငယ် ဟသွားသည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ... မူရုံမိသားစုမှာ မရှိဘူးလား"

"အူး..."

"ကဲပါ ကျေးဇူးပြုပြီး ကယ်ပေးပါလို့ ပြောရင် ပေးကောင်းပေးလိမ့်မယ်"

"ပိတ်လိုက်စမ်း"

"ဒီအခြေအနေမှာ ဒါမျိုးပြောနေဖို့ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်"

အိုဆော်ဟွာက လက်ညှိုးဖြင့် အိမ်သာကို ညွှန်ပြသည်။ ထိုနေရာတွင် တန်းစီနေကြပြီး ဗိုက်အောင့်သည်ဟု ညည်းညူကာ ခက်ခဲသော တိုက်ပွဲကို ဆင်နွှဲနေကြသည်။

"ထွက်လာကြပါ ကျေးဇူးပြုပြီး ထွက်လာပေးကြပါ"

သိက္ခာကိုပင် မေ့လျော့ကာ တံခါးကို အသည်းအသန် ထုနေသည့် သိုင်းပညာရှင်များကို ကြည့်ရင်း မူရုံဆူဆူ၏ နဖူးတွင် ချွေးစများ ပျံလာသည်။

"ကဲ ပြောစမ်းပါ မူရုံဆူဆူ။ စကားတစ်ခွန်းပဲ ပြောပါ။ မင်းရဲ့ မာနက အခုချိန်မှာ ပြဿနာ ဖြစ်နေတာလား မင်း ပိုပြီး အရှက်ကွဲရတော့မယ်နော်"

"ဒီလိုကိစ္စမျိုးအတွက်တော့ မင်းရှေ့မှာ ဒူးမထောက်နိုင်ဘူး..."

မူရုံဆူဆူမှာ ရူးတော့မတတ် ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ ချီစွမ်းအင်ကို မြှင့်တင်ကာ အဆိပ်ကို ထုတ်ပစ်ချင်သော်လည်း အခြေအနေပေးမှသာ ဖြစ်နိုင်မည်။ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းတွင် အနည်းငယ်မျှ အာရုံလွဲသွားပါက ထိန်းမရနိုင်သည့် အဖြစ်ဆိုးနှင့် ကြုံရမည်ဖြစ်သဖြင့် ချီစွမ်းအင်သုံးရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သေသွားလျှင်တောင် ဂိုဏ်းကိုးဂိုဏ်းရှေ့တွင် ဒူးမထောက်ဟု ကျိန်ဆိုထားသော်လည်း အသက်ထက် ပိုအရေးကြီးသည့်အရာ တစ်ခုကို သူမ ရင်ဆိုင်နေရသည်။ ၎င်းမှာ လူသားတစ်ယောက်၏ ဂုဏ်သိက္ခာပင်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး... ကယ်ပေးပါ..."

"ဟုတ်ပြီ ဟုတ်ပြီ"

မူရုံဆူဆူကို ဒူးထောက်ခိုင်းလိုက်နိုင်သဖြင့် အိုဆော်ဟွာမှာ ကျေနပ်နေသည်။ တန်းဟိုချောလ် ရောက်လာသည်အထိပင်။

"ဘာလုပ်နေတာလဲ"

တန်းဟိုချောလ်က ဖြေဆေးပုလင်းကို ချက်ချင်း လုယူလိုက်သည်။ အံ့အားသင့်သွားသည့် အိုဆော်ဟွာမှာ စကားပင် ဖြောင့်အောင်မပြောနိုင်တော့ပေ။

"အဲ….အဲဒါက..."

"အိုဟို ဒါက ဟွာရှန်းဂိုဏ်းရဲ့ အဆိပ်ဖြေဆေးပဲ။ ဒါတစ်ခုဆိုရင် အဆိပ်အများစုကို ချက်ချင်း ဖြေဆေးပေးနိုင်တယ်"

"မှ….မှန်ပါတယ်။ ဂိုဏ်းကနေ သိုင်းလောကထဲ ဆင်းမယ့် တပည့်တွေကို ပေးလိုက်တာပါ"

"အင်း... အရသာလည်း ရှိသားပဲ။ ပန်းပွင့်ရနံ့လေးနဲ့ တူတယ်"

"အား"

တန်းဟိုချောလ်က အဆိပ်ဖြေဆေးများကို တစ်ခါတည်း ဝါးစားပစ်လိုက်သဖြင့် အိုဆော်ဟွာမှာ အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဘာလုပ်နေတာလဲ အဆိပ်ကို ဖြေရမှာလေ။ မဟုတ်ရင် နောက်ကျသွားလိမ့်မယ်။ ဟဲဟဲ"

အဆိပ်ဖြေဆေးများကို စားသောက်ပြီး ရယ်မောကာ ထွက်ခွာသွားသည့် တန်းဟိုချောလ်ကို ကြည့်ပြီး အိုဆော်ဟွာနှင့် မူရုံဆူဆူတို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"သေစမ်း"

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ တစ်ပြိုင်နက် အိမ်သာဆီသို့ ပြေးသွားကြသည်။ ယခု အရေးကြီးဆုံးမှာ တန်းစီသည့်နေရာတွင် အနည်းငယ် ပိုစောစော ရောက်ဖို့ပင်။

အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော်မှ တပည့်များမှာ အိမ်သာတွင် ကိုယ်စီ တိုက်ပွဲဆင်နွှဲနေချိန်တွင် အစောပိုင်းကတည်းက သွားနှင့်သူ ဂျုံရိုအာမှာ မျက်နှာဖျော့တော့လျက် ပြန်ရောက်လာသည်။

"ဒီကောင် ယုတ်မာတဲ့သူ... မင်းဆီမှာ ဖြေဆေး ရှိတယ်မလား"

"ဘယ်ဖြေဆေးလဲ"

"မသိသလို မလုပ်နဲ့ အသားလုံးထဲမှာ အဆိပ်ပါနေတာ"

"အာ တကယ်လား"

"မင်း ခွေးမသား ငါ့ကို ဒုက္ခပေးဖို့ ကြံစည်နေတာ ငါမသိဘူး ထင်နေလား ဖြေဆေး... ဖြေဆေးက ဘယ်မှာလဲ"

ဂျုံရိုအာမှာ ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ရင်ဘတ်ကို ရှာဖွေရန် လက်ဆန့်လိုက်သော်လည်း လေထဲတွင်သာ လက်ဝါးရိုက်မိနေသည်။

ဒီကောင်ကတော့ အရည်ချွဲနေတဲ့ ငါးခူလိုပဲ

မည်မျှပင် လက်ဆန့်သော်လည်း ဂျင်ဆိုဟွန်းကို မဖမ်းမိနိုင်မှန်း သိလိုက်ရသည့် ဂျုံရိုအာမှာ အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာသည်။

"ဟူး... ဟူး... မင်း... အဖမ်းခံလိုက်ရရင် မကောင်းဘူးလား"

"အသုံးမဝင်တဲ့အရာတွေအတွက် ခွန်အား မဖြုန်းပါနဲ့။ ငါ့ကိုပါ လှုပ်ရှားအောင် လုပ်နေတယ်"

ဂျင်ဆိုဟွန်းက အစားအစာပါသည့် ပန်းကန်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဆက်ပြောသည်။

"ငါ အကုန်လုံးကို နည်းနည်းစီ မြည်းကြည့်ပြီးပြီ ဒါပေမဲ့ ဘာမှမသိလိုက်ဘူး။ မင်းပဲ မြည်းကြည့်လိုက်တော့"

"ဘာ"

"မင်းက ဘယ်မှာ အဆိပ်ပါလဲဆိုတာ ခွဲနိုင်တယ်မလား ငါက မြည်းကြည့်ရင်တောင် မသိဘူး။ ဒါကြောင့် အဆိပ်ခွဲနိုင်တဲ့ မင်းပဲ စားကြည့်လိုက်"

ဂျုံရိုအာမှာ တာအိုကျောင်းတော် ဖြစ်စေ၊ ဂိုဏ်းဂဏ ဖြစ်စေ ဘာမှမထည့်တော့ဘဲ ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ယခုချက်ချင်း သတ်ပစ်ချင်နေသည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း အဆိပ်ပါသည့် အစားအစာကို စားပြီးနောက် ဂျင်ဆိုဟွန်း ဘာမှမဖြစ်ရသည့် အကြောင်းရင်းကို သိချင်နေသည်။

သူ ငါမသိအောင် ဖြေဆေးသောက်နေတာလား... ဒါပေမဲ့ သူ စားတာ ငါတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။

အဆိပ်ပါသော အစားအစာကို စားသည်ကို မြင်ခဲ့သော်လည်း ဖြေဆေးသောက်သည်ကို တစ်ကြိမ်မျှ မမြင်ဖူးပေ။

ဒီကောင် အဆိပ်အားလုံးကို ခံနိုင်ရည်ရှိတာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး... သူ ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ

နည်းလမ်းကို မသိသဖြင့် မေးခွန်းပင် မထုတ်နိုင်ပေ။ ဂျုံရိုအာ ဒေါသနှင့် သံသယဖြင့် ညည်းညူနေချိန်တွင် တန်းဟိုချောလ်က ကျေနပ်သည့် အပြုံးဖြင့် တပည့်များကို ကြည့်နေသည်။

တကယ်တော့ ဤသင်ခန်းစာ၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ လူငယ်သိုင်းပညာရှင်များအား အဆိပ်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကို ကိုယ်တိုင် ခံစားမိစေရန် ဖြစ်သည်။ ကြောက်စရာကောင်းမှသာ ရှောင်ရှားတတ်မည်ဖြစ်ပြီး မည်သို့ ကာကွယ်ရမည်ကို သင်ယူနိုင်မည်ပင်။

ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် သူက ကျက်မှတ်၍မကုန်နိုင်သော ပမာဏရှိသည့် စာအုပ်ကို ပေးလိုက်ပြီး အမျိုးမျိုးသော အဆိပ်များပါသည့် အစားအစာများကို ပေးထားခဲ့ခြင်းပင်။ အများစုမှာ တန်းဟိုချောလ် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း လှုပ်ရှားကြသော်လည်း ချွင်းချက်များတော့ ရှိနေသည်။

မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ အဖြူရောင် လနန်းတော်က ချွန်းမိသားစုဝင်တွေကတော့ ကွာခြားတာပဲ။

ပြီးပြည့်စုံမှုကို လိုက်စားသည့် အဖြူရောင် လနန်းတော်မှ သိုင်းပညာရှင်များနှင့် လိုက်ဖက်စွာပင် ချွန်းယဲရန်းနှင့် ချွန်းဂါဆောင်းတို့က အဆိပ်ကို အတိအကျ ခွဲခြားနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် သူတို့နည်းတူ အဆိပ်ကို ခွဲခြားနိုင်သူများမှာ ဟွာရှန်းဂိုဏ်းမှ ဟျော့အူဂွန်နှင့် ဇူဂယ်မိသားစုမှ ဇူဂယ်မင်းတို့ ဖြစ်သည်။

ဟဲဟဲ... မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ သူတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းနဲ့ မိသားစုတွေမှာ ဂုဏ်ယူလောက်ပါတယ်။

ထိုနောက်တွင် တန်းဟိုချောလ်၏ အကြည့်တို့သည် ဂျင်ဆိုဟွန်းနှင့် ဂျုံရိုအာတို့ထံ ရောက်သွားသည်။

"ပြဿနာက မင်းပဲ ကောင်လေး"

အဆိပ်ပါသည့် အသားလုံးကို အရင်ဆုံး စားခဲ့သဖြင့် အဆိပ်အကြောင်း လုံးဝနားမလည်ဘဲ ရဲရင့်ရုံ သက်သက်ဖြစ်မည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် တန်းဟိုချောလ်၏ မျှော်လင့်ချက်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ပင် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ အဆိပ်ပါသည့် အစားအစာကို စားပြီးနောက်တွင်လည်း ဘာမှမဖြစ်ဘဲ သာမန်အတိုင်း ရှိနေသည်။

အဆိပ် မပါလို့လား။

သူ ထင်ခဲ့သော်လည်း ထိုအသားလုံးကို စားပြီး အဆိပ်သင့်ကာ အိမ်သာသို့ ပြေးသွားရသည့် ဂျုံရိုအာက အသားလုံးတွင် အဆိပ်ပါကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

သူ ဖြေဆေးလုပ်တာ ငါတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။

တကယ်တော့ ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ရှေ့တွင် ချထားပေးသည့် ဆေးဖက်ဝင် အပင်များနှင့် အဆိပ်သင့် အပင်များ ပါဝင်သည့် ပုလင်းကိုပင် သူ မဖွင့်ခဲ့ပေ။

"သေချာပေါက် သူက အဆိပ်အားလုံးကို ခံနိုင်ရည်ရှိတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် သူက ငါ့မျက်စိကို လှည့်စားလိုက်တာပဲ"

တန်းဟိုချောလ်က ရင်ဘတ်ထဲမှ အိတ်ကို လက်ညှိုးဖြင့် ထိုးသွင်းကာ အဆိပ်ကို လက်ချောင်းထိပ်တွင် လူးလိုက်သည်။

"အားလုံး ခွဲခြားပြီးပြီလား"

တန်းဟိုချောလ်မှာ ဂျင်ဆိုဟွန်းနှင့် ဂျုံရိုအာတို့ထံ တတ်နိုင်သမျှ သဘာဝကျကျ ချဉ်းကပ်သွားသည်။

"မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် မသိဘူး"

ဂျင်ဆိုဟွန်းက ယုံကြည်မှုရှိရှိ ဖြေလိုက်သောအခါ တန်းဟိုချောလ်က ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောသည်။

"ဟဲဟဲ ခွဲခြားရတာ မလွယ်လှပါဘူး"

သူ ပြောလိုက်ပြီး လက်ချောင်းထိပ်ကို ဖြတ်ခနဲ လှုပ်ရှားလိုက်ရာ လက်ထိပ်ရှိ အဆိပ်မှာ လေထဲတွင် လွင့်စင်သွားသည်။ ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ နှာခေါင်းထဲသို့ အဆိပ်ကို သဘာဝကျကျ ဝင်ရောက်သွားစေပြီးနောက် တန်းဟိုချောလ်မှာ ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ကဲ... အခု မင်း ဘာလုပ်မလဲ။

နည်းလမ်းတစ်ခုခုသုံး၍ အဆိပ်ကို ရှောင်လွှဲခဲ့သည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ယခုတစ်ခါတွင် သူ၏ အဆိပ်မှ မည်သို့ လွတ်မြောက်မည်ကို တန်းဟိုချောလ် စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်သည်။

"အူး ဘ….ဘာလဲ"

ဂျင်ဆိုဟွန်းဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး အဆိပ်မိသွားသည့် ဂျုံရိုအာမှာ နေရာမှ ထရပ်လိုက်သည်။

ဘာလို့ အဆိပ်သင့်ရတာလဲ ငါ ဘာမှ မစားရသေးဘူးလေ။

အကြောင်းရင်းကိုပင် မသိလိုက်ဘဲ ဂျုံရိုအာမှာ အိမ်သာသို့ ထပ်မံ ပြေးသွားရပြန်သည်။

အဆိပ်သင့်တာ သေချာတယ်။

ဂျုံရိုအာ၏ လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူ၏ အဆိပ်မှာ ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ နှာခေါင်းထဲသို့ အတိအကျ ဝင်ရောက်သွားပြီဟု တန်းဟိုချောလ် ယုံကြည်နေသည်။ သို့သော် ထူးဆန်းစွာပင် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ဘာမှမဖြစ်ဘဲ သာမန်အတိုင်းပင် ရှိနေသည်။ ပြောင်းပြန်ပင် သူက ဆာလောင်နေသည်ဟု ဆိုကာ အဆိပ်ပါသည့် အစားအစာကိုပင် ဝါးစားနေသည်။

"ဦးလေးယူရဲ့ ပန်းသီးကို စားချင်လိုက်တာ... နည်းနည်းလောက် ယူလာခဲ့သင့်တာ"

သူ၏ အသံမှာလည်း အလွန်ပင် ပေါ့ပါးနေသည်။

ဘာ

ပြောင်းပြန်ပင် တုန်လှုပ်သွားသူမှာ တန်းဟိုချောလ်ဖြစ်သည်။ သူက ဂျင်ဆိုဟွန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးသည်။

"မင်း ဗိုက် အဆင်ပြေလား"

"ဘာလဲ အာ ဟုတ်ကဲ့။ ငယ်ငယ်ကတည်းက ဗိုက်မာတာမို့လို့ ဘာပြဿနာမှ မရှိခဲ့ဖူးဘူး"

သူ၏ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများကို ကြွားဝါနေသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ကြည့်ပြီး တန်းဟိုချောလ်မှာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသည်။

မဖြစ်နိုင်တာ... ဒီကောင်လေးက အဆိပ်အားလုံးကို ခံနိုင်ရည်ရှိတာလား။

အဆိပ်အားလုံးကို ခံနိုင်ရည်ရှိခြင်း သို့မဟုတ် အဆိပ်လုံခြင်းဆိုသည်မှာ အဆိပ်၏ သက်ရောက်မှု မရှိသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ခေါ်သည်။ ထိုသို့ ဖြစ်လာရန် သေစေနိုင်သည့် အဆိပ်ကို ကိုယ်ခန္ဓာထဲ ထည့်ကာ ခံနိုင်ရည် တည်ဆောက်ရမည် သို့မဟုတ် ထိပ်သီးအဆင့်ထက် ကျော်လွန်သောအဆင့်သို့ ရောက်မှသာ ဖြစ်နိုင်မည်။

သူက ပြန်လည်နုပျိုခြင်းဆရာတစ်ယောက်လို့ ပြောချင်တာလား မဟုတ်ဘူး အဲဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒီကောင်လေးက ဂျင်မိသားစုကလေ။

တန်းဟိုချောလ်မှာ နားလည်ရခက်သော အရာတစ်ခုကို ကြည့်သကဲ့သို့ ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ကြည့်နေသည်။

တကယ်တော့ ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်နေခြင်း သို့မဟုတ် အဆိပ်လုံသော ခန္ဓာကိုယ် ရှိနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သို့သော် မည်သည့် အညစ်အကြေးမျှ မစုဝေးသော သူ၏ လမ်းကြောင်းများနှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ အဆိပ်ကိုပင် သူ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည့် အဆိပ်ကို လောဘတကြီး စားသုံးလိုက်သည့် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ချီစွမ်းအင်မှာ ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်သော လမ်းကြောင်းများထဲတွင် အေးဆေးစွာ စီးဆင်းနေသည်။

မည်သို့မျှ မသိရှာသော ဂျင်ဆိုဟွန်းက အလွတ်ဖြစ်နေသည့် ပန်းကန်ကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းသတ်သည်။

ဟူး….

ပထမဆုံး သင်ခန်းစာ ပြီးဆုံးပြီးနောက် ချက်ချင်းဆိုသလို ကိုယ်ပိုင် လေ့ကျင့်ချိန်စတင်သည်။ သိုင်းသမား အများစုမှာ ဓားသမားများ ဖြစ်ကြပြီး လေ့ကျင့်ရေးကွင်း၏ တစ်နေရာတွင် စုဝေးကာ သူတို့၏ ဓားကို ကြိုးစားပမ်းစား ဝှေ့ယမ်းနေကြရာ ဓားသွားများမှ ရောင်ပြန်ဟပ်သည့် အလင်းတို့မှာ တဖျပ်ဖျပ် လက်နေသည်။

"သေချာကြည့်ထား။ ရှားပါးတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ"

"ဂျုံနမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ဓားကလည်း အံ့ဩစရာပဲ"

"ကွန်တုန်းဂိုဏ်းရဲ့ ဓားကွက်တွေကိုလည်း မျက်စိမခွာရဲဘူး"

ဂိုဏ်းကိုးဂိုဏ်းမှ သိုင်းပညာရှင်များမှာ သူတို့၏ ဓားကွက်များကို မဖုံးကွယ်ဘဲ ပြသနေကြသည်။ မူလက ဂိုဏ်း၏ လျှို့ဝှက်ဓားကွက်များကို ပြင်ပသို့ မပေါက်ကြားစေရပေ။

ယခု သူတို့၏ ဓားကွက်ကို ထုတ်ပြခြင်းမှာ အားနည်းချက်ကိုပါ ပြသခြင်းဖြစ်၍ ဂိုဏ်းကြီးများမှာ ပြင်ပလူများကို လေ့ကျင့်ခန်း မပြသကြပေ။ သို့သော် အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော်တွင် စုဝေးနေကြသော ဂိုဏ်းကိုးဂိုဏ်းမှ သိုင်းပညာရှင်များမှာမူ ဂရုမစိုက်ကြပေ။

မင်းတို့က ကြည့်ရုံနဲ့ ဘာမှ နားမလည်နိုင်ပါဘူး။

ဒီနေရာတွင် စုဝေးနေကြသော လူအများစုမှာ ဂိုဏ်းကိုးဂိုဏ်း၏ ဓားကွက်ကို ချီးကျူးရုံသာ တတ်နိုင်ကြပြီး ထိုထဲတွင် ပါဝင်သော သိမ်မွေ့မှုများကို မခွဲခြားနိုင်သလို သို့မဟုတ် အတုမယူနိုင်ကြပေ။ ထို့အပြင် ဂိုဏ်းကိုးဂိုဏ်းမှာလည်း နှစ်ရှည်လများ အပြန်အလှန် ဆွေးနွေးပွဲများမှတစ်ဆင့် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး၏ သိုင်းပညာများကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ သိရှိပြီးဖြစ်သဖြင့် အတင်းအကျပ် လိုချင်နေခြင်းလည်း မရှိပေ။

ထိုကြောင့်ပင် ဂိုဏ်းကိုးဂိုဏ်းမှ သိုင်းပညာရှင်များမှာ တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ သူတို့၏ ဓားကွက်များကို ပြသနေကြသည်။ ပြောင်းပြန်ပင် ဂိုဏ်းကိုးဂိုဏ်း စုဝေးနေကြသဖြင့် သူတို့၏ သိုင်းပညာက ပိုသာကြောင်း သက်သေပြသလိုပင် ပြိုင်ဆိုင်နေကြသည်။ ထိုအချက်ကြောင့် ဂိုဏ်းငယ်များနှင့် မိသားစုငယ်များမှ သိုင်းပညာရှင်များမှာ ကိုယ်တိုင် ဓားဝှေ့ယမ်းနေချိန်တွင်ပင် ဂိုဏ်းကိုးဂိုဏ်း၏ လေ့ကျင့်မှုကို မျက်စိမခွာနိုင် ဖြစ်နေကြသည်။ လူအနည်းငယ်မှလွဲ၍ပင်။

"အရမ်း တောက်ပလွန်းတယ်"

ဂျင်ဆိုဟွန်းက ဂိုဏ်းကိုးဂိုဏ်းမှ သိုင်းပညာရှင်များဆီမှ ချက်ချင်း အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ ဓားဝှေ့ယမ်းလိုက်တိုင်း အလင်းတို့ လက်နေသဖြင့် မျက်စိနာလွန်းသောကြောင့်ပင်။

"ငါလည်း တစ်ခုခု လုပ်မှ ဖြစ်တော့မယ်"

တစ်နေရာမှ ပေါ်လာသည့် ဂွမ်မြောင်းက မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် စိုက်ကြည့်နေသဖြင့် သူ၏ နောက်စေ့မှာ ကျင်တက်လာသည်။ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သည့်အဆုံး ဂျင်ဆိုဟွန်းက ပတ်ဝန်းကျင်မှ အကိုင်းအခက်များကို ကောက်ယူကာ ကိုင်ပြီး ဟိုတစ်စဒီတစ်စ ပစ်လိုက်သည်။

"ငါ မလုပ်ချင်ဘူး"

ဂျင်ဆိုဟွန်းက အကိုင်းအခက်များကို လေထဲသို့ ပစ်ပေါက်နေစဉ် လျှို့ဝှက် စောင့်ကြည့်နေသည့် ဂျုံရိုအာမှာ အံ့ဩသွားသည်။

"ဒီကောင် ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ"

ပျံသန်းဓားသူရဲကောင်းဆီမှ ပျံသန်းဓားသိုင်းကို သင်ယူခဲ့ဖူးသဖြင့် အနည်းငယ် မျှော်လင့်ချက် ရှိခဲ့သော်လည်း ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ အကိုင်းအခက်များကို ပစ်ပေါက်နေရုံသာ ဖြစ်သည်။ ကလေးကစားစရာထက်ပင် မသာသော ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ဂျုံရိုအာက အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

ဒီလိုကောင်မျိုးကို မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ်လောက် ထားမိတဲ့ ငါက တကယ့် အရူးပဲ အရူး

ဓားကို ဝှေ့ယမ်းနေသည့် ဂျုံရိုအာ၏ လက်ထဲတွင် အလိုလိုပင် ခွန်အားတို့ စုဝေးလာသည်။ ထိုခံစားချက်ကို ခံစားမိသည့် ဂွမ်မြောင်းမှာလည်း အတူတူပင်။

အဲဒါ ပျံသန်းဓားသူရဲကောင်းရဲ့ ပျံသန်းဓားသိုင်းလား။

မည်သို့ပင် ကြည့်ကြည့် အကိုင်းအခက်များဖြင့် ကစားနေရုံသာ ဖြစ်သည်။ ဂျုံရိုအာနည်းတူ ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ပျံသန်းဓားသိုင်းကို မျှော်လင့်ခဲ့သော ဂွမ်မြောင်းမှာ ဒေါသထွက်လျက် အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုသူနှစ်ဦး မသိလိုက်သောအချက်မှာ ဂျင်ဆိုဟွန်းက ဟိုတစ်စဒီတစ်စ ပစ်ပေါက်နေသည့် အကိုင်းအခက်များသည် တကယ်တမ်းတွင် ပျံသန်းနေပြီး လူသားတစ်ယောက်၏ အရေးကြီးသော အချက်အချာနေရာများနှင့် အသက်အန္တရာယ်ရှိသည့် နေရာများကို အတိအကျ ပစ်မှတ်ထားနေခြင်းပင်။

"ဟူး….တစ်ရက်ဆိုတာ အမြဲတမ်း ဒီလောက် ကြာနေတာလား"

ဂျင်ဆိုဟွန်းက မိုးလယ်ခေါင်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည့် နေကို ကြည့်ကာ စိတ်ပျက်စွာ ညည်းညူလိုက်သည်။

ဒီနေ့က ပိုပြီးတောင် နေ့တာရှည်နေသေးတယ်။