အခန်း ၄၂၉

အခန်း။ ၄၂၉

အကြီးအကဲ မဟူရာအပေါ် ချန်ကျီရှင်းထားရှိသည့် ခံစားချက်မှာ နက်ရှိုင်းလှသည်။

မဟူရာသည် သူ့ဘေးတွင် ၈ နှစ်တိုင်တိုင် အရိပ်လိုခိုကပ်ကာ အကာအကွယ်ပေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် တာဝန်အရသာ ဖြစ်စေကာမူ လူချင်းယုံကြည်မှုဖြင့် ရင်းနှီးလာခဲ့သည့် သံယောဇဉ်တစ်ခုပင်။ ဖြစ်နိုင်မည်ဆိုပါက မဟူရာ၏ ရင်ထဲ၌ စွဲကပ်နေသော ထိုအနာဟောင်းကို ချန်ကျီရှင်းကိုယ်တိုင် ဖြေရှင်းပေးလိုလှသည်။

ထိုအကြောင်းကို တွေးတောရင်း ချန်ကျီရှင်းသည် လက်ကို ကျစ်ကျစ်ဆုပ်လိုက်ရာ မြွေကဲ့သို့ လိမ်ခွေနေသော ကျဆုံးသွားသော နှလုံးသားမီးသည် အနက်ရောင် ဘောလုံးလေးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"လီရွှမ်"

"ကျွန်မ ဒီမှာပါ"

ခန်းမကြီး၏ မှောင်ရိပ်သန်းသော ထောင့်တစ်ခုမှ လီရွှမ်၏ အသံက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြတ်ကျော်၍ ပေါ်ထွက်လာသည်။

"အကြီးအကဲ မဟူရာရဲ့ နေအိမ်မှာရှိတဲ့ ယုမိသားစုက ကောင်မလေးကို ရှင်းပစ်လိုက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအလုပ်ကို ငါကိုယ်တိုင် ခိုင်းစေလိုက်တာလို့ မဟူရာသိအောင် အမှတ်အသား အနည်းငယ် ချန်ခဲ့ဖို့တော့ မမေ့နဲ့"

"နားလည်ပါပြီ အရှင်"

လေအေးတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားပြီး လီရွှမ်၏ ပုံရိပ်သည် နှင်းမှုန်များအကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ချန်ကျီရှင်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

"နှင်းနတ်ဆိုးတွေ ကျင့်ကြံတဲ့နည်းက မုန်မိသားစုရဲ့ မီးလျှံနှလုံးသား ကျင့်စဉ်နဲ့ နည်းနည်းဆင်တူနေသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က နှင်းနတ်ဆိုးခန္ဓာကိုယ်ကို အခြေခံဖို့ လိုအပ်တယ်။ မဟုတ်သေးပါဘူး... သူတို့ကျင့်စဉ်က မူလသစ္စာတရားနဲ့များ ပိုဆင်နေသလား"

"တစ်ခုက အင်အားတစ်သောင်းတင်ရှိတဲ့ ရတနာခန္ဓာလိုအပ်ပြီး နောက်တစ်ခုက နှင်းနတ်ဆိုးခန္ဓာကိုယ် လိုအပ်တယ်။ ဒီလမ်းကြောင်းနှစ်ခုစလုံးဟာ ကန်ရွှမ်နယ်မြေက သာမန်လူတွေ ကျင့်ကြံဖို့ မဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ သူတို့နှစ်ခုရဲ့ အနှစ်သာရကတော့ ဆင်တူနေသလိုပဲ"

စကားပြောအပြီးတွင် ချန်ကျီရှင်းသည် လက်ဖဝါးကို ပြန်ဖွင့်လိုက်ရာ အနက်ရောင်မီးတောက်သည် မီးခိုးငွေ့တိမ်တိုက်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူ၏လက်ဖဝါးထက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်လာနေသည်။

မှော်ဝင်မီးတောက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ချန်ကျီရှင်း မျက်လုံးကို အနည်းငယ်မှေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့နှစ်ခုက မူလဇစ်မြစ် တူကောင်းတူလိမ့်မယ်"

လေညင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားရာ အနက်ရောင်မီးတောက်သည် လေနှင့်အတူ လှုပ်ရှားသွားပြီး အတောင်ပံဖြန့်ကာ ပျံသန်းသွားသည့် အနက်ရောင် ရော့ခ်ငှက်ငယ်လေးအဖြစ် ပုံစံပြောင်းသွားသည်။

"တကယ့်ကို ရတနာပဲ"

ထိုသို့ ရေရွတ်လိုက်ရင်း သူသည် မှော်ဝင်မီးတောက်ကို လက်ထဲသို့ ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် တံခါးဝတွင် အချိန်အတော်ကြာ စောင့်နေဟန်ရှိသော အမျိုးသမီးကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ချင်းချင်း... ဘာလို့ အပြင်မှာ ရပ်နေတာလဲ မြန်မြန်ဝင်ခဲ့ပါ"

"ရှင်..."

ရှူးချင်းချင်းသည် နူးညံ့သော ခြေလှမ်းများဖြင့် ခန်းမထဲသို့ ဝင်လာသည်။

ယခုအခါတွင် သူမသည် ကလေးအမေတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကျော့ရှင်းစွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဗန်းတစ်ချပ်ကို ကိုင်ဆောင်လာသည်။

"အမေက ဆေးဖက်ဝင် အစာတွေ ချက်ပေးလိုက်လို့ အရှင့်ဆီ ယူလာပေးတာပါ။ ပြီးတော့ အရှင် ဒါကို အကုန်သောက်အောင် ကျွန်မကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားသေးတယ် အရှင်"

"အင်း... ဆေးဖက်ဝင် အစာတွေလား"

မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ချန်ကျီရှင်းသည် ဗန်းပေါ်မှ ကျောက်စိမ်းခွက်ကို ယူကာ တစ်ခွက်တည်းနှင့် မော့သောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခွက်ကို ဘေးသို့ချလိုက်ပြီး ရှူးချင်းချင်းကို ပွေ့ဖက်လိုက်ကာ သူမ၏ ပခုံးပေါ်တွင် မေးတင်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်မှလည်း သူမ၏ အနည်းငယ် ဖောင်းကားနေသော ဝမ်းဗိုက်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

"သာမန်အားဖြင့် ကလေးတစ်ယောက် မွေးဖို့ ဆယ်လပဲ ကြာတတ်ပေမဲ့ မင်းက ချန်မိသားစုထဲ ရောက်ပြီးကတည်းက သုံးနှစ်တိုင်တိုင် လွယ်ထားရတာ... မင်းအတွက်တော့ အတော်လေး ဝန်ပိမှာပါပဲ"

ချန်ကျီရှင်း၏ ရင်ခွင်ထဲတွင်ရှိသော ရှူးချင်းချင်းသည် လခြမ်းကွေးကဲ့သို့သော မျက်ဝန်းတို့ဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို အတူတူ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး ကလေးမွေးရတာက အပျော်ဆုံးပါပဲ။ ပြီးတော့ ရှူးချင်းချင်းက အရှင့်လိုမျိုး ထူးချွန်တဲ့ အရည်အချင်း မရှိပေမဲ့ စစ်မှန်သော ကိုယ်ပိုင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့အတွက် သာမန်လူတွေလောက် မနှေးကွေးပါဘူး"

"အင်း"

ချန်ကျီရှင်းသည် သူမကို စူးစိုက်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ချင်းချင်းက ဒီခံစားချက်ကို အရမ်းသဘောကျတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကိုယ်ဝန်ရှိတဲ့အချိန်မှာ မိသားစုဝင်တွေ အားလုံးက ကျွန်မကို အရမ်းကို ကြင်နာကြလို့လေ။ ကျွန်မ ခုနကတောင် တွေးမိသေးတယ်... ကလေးမွေးပြီးရင် အရှင့်ကို သားသမီးတွေ အများကြီး ထပ်ရအောင် တိုက်တွန်းရမယ်။ ဒါမှ ချင်းချင်းက ဒီလို အထူးအခွင့်အရေးတွေကို ဆက်ပြီး ခံစားရမှာပေါ့"

မိန်းကလေးငယ်သည် ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် သူမ၏ အတွေးများကို ခင်ပွန်းဖြစ်သူအား ဂုဏ်ယူစွာ မျှဝေပြောဆိုနေသည်။

ချန်ကျီရှင်းမှာမူ ခေါင်းကိုငုံ့ကာ ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

"မင်းကတော့ အခုတောင် စကားပြန်ပြောတတ်နေပြီ။ နောက်ကျရင် မင်းအတွက် စိန်ခေါ်မှုတွေ ရှိလာဦးမှာနော်"

"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး အရှင်နဲ့ တွေ့ပြီးကတည်းက ဒီဘဝမှာ ကျွန်မအတွက် ကံကောင်းခြင်းတွေပဲ အဆုံးမရှိ ဖြစ်လာခဲ့တာပါ"

"ဟား... "

"အို အရှင်က ကျွန်မကို ကလိထိုးနေတာပဲ၊ ကျွန်မ အရှင့်ကို ရိုက်တော့မှာနော်"

"ဟားဟားဟား..."

သာမန်လင်မယားများကဲ့သို့ပင် သူတို့နှစ်ဦး အချိန်အတော်ကြာ နောက်ပြောင်ကာ ကျီစယ်နေကြတော့သည်။

သာမန်လင်မယားတို့ကဲ့သို့ အချိန်အတော်ကြာ ချစ်စနိုး နောက်ပြောင်ကျီစယ်ပြီးနောက် ရှူးချင်းချင်း ဗန်းကိုကိုင်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

သူမ ထွက်သွားသည်နှင့် ချန်ကျီရှင်း၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးတို့မှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူသည် လေထဲသို့ တိုးတိုးလေး လေသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "ရှူခွမ်း ကောင်းကင်စံအိမ်တော်ကို သွားပြီး သူတော်စင် မိုချင်းယွဲ့ဆီ ဖိတ်စာပို့ပေးပါ။ ကျွန်တော် သုံးရက်နေရင် ကောင်းကင်စံအိမ်တော်ကို လာလည်မယ်လို့ ပြောပေးလိုက်ပါ"

"နားလည်ပါပြီ အရှင်"

ရှူခွမ်းသည် ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ချန်ကျီရှင်း၏ အဓိကတောင်ထွတ် ခန်းမထဲတွင် သူ့အမိန့်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသော နှင်းနတ်ဆိုးနှစ်ဦးသာ ရှိသည်။

ရှူခွမ်း ထွက်သွားပြီးနောက် ခန်းမထဲ၌ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်သွားရာ ချန်ကျီရှင်းသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

[သားသမီးများခြင်းသည် ကောင်းချီးမင်္ဂလာဖြစ်သည်။ သင်၏ သားသမီးများနှင့် မျိုးဆက်သစ်များ ရရှိသော ကျင့်ကြံခြင်း၊ တာအိုအသိဉာဏ်၊ မွေးရာပါ နတ်ဘုရားခန္ဓာ၊ ကံကြမ္မာစသည်တို့၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသည် သင့်ထံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာမည်။]

"နောက်ဆုံးတော့ ဒီစွမ်းရည်ကပဲ ငါ့ကို ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်းအဆင့်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်အောင် ကူညီပေးနိုင်မယ့် အလားအလာ အများဆုံး လမ်းကြောင်းပဲ။ နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ ပိုလုံခြုံပြီး သင့်လျော်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အချိန်တော့ အများကြီးယူရတယ်။ လီချန်ရှင်းလိုမျိုး နှစ်ပေါင်းရာချီပြီး သားသမီးတွေကို မွေးမြူနေရမယ်ဆိုရင်တော့ ငါ ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်းအဆင့်ကို ရောက်မှာ သေချာပါတယ်"

"ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ ငါသာ အဲဒီလို လုပ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် မျိုးပွားဖို့အတွက်ပဲ စိတ်ကူးရှိတဲ့ မြင်းမကြီးနဲ့ ဘာများ ထူးခြားတော့မှာလဲ"

"အရေအတွက် မရဘူးဆိုရင် အရည်အသွေးကိုပဲ ဦးတည်ရတော့မှာပေါ့"

ထိုစကားများသည် ချန်ကျီရှင်း ကိုယ့်ကိုကိုယ် နောက်ပြောင်ပြောဆိုခြင်းသာ။

သားသမီးဆိုသည်မှာ ရှိလျှင်ရှိမည်၊ မရှိလျှင်မရှိမည်သာ ဖြစ်ပြီး အတင်းအကျပ် လုပ်ယူ၍ မရပေ။

ထို့အပြင် လက်ရှိ သူ၏ နိဗ္ဗာနအဆင့်ကျင့်ကြံမှုအရ သာမန်အမျိုးသမီးများအနေဖြင့် သူ၏ကလေးကို လွယ်ထားရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။ လွယ်ထားနိုင်ခဲ့လျှင်တောင်မှ မိခင်ရော ကလေးပါ သေဆုံးသွားနိုင်သည့် အလားအလာက ပိုများသည်။

ဘဝအဆင့်အတန်း ကွာဟချက်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလွန်းလှသည်။

အချို့သော ရှုထောင့်များမှ ကြည့်လျှင် နတ်နှင့် လူသား မပေါင်းဖက်သင့်ဟူသော ပုံပြင်များတွင် အမှန်တရား အနည်းငယ် ရှိနေသည်။

...

သုံးရက်ဆိုသည်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းပင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ချန်ကျီရှင်း ကောင်းကင်စံအိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ သူတော်စင် မိုချင်းယွဲ့မှာ တောင်ဝင်ပေါက်၌ စောင့်ဆိုင်းနေပြီး ဖြစ်သည်။

"အစ်မချင်းယွဲ့ မတွေ့တာကြာပြီနော်"

ချန်ကျီရှင်းသည် ရယ်မောရင်း သူမထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။

မိုချင်းယွဲ့: "….."

သူမကို အတင်းပွေ့ဖက်ချင်နေဟန်ရှိသော ချန်ကျီရှင်းကို ကြည့်ရင်း မိုချင်းယွဲ့မှာ ခဏတာ ကြောင်သွားသည်။

ဒါက ငါသိထားတဲ့ ချန်ကျီရှင်းရော ဟုတ်ရဲ့လား။

"အစ်မချင်းယွဲ့"

"အာ... အဲလောက်လည်း မကြာသေးပါဘူး ဟုတ်တယ်မလား"

ချန်ကျီရှင်း သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သောအခါ မိုချင်းယွဲ့သည် မသိစိတ်ဖြင့် တစ်ဝက်ခန့် နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး သတိထားဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ ခံစားရသည်မှာ ယနေ့ ချန်ကျီရှင်းတွင် တစ်ခုခု မမှန်ပေ။

တာလျို တာအိုနယ်မြေမှ မွေးမြူထားသော သတ္တဝါများထဲမှ တစ်ကောင်ကများ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ဝင်ပူးထားသလားဟုပင် ထင်မှတ်မိသည်။

သို့သော် ပြင်ပတွင်မူ မိုချင်းယွဲ့သည် ကြင်နာသော အမူအရာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့တာ တစ်နှစ်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ အဲဒီတုန်းက..."