အခန်း ၃၅
Vol. 4 Ch. 35
အခန်း ၃၅
“တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာလား။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
ကျန်းဟန်သည် ဒိုက်ထိုးနေရင်း လီဇီဝေကို မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
တစ်တန်းလုံးက သူ့ကို ဝိုင်းပယ်ထားကြသောကြောင့် လီဇီဝေသည် ပြီးခဲ့သည့် ရက်ပိုင်းအတွင်း သူ့ကို ဗြောင်ကျကျ လာရောက်စကားပြောရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ခဲ့ရွှမ်းလီနဲ့ ချန်ကန်းတို့ ထွက်ပြေးသွားကြပြီ။ သူတို့ အချုပ်ခန်းကို သွားတဲ့လမ်းမှာ အိမ်ခဏပြန်မယ်ဆိုပြီး ဆင်ခြေပေးပြီးတော့ လမ်းမှာတင် ထွက်ပြေးသွားကြတယ်။”
“ဒီနေ့မွန်းလွဲပိုင်းမှာ သူတို့ကို ပြန်ရှာတွေ့တော့ သူတို့က ထျန်းမုန့်အဖွဲ့သားတွေရဲ့ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီတဲ့။ သူတို့က ငါတို့အတန်းထဲက လူတိုင်းဆီကို ခြိမ်းခြောက်စာတွေတောင် ပို့ထားသေးတယ်။ အခု အားလုံးက အရမ်းကြောက်လန့်နေကြပြီ။”
လီဇီဝေက ကျန်းဟန်ကို ကြည့်လိုက်၏။
“နင် ဖုန်းထဲက မက်ဆေ့ခ်ျကို မတွေ့သေးဘူးလား။”
“မတွေ့ဘူး။ ငါ လေ့ကျင့်နေတုန်းက ဖုန်းပိတ်ထားတယ်။ ပြီးတော့ ငါက သူတို့နဲ့ သူငယ်ချင်း ဖြစ်နေတာလည်း မဟုတ်ဘူး။”
ကျန်းဟန်က မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ချွေးများကို သုတ်ရင်း ထိုနှစ်ယောက် ထွက်ပြေးသွားခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် မျှော်လင့်မထားမိကြောင်း ခပ်အေးအေးပင် ပြောလိုက်သည်။
သို့သော်လည်း သူ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ ၎င်းတို့ ထျန်းမုန့်ထဲ ဝင်သွားတော့ရော ဘာဖြစ်သနည်း။ သူက ကျောင်းဝင်းထဲမှာ ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထျန်းမုန့်က မည်မျှပင် မောက်မာထောင်လွှားပါစေ ကျောင်းထဲကိုတော့ အတင်းဝင်လာနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။
“နင် ကြည့်ကြည့်လိုက်။ ငါ့ဆီမှာ အဲဒီစာ ရှိတယ်။”
လီဇီဝေက သူမ၏ ဖုန်းကို အမြန်ထုတ်ယူကာ ကျန်းဟန်ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ကျန်းဟန် ထိုခြိမ်းခြောက်စာကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းစာထဲတွင် ဦးစွာပထမ အတန်းတစ်ခုလုံးကို ခြိမ်းခြောက်ထားပြီး နောက်ပိုင်းတွင်မူ အပြစ်အားလုံးကို သူ့အပေါ်သို့ ပုံချထားလေသည်။
ထိုသူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ သိသာထင်ရှားလှသည်။ အတန်းထဲရှိ ကျောင်းသားအားလုံးကို သူ့အပေါ် မုန်းတီးစေရန်နှင့် ကြောက်လန့်စေရန် ပြုလုပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့နောက်တွင်မူ သူ့ကို တိုက်ရိုက်ခြိမ်းခြောက်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး အဓိကအားဖြင့် သူက ၎င်းတို့ကို လမ်းမရှိသော အဆုံးသတ်သို့ တွန်းပို့ခဲ့သည့်အတွက် အဆုံးမရှိသော ကလဲ့စားချေမှုများကို မျှော်လင့်ထားရန် ပြောဆိုထားခြင်း ဖြစ်သည်။
“ခြိမ်းခြောက်စာသက်သက်က ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ။ သူတို့ မနေ့ကလည်း ငါ့ကို ရိုက်ပစ်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။”
ကျန်းဟန်က ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ ပြောဆိုကာ ဖုန်းကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။
“...အဲဒါလည်း ဟုတ်သားပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ထျန်းမုန့်အဖွဲ့ထဲ ရောက်သွားပြီလေ။ သူတို့က နင့်ကို အမှောင်ထဲကနေ အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေမှာကို နင် မကြောက်ဘူးလား။”
သူမသည် ကျန်းဟန်ကို သူမ၏ ရွယ်တူချင်းများနှင့် လုံးဝမတူဘဲ ကိစ္စရပ်များကို ကိုင်တွယ်ပုံမှာလည်း သူမ စိတ်ကူးထားသည်နှင့် တခြားစီ ဖြစ်နေကြောင်း သိရှိသွားခဲ့သည်။
မနေ့က အတန်းခေါင်းဆောင်အပေါ် ပြုမူခဲ့သည့် သူ၏ အေးစက်သော အမူအရာနှင့် ထို့နောက် ခဲ့ရွှမ်းလီ၊ ချန်ကန်းတို့ကို သနားညှာတာမှုမရှိဘဲ ဥပဒေအတိုင်း ပြတ်ပြတ်သားသားကိုင်တွယ်ခဲ့ပုံများက သူမကို ကြောက်လန့်စေခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း သေသေချာချာ ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်သည့်အခါ ကျန်းဟန်၏ နည်းလမ်းများတွင် ပြဿနာမရှိကြောင်း သူမ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
၎င်းမှာ အလွန်ကောင်းမွန်စွာ ကိုင်တွယ်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
“ဒါဆိုရင်လည်း ငါ့ဘက်က တတ်နိုင်တာ ဘာမှမရှိဘူးလေ။ အဲဒါကြောင့် စိုးရိမ်နေစရာ မလိုပါဘူး။ ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ် အကောင်းဆုံး လုပ်ဖို့ပဲ လိုတယ်။”
ကျန်းဟန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“အင်း...ဟုတ်ပြီလေ။”
လီဇီဝေ အနည်းငယ် ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။ သူမက ခေါင်းကို စောင်းကာ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ထပ်မေးလိုက်ပြန်၏။
“ငါတို့ မနက်ဖြန် တောထဲကို သွားကြရတော့မယ်။ နင် ပြင်ဆင်စရာ ရှိတာတွေ မပြင်သေးဘူးလား။”
မနက်ဖြန်သည် ၎င်းတို့ နောက်ဆုံးနှစ် ကျောင်းသားများအနေဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် သွားရောက်ရမည့် ကွင်းဆင်းတိုက်ခိုက်ရေး လေ့ကျင့်မှုဖြစ်ပြီး ထိုလေ့ကျင့်မှု ပြုလုပ်မည့် နေရာမှာ အတော်လေး ထူးခြားသည်။
ထိုနေရာကို မြွေဖြူတောင်ဟု ခေါ်တွင်သည်။ ထိုနေရာတွင် ယခင်က အဆင့် ၄ အရှင်သခင်အဆင့် မြွေဖြူတစ်ကောင် နေထိုင်ခဲ့ဖူးသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထို့နောက်တွင် ထိုမြွေဖြူသည် သားရဲထိန်းချုပ်သူများ၏ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိကာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။
ထိုကိစ္စပြီးနောက် ၎င်းမြွေဖြူမှာ ဘယ်သောအခါမျှ ပြန်လည်ပေါ်လာခြင်း မရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် အချို့လူများက ထိုမြွေဖြူသည် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး တစ်နေရာရာတွင် သားရဲ ရတနာသိုက်တစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့နိုင်သည်ဟု သံသယဝင်ခဲ့ကြသော်လည်း ယနေ့ထက်တိုင် မည်သူမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ကြချေ။
ကျန်းဟန်က သူမကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“တောထဲသွားဖို့အတွက် အများကြီး ပြင်ဆင်စရာ မလိုပါဘူး။ ပြီးတော့ ကျောင်းကလည်း ပစ္စည်းအများကြီး ယူခွင့်မပြုဘူးလေ။ အဲဒီတော့ ပိုပြီးလေ့ကျင့်တာထားကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်။”
သူသည် အမှန်တော့ ဤတောတွင်းလေ့ကျင့်မှုနှင့် ပတ်သက်၍ အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ ပိုင်လင်းသည် ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် လျှပ်စစ်ရှော့ခ်တိုက်ခြင်း လေ့ကျင့်ခန်းကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်ခြင်းကြောင့်ပင်။ အကယ်၍ နောက်ထပ် သုံးရက်မျှ လျှပ်စစ်ရှော့ခ်တိုက်ခြင်း လေ့ကျင့်ခန်းကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နိုင်မည်ဆိုပါက ၎င်း၏ အံ့ဖွယ်အသွင်ပြောင်းလဲခြင်းမှာ အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးသွားမည် ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်ကျလျှင် သူမသည် ကြယ်သုံးပွင့် အလားအလာရှိသော လျှပ်စီးပိုးလောင်း အဖြစ် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ကျောက်စိမ်းပိုးကောင်ဟူသော မူလ သာမန်အရည်အသွေးများမှ အစစ်အမှန် ရုန်းထွက်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ တောတွင်းထဲတွင် လျှပ်စစ်ရှော့ခ်တိုက်ရန် သင့်တော်သော ပတ်ဝန်းကျင် မရှိပါက လေ့ကျင့်မှု ပြတ်တောက်သွားခြင်း၏ နောက်ဆက်တွဲ ရလဒ်များမှာ ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲလှသည်။
ဤထူးခြားသော လမ်းကြောင်းကြီးတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားမလား သို့မဟုတ် အံ့ဖွယ်အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း လမ်းကြောင်းအားလုံး ပျက်ပြယ်သွားမလားဆိုသည်ကို သူ မသိရှိချေ။
သို့သော်လည်း သူသည် ဤတောတွင်းရှင်သန်မှု လေ့ကျင့်ရေးသင်တန်းကို မသွားဘဲ ရှောင်လွှဲ၍မရသဖြင့် ၎င်းက သူ့ကို အနည်းငယ် စိတ်တိုဒေါသထွက်စေခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဒါဆိုရင်လည်း နင် ပိုပြီးတော့ သတိထားဦးနော်။ ဒါ... ဒါမှမဟုတ် နင် ငါနဲ့ အဖွဲ့တူတူ ဖွဲ့မလား။ ဒါဆို ငါတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စောင့်ရှောက်လို့ရတာပေါ့။”
လီဇီဝေက ခဏကြာအောင် စဉ်းစားပြီးနောက် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းဟန်သည် အားလုံး၏ ဝိုင်းပယ်ခြင်းကို ခံထားရသဖြင့် မည်သူကမျှ သူနှင့် အဖွဲ့ဖွဲ့ချင်ကြမည်မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိရှိထားသည်။ သူတစ်ယောက်တည်း တောထဲတွင် ရှိနေခြင်းက အလွန်အန္တရာယ်များလွန်းလှပေသည်။
ဆရာ၊ ဆရာမများနှင့် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် အရေးပေါ်ကျန်းမာရေးဝန်ထမ်းများက အမြဲတမ်း အဆင်သင့် စောင့်ကြပ်နေမည် ဖြစ်သော်လည်း နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်းတွင် လူပိန်းများ တွေး၍ မရသော မျှော်လင့်မထားသည့် မတော်တဆမှုများ အမြဲတမ်း ဖြစ်ပွားလေ့ရှိသည်။
“အဆင်ပြေပါတယ်။ အဲအကြောင်းကို နောက်မှ ပြောကြတာပေါ့။”
ကျန်းဟန်က လီဇီဝေကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ လက်ဝှေ့ယမ်းပြရင်း ပြောလိုက်သည်။
“မင်း အဖွဲ့ကြီးနဲ့အတူတူ ရှိနေတာက ပိုပြီး ဘေးကင်းပါတယ်။”
သူသည် အမှန်တကယ် တစ်ယောက်တည်း လှုပ်ရှားရသည်ကို ပို၍နှစ်သက်သည်။
“ဟွန့် ဒါဆိုလည်း နင့်ဘာသာနင်ပဲ တစ်ယောက်တည်း နေလိုက်တော့။”
လီဇီဝေသည် အနည်းငယ် စိတ်ဆိုးသွားကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ သူမလို မိန်းကလေးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ကျန်းဟန်နှင့် နှစ်ယောက်တည်း အဖွဲ့ဖွဲ့ရန် မိမိကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်ပြောဆိုခဲ့ခြင်းမှာ အတော်လေး သတ္တိမွေးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ကျန်းဟန်ကမူ လှောင်ပြောင်သလို ငြင်းပယ်ခဲ့လေသည်။
ဒါက သူမကို အရှက်ရစေ၏။
ကျန်းဟန်သည် လှည့်ထွက်သွားသော လီဇီဝေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်လက်လေ့ကျင့်ရန် ပြန်ထိုင်ချလိုက်သည်။
သူ လေ့ကျင့်နေစဉ်အတွင်း တောထဲတွင် ပိုင်လင်း၏ လျှပ်စစ်ရှော့ခ်တိုက်ခြင်း လေ့ကျင့်ခန်း ပြဿနာကို မည်သို့ဖြေရှင်းရမည်နည်းဆိုသည်ကိုလည်း တစ်ပါတည်း စဉ်းစားနေလိုက်သည်။
သေသေချာချာ စဉ်းစားပြီးနောက်တွင်မူ လျှပ်စီးအမျိုးအစား သားရဲများ သို့မဟုတ် မွန်းစတားများကို ရှာဖွေပြီး မိမိကို ကူညီခိုင်းရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။ အကယ်၍ တောတွင်းထဲတွင် သဘာဝအလျောက် ဖြစ်ပေါ်နေသော လျှပ်စစ်စက်ကွင်းများ သို့မဟုတ် လျှပ်စစ်ဓာတ် ထုတ်လွှတ်ပေးနိုင်သော အပင်တချို့ကို ရှာတွေ့နိုင်လျှင်တော့ ပို၍ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။
နောက်ဆုံးနှစ် ကျောင်းသားအားလုံးသည် ဤတောတွင်းရှင်သန်မှု လေ့ကျင့်ရေးသင်တန်းတွင် ပါဝင်ကြမည်ဖြစ်ရာ လူဦးရေ တစ်ထောင်ကျော်ခန့် ရှိမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လျှပ်စီးအမျိုးအစား သားရဲထိန်းချုပ်သူများကို ရှာဖွေရန်မှာ လွယ်ကူပေလိမ့်မည်။
“ကျိ”
ပိုင်လင်းသည် ယနေ့အတွက် ၎င်း၏ အလေးမလေ့ကျင့်ခန်း ပြီးဆုံးသွားခြင်းကို အောင်ပွဲခံသည့်အနေဖြင့် ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဒါဆို သွားကြစို့။ ငါ ရေသွားချိုးဦးမယ်။ မင်း အရင်စားနှင့်တော့။”
ကျန်းဟန်က ပိုင်လင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း အခြေခံအကျဆုံးဖြစ်သော လျှပ်စစ်ရှော့ခ်တိုက်ခြင်း လေ့ကျင့်ခန်းအပြင် အပိုဆောင်း လေ့ကျင့်ခန်းအချို့ကိုပါ သူ ပြုလုပ်ပေးသွားမည် ဖြစ်သည်။
ဥပမာအားဖြင့် အပူချိန်နိမ့်ကွင်းနှင့် အပူချိန်မြင့်ကွင်းများတွင် အလေးမလေ့ကျင့်ခြင်း၊ အသက်ရှူလေ့ကျင့်ခန်းများ ပြုလုပ်ခြင်း စသည်တို့မှာ နဂါးအသွင်သို့ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်းအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများပင် ဖြစ်သည်။
အဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းဟန်သည် ပိုင်လင်းအတွက် ရွှေရောင်ပိုးစာရွက် တစ်ဘူး ယူပေးလိုက်ပြီးနောက် ရေချိုးရန် ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။
ကျန်းဟန်အနေဖြင့် တောတွင်းသို့ သွားရန် အလွန်ဆန္ဒစောနေရသည့် နောက်ထပ်အကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး ငွေရနိုင်မည့် ပစ္စည်းတချို့ကို ရှာဖွေရောင်းချချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ပိုင်လင်းတစ်ကောင်တည်းကို မွေးမြူရုံနှင့်တင် သူ့အတွက် အတော်လေး စိန်ခေါ်မှုကြီးမားနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လေ့ကျင့်မှုအရှိန် မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ မူလကျောက်စိမ်းမှုန့်များ ပိုမိုကုန်ခမ်းလာရုံသာမက ပိုးစာရွက်များကိုလည်း ရက်အနည်းငယ်လျှင်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်ဖြည့်တင်းပေးနေရ၍ ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ ဟုတ်ဟုတ်သာ ၎င်းဘာသာ အမဲလိုက်နိုင်ခြင်းမရှိဘဲ ရံဖန်ရံခါ စိတ်ဝိဉာဉ်ပုံဆောင်ခဲများ ပြန်လည်ယူဆောင်လာမပေးပါက သူသည် သားရဲမွေးမြူရန်အတွက် သူ၏သွေးကိုပင် ထုတ်ရောင်းရမည့် အခြေအနေမျိုး ကြုံတွေ့ရနိုင်ပေသည်။
ထို့ကြောင့် ဤတစ်ကြိမ် တောတွင်းသို့ သွားရောက်ခြင်းမှာ ပိုက်ဆံရှာရန်ဟူသော ရည်ရွယ်ချက်လည်း ပါဝင်နေခဲ့သည်။
ကျန်းဟန် ရေချိုးပြီးနောက် ပြန်ထွက်လာချိန်တွင် ပိုင်လင်းသည် ပိုးစာရွက်များကို စားသောက်ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်ကာ စားပွဲပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျန်းဟန်က ထိုဝဝတုတ်တုတ်နှင့် ဖြူဖွေးနေသော ပိုးကောင်လေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သားရဲထိန်းချုပ်ခြင်း ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပြန်လည်ထည့်သွင်းလိုက်သည်။
သူသည် မွန်းတည့်စာ သွားရောက်စားသောက်ပြီးနောက် တစ်ရေးတမော အိပ်စက်လိုက်သည်။
မွန်းလွဲပိုင်းတွင်မူ သူသည် ပုံမှန်ပြုလုပ်နေကျ လေ့ကျင့်ခန်းများကို ဆက်မလုပ်တော့ဘဲ သူ၏ဆရာမ ဝမ်ယိ၏ ရုံးခန်းဆီသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
“မင်း ရောက်လာပြီလား။ ဒီစိတ်စွမ်းအားကျင့်စဉ်ကို မင်း ဘယ်လိုခံစားရလဲ။”
ဝမ်ယိက ကျန်းဟန်ကို ပြုံးပြကာ မေးလိုက်သည်။
“အရမ်း အဆင်ပြေတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ဝိဉာဉ်စွမ်းအင်တွေ အများကြီး ပိုပြီးသန်မာလာတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မျက်လုံးဖွံ့ဖြိုးမှုကလည်း အရင်ကထက် အများကြီး ပိုမြန်လာတယ်။”
ကျန်းဟန်က ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆိုလည်း လာခဲ့လေ။ ပြီးခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းအတွင်း မင်းရဲ့ စိတ်စွမ်းအားကျင့်စဉ်အပေါ် နားလည်သဘောပေါက်မှုကို အမှားအယွင်း ရှိ၊ မရှိ စစ်ဆေးပေးမယ်။”
ဝမ်ယိက ကူရှင်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ သူမ၏ ရှည်လျားသော ခြေထောက်များကို လိပ်သွင်း၍ ကျန်းဟန်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ စိတ်ဝိဉာဉ်စွမ်းအားကို ဖြည်းညှင်းစွာ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျန်းဟန်သည် ဦးစွာပထမ စိတ်စွမ်းအားကျင့်စဉ်ကို မိမိဘာသာ လွတ်လပ်စွာ အကြိမ်အနည်းငယ် လေ့ကျင့်ပြခဲ့သည်။ ဝမ်ယိက စစ်ဆေးပြီးနောက်တွင်မူ သူမ၏ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်စွမ်းရှိသော စိတ်ဝိဉာဉ်စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်ကာ ကျန်းဟန်ကို လမ်းညွှန်ပြသပေးခဲ့သည်။
ဝမ်ယိ၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ကျန်းဟန်သည် ယခင်က သူ သတိမမူမိဘဲ ကျော်လွန်ခဲ့သော အချက်အလက်များအပေါ် နားလည်မှုအသစ်များ ရရှိခဲ့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ စိတ်ဝိဉာဉ်စွမ်းအားသည် ပူပြင်းတောက်ပပြီး စွဲညှိနေသော စွမ်းအင်လှိုင်းများကို ဆောင်ကြဉ်းထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ရာ ၎င်းက ဆရာမ ဝမ်ယိ၏ စိတ်ဝိဉာဉ်စွမ်းအားနှင့် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ပဲ့တင်ထပ်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ အတူတူ လည်ပတ်လုပ်ဆောင်သည့်အခါ အချင်းချင်း ပေါင်းစည်းသွားမည့် အလားအလာမျိုးပင် ရှိနေခဲ့ပြီး ၎င်းက ဤသင်ကြားပြသမှုကို အားစိုက်ထုတ်မှု တစ်ဝက်ဖြင့် အကျိုးသက်ရောက်မှု နှစ်ဆ ရရှိစေခဲ့သည်။
“တကယ် မဆိုးဘူးပဲ။ မင်းရဲ့ တိုးတက်မှုက ငါ မျှော်လင့်ထားတာထက်တောင် ပိုပြီး ကြီးမားနေသေးတယ်။ မင်း တကယ် ကြိုးစားခဲ့တာပဲ။”
ညနေစောင်းအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ဝမ်ယိက မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ကြည်လင်တောက်ပပြီး ဝိုင်းစက်နေသော မျက်ဝန်းကြီးများဖြင့် ကျန်းဟန်ကို ကြည့်ကာ သူမ၏ နူးညံ့သော လက်ကလေးဖြင့် သူ၏ပုခုံးကို ပုတ်ရင်း ချီးကျူးစကား ဆိုလိုက်သည်။
“ဆရာမရဲ့ ကူညီလမ်းညွှန်မှုအတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်။”
ကျန်းဟန်က ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဦးညွှတ်အရိုအသေပေးလိုက်သည်။
“အားနာစရာ မလိုပါဘူး။ အကယ်၍ မင်း ငါကို တကယ် ကျေးဇူးတင်ချင်တယ်ဆိုရင် ငါနဲ့အတူ ညစာ အတူတူစားရအောင်။ ငါ မင်းကို ကိစ္စတချို့ ပြောပြစရာ ရှိသလို တောတွင်းရှင်သန်မှု လေ့ကျင့်ရေးအကြောင်းကိုလည်း ဆွေးနွေးလို့ရတာပေါ့။”
ဝမ်ယိက ခပ်ယဲ့ယဲ့အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ကျန်းဟန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။