အခန်း ၁၄၀
Vol. 14 Ch. 140
Chapter 140
~
အခန်း ၁၄၀ : ယန်ကျီချန်း : အကိုတာမော့... ကျွန်တော့်ကိုလည်း တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးပါလား...
~
"ကျီဖန့်...ဘယ်ကိုသွားမလို့လဲ.."
ရွှီတာမော့က ယန်ကျီဖန့်အား တားကာ မေးသည်။
"အစ်ကိုတာမော့ ရောက်နေပြီပဲ...ကျွန်တော် လာခေါ်တော့မလို့..."
ယန်ကျီဖန့်က ရှင်းပြသည်။
"အာ... လာခေါ်နေစရာ မလိုပါဘူးကွာ.. မင်း အစ်ကိုနှစ်ရဲ့ လက်ရာကို ငါ စားချင်တိုင်းမှ စားလို့ မရတာ.. ဒီတစ်ခါ သူ ဖိတ်တာဆိုတော့ ငါ စောင့်တောင် မစောင့်နိုင်ဘူး..."
ရွှီတာမော့က ပြုံး၍ လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ ယန်ကျီဖန့်နှင့်အတူ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။
"တတိယဦးလေး..တတိယအဒေါ်.."
ရွှီတာမော့က နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲမှ အရက်ပုလင်းကို လှုပ်ပြကာ ယန်ဖူကွေ့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။
"တတိယဦးလေး..ကျွန်တော် အရက်ယူလာတယ်.. ဒီညတော့ ကောင်းကောင်း သောက်ကြတာပေါ့..."
"အိုး... ရှီးဖုန်းအရက်ပါလား..အရက်ကောင်းပဲ..ကောင်းကောင်း သောက်ကြတာပေါ့..ဟားဟားဟား.."
ယန်ဖူကွေ့က ရယ်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး...
"ဒီည ငါ့ဒုတိယသား ချက်တာဆိုတော့ သောက်ဖို့ အတော်ပဲ..."
"မှန်တာပေါ့ဗျာ.. လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ကျေးလက်ကို ရောက်နေတုန်း ကျီဝမ်ရဲ့ လက်ရာကို သတိရနေတာ.."
ရွှီတာမော့က ရင်းနှီးစွာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ရွှီတာမော့သည် စကားပြောကောင်းသူဖြစ်၍ တိတ်ဆိတ်နေသည့် အခြေအနေမျိုး သိပ်မရှိတတ်ပေ။
ယန်ကျီဝမ်က လူတိုင်းကို ပန်းကန်နှင့် တူများ ဝေပေးရင်း ပြုံးလိုက်သည်။
"အစ်ကိုတာမော့... အချိန်ကိုက် ရောက်လာတာပဲ.. ကျွန်တော်တို့ စောင့်နေကြတာ.."
ရွှီတာမော့က စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းပွဲများကို ကြည့်ကာ ယန်ကျီဝမ်အား လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။
"တကယ်ပြောတာ ညီလေး... မင်းရဲ့ ဟင်းချက်စွမ်းရည်က တကယ့်ကို အံ့သြစရာပဲ..မွှေးနေတာပဲ..ရှာကျူးရဲ့ လက်ရာထက် အများကြီး သာတယ်.."
ယန်ကျီဝမ်သည် ယခုညအတွက် ငါးပြုတ်နှင့် ငါးကြော်ဟင်း နှစ်မျိုး ချက်ထား၏ ။ အထူးသဖြင့် ယန်ကျီဝမ် ငါးကြော်နေချိန်တွင် ဆီများကုန်သဖြင့် ရန်ရွေ့ဟွားမှာ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားခဲ့ရသေးသည်။ ထို့အပြင် ဂေါ်ဖီချဥ်စပ်ကြော်နှင့် မြေပဲကြော်လည်း ပါဝင်သဖြင့် အရက်နှင့်မြည်းရန် အလွန်ပင် သင့်တော်သည်။
"အစ်ကို့ အကြိုက်နဲ့ ကိုက်ရင် တော်ပါပြီ..."
ယန်ကျီဝမ်က ယန်ဖူကွေ့နှင့် ရွှီတာမော့တို့အတွက် အရက်ငှဲ့ပေးရင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
"အစ်ကို့ပစ္စည်းနဲ့ပဲ မျက်နှာလုပ်ပြီး အစ်ကို့ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောတော့မယ်နော် .. ဒီကိစ္စအတွက် အစ်ကိုတာမော့ကို ဒုက္ခပေးရတော့မယ်.."
"ကိစ္စမရှိပါဘူး..ရပါတယ်.."
ယန်ကျီချန်း အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။ အကြောင်းမှာ ယန်ကျီဝမ်က သူ့ကို မမြင်သလိုမျိုး အရက်တစ်ခွက်မှ ငှဲ့မပေးသောကြောင့်ပင် ။
ယန်ဖူကွေ့က စပ်စုဟန်ဖြင့် ...
"တာမော့..ငါ့ဒုတိယသားက မင်းကို ဘာအကူအညီ တောင်းထားလို့လဲ..."
"လျှို့ဝှက်ချက် မဟူတ်ပါဘူးဗျာ.. "
ရွှီတာမော့က အမှန်အတိုင်းပင်...
"ကျီဝမ်က သံမဏိစက်ရုံမှာ အဝယ်တော် လုပ်ချင်တယ်ဆိုလို့ အဲဒါ လူကြီးတွေနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးဖို့ အကူအညီ တောင်းထားတာပါ..."
"ဟေ.."
ယန်ဖူကွေ့ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ယန်ကျီဝမ်ကို သတိပေးလိုက်သည်။
"ဒုတိယသား..အခု ဝယ်ယူရေးအလုပ်က မလွယ်ဘူးနော်...တခြားရာထူး ပြောင်းလုပ်ပါလား.."
ယခုအခါ နေရာတိုင်းတွင် ပစ္စည်းများ ပြတ်လပ်နေပြီး ဝယ်ယူရေးဌာန၏ အခြေအနေမှာလည်း သိပ်မကောင်းပေ။ သူ သံမဏိစက်ရုံတွင် အလုပ်မလုပ်သော်လည်း ထိုအကြောင်းကို ကောင်းကောင်း သိထား၏။
"ရပါတယ်.. ကျွန်တော့်မှာ ပစ္စည်းရနိုင်မယ့် လမ်းကြောင်း ရှိတယ်.. အဝယ်တော်လုပ်ဖို့ မခက်ခဲလောက်ပါဘူး.."
ယန်ကျီဝမ်က ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး ...
"ပြီးတော့ တခြားအလုပ်တွေက အလုပ်ရုံထဲမှာပဲ လုပ်ရမှာ.. လူလည်း ပင်ပန်းသလို အချိန်ကလည်း ကန့်သတ်ချက် ရှိတယ်.. ကျွန်တော် အားတဲ့အချိန်လေး ငါးသွားမျှားပြီး ပိုက်ဆံရှာချင်သေးတာ..."
"ဟုတ်သားပဲ..ငါးဆိုတာကလည်း ကုန်ပစ္စည်းပဲလေ..မင်းရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် ဒီအလုပ်လုပ်ဖို့ မခက်လောက်ပါဘူး.."
ယန်ဖူကွေ့ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ ယခုခေတ်တွင် အခြားအသားများ ရှာရခက်သော်လည်း ငါးမှာလည်း အသားပင် ဖြစ်သည်။ ယခုလို ကျပ်တည်းနေသည့် အချိန်တွင် အခြားအသားများနှင့် မယှဉ်နိုင်လျှင်ပင် မည်သူကများ ညည်းညူနေမည်နည်း။
ယန်ဖူကွေ့ သဘောပေါက်သွားပြီးနောက် ရွှီတာမော့ကို အရက်ခွက်မြှောက်ကာ...
"တာမော့...ဦးလေးလည်း တစ်ခွက်လောက် တိုက်ပါရစေဦး.."
ရွှီတာမော့က ပြန်လည်၍ ...
"အ... တတိယဦးလေးကလည်း..ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ.. ကျီဝမ်နဲ့ ကျွန်တော့် ဆက်ဆံရေးက ဒီလောက်ကောင်းတာ.. သူ အကူအညီတောင်းမှတော့ ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် မကူညီဘဲ နေမလဲ..ကျွန်တော် မကူညီနိုင်ရင်တောင် နည်းလမ်းရှာပေးမှာပေါ့..."
"ဟားဟား... မင်းကတော့ စကားပြောတတ်တုန်းပဲ..."
ယန်ဖူကွေ့ ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။
သူတို့သုံးယောက်သား စိတ်အားထက်သန်စွာ စကားပြောနေကြပြီး အငယ်နှစ်ယောက်နှင့် ရန်ရွေ့ဟွားတို့ကမူ စားသောက်ရန်သာ အာရုံစိုက်နေကြ၏။ ယန်ကျီချန်း တစ်ယောက်တည်းသာ မျက်နှာအမူအရာ အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေသည်။
အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ယန်ကျီချန်း ဆက်၍ အောင့်မထားနိုင်တော့ဘဲ....
"အကိုတာမော့..ကျွန်တော့်ကိုရော တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးလို့ မရဘူးလား..."
ရွှီတာမော့ အံ့အားသင့်သွားသည် ။ ယန်ကျီချန်းက ဤမျှ အရှက်ကင်းမဲ့လိမ့်မည်ဟု ထင်မထားမိ ။
' ယန်ကျီဝမ်က ငါးမျှားနိုင်စွမ်း ရှိလို့ ငါပြောပေးနိုင်တာလေ မင်းမှာ ဘာအရည်အချင်းများ ရှိလို့ ဒီလိုမေးရဲရတာလဲ...'
ရွှီတာမော့က ယဥ်ကျေးစွာ ငြင်းဆန်ရန် ပြင်လိုက်စဥ် ယန်ဖူကွေ့က အရင်ဝင်ပြောသည် ။
"သားကြီး..ထမင်းသာစားစမ်းပါ... ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ..."
"ကျွန်တော် စကားတောင် မပြောရတော့ဘူးလား..."
ယန်ကျီချန်းက မကျေမနပ်ဖြင့်...
"ဒုတိယကျတော့ သင့်တော်တဲ့အလုပ် လုပ်လို့ရပြီး ကျွန်တော်ကျတော့ မရဘူးလား..."
သင့်တော်သော အလုပ်မရှိသဖြင့် သူ တစ်လလျှင် ယွမ်ဆယ်သာ ရရှိပြီး ဝင်ငွေး နည်းပါးရုံသာမက အလုပ်လည်း အလွန်ပင်ပန်းသည်။ သူ အိမ်ငှားရန်ပင် မတတ်နိုင်ပေ။ သူ့အသက်၂၁ နှစ် ရှိနေပြီဖြစ်၍ အနာဂတ်တွင် မိန်းမမည်သို့ ရှာရမည်နည်း။ အထူးသဖြင့် ယန်ကျီဝမ်နှင့် ယွီလီတို့ အဆင်ပြေနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူတို့နှစ်ဦး လက်ထပ်တော့မည်ဟု ထင်နေသဖြင့် သူ ပို၍ စိတ်ပူလာသည် ။
ယန်ဖူကွေ့၏ မျက်နှာထား တင်းမာသွားပြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အကြောင်းရင်းကို ငါပြောပြမယ်..အခု အိမ်မှာရှိတဲ့ စားစရာနဲ့ ပစ္စည်းတွေအားလုံးက မင်းရဲ့ ဒုတိယညီ ရှာပေးထားတာမို့လို့ပဲ.. မင်းညီက ဝယ်ယူရေးအလုပ်ကို သေချာပေါက် လုပ်နိုင်တဲ့ အရည်အချင်းရှိလို့..မင်းကရော အဲဒီလို လုပ်နိုင်လို့လား.."
ယန်ဖူကွေ့ အလွန် ဒေါသထွက်သွား၏ ။ သူ၏ သားအကြီးဆုံးမှာ အလွန်ပင် တွေးခေါ်ဥာဏ် နည်းလွန်းသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ ဒုတိယသား ရှာဖွေပေးထားသည့် အစားအစာများကို စားသောက်နေရသည်ကို ကျေးဇူးမတင်သည့်အပြင် မနာလိုစိတ်ပါ ဖြစ်နေသေးသည်။ အသိဉာဏ် ကင်းမဲ့လွန်းလှ၏ ။ သူ ပုံမှန် ပေးနေကျ အိမ်လခနှင့် စားစရိတ်လေးက ဤသို့ စားသောက်ရန် လုံလောက်သည်ဟု ထင်နေသလော။ လက်ရှိကာလတွင် ဈေးနှုန်းများ အလွန်ကြီးမြင့်နေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ပိုက်ဆံရှိလျှင်ပင် ဝယ်၍မရနိုင်ပေ။
ယန်ကျီချန်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် အဆူခံလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရှက်သွေးဖြာသွားသော်လည်း ပြန်လည် ချေပခြင်း မပြုနိုင်ပေ။
ယန်ဖူကွေ့က ဆက်၍...
"သားကြီး.. ဒီနေ့ ငါ မင်းကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်မယ်..မင်းမှာ တကယ် အရည်အချင်းရှိရင် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အလုပ်သွားရှာ..မင်းညီကိုလည်း ငါ ဘာမှကူညီပေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး.. ဒါတွေအားလုံးက သူ့ကိုယ်ပိုင် ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေချည်းပဲ..."
"ငါတို့မိသားစုက တရားမျှတမှုကို အမြတ်နိုးဆုံးဆိုတာ မင်းလည်း သိပါတယ်.. ဒါကြောင့် ငါ ဘက်လိုက်တယ်လို့ မထင်နဲ့..."
ယန်ကျီချန်း ချက်ချင်းပင် ဆွံ့အသွားသည်။
'ငါ့မှာသာ အဲဒီလိုစွမ်းရည်ရှိရင် အခုချိန်ထိ စောင့်နေစရာ လိုသေးလို့လား..'
အတော်ကြာ တွေဝေနေပြီးနောက် ယန်ကျီချန်းက သတိထားကာ...
"အဖေ... အလုပ်တစ်ခု ဝယ်လို့ရအောင် ပိုက်ဆံနည်းနည်းလောက် ချေးပေးလို့ ရမလား..."
ယန်ဖူကွေ့ မငြင်းနိုင်ခင်မှာပင် သူက ဆက်၍ ....
"ဒီနှစ်ဆို ကျွန်တော် အသက် ၂၁ နှစ် ပြည့်ပြီ.. လက်ထပ်ရမယ့် အရွယ်ရောက်နေပြီဆိုတာ အဖေလည်း သိပါတယ်..သင့်တော်တဲ့ အလုပ်တစ်ခုမှ မရှိရင် ကျွန်တော်က မိန်းမ ဘယ်လိုရနိုင်မှာလဲ..."
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရန်ရွေ့ဟွား အနည်းငယ် စိတ်ထားပျော့ပြောင်းသွားသည်။ မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ သူသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်သား၊ သွေးသားရင်းချာပင် မဟုတ်ပါလော။
"ပိုက်ဆံချေးမလို့.. ငါ့မှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူး..."
ယန်ဖူကွေ့က မစဥ်းစားဘဲ ချက်ချင်း ငြင်းလိုက်သည်။
"သားကြီး... အခုအချိန်မှာ အရာအားလုံး ဈေးကြီးနေတယ်ဆိုတာ မင်းလည်း သိသားပဲ.. မင်းအဖေရဲ့ လစာလေးနဲ့များ ပိုက်ဆံစုမိမယ် ထင်နေလား..."
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယန်ကျီချန်း ခေါင်းငုံ့သွားပြီး မျက်နှာ အလွန် တင်းမာသွား၏။
အခြားသူများ မသိလျှင်တောင် သူ မသိဘဲ နေမည်လော။ အရင်က စုဆောင်းထားသည်များကို မပြောနှင့် ပြီးခဲ့သည့်နှစ် ဒုတိယနှစ်ဝက်မှစ၍ သူ၏ ဒုတိယညီသည် ငါးဖမ်းကာ ငွေရှာနိုင်စဥ်ကစပြီး အိမ်သုံးစရိတ်များကို တာဝန်ယူ ထား၏ ။ ယန်ဖူကွေ့၏ ငွေကို သိပ်မသုံးရ သလောက်ပင် ။ ထို့အပြင် စနေ၊ တနင်္ဂနွေများတွင် ယန်ဖူကွေ့သည် အပိုဝင်ငွေရရန် ယန်ကျီဝမ်နှင့်အတူ ငါးသွားမျှားလေ့ရှိသည်ကိုပင် ထည့်မတွက်ရသေးပေ။
သူ့တွင် ငွေမရှိဘဲ နေမည်လော။ မချေးချင်ရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။
'ဘာကြောင့်လဲ..'
'အားလုံးက သူ့သားတွေချည်းပဲကို..ဘာလို့ ခွဲခြားဆက်ဆံနေရတာလဲ..'
အသက်ကြီးလာလျှင် ဒုတိယညီက ပြုစုစောင့်ရှောက်မည်ဟု ပြောထား၍လော ။ ဒုတိယညီကသာ ငွေချေးမည်ဆိုလျှင် ကပ်စေးနှဲသော သူ့ဖခင်သည် တစ်စက္ကန့်မျှပင် စဥ်းစားမည်မဟုတ်ဘဲ သဘောတူမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ အသေအချာ ယုံကြည်သည်။ သူချေးသော အခါမှ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ကွာခြားနေရသနည်း။
ဒုတိယညီထံမှ ငွေချေးရန်ဆိုသည်မှာမူ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ဒုတိယညီကို အကြိမ်ကြိမ် ဒုက္ခပေးခဲ့ဖူးရာ ဒုတိယညီအနေဖြင့် သူ့ကို ငွေချေးရန် ဤမျှ ရက်ရောမည် မဟုတ်ပေ။ သူ့ကို မရိုက်နှက်လျှင်ပင် ကံကောင်းနေလေပြီ ။
"ဗိုက်ပြည့်ပြီ..."
ယန်ကျီချန်းက ဟင်းအနည်းငယ်ကို ကမန်းကတန်း စားလိုက်ပြီး သူ၏အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။ သူဆက်စားချင်စိတ် မရှိတော့ပေ။ ဤအိမ်တွင် သူ့အပေါ် မလိုသူများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။
ဤအိမ်တွင် သူတစ်ယောက်တည်းသာ အပြင်လူ ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။
ရွှီတာမော့သည် ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေ အနည်းငယ် တင်းမာသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မသက်မသာ ခံစားလိုက်ရသည်။
ယန်ကျီဝမ်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ...
"အစ်ကိုတာမော့..သူ့ကို ဂရုစိုက်မနေပါနဲ့..သူ ဒီမှာ မရှိဘူးလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ..ဆက်သောက်ကြတာပေါ့..."
ရွှီတာမော့..."......"