အခန်း ၆

အခန်း (၆) မစ်ရှင် ပြီးဆုံး

ဆုရှင်း ထွက်သွားပြီးနောက် ပညာတတ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသော အသက် လေးဆယ်ဝန်းကျင် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် မှန်သားပြင်နောက်မှ ထွက်လာပြီး အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလူငယ်က တကယ်ကို သာမန်မဟုတ်ဘူး။ သူ့ရဲ့ ပါးနပ်မှုက ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ သူက အသက် နှစ်ဆယ်တောင် ပြည့်သေးတာ မဟုတ်ဘူးမလား။ တတိယသခင်ကြီးဟူ၊ သင်က တကယ်ပဲ ပျော်ရွှင်ဖွယ်တောအုပ်ကို သူ့ဆီ အပ်ထားတော့မလို့လား။ သူက နောက်ထပ် ချန်သောက်တစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာကို သင် မကြောက်ဘူးလား။"

"ကြောက်တယ် ဟုတ်လား။ သူ နောက်ထပ် ချန်သောက်တစ်ယောက် ဖြစ်မလာမှာကို ငါ ကြောက်တာ။"

တတိယသခင်ကြီးဟူ၏ နှုတ်ခမ်းများက နားလည်ရခက်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်သွားသည်။ "စောစောက အဲဒီကောင်လေးပြောတာ မှန်တယ်။ ငါ အိုနေပြီ၊ ဆက်မတိုက်နိုင်တော့ဘူး။ ငါ ဒီရာထူးမှာ နောက်ထပ် ဆယ်နှစ်လောက် ဆက်နေမယ်ဆိုရင် အနားယူဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ။

အခု ဂိုဏ်းချုပ်ကလည်း အိုနေပြီ၊ ပြီးတော့ ဂိုဏ်းချုပ်ငယ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ စတင်နေပြီ။ ဂိုဏ်းချုပ်ငယ် တာဝန်ယူတဲ့အခါကျရင် ဧကရာဇ်အသစ်၊ နန်းတော်အသစ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ ငါတို့လို အဘိုးကြီးတွေကို သူက ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံမယ်လို့ မင်း ထင်နေလား။ လူတချို့အတွက် မျက်စိနောက်စရာ ဖြစ်တာကို ရှောင်ရှားဖို့ စောစော အနားယူလိုက်တာ ပိုကောင်းတယ်။

အဲဒီအချိန်ရောက်ရင် ဆုရှင်းလည်း ကြီးပြင်းလာလောက်ပြီ။ သူက ငါ့ရဲ့မွေးစားသားအနေနဲ့ အာဏာရလာရင် ငါ သေသွားတဲ့အခါ လူတွေက ငါ့ကို မေ့သွားကြမှာကို ငါ မကြောက်တော့ဘူး။ အနည်းဆုံး ငါ့ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးထက်ဝက်အတွက် စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်လိမ့်မယ်။"

လူလတ်ပိုင်း ပညာတတ်မှာ တုံ့ဆိုင်းနေဆဲဖြစ်သည်။ "ဒါပေမဲ့ တတိယသခင်ကြီးဟူ၊ လူတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာကိုတော့ သိနိုင်ပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ စိတ်နှလုံးကိုတော့ မသိနိုင်ဘူးဆိုတာ သင် သိပါတယ်။ ဒီလောက် နက်ရှိုင်းတဲ့ ပါးနပ်မှုနဲ့ဆိုရင် အနာဂတ်မှာ သူက ကျေးဇူးကို ရန်နဲ့ ပြန်ဆပ်လာမှာကို သင် မကြောက်ဘူးလား။"

"သူက ဉာဏ်ကောင်းတဲ့လူပါ၊ သူ အဲဒီလို လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး။ သူသာ ငါ့ကို သစ္စာဖောက်ရင် ကျေးဇူးကန်းတယ်ဆိုတဲ့ နာမည်ဆိုးကို အချည်းနှီး သယ်ပိုးရုံပဲ ရှိလိမ့်မယ်။ ငါတို့ ကျန်ဟူမှာ ဂုဏ်သိက္ခာ ပျက်စီးသွားရင် ဘယ်သူက ငါတို့နောက်ကို လိုက်တော့မှာလဲ။ ဒါကြောင့် ငါ့ကို သစ္စာဖောက်တာက သူ့အတွက် ဘာအကျိုးကျေးဇူးမှ ရစေမှာ မဟုတ်ဘူး။

ပြီးတော့ ငါ ကောင်းကောင်း နေနိုင်ရင် ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး ငါ့ရဲ့ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုနဲ့အတူ ငါ့လက်ထဲက အင်အားစုတွေကို ချောမွေ့စွာ သူ တာဝန်ယူနိုင်အောင် ဂိုဏ်းထဲက အကြီးအကဲတွေကို ဖိနှိပ်ဖို့ ငါ သူ့ကို ကူညီပေးနိုင်သေးတယ်။ အာဏာယူပြီးတဲ့နောက် သူက ဂိုဏ်းချုပ်ငယ်ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကိုလည်း ရရှိလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် သူက ငါ့ကို သစ္စာမဖောက်ရုံသာမက သားသမီးဝတ္တရားနဲ့ပါ ငါ့ကို ဆက်ဆံလိမ့်မယ်။"

"တတိယသခင်ကြီးဟူ၊ သင်က တကယ်ကို အမြော်အမြင် ကြီးမားတာပဲ။ ကျွန်တော် တကယ် အထင်ကြီးသွားပြီ။"

လူလတ်ပိုင်းပညာတတ်က အားကျစွာဖြင့် လက်အုပ်ချီလိုက်သည်။ ယခုမှသာ တတိယသခင်ကြီးဟူသည် အဘယ်ကြောင့် ဆုရှင်းအား သူ၏ မွေးစားသားအဖြစ် ရုတ်တရက် အသိအမှတ်ပြုခဲ့ရကြောင်း သူ နားလည်သွားသည်။ သခင်ကြီးက အလွန်ဝေးကွာသော အနာဂတ်အထိ တွေးတောခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

တတိယသခင်ကြီးဟူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အမြော်အမြင် ကြီးမားတယ် ဟုတ်လား။ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒီကျန်းဟူလောကမှာ ဒီလောက် နှစ်အကြာကြီး နေလာခဲ့တာ၊ ငါ့မှာသာ အကြံအစည်တချို့ မရှိခဲ့ရင် ဒီနေ့အထိ အသက်ရှင်နေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

အခုလေးတင် ငါတို့ လင်းယုန်ပျံဂိုဏ်း စတင် တည်ထောင်တုန်းက လူသုံးဆယ်ကျော် ရှိခဲ့ပေမဲ့ နှစ်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ ငါတို့ အဘိုးကြီး တစ်ဒါဇင်လောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်လို့ ငါ ဆုရှင်းကို ပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သေသွားတဲ့ အဲဒီလူ တစ်ဒါဇင်ကျော် အားလုံးက ဂိုဏ်းချင်းတိုက်ပွဲတွေမှာ သေသွားတာလို့ မင်း ထင်နေလား။"

တတိယသခင်ကြီးဟူ၏ မျက်လုံးများရှိ အေးစက်မှုကြောင့် လူလတ်ပိုင်း ပညာတတ်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ၎င်းသည် လင်းယုန်ပျံဂိုဏ်း၏ အတိတ်မှ လျှို့ဝှက်ချက်အချို့နှင့် ပတ်သက်နေသဖြင့် သူ ဆက်လက် နားမထောင်ရဲတော့ပေ။

ဤအချိန်တွင် တတိယသခင်ကြီးဟူ၏ အိမ်တော်အပြင်ဘက်၌ ဆုရှင်းက ကျစ်ကန်းနှင့် လီဟွိုင်တို့အား လက်ယှက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုတို့နှစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို ကူညီဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်ဆိုတာ ဆုရှင်းအတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါ။ အခုကစပြီး ငါတို့ အားလုံး ညီအစ်ကိုတွေပဲ။"

လီဟွိုင်က အေးစက်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "လင်းယုန်ပျံဂိုဏ်းထဲမှာ မင်းရဲ့ ရာထူး ခိုင်မာအောင် ကူညီပေးဖို့ တတိယသခင်ကြီးဟူက ငါ့ကို စေလွှတ်လိုက်တာ။ ငါက မင်းကို ငါ့ခေါင်းဆောင်အနေနဲ့ တကယ် သဘောထားပြီး အဲဒီ လူအောက်ခြေတွေလို မင်းရဲ့ အမိန့်တိုင်းကို နာခံမယ်လို့ မမျှော်လင့်နဲ့!"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လီဟွိုင်သည် ဆုရှင်းကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ လှည့်ကာ ထွက်သွားသည်။

"ဟေ့။ မင်းက ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို ပြောရဲတာလဲ။ ခေါင်းဆောင်ဆုက တတိယသခင်ကြီးဟူ အခုလေးတင် မွေးစားလိုက်တဲ့ သားပဲ။"

လီဟွိုင်၏ သဘောထားကို မြင်သောအခါ ဟွမ်ပင်းချန် ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သွားသည်။

လီဟွိုင်သည် ဆုရှင်းကို မလေးစားသောကြောင့်လား၊ သို့မဟုတ် အောက်ခြေလူတန်းစားဟူသော စကားလုံးက သူ့ကိုနာကျင်စေသောကြောင့်လား ဆိုသည်မှာ ရှင်းလင်းမှု မရှိပေ

ကျစ်ကန်းက ပြုံးပြီး ဆုရှင်းအား လက်ယှက်လိုက်သည်။ "ခေါင်းဆောင်ဆု၊ သူက အဲဒီလိုမျိုးပါပဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့။ သူ့ကို ကျွန်တော် အခု သွားပြောလိုက်ပါ့မယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျစ်ကန်းက လီဟွိုင်နောက်သို့ လိုက်သွားသည်။

ဟွမ်ပင်းချန်က မထီမဲ့မြင်ပြုဟန်ဖြင့် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဘာတွေ မောက်မာနေတာလဲ။ သူက တိုက်ခိုက်နိုင်ရုံနဲ့ သူ့ကိုယ်သူ ကြီးကျယ်တယ်လို့ ထင်နေတာလား။"

"မင်း ဒီနှစ်ယောက်ကို သိလား။" ဆုရှင်းက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

ဟွမ်ပင်းချန်က ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ကြားဖူးတယ်။ ဒီ လီဟွိုင်က တတိယသခင်ကြီးဟူရဲ့ ထိပ်တန်း လက်အောက်ခံပဲ။ သူက မကြာသေးမီ နှစ်တွေအတွင်းကမှ ပေါ်ထွက်လာတာဆိုပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ရက်စက်တဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေနဲ့ အကြောက်အလန့်မရှိမှုတွေကြောင့် ငါတို့ရဲ့ လင်းယုန်ပျံဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးမှာ နာမည်ကြီးတယ်။

ကျစ်ကန်းကတော့ သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက လီဟွိုင်နဲ့ တူတူပဲ။ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက တတိယသခင်ကြီးဟူ လက်အောက်က ငယ်ရွယ်တဲ့ လက်အောက်ခံတွေ ဖြစ်ပေမဲ့ လီဟွိုင်နဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ သူက သိပ်မနာမည်ကြီးဘူး။"

လီဟွိုင်အကြောင်း ပြောရာတွင် ဟွမ်ပင်းချန်က ဒေါသထွက်နေပုံ ရသေးသည်။ "ဟွန့် ဒါပေမဲ့ အဲဒီ လီဟွိုင်က တော်တော်လေး မောက်မာလွန်းတယ်။

သူ့ကိုယ်သူ ဘယ်သူလို့ ထင်နေတာလဲ။ အခုအချိန်မှာ သူက ခေါင်းဆောင်ငယ်လေး တစ်ယောက်တောင် မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ သူက အောက်ခြေလူတွေကို အထင်သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူကိုယ်တိုင်က အောက်ခြေကလူလေ။

ကျစ်ကန်းကို ကြည့်ပါလား၊ သူ့မှာ တူညီတဲ့ အဆင့်အတန်း ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက အများကြီး ပိုပြီး နှိမ့်ချတယ်။ အဲဒီ လီဟွိုင်လို သူ့ကိုယ်သူ နံပါတ်တစ်လို့ ထင်ပြီး တခြားလူတွေကို နံပါတ်နှစ်လို့ သဘောထားတာမျိုး မဟုတ်ဘူး။"

ဆုရှင်းက ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ယမ်းလိုက်သည်။ "မင်း နားမလည်ပါဘူး။ ကိုက်တဲ့ခွေးတွေက များသောအားဖြင့် မဟောင်တတ်ဘူး။"

ဟွမ်ပင်းချန်က ဆုရှင်း ဆိုလိုသည်ကို အနည်းငယ် နားမလည်ဘဲ ဇဝေဇဝါဖြင့် ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။

ဆုရှင်း စတင် လမ်းလျှောက်နေပြီကို မြင်သောအခါ သူ ချက်ချင်း လိုက်သွားသည်။

ဆုရှင်းနှင့် အခြားသူများ ပျော်ရွှင်ဖွယ်တောအုပ်သို့ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် မူလဂိုဏ်းဝင်များက ဆုရှင်းသည် တတိယသခင်ကြီးဟူထံမှ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်ရုံသာမက ဂိုဏ်းအတွင်း ကြီးမားသော ဂုဏ်သတင်းရှိသည့် လူနှစ်ဦးကိုပါ ခေါ်လာခဲ့သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ဆုရှင်းအပေါ် သူတို့၏ သဘောထားများ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

တတိယသခင်ကြီးဟူ၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိခြင်းသည် ဆုရှင်းက လင်းယုန်ပျံဂိုဏ်းအတွင်း သူ၏ နေရာကို လုံးဝ ခိုင်မာစေခဲ့ပြီဟု ဆိုလိုသည်။

ဂိုဏ်းတစ်ခုက ရှေးရိုးစွဲဂိုဏ်းတစ်ခုနှင့် မတူ။ အထက်လူကြီးများက မကန့်ကွက်သရွေ့ ခေါင်းဆောင်ကို ဖြုတ်ချပြီး သူ၏နေရာကို ယူခြင်းသည် ကိစ္စကြီးမဟုတ်ပေ။

"အစပြုသူ မစ်ရှင်ကို အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးတဲ့အတွက် လက်ခံသူကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်။ ဆုကြေး - ဗီလိန်အမှတ် ၁၀ မှတ်နဲ့ အခြေခံ ချီစုစည်းခြင်း ဆေးလုံး တစ်လုံး။"

သူ ပျော်ရွှင်ဖွယ်တောအုပ်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စနစ်၏အသံက ဆုရှင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ဆုရှင်းက ချီစုစည်းခြင်း ဆေးလုံးကို စနစ်နှင့်အတူ သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။ ယခုအချိန်သည် ၎င်းကို အသုံးပြုရန် အချိန်မဟုတ်သေးပေ။

"ကျစ်ကန်းနဲ့ လီဟွိုင်ကို နေရာချထားပြီးပြီလား။" ဆုရှင်းက မေးလိုက်သည်။

ဟွမ်ပင်းချန်က အလျင်အမြန် ဖြေလိုက်သည်။ "အရာအားလုံး စီစဉ်ပြီးပါပြီ။ သူတို့ရဲ့ နေထိုင်စရာက တုန်းရှန်းတည်းခိုခန်းက အကောင်းဆုံး အခန်းတွေပါ၊ တစ်နေ့ ငွေတစ်ကျပ် ကုန်ကျပါတယ်။"

ဤနှစ်ဦးသည် ဆုရှင်းနောက်သို့ အမည်ခံ လိုက်ပါနေကြသော်လည်း သူတို့သည် အခြေခံအားဖြင့် တတိယသခင်ကြီးဟူ၏ လူများ ဖြစ်ကြသည်။

ဆုရှင်း၏ အတောင်ပံများ အပြည့်အဝ မစုံသေးမီတွင် အပေါ်ယံ အခြေအနေများကို ထိန်းသိမ်းထားရန် လိုအပ်သေးသည်။

"ခေါင်းဆောင်၊ သင့်ရဲ့ အခန်းကိုလည်း ကျွန်တော် ရှင်းလင်းထားပါတယ်။ သင် အချိန်မရွေး ပြောင်းလာလို့ ရပါတယ်။"

ဟွမ်ပင်းချန်က ဖားယားသော အပြုံးဖြင့် ပြုံးထားသည်။ သူသည် ယခုအခါ ဤခေါင်းဆောင်ကို အလွန် လေးစားအားကျနေသည်။

တစ်ရက်တည်းနှင့်ပင် သူသည် ခေါင်းဆောင်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး အနာဂတ် မသေချာသော ဂိုဏ်းဝင်တစ်ဦးမှ လင်းယုန်ပျံဂိုဏ်း၏ အသက်အငယ်ဆုံး ခေါင်းဆောင်ငယ်နှင့် တတိယသခင်ကြီးဟူ၏ မွေးစားသား ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဟွမ်ပင်းချန်သည် ဘဝတစ်ဝက်ကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့ပြီး ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို တစ်ခါမှ မျက်မြင်မတွေ့ခဲ့ဖူး။

"ငါ့မှာ ကိုယ်ပိုင် အခန်းရှိတယ်လား။"

ဟွမ်ပင်းချန်က ရှင်းပြသည်။ "ဒါတွေက မိုးပြာဝါးဂိုဏ်းက ချန်ထားခဲ့တာတွေပါ။ အခု ပျော်ရွှင်ဖွယ်တောအုပ်က ငါတို့ပိုင်တာဆိုတော့ ဒီနေရာက သဘာဝကျကျ ခေါင်းဆောင်ပိုင်တာပေါ့။"

ဆုရှင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ပျော်ရွှင်ဖွယ်တောအုပ်က အမြဲတမ်း မိုးပြာဝါးဂိုဏ်း၏ နယ်မြေ ဖြစ်ခဲ့သည်။ မကြာသေးမီကမှ လင်းယုန်ပျံဂိုဏ်းက အကြောင်းအရင်းမသိဘဲ မိုးပြာဝါးဂိုဏ်းနှင့် ရုတ်တရက် စစ်ခင်းခဲ့ပြီး ပျော်ရွှင်ဖွယ်တောအုပ်ကို သိမ်းယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူ၏ ယိုယွင်းပျက်စီးနေသော အိမ်ဟောင်းကို တွေးမိကာ ဆုရှင်းက ဟွမ်ပင်းချန်နှင့် ဆက်လက် အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ ပျော်ရွှင်ဖွယ်တောအုပ်မှ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားသည်။

ရွှမ်းအာသည် အဘွားဝမ်၏ ခေါက်ဆွဲဆိုင်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

"အစ်ကို။ ပြန်လာပြီပဲ။"

ဆုရှင်း၏ ပုံရိပ်ကို မြင်သောအခါ ရွှမ်းအာက အလျင်အမြန် ပြေးလာပြီး မျောက်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဆုရှင်းအား တွယ်ဖက်လိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ၊ မင်းက အခု ကောင်မလေးကြီးဖြစ်နေပြီ" ဆုရှင်းက ရွှမ်းအာ၏ ခေါင်းလေးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ "လာ၊ အစ်ကိုက မင်းကို ငါတို့ရဲ့ အိမ်သစ်ဆီ ခေါ်သွားပေးမယ်။"

ဆုရှင်းက ဆုရွှမ်းအာကို ချီမလိုက်ပြီး သူတို့ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် အဘွားဝမ်၏ ဆိုင်၌ ငွေတစ်ကျပ် ချန်ထားခဲ့သည်။ ငွေတစ်ကျပ်တည်းသာ ဖြစ်သည်။

ဆုရှင်းက ပိုမပေးချင်၍ မဟုတ်ဘဲ ချန်လဲ့ရပ်ကွက်ကဲ့သို့သော ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်တွင် ငွေရှိနေခြင်း ကိုယ်တိုင်ကပင် အပြစ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဆုရှင်းက ငွေအများကြီး ပေးခဲ့လျှင် သူသည် အဘွားဝမ်ကို ဒုက္ခပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်သည်။

သူတို့ ပြောင်းရွှေ့နေကြသော်လည်း ဆုရှင်း၏ အိမ်ဟောင်းတွင် တကယ်တမ်း ပြောင်းရွှေ့စရာ ဘာမှမရှိပေ။

အိမ်တစ်ခုလုံးတွင် တန်ဖိုးအရှိဆုံး အရာမှာ ၎င်းတည်ရှိရာ မြေနေရာ ပင်ဖြစ်လိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ဆုရှင်းသည် ကိုယ်ပိုင် အဝတ်အစား အနည်းငယ်ကိုသာ ယူပြီး ပြီးစီးပြီဟု ယူဆလိုက်သည်။

"အို၊ ဟုတ်သားပဲ ရွှမ်းအာ၊ အမေထားခဲ့တဲ့ လက်ကောက်လေး ဘယ်မှာလဲ။"

သူ့မိခင်တွင် လက်ကောက်တစ်ကွင်း ရှိပုံရပြီး ၎င်းကို လုံခြုံစွာ သိမ်းဆည်းရန် ဆုရွှမ်းအာအား သူ အမြဲတမ်း အပ်နှံထားခဲ့ကြောင်း ဆုရှင်း သတိရသွားသည်။

ဤသည်မှာ သူ၏အိမ်ရှိ တစ်ခုတည်းသော တန်ဖိုးရှိသည့် ပစ္စည်းဖြစ်ပြီး အခက်ခဲဆုံး အချိန်များတွင်ပင် လက်ကောက်ကို ပေါင်နှံရန် သူ ဘယ်သောအခါမျှ မစဉ်းစားခဲ့ဖူး။

"လက်ကောက်... လက်ကောက်..." ရွှမ်းအာ၏ မျက်နှာလေးတွင် အကြောက်တရားများ ပေါ်လာပြီး သူမသည် အလွန် ဝမ်းနည်းနေသဖြင့် စကားပင် မပြောနိုင်ပေ။

ဆုရှင်းက သူမ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးကာ တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ရွှမ်းအာ၊ မကြောက်ပါနဲ့။ လက်ကောက် ဘယ်ရောက်သွားလဲဆိုတာ အစ်ကို့ကို ပြောပြ။ ပျောက်သွားတာလား။"

ဆုရွှမ်းအာက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးများကို စေ့ထားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲနေဆဲဖြစ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "လက်ကောက်က မပျောက်ပါဘူး။ ရွှမ်းအာက အစ်ကို ဒဏ်ရာရထားတာကို မြင်တော့ ဆေးဆိုင်ကနေ ဆေးနည်းနည်း ခိုးချင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ဆိုင်ရှင်အဘိုးကြီးက ဖမ်းမိသွားတယ်။

သူ့ရဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေအတွက် ကျွန်မကို လျော်ကြေးပေးခိုင်းမယ်လို့ ပြောပြီး လက်ကောက်ကို လုယူသွားတယ်။ အစ်ကို၊ ကျွန်မက တော်တော် အသုံးမကျဘူးမလား။"

ဆုရွှမ်းအာ ဤသို့ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဆုရှင်း၏နှလုံးသားထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ဆူပွက်လာသည်။

သို့သော် သူက တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ မနက်ဖြန် အစ်ကိုက မင်းကို လက်ကောက်သွားပြန်ယူပေးမယ်။ အခု ငါတို့ရဲ့ အိမ်သစ်ကို သွားကြည့်ရအောင်။"

ပျော်ရွှင်ဖွယ်တောအုပ်တွင် ဟွမ်ပင်းချန်က အရာအားလုံးကို စီစဉ်ပြီးဖြစ်ရာ ဆုရှင်း တိုက်ရိုက် ပြောင်းရွှေ့နိုင်သည်။

ခြံဝင်းမှာ ပျော်ရွှင်ဖွယ်တောအုပ်၏ ဘေးတွင် ရှိသည်။ ၎င်းသည် ခြံဝင်းသုံးခုပါသော အိမ်ကြီးတစ်လုံး မဟုတ်သော်လည်း အတော်အတန် ကြီးမားသော လေးထောင့်ပုံ ခြံဝင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်တွင် တစ်သက်လုံး နေထိုင်ခဲ့ရသော ဆုရွှမ်းအာက ဤမျှဇိမ်ခံသော နေရာတစ်ခုသို့ ရုတ်တရက် ပြောင်းရွှေ့လာရသဖြင့် သူမ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို မထိန်းနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။ မွန်းလွဲပိုင်း တစ်ချိန်လုံး သူမ၏ မျက်လုံးသေးသေးလေးများမှာ လခြမ်းများကဲ့သို့ မှေးစင်းနေခဲ့သည်။

ရွှမ်းအာကို အနားယူရန် နေရာချပေးပြီးနောက် ဆုရှင်းသည် သူ၏ အခန်းသို့ ပြန်လာပြီး အခြေခံ ချီစုစည်းခြင်း ဆေးလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

အဆင့်နိမ့် ချီစုစည်းခြင်း ဆေးလုံးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤအခြေခံ ချီစုစည်းခြင်း ဆေးလုံးက အများကြီး ပိုမို ကောင်းမွန်ပုံရပြီး ၎င်း၏ အကဲဖြတ်မှုအဆင့်မှာလည်း ကြယ်တစ်ပွင့် ဖြစ်သည်။

တစ်ကြိမ်တည်းနှင့် မျိုချလိုက်ရာ ဆုရှင်းက သူ၏ ဒန်ထျန်အတွင်း လှုပ်ရှားနေသော နွေးထွေးသည့် လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

တတိယသခင်ကြီးဟူ ပြောသကဲ့သို့ ဟောက်ထျန်းအဆင့်ရှိ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးအတွက် အရေးကြီးဆုံးအရာမှာ သူတို့၏သွေးကြောအမှတ်များကို သန့်စင်ရန် ဖြစ်သည်။

လူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် သွေးကြောအမှတ် ၁၀၈ ခု ရှိပြီး ကောင်းကင်ပင်စည်များနှင့် မြေကြီးအကိုင်းအခက်များ၏အရေအတွက်နှင့် ကိုက်ညီသည်။

ပွင့်သွားသော သွေးကြောအမှတ်တစ်ခုစီတိုင်းက လူတစ်ဦး၏ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အား၊ သက်စောင့်ချီနှင့် မူလချီတို့ကို များစွာတိုးမြှင့်ပေးသည်။

သွေးကြောအမှတ်များကို သန့်စင်ရန် အလွန် ခက်ခဲကြောင်း တတိယသခင်ကြီးဟူ ပြောခဲ့သော်လည်း ဤအချက်အပေါ် ဆုရှင်း သဘောတူသလို သဘောမတူသလိုလည်း ရှိသည်။

အချို့သော သာမန်လူများအတွက် အတွင်းအား ရှိလျှင်ပင် သွေးကြောအမှတ်များကို သန့်စင်ရန် တကယ်ကို အလွန် ခက်ခဲသည်။

ထိုစဉ်က တတိယသခင်ကြီးဟူကို လမ်းညွှန်ပေးမည့် နာမည်ကြီးဆရာတစ်ဦး မရှိခဲ့သလို သူ၏ အတွင်းအားမှာလည်း ထိုမျှလောက် အဆင့်မမြင့်ပေ။ သူ၏ သာမန် သိုင်းပညာ အရည်အချင်းနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် သူသည် သံမဏိသဲလက်ဝါးကဲ့သို့သော ပြင်ပစွမ်းရည်များကိုသာ အာရုံစိုက်နိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် အနှစ်လေးဆယ်အတွင်း သွေးကြောအမှတ် ၁၃ ခုသာ သန့်စင်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ပုံမှန်ပင်။

သို့သော် ဆုရှင်းတွင် ဗီလိန်စနစ်ကြီး ရှိသဖြင့် သူ့အတွက် အရင်းအမြစ် ပြတ်လပ်မှု မရှိပေ။

၎င်းအတွင်း၌ မရေမတွက်နိုင်သော ကြီးမားပြီး အစွမ်းထက်သည့် သိုင်းပညာများလည်း ရှိသည်။ အကယ်၍ သူသည် ဟောက်ထျန်းအဆင့်တွင် ပိတ်မိနေဆဲဖြစ်ပါက အသက်ရှင်နေခြင်းက အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ဘဲ သူ၏ ဆံပင်တစ်မျှင်ဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကြိုးဆွဲချသေလိုက်တာက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

ဤချီစုစည်းခြင်း ဆေးလုံးမှ ယူဆောင်လာသော အစွမ်းထက်သည့် မူလချီကိုအသုံးပြု၍ ဆုရှင်းက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ပထမဆုံး သွေးကြောအမှတ်ဆီသို့လျင်မြန်စွာ စတင် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်တော့သည်။

ချီစုစည်းခြင်း ဆေးလုံး၏စွမ်းအားအောက်တွင် သွေးကြောအမှတ်က မူလချီဖြင့် လျင်မြန်စွာ ပေါင်းစပ်သွားသည်။ ထိုသွေးကြောအမှတ်မှတစ်ဆင့် စီးဆင်းနေသော သွေးများက ချက်ချင်းပင် ပိုမိုပျစ်ခဲပြီး အားကောင်းလာကာ ၎င်းမှတစ်ဆင့် စီးဆင်းနေသော မူလချီကလည်း ပိတ်ဆို့မှု အလျဉ်းမရှိဘဲ ချောမွေ့သွားသည်။

သွေးကြောအမှတ်တစ်ခုတည်းကို ဖွင့်လိုက်ခြင်းကပင် ဆုရှင်းအတွက် ဤမျှကြီးမားသော အပြောင်းအလဲကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။

သူက ဟောက်ထျန်းကြီးမြတ်သောပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီး သွေးကြောအမှတ် ၁၀၈ ခုလုံးကို သန့်စင်ပြီးသောအခါ သူ၏သက်စောင့်ချီက မည်မျှအစွမ်းထက်လာမည်ကို အလွန် မျှော်လင့်နေမိသည်။

"ကျွိ။"

တံခါးပွင့်လာပြီး ရွှမ်းအာက ကြောက်ရွံ့စွာ အထဲသို့ ဝင်လာသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။" ရွှမ်းအာ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဆုရှင်းက သူ၏လေ့ကျင့်နေသောကိုယ်နေဟန်ထားကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

"အခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း နေရတာ ကြောက်လို့ အစ်ကို။ အစ်ကိုနဲ့အတူ လာအိပ်လို့ရမလား။"

ရွှမ်းအာက သူမ၏မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများဖြင့် ဆုရှင်းကို မျက်တောင်ခတ်ပြလိုက်ပြီး "အစ်ကို သဘောမတူရင် ကျွန်မ ငိုမှာနော်" ဆိုသည့် အမူအရာမျိုးပင်။

အပြင်ဘက်မှာ မှောင်နေပြီဟု မမျှော်လင့်ဘဲ ဆုရှင်း မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ညီ‌မလေး အိပ်တဲ့အခါ လိမ္မာရမယ်၊ ပြီးတော့ အိပ်ရာထဲ သေးမပေါက်ရဘူးနော်။"

ယခင်က ဆုရှင်း၏ အိမ်တွင် အခန်းတစ်ခန်းနှင့် ကုတင်တစ်လုံးသာ ရှိသဖြင့် ရွှမ်းအာက သဘာဝကျကျ ဆုရှင်းနှင့်အတူ အိပ်ခဲ့သည်။

ကောင်မလေးက လုံခြုံမှုမရှိဟု ခံစားရပြီး အခန်းတစ်ခန်းတွင် တစ်ယောက်တည်းနေရခြင်းမှာ သူမအတွက် တကယ်ကို အသားမကျလှပေ

"အစ်ကို၊ အစ်ကိုက တော်တော် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ ကောင်းတာပဲ" ရွှမ်းအာ၏ မျက်နှာလေး ချက်ချင်း နီရဲသွားသည်။

သူမ ငယ်စဉ်က မိခင်ဖြစ်သူမှာ အိမ်စရိတ်အတွက် အလုပ်လုပ်ရသဖြင့် ဆုရှင်းကသာ သူမကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ စကားမနားထောင်တိုင်း ဆုရှင်းက သူမ ငယ်စဉ်က အိပ်ရာထဲသေးပေါက်ချခဲ့သည့်အကြောင်းကို နောက်ပြောင်လေ့ရှိသည်။

ရွှမ်းအာကို နေရာချပေးပြီးနောက် ဆုရှင်းလည်း အိပ်စက်တော့သည်။