အခန်း ၈

အခန်း (၈) သတ်ပစ်တာက ရက်စက်လွန်းတယ်၊ ကိုယ်လက်အင်္ဂါ ချို့ယွင်းအောင်ပဲ လုပ်လိုက်

ချန်လဲ့ရပ်ကွက် တစ်ခုလုံးတွင် ပျော်ရွှင်ဖွာ်တောအုပ်၏ ဘေး၌ ဆေးဆိုင် တစ်ဆိုင်တည်းသာ ရှိသည်။

အခြားသူများက ချန်လဲ့ရပ်ကွက်ကို အမြတ်အစွန်းမရှိသော ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်ဟု ထင်ကြပြီး ဤနေရာတွင် ဆေးဆိုင် မဖွင့်ချင်ကြပေ။

ပျော်ရွှင်ဖွယ်တောအုပ်က စည်ကားသော်လည်း လမ်းတစ်လမ်းတည်းတွင် လူဘယ်နှစ်ယောက် ဖျားနာနိုင်မည်နည်း။ ဤနေရာတွင် ဆေးဆိုင်ဖွင့်ခြင်းက အရှုံးပေါ်စေရုံသာ ရှိပေမည်။

သို့သော် ဤဝမ်၏ဆေးဆိုင်ပိုင်ရှင်မှာမူ အခြားသူများထက် ပိုမို အမြော်အမြင် ရှိပေသည်။

ဆင်းရဲသားများက ဆရာဝန်ပြရန် မတတ်နိုင်ကြ။ အသေးစား ရောဂါများအတွက် သူတို့က ကြိတ်မှိတ်ခံကြပြီး ဆက်လက် မခံနိုင်တော့သည့် အချိန်မှသာ သမားတော်တစ်ဦးအတွက် ဆေးဆိုင်သို့ လာကြခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်ရောက်လျှင် သူက မတန်တဆ ဈေးနှုန်းများတောင်းဆိုပြီး သူတို့ကို ခြိမ်းခြောက် ငွေညှစ်နိုင်သည်။

ယိုစိမ့်နေသော လှေတစ်စင်းတွင်ပင် သံမှိုသုံးပေါင် ရှိသေးသည်။ ချန်လဲ့ရပ်ကွက်မှ လူများ မည်မျှပင် ဆင်းရဲစေကာမူ သူတို့ထံမှ အမြတ်အစွန်း အချို့ကို ညှစ်ထုတ်နိုင်ဆဲ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဝမ်၏ဆေးဆိုင်စီးပွားရေးက ကောင်းမွန်ရုံသာမက စည်ကားသော စျေးကွက်များရှိအချို့သော ဆေးဆိုင်များထက်ပင် ပို၍ အမြတ်အစွန်း ရရှိသည်။

အသက် ခြောက်ဆယ်ကျော် အရွယ်ရှိ ဝမ်၏ဆေးဆိုင်ပိုင်ရှင်မှာ ဝဖြိုးသော အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဆရာဝန်တစ်ဦးထက် ဝက်သတ်သမားတစ်ဦးနှင့် ပိုတူပေသည်။

ဤအချိန်တွင် ပိုင်ရှင်က တောက်ပသော အစိမ်းရောင် ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်တစ်ကွင်းကို သဘောကျစွာ ကြည့်ရှုနေသည်။

ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်က ရေကဲ့သို့ ကြည်လင်နေပြီး ၎င်းပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးသော အပေါက်ဖောက် ပုံစံများကို ရေးထိုးထားသဖြင့် အတော်လေး ထူးခြားပုံရသည်။

"နှမြောစရာပဲ၊ ဒီလက်ကောက်က တစ်ကွင်းတည်း ရှိတာ။ တကယ်လို့ နောက်တစ်ကွင်းသာ ရှိရင် ဈေးက အဆပေါင်းများစွာ တက်သွားမှာ။

အရင်တစ်ခေါက်က ကောင်မလေးက ဘယ်မိသားစုကလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး။ အဲဒီလိုမှမဟုတ်ရင် နည်းနည်း ကြိုးစားလိုက်တာနဲ့ နောက်လက်ကောက် တစ်ကွင်းကိုပါ ငါ ရနိုင်လောက်တယ်။"

ပိုင်ရှင်သည် နှမြောတသစွာဖြင့် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး လက်ကောက်ကို သေတ္တာထဲသို့ ပြန်ထည့်ကာ အားလပ်ချိန်ရလျှင် ပေါင်နှံသည့်ဆိုင်သို့ သွားပြီး ငွေဖြင့် လဲလှယ်ရန် စီစဉ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ အကုန်လုံး မြန်မြန်လုပ်။ မပျင်းကြနဲ့။ အဲလိုမှမဟုတ်ရင် ဒီလ လစာ အကုန် အဖြတ်ခံရမယ်။"

ပိုင်ရှင်က ဆိုင်လက်ထောက်တစ်ဦးကို ဆူပူလိုက်သည်။ သူ မတ်တပ်ရပ်မည် ပြုစဉ်မှာပင် ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို ခေါ်ဆောင်လာသော ချောမောသည့် လူငယ်တစ်ဦး ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ကောင်မလေးကို မြင်သောအခါ ပိုင်ရှင်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း လင်းလက်သွားသည်။ ဤကောင်မလေးသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူ၏ ဆေးဆိုင်မှ ဆေးများကို ခိုးရန် ကြိုးစားခဲ့သော ကောင်မလေး မဟုတ်ပါလား။

"ဟားဟား။ ကောင်မလေး၊ မင်းက ပြန်လာရဲသေးတယ်ပေါ့လေ။ အရင်တစ်ခေါက်က မင်း ငါ့ရဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ အများကြီးကို ဖြုန်းတီးပစ်ခဲ့တယ်၊ လက်ကောက်တစ်ကွင်းတည်းနဲ့ လျော်ကြေးပေးဖို့ မလုံလောက်ဘူး။ နောက်တစ်ကွင်းကိုပါ အမြန်ပေးစမ်း။"

ရွှမ်းအာက ပိုင်ရှင်ကြောင့် လန့်သွားပြီး ဆုရှင်း၏ အင်္ကျီကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ ဝမ်းနည်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ သမီး ဆေးတွေ ပြန်ပေးပြီးပြီလေ။"

"ဟွန့်။ မင်းရဲ့ ညစ်ပတ်တဲ့ လက်တွေနဲ့ ကိုင်ထားတဲ့ ဆေးတွေကို သုံးလို့ရသေးတယ်လို့ ထင်နေတာလား။" ပိုင်ရှင်က နှာမှုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဆုရှင်းက ရွှမ်းအာ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး ပိုင်ရှင်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်ဆေးက လျော်ကြေးအဖြစ် ကျောက်စိမ်းလက်ကောက် နှစ်ကွင်း လိုအပ်လို့လဲ။"

ထိုအချိန်မှသာ ပိုင်ရှင်က ဆုရှင်းကို သတိပြုမိသွားပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "မင်းက ဒီကောင်မလေးရဲ့ မိသားစုဝင် မဟုတ်လား။ သေချာနားထောင်၊ အရင်တစ်ခေါက်က သူမ ယူသွားတာ လျောင်တုန်းကော်ရိုဂျင်ဆင်းစစ်စစ်တွေ၊ အားလုံးက အရှေ့ပိုင်းကနေ သယ်လာတာ။

အရှေ့ပိုင်းကနေ ငါတို့ရဲ့ မဟာကျိုးအထိ မိုင်ပေါင်း သောင်းနဲ့ချီ ဝေးတယ်။ ကော်ရိုဂျင်ဆင်းတစ်ခုစီက ငွေတစ်ရာကျော် တန်တယ်။ သူမက တစ်ခါတည်းနဲ့ ခုနစ်ခု၊ ရှစ်ခုလောက်ကို ဖြုန်းတီးပစ်ခဲ့တာ။ မင်း လျော်နိုင်လို့လား။"

ပိုင်ရှင်သည် အနီရောင် ပိတ်စဖြင့် ထုပ်ထားသော ကော်ရိုဂျင်ဆင်း သေတ္တာတစ်လုံးကို တမင်တကာ ထုတ်ယူကာ သူတို့ရှေ့တွင် ချထားပြီး သူတို့ကို ထောင့်ပိတ်ဖမ်းမိပြီဟု ထင်နေသည့်ပုံပေါက်နေသည်။

"ဦးလေး လိမ်နေတာ။ လိမ်နေတာ။ အရင်တစ်ခေါက်သမီးယူတာ ဒါ လုံးဝ မဟုတ်ဘူး။" ဆုရွှမ်းအာက သူမ၏ လက်သီးသေးသေးလေးများကို ဆုပ်ကာ ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်။

"ဟွန့်။ ငါဟုတ်တယ်ဆိုရင် ဟုတ်တာပဲ။" ပိုင်ရှင်က ဆုရှင်းကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ကောင်လေး၊ ကျန်တဲ့ ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်ကို မြန်မြန် ပေးစမ်း၊ မဟုတ်ရင် အခုချက်ချင်း အာဏာပိုင်တွေဆီ သတင်းပို့လိုက်မယ်။ ပြီးရင် မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး ထောင်ထဲမှာ ထမင်းစားဖို့သာ စောင့်နေတော့။"

ပိုင်ရှင်သည် ဆုရှင်းကဲ့သို့သော သာမန်ပြည်သူများနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် အလွန် အတွေ့အကြုံရှိပေသည်။

အာဏာပိုင်များဖြင့် သူတို့ကို ခြိမ်းခြောက်လိုက်သရွေ့ သူတို့က သေချာပေါက် လိမ္မာစွာ နာခံကြလိမ့်မည်။

တရားရုံး၏ တံခါးက တောင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသည်၊ မင်းမှာ အကြောင်းပြချက် ရှိပြီး ငွေမရှိရင် မဝင်နဲ့။ ရှေးယခင်ကတည်းက အစိုးရဆိုသည်မှာ ဆင်းရဲသားများအတွက် မဟုတ်။

သို့သော် ပိုင်ရှင် အံ့အားသင့်သွားသည်မှာ ဆုရှင်း၏ မျက်လုံးများတွင် ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင် အလျဉ်းမတွေ့ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဤလူငယ်သည် အလွန် တည်ငြိမ်နေသည်။

ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ဆုရှင်းက နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။ "ကျုပ် ထောင်ထမင်းတော့ မစားဖူးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မကြာခင် ခင်ဗျား ထမင်းစားလို့ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျုပ် ယုံကြည်တယ်။"

"မင်း၊ ကောင်လေး၊ ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်ရဲတယ်ပေါ့လေ။" ပိုင်ရှင်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"လင်းယုန်ပျံဂိုဏ်းကို မင်းသိလား။ လင်းယုန်ပျံဂိုဏ်းကို လစဉ်ကာကွယ်ခ ငွေဆယ်ဂဏန်းလောက် ငါ ပေးနေတာ။

ယုံသည်ဖြစ်စေ၊ မယုံသည်ဖြစ်စေ အခုချက်ချင်း ငါ စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်ရင် မင်းရဲ့ ခြေထောက်တွေကို လင်းယုန်ပျံဂိုဏ်းက ချက်ချင်း ရိုက်ချိုးပြီး မင်းကို အပြင် ပစ်ထုတ်လိမ့်မယ်။"

"ဟွမ်ကြီး ဝင်ခဲ့။" ဆုရှင်းက တိုးညင်းစွာ ခေါ်လိုက်သည်။

ဆုရှင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဟွမ်ပင်းချန်က ဂိုဏ်းဝင်ရှစ်ဦးနှင့်အတူ ချက်ချင်း ဝင်လာသည်။

"အို။ သခင်ကြီးဟွမ်၊ ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ။" ဟွမ်ပင်းချန် ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ပိုင်ရှင်က တိုတောင်းပြီး တုတ်ခိုင်သော သူ၏ ခြေထောက်များဖြင့် အလျင်အမြန် ပြေးသွားသည်။

ဟွမ်ပင်းချန်က လင်းယုန်ပျံဂိုဏ်းနှင့် အတူရှိနေသည်မှာ ဆယ်နှစ်ကျော်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဓားသုံးလက်လျိုက ခေါင်းဆောင်ကြီး ဖြစ်စဉ်က အမြဲတမ်း သူ့နောက်သို့ လိုက်ခဲ့သော ခေါင်းဆောင်ဆွန်းနှင့် အခြား ညီအစ်ကိုများကို သူ ယုံကြည်သော်လည်း ကာကွယ်ခကောက်ခံခြင်းက ဟွမ်ပင်းချန်ကဲ့သို့သော အတွေ့အကြုံရှိသူများကို အပ်နှံထားသည့် အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ပိုင်ရှင်က သူ့ကို အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ပြီး လင်းယုန်ပျံဂိုဏ်းက ပျော်ရွှင်ဖွယ်တောအုပ်ကို ပထမဆုံး သိမ်းပိုက်စဉ်က သူ၏ဆိုင်ကို စောင့်ရှောက်ပေးရန် ဟွမ်ပင်းချန်အား ငွေအနည်းငယ် ပေးခဲ့ဖူးသည်။

"ခေါင်းဆောင်၊ ဘာများ အမိန့်ရှိပါသလဲ။" ဟွမ်ပင်းချန်က ပိုင်ရှင်ကို တစ်ချက်ပင် မကြည့်ဘဲ လေးစားစွာ ဦးညွှတ်ကာ ဆုရှင်းကို မေးလိုက်သည်။

"ခေါင်း... ခေါင်းဆောင်။" ပိုင်ရှင် ချက်ချင်း ဆွံ့အသွားသည်။

ဒီလူငယ်က တကယ်တော့ လင်းယုန်ပျံဂိုဏ်းကလား။ ပြီးတော့ လင်းယုန်ပျံဂိုဏ်းရဲ့ အဖွဲ့ဝင်ဟောင်း တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ဟွမ်ပင်းချန်က သူ့ကို ခေါင်းဆောင်လို့ တကယ် ခေါ်လိုက်တာလား။

ဟွမ်ပင်းချန်က ပိုင်ရှင်ကို အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းကို ငါ ပြန်မိတ်ဆက်ပေးမယ်။ ငါ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဆုရှင်းက ခေါင်းဆောင်ကြီး တတိယသခင်ကြီးဟူရဲ့ မွေးစားသား၊ အသစ်ခန့်အပ်ခံရတဲ့ ခေါင်းဆောင်ငယ်၊ ပျော်ရွှင်ဖွယ်တောအုပ်ကို တာဝန်ယူရသူပဲ။

ဝတုတ်ဝမ်၊ မင်းက တော်တော် စွမ်းတာပဲ မဟုတ်လား။ မင်းက ငါ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ကိုတောင် ငွေညှစ်ဖို့ ကြိုးစားသေးတယ်။ မင်း အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေပြီလို့ မထင်ဘူးလား။"

ပိုင်ရှင်မှာ ချက်ချင်း ချွေးစေးများ ထွက်လာပြီး သူ၏ ခြေတံတိုလေးများ တုန်ယင်လာကာ သူ၏ ဝဖြိုးသော ခန္ဓာကိုယ်ကိုပင် ခဲယဉ်းစွာ ထောက်ပံ့ထားရသည်။

ပိုင်ဆိုင်မှု အချို့ရှိသော သူ့ကဲ့သို့ ကုန်သည်များအတွက် သူတို့သည် အစိုးရကို မကြောက်ကြပေ။

အကယ်၍ အစိုးရက ပြဿနာလာရှာပါက ဘေးအန္တရာယ်မှ ကင်းဝေးစေရန် ငွေအနည်းငယ် သုံးပြီး ကိစ္စရပ်များကို ချောမွေ့အောင် ပြုလုပ်လိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့ အကြောက်ဆုံးမှာ လင်းယုန်ပျံဂိုဏ်းကဲ့သို့သော ကျန်းဟူဂိုဏ်းများဖြစ်သည်။

စီးပွားရေးဆိုသည်မှာ ငြိမ်းချမ်းစွာ ငွေရှာခြင်းဖြစ်သည်။ ဤမျှ ပြင်းထန်ပြီး ရန်လိုသော ဂိုဏ်းတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ရပါက သင့်ကို ဖျက်ဆီးရန် သူတို့တွင် နည်းလမ်းပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ ရှိသည်။

သူတို့က မင်းရဲ့ အသက်ကို မယူရင်တောင် မင်း ဒီနေရာမှာ အသက်ရှင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်အောင် သူတို့ လုပ်နိုင်တယ်။

"ခေါင်းဆောင်ဆု၊ ကျွန်တော် မျက်စိကန်းပြီး ကြီးမြတ်တဲ့သူ တစ်ယောက်ကို မမှတ်မိခဲ့ဘူး။ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော့်ကို ချမ်းသာပေးပါ!"

ပိုင်ရှင်က ဝမ်းနည်းနေသော မျက်နှာဖြင့် လက်ကောက်ကို ဆုရှင်းထံ ချက်ချင်း ပြန်ပေးလိုက်ပြီး အသိစိတ်ရှိစွာဖြင့် ငွေစက္ကူ တစ်ထုပ်ကိုပါ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ဆုရှင်းက ၎င်းတို့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ ငွေသုံးရာထက် မနည်းပေ။

"ခင်ဗျားကို ချမ်းသာပေးရမှာလား။ ဟဲဟဲ။" ဆုရှင်းက ရှင်းပြ၍မရသော ရယ်မောသံဖြင့် တိုးတိုးလေး ရယ်လိုက်ပြီး ရွှမ်းအာကို ခေါ်ကာ ဆိုင်ထဲမှ ထွက်သွားသည်။

ပိုင်ရှင်က ဆုရှင်း၏ ရယ်မောသံကြောင့် ကြောက်လန့်သွားပြီး သူ ဘာဆိုလိုသည်ကို နားမလည်ခဲ့ပေ။

ဟွမ်ပင်းချန်က သူ၏နောက်သို့ လိုက်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုဖြင့် တိတ်တဆိတ် မေးလိုက်သည်။ "ခေါင်းဆောင်၊ အဲဒီ ဝတုတ်ဝမ်ကို ငါတို့ ရှင်းပစ်လိုက်ရမလား။"

ဆုရှင်း၏ ရှေ့တွင် ဖားယားနေသော ဟွမ်ပင်းချန်၏လုပ်ရပ်များကြောင့်လှည့်စားမခံလိုက်ရစေပါစေနှင့် သူက လင်းယုန်ပျံဂိုဏ်းနှင့်အတူ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် နေလာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ကြီးကျယ်သော တိုက်ခိုက်ရေးသမား တစ်ဦး မဟုတ်သော်လည်း လူသတ်ဖူးသူ ဖြစ်သည်။

ဆုရှင်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီအဘိုးကြီးက အသက်ရှင်ဖို့ နှစ်သိပ်မကျန်တော့ပါဘူး။ သူ့ကို သတ်ပစ်တာက ရက်စက်လွန်းတယ်။ အဲဒီအစား သူ့ကို ကိုယ်လက်အင်္ဂါ ချို့ယွင်းအောင်ပဲ လုပ်လိုက်။"

အကြောင်းအရင်းမရှိဘဲ ဆုရှင်း၏ တည်ငြိမ်သော စကားများကို ကြားသောအခါ ဟွမ်ပင်းချန်၏နှလုံးသားထဲတွင် အအေးဓာတ်တစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။

သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆိုင်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။

ချက်ချင်းပင် ပိုင်ရှင်၏အော်ဟစ်သံများ အိမ်ထဲမှ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ "အနားမလာနဲ့။ မင်းတို့ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ မင်းတို့ ငါ့ကို ထိရဲရင် အာဏာပိုင်တွေက မင်းတို့ကို ချမ်းသာပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ အား...အား"

ဆုရှင်းက ဆုရွှမ်းအာ၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး ပိုင်ရှင်၏ အော်ဟစ်သံများကို မကြားစေရန် သူမ၏ နားများကို အုပ်ပေးထားလိုက်သည်။

ပိုင်ရှင်က မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေပြီး ညည်းတွားသံပင် မထွက်နိုင်တော့သည်ကို မြင်သောအခါ ဟွမ်ပင်းချန်က မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ သူ့ကို ရိုက်တာ ရပ်လိုက်တော့။ ဒီထက်ပိုရင် သူ သေသွားလိမ့်မယ်။"

သူ၏ အမိန့်ကို ကြားသောအခါ ဂိုဏ်းဝင် ရှစ်ဦးက နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားကြသည်။

ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကွေးကွေးလေး ရှိနေသော ဆေးဆိုင် လက်ထောက် အနည်းငယ်ကို ကြည့်ကာ ဟွမ်ပင်းချန်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "ဒီ အသေကောင်ဝတုတ်ကြီးကို ပတ်တီးစည်းပေးလိုက်။ သူ့ကို သေခွင့်မပေးနဲ့။ အာဏာပိုင်တွေ နောက်မှရောက်လာရင် မင်းတို့ ဘာပြောရမယ်ဆိုတာ သိလောက်မယ်ထင်တယ်။"

လက်ထောက် အနည်းငယ်က ဆက်တိုက် ခေါင်းညိတ်ပြကြသည်။ သူတို့ကို နှစ်ဆပိုသော သတ္တိ ပေးလျှင်ပင် လင်းယုန်ပျံဂိုဏ်းဝင်များကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ရဲမည် မဟုတ်ပေ။

"ရွှမ်းအာ၊ အိမ်ပြန်ကြစို့။"

ဆုရှင်းက ရွှမ်းအာကို ချီလိုက်ပြီး လက်ကောက်ကို သူမ၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် သံသယတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ဤလက်ကောက်၏ ဒီဇိုင်းနှင့် ပစ္စည်းများမှာ အရမ်းကောင်းလွန်းနေသည်။ ၎င်းသည် ဆုမိသားစု ပိုင်ဆိုင်နိုင်သည့် အရာမျိုးနှင့် မတူပေ။

သို့သော် ဤခန္ဓာကိုယ်၏ ကလေးဘဝ မှတ်ဉာဏ်များမှာ မှုန်ဝါးနေပြီဖြစ်ပြီး ရွှမ်းအာ၏ မှတ်ဉာဏ်များထက်ပင် ပို၍ မရှင်းလင်းပေ။

သူက ရွှမ်းအာကို မေးခွန်း အနည်းငယ် မေးခဲ့သော်လည်း သူမက မရှင်းပြနိုင်သဖြင့် ဆုရှင်းက ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ဆက်မမေးတော့ပေ။

ရွှမ်းအာကို အိမ်တွင် နေရာချပေးပြီး သူမကို စောင့်ရှောက်ရန် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို စီစဉ်ပေးပြီးနောက် ဆုရှင်းသည် ဟွမ်ပင်းချန်အား ခေါ်လာစေသည်။ "ဟွမ်ကြီး၊ ပျော်ရွှင်ဖွယ်တောအုပ်က ဆိုင်ပိုင်ရှင်တွေ အားလုံးကို လမင်းယစ်မူးမျှော်စင်မှာ အစည်းအဝေးလုပ်ဖို့ စုဝေးလိုက်။"

သူ့တွင် ငွေတစ်သောင်းရှာရမည့် ပင်မမစ်ရှင်တစ်ခု ရှိနေသေးပြီး ဤငွေကို ပျော်ရွှင်ဖွယ်တောအုပ်မှ ထုတ်ယူရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဆုရှင်းက ဓားသုံးလက်လျို မဟုတ်ပေ။ ထိုကုန်သည်များနှင့် ပိုင်ရှင်များကို သူ သေချာပေါက် ရက်စက်စွာ အမြတ်ထုတ်မည် မဟုတ်။ ၎င်းမှာ ရွှေဥဥသော ငန်းကို သတ်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဟွမ်ပင်းချန်က နားလည်သော အမူအရာကို ပြသလိုက်သည်။

တာဝန်စတင်ထမ်းဆောင်သော အရာရှိသစ်တစ်ဦးတွင် အမြဲတစေပြင်းထန်သော လှုပ်ရှားမှုများစတင်လှုပ်ရှားတတ်သည်။ ဓားသုံးလက်လျို အာဏာရစဉ်က သူတို့သည် သူ့ကိုအခွန်အဖြစ် နည်းနည်းပါးပါး ပေးခဲ့ရသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

ယခု ဆုရှင်းက ခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာပြီဖြစ်ရာ သူတို့ သွေးနည်းနည်းမထွက်ဘဲနှင့် ပျော်ရွှင်ဖွယ်တောအုပ်တွင် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းဆက်ပြုချင်နေကြသေးသည်လော။

ဟွမ်ပင်းချန်၏မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ သူ ဘာတွေးနေသည်ကို ဆုရှင်း သိသော်လည်း သူ့ကို မပြင်ပေးခဲ့ပေ။ သူ အချိန်တန်ရင် အရာအားလုံးကို နားလည်သွားပါလိမ့်မည်။