အခန်း ၉

အခန်း (၉) ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး

နာရီဝက်အကြာတွင် ပျော်ရွှင်ဖွယ်တောအုပ်ရှိ လောင်းကစားရုံများ၊ ပြည့်တန်ဆာအိမ်များ၊ စားသောက်ဆိုင်များနှင့် တည်းခိုခန်းများမှ ပိုင်ရှင်များသည် လမင်းယစ်မူးမျှော်စင်၏ ပင်မခန်းမတွင် စုရုံးရောက်ရှိလာကြပြီး ခါးသီးသော မျက်နှာအမူအရာများဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လက်ယှက်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြလေ၏။

သူတို့လုပ်ငန်းနယ်ပယ်တွင် ရှိသူများအတွက် ဂိုဏ်းအား လစဉ်ကြေး ပေးဆောင်ရခြင်းမှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သော်လည်း တစ်လတည်းတွင် သုံးကြိမ် ပေးဆောင်ရသည်ကို တစ်ယောက်ယောက်များ မြင်ဖူးပါသည်လော။

ယခုလအစောပိုင်းတွင် ပျော်ရွှင်ဖွယ်တောအုပ်က မူလက မိုးပြာဝါးဂိုဏ်းပိုင်ဖြစ်ပြီး သူတို့က တစ်ကြိမ် ပေးဆောင်ပြီးဖြစ်ချေ၏။ သူတို့ ကြေးပေးဆောင်ပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လင်းယုန်ပျံဂိုဏ်းက ပျော်ရွှင်ဖွယ်တောအုပ်ကို သိမ်းပိုက်လိုက်သည်။

လောဘကြီးသော ထိုလူ ဓားသုံးလက်လျိုက သူတို့ကို အချိန်အနည်းငယ်ကြာအောင် ငွေညှစ်ပြီးနောက် သူတို့က လုံလောက်အောင် နာကျင်နေပြီဖြစ်ပြီး ယခု ဆုရှင်း ရောက်လာပြန်ပြီဖြစ်ရာ ကြီးမားသော ငွေပမာဏကို ထပ်မံ တောင်းဆိုဖွယ် ရှိပေ၏။

"ပိုင်ရှင်လျို၊ ပိုင်ရှင်ဟွမ်၊ ဒီနေ့ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် တော်တော်စောစော ရောက်လာကြတာပဲ။ ဒီ ခေါင်းဆောင်ဆုက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာများ စုံစမ်းပြီးပြီလား။" ဟု ရှေ့တန်းတွင် ထိုင်နေသော ပိုင်ရှင်နှစ်ဦးကို တစ်စုံတစ်ယောက်က မေးလိုက်လေ၏။

ဤကုန်သည်များအထဲတွင် အချမ်းသာဆုံးမှာ ပြည့်တန်ဆာအိမ် ပိုင်ရှင်ဖြစ်သော ပိုင်ရှင်လျိုဖြစ်ပြီး လမင်းယစ်မူးမျှော်စင်က သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ဦးမှာ လောင်းကစားရုံ ပိုင်ရှင်ဖြစ်သော ပိုင်ရှင်ဟွမ်ပင်။ သူ၏ ရွှန်းသယ်လောင်းကစားရုံသည် ချန်နင်စီရင်စုတစ်ခုလုံးတွင်ပင် ထိပ်တန်း ငါးခုစာရင်းဝင် ဖြစ်၏။

ပိုင်ရှင်လျိုသည် ပြည့်တန်ဆာအိမ်ကို ဖွင့်ထားသော်လည်း သူသည် သန့်စင်ပြီး ဖြောင့်မတ်သော အသွင်အပြင် ကောင်းမွန်မှု ရှိပေ၏။ သူသည် လူလတ်ပိုင်းအရွယ်ဖြစ်သော်လည်း ပထမအကြိမ် မြင်လိုက်ရုံဖြင့် ပြည့်တန်ဆာအိမ်ပိုင်ရှင် တစ်ယောက်ထက် ပုဂ္ဂလိကကျောင်းတစ်ကျောင်းတွင် စာသင်နေသော ပညာတတ်တစ်ဦးနှင့် ပိုတူလေ၏။

ပိုင်ရှင်ဟွမ်ကမူ အရပ်ပုပြီး တုတ်ခိုင်ကာ ချမ်းသာသော အဘိုးအိုတစ်ဦးနှင့် တူသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာတွင် နက်ရှိုင်းသော ခါးသီးမှုများ ပြည့်နှက်နေချေ၏။ သူ၏ လောင်းကစားရုံက နေ့စဉ် ဝင်ငွေ အများအပြား ရရှိပြီး ယခင်က ဓားသုံးလက်လျို၏ ပြင်းထန်စွာ ငွေညှစ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီးဖြစ်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဆုရှင်းက သူ့ကို မည်သို့ အမြတ်ထုတ်မည်ကို သူ မသိချေ။

ထို့ကြောင့် လူတိုင်း၏ မေးမြန်းမှုများကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ပိုင်ရှင်လျိုက စကားမပြောဘဲ ပြုံးနေသော်လည်း ပိုင်ရှင်ဟွမ်က ပြင်းထန်စွာ ပြောလိုက်၏။ "သူက ဘယ်လိုစရိုက်မျိုးလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ သေချာတာကတော့ သူက လူကောင်း မဟုတ်ဘူး။ ဆေးဆိုင်ပိုင်ရှင်ဝမ်ကို သူ အခုလေးတင် ကိုယ်လက်အင်္ဂါ ချို့ယွင်းအောင် လုပ်လိုက်တယ်လို့ ငါ ကြားတယ်။"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ဤခေါင်းဆောင်သစ်မှာလည်း ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် လွယ်ကူသူ မဟုတ်ပုံရပေသည်။

သို့သော် ဆုရှင်းက သူတို့ကိုပါ ဒုက္ခပေးမည်ကို သူတို့ မစိုးရိမ်ကြချေ။ သူတို့၏ အဆင့်အတန်းမှာ ဆေးဆိုင်ဖွင့်ထားသော ထိုဝတုတ်ဝမ်နှင့် မတူပေ။ သူတို့တွင် လုပ်ငန်းကြီးများ ရှိပြီး သူတို့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေသော လူရာပေါင်းများစွာ ရှိကာ ချန်နင်စီရင်စုတွင် လွှမ်းမိုးမှုရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်များဟု သတ်မှတ်ခံရ၏။

အကယ်၍ လင်းယုန်ပျံဂိုဏ်းက သူတို့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရိုက်သတ်ရန် သို့မဟုတ် ကိုယ်လက်အင်္ဂါ ချို့ယွင်းအောင် လုပ်ရဲပါက ၎င်း၏ သက်ရောက်မှုသည် ကြီးမားလွန်းမည်ဖြစ်ပြီး အစိုးရကလည်း လက်ပိုက်ကြည့်နေမည် မဟုတ်ချေ။

"ခေါင်းဆောင်ဆု ရောက်လာပြီ။"

အပြင်ဘက်ရှိ ဂိုဏ်းဝင်များ၏ အော်ဟစ်သံက ပိုင်ရှင်များ၏ တွေးယောင်မှုများကို ဖြတ်တောက်လိုက်လေ၏။

ငယ်ရွယ်ပြီး ချောမောသော ဆုရှင်း ပင်မခန်းမထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာသည်ကို ကြည့်ကာ ပိုင်ရှင်များအားလုံး အနည်းငယ် အနေခက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရလေ၏။

ဆုရှင်းသည် ငယ်ရွယ်လွန်းလှ၏။ အသက် နှစ်ဆယ်ပင် မပြည့်သေးသော ဤမျှလူငယ်တစ်ယောက်ကို ခေါင်းဆောင်ဟု ခေါ်ရခြင်းမှာ သူတို့အတွက် အလွန် ထူးဆန်းနေသည်။

သို့သော် အနေခက်သလို ခံစားရလျှင်ပင် သူတို့သည် သည်းခံရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။ ဆုရှင်းက ပျော်ရွှင်ဖွယ်တောအုပ်ကို တာဝန်ယူထားသော ခေါင်းဆောင်ငယ်ဖြစ်ရုံသာမက တတိယသခင်ကြီးဟူ၏ မွေးစားသားလည်း ဖြစ်လေ၏။

သူ၏နောက်မှ လိုက်ပါလာသော ကျစ်ကန်းနှင့် တင်းမာသော မျက်နှာရှိသည့် လီဟွိုင်တို့ကို ဆုရှင်းအား အားဖြည့်ပေးရန် တတိယသခင်ကြီးဟူက စေလွှတ်လိုက်ခြင်းပင်။

"လူကြီးမင်းတို့၊ ကျွန်တော်က ဆုရှင်းပါ။ ပျော်ရွှင်ဖွယ်တောအုပ်ကို ကျွန်တော် အခုလေးတင် တာဝန်ယူလိုက်တာဖြစ်ပြီး လူကြီးမင်းတို့ရဲ့ အစဉ်တစိုက် ထောက်ခံမှုနဲ့ လမ်းညွှန်မှုတွေကို တောင်းဆိုပါတယ်။"

ဆုရှင်းက စားပွဲထိပ်တွင် နေရာယူလိုက်ပြီး ပြုံးကာ လူတိုင်းကို လက်ယှက်လျက် ဖော်ရွေပုံပေါ်လေ၏။

ပိုင်ရှင်များက ပိုင်ရှင်ဟွမ်ကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ဤခေါင်းဆောင်ဆုသည် အတော်လေး ကောင်းမွန်ပုံရသည်၊ သူက ပိုင်ရှင်ဟွမ် ဖော်ပြထားသလောက် ကြမ်းတမ်းခြင်း မရှိဘဲ အနည်းဆုံး ယခင်က ဓားသုံးလက်လျိုထက် အများကြီး ပိုကောင်းသည်။

ဓားသုံးလက်လျိုက နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖိနှိပ်ခံခဲ့ရပြီး သူ အာဏာရလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မောက်မာပြီး သြဇာလွှမ်းမိုးချင်လာခဲ့သည်။

"ဟားဟား၊ ခေါင်းဆောင်ဆု၊ သင်က သဘောကောင်းလွန်းပါတယ်။ အနာဂတ်မှာ ကျွန်တော်တို့ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ ခေါင်းဆောင်ဆုအပေါ်ပဲ မှီခိုရဦးမှာပါ" ဟု လမင်းယစ်မူးမျှော်စင်၏ ပိုင်ရှင်လျိုကလည်း ရယ်မော၍ တုံ့ပြန်လိုက်လေ၏။

"ပိုင်ရှင်လျို၊ ခင်ဗျားယဉ်ကျေးလွန်းပါတယ်။ လူတွေရဲ့ ငွေကိုယူရင်၊ သူတို့ရဲ့ ပြဿနာတွေကို ရှင်းပေးရမယ် ဆိုတဲ့ စကားလိုပါပဲ။ ခင်ဗျားတို့ဆီက အခကြေးယူထားပြီးမှတော့ ငါတို့ လင်းယုန်ပျံဂိုဏ်းက ခင်ဗျားတို့ကို တခြားသူတွေ အနိုင်ကျင့်တာကို ဘယ်လိုလုပ် ခွင့်ပြုနိုင်မှာလဲ။"

ဆုရှင်း၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ပိုင်ရှင်များမှာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ မတွေးဘဲ မနေနိုင်ကြချေ။ *တခြားသူတွေက ငါတို့ကို အနိုင်ကျင့်တယ် ဟုတ်လား။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ လင်းယုန်ပျံဂိုဏ်းက ငါတို့ကို အနိုင်မကျင့်ရင်ပဲ ကျေးဇူးတင်လှပါပြီ။*

ဤအချိန်တွင် ဆုရှင်းက ရုတ်တရက် စကားလွှဲကာ ပြောလိုက်၏။ "အခကြေးကိစ္စပြောရရင် ဒီနေ့ အားလုံးနဲ့ ဆွေးနွေးချင်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ကျွန်တော့်မှာ တကယ်ရှိတယ်။"

ဆုရှင်း ဤသို့ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ပိုင်ရှင်များအားလုံး နောက်ဆုံးတော့ အဓိက အချက်ကို ရောက်လာပြီဟု တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်ကြသည်။

တကယ်တော့ ဆုရှင်း ယနေ့ သူတို့အားလုံးကို ဘာကြောင့် ခေါ်ယူခဲ့ရသလဲ ဆိုသည်ကို သူတို့ သိပြီးဖြစ်၏။ ၎င်းမှာ ငွေဟူသော စကားလုံး တစ်လုံးတည်းအတွက် သက်သက်သာဖြစ်ပါသည်။

'ဧကရာဇ်သစ်၊ နန်းတော်သစ်' ဟူသော စကားကဲ့သို့ပင် မိုးပြာဝါးဂိုဏ်းက ပျော်ရွှင်ဖွယ်တောအုပ်ကို စီမံခန့်ခွဲစဉ်က လစဉ်ကြေးမှာ ငွေသုံးဆယ်သာဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဓားသုံးလက်လျို တာဝန်ယူချိန်၌ ငွေငါးဆယ် ဖြစ်လာခဲ့၏။

ယခု ဆုရှင်း ရောက်လာပြီဖြစ်ရာ ဤခေါင်းဆောင်ဆုက ငယ်ရွယ်ပြီး ဖော်ရွေပုံရသော်လည်း သူ၏ လောဘမှာ သေးငယ်မည် မဟုတ်ချေ။

ပိုင်ရှင်ဟွမ်က လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။ "ကျွန်တော် ပြောပါရစေ ခေါင်းဆောင်ဆု၊ ခင်ဗျားတို့ လင်းယုန်ပျံဂိုဏ်းရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေက တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ။ လအစပိုင်းကမှ ကြေးသတ်မှတ်ထားတာ၊ အခု ပြောင်းတော့မလို့လား။"

သူ၏ရွှန်းသယ်လောင်းကစားရုံက နေ့စဉ် ဝင်ငွေ အများအပြား ရရှိပြီး မကြာသေးမီက ဓားသုံးလက်လျို၏ပြင်းထန်စွာ ငွေညှစ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရ၏။ ထို့ကြောင့် သူသည် အခကြေးဟူသော စကားလုံးကို အထိခိုက်မခံဆုံးဖြစ်ပြီး သူ့ကို မလှောင်ပြောင်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

သို့သော် ပြောပြီးနောက် သူ အနည်းငယ် နောင်တရသွား၏။ တစ်ဖက်လူမှာ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ပျော်ရွှင်ဖွယ်တောအုပ်ကို တာဝန်ယူထားသော လင်းယုန်ပျံဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်ငယ် တစ်ဦးဖြစ်ပေ၏။

သူ့ကို ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ဘာမှ မလုပ်နိုင်သော်လည်း သူ့အတွက် အခက်အခဲများကို တိတ်တဆိတ် ဖန်တီးရန် သို့မဟုတ် သူ၏ လုပ်ငန်းကို ပျော်ရွှင်ဖွယ်တောအုပ်တွင် လည်ပတ်၍မရအောင် လုပ်ရန် အလွန် လွယ်ကူပေလိမ့်မည်။

အရိုးရှင်းဆုံး အရာမှာ သူ၏ လောင်းကစားရုံအဝင်ဝတွင် ဂိုဏ်းဝင်အချို့ကို ရပ်ခိုင်းထားပြီး လာသမျှလူတိုင်းကို မောင်းထုတ်ခိုင်းခြင်းပင် ဖြစ်လေ၏။ သုံးရက်မပြည့်မီ သူ၏ လောင်းကစားရုံကို ပိတ်ပစ်ရပေလိမ့်မည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ဆုရှင်းက သူ့ကို အာရုံမစိုက်ဘဲ ဂရုမစိုက်စွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်လေ၏။ "စည်းမျဉ်းတွေဆိုတာ လူတွေ လုပ်တာပဲ။ ဓားသုံးလက်လျို လုပ်နိုင်ရင် ငါ ဆုရှင်းက ဘာလို့ မလုပ်နိုင်ရမှာလဲ။ အခု ငါ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ၊ အခုကစပြီး ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အခွန်အားလုံးကို ငါ ကင်းလွတ်ခွင့် ပေးမယ်"

ဆုရှင်း ဤစကားများကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူတိုင်း မှင်တက်သွားကြလေ၏။

ကြေးမကောက်ဘူးဆိုရင် ဆုရှင်းနဲ့ သူ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေက ဘာစားပြီး ဘာသောက်ကြမှာလဲ။

လင်းယုန်ပျံဂိုဏ်းက ၎င်းတို့၏အဖွဲ့ဝင်များကို လစဉ်လစာ ပေးမည်မဟုတ်ချေ။ ဤဂိုဏ်းဝင်များ လက်ထဲရှိ ငွေကြေးက သူတို့ကို ခွဲဝေပေးရန် တာဝန်ရှိသည့် သက်ဆိုင်ရာ ခေါင်းဆောင်များ နောက်သို့ လိုက်ပါခြင်းမှ ရရှိခြင်းဖြစ်လေ၏။

ကြေးငွေ မရှိပါက ဆုရှင်း၏ လက်အောက်ငယ်သား ခြောက်ဆယ် သို့မဟုတ် ခုနစ်ဆယ်ခန့်က သုံးရက်မပြည့်မီ လူစုကွဲသွားပေလိမ့်မည်။

ပိုင်ရှင်လျိုက ရယ်မောလိုက်လေ၏။ "ခေါင်းဆောင်ဆု၊ ခင်ဗျားက တကယ် နောက်တတ်တာပဲ။"

ဆုရှင်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။ "ငါ နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ ကြေးကို ဆက်ကောက်ဖို့ ငါ မစဉ်းစားတော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တခြားနည်းလမ်းနဲ့ ကောက်ဖို့ ငါ ရည်ရွယ်ထားတယ်။"

ဆုရှင်း ဤသို့ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း နားလည်သွားပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဆုရှင်းအပေါ် အနည်းငယ် မထီမဲ့မြင်ပြုမိသလို ခံစားလိုက်ရလေ၏။

ဒါက ပုလင်းသစ်ထဲက ဝိုင်ဟောင်းပဲလေ၊ အဲဒီ အသုံးမကျတဲ့ စကားတွေ အားလုံးနဲ့ ဘာလို့ အလုပ်ရှုပ်ခံနေမှာလဲ။ နည်းလမ်းပြောင်းလိုက်တာက သူ့ကိုယ်သူ ထူးခြားပုံပေါ်စေမယ်လို့ သူ ထင်နေတာလား။

"ခေါင်းဆောင်ဆု၊ ခင်ဗျား စိတ်ထဲမှာ ဘယ်လိုနည်းလမ်း ရှိလဲဆိုတာ ကျေးဇူးပြုပြီး ရှင်းပြပေးပါ။" ဟု ပိုင်ရှင်လျိုက အလိုက်သင့် ပြောလိုက်လေ၏။

ဆုရှင်းက မတ်တပ်ရပ်ပြီး ပြောလိုက်လေ၏။ "ရိုးရှင်းပါတယ်။ ငါ လိုချင်တာက လူတိုင်းရဲ့လုပ်ငန်းကနေ ၁၀% အသားတင် အမြတ်ဝေစုပဲ၊ လစဉ် ခွဲဝေပေးရမယ်။"

ဤစကားများကို ပြောလိုက်သည်နှင့် အခန်းတစ်ခုလုံး မှင်တက်သွားလေ၏။

ဆုရှင်း၏ လောဘက ဤမျှ ကြီးမားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘဲ ချက်ချင်းပင် ၁၀% အသားတင် အမြတ်ဝေစုကို တောင်းဆိုလိုက်ပေ၏။ ဤကဲ့သို့ ကြီးမားသည့် လောဘကို ခြင်္သေ့ပါးစပ်ကြီးဟု ခေါ်လျှင်ပင် လျော့နေဦးမည်။

ဆုရှင်း၏ နောက်တွင် ရပ်နေသော ကျစ်ကန်းမှာ သူ၏ ပုံမှန် အပြုံးဖြင့်သာ ရှိနေပြီး သူ ဘာတွေးနေသည်ကို မသိနိုင်ချေ။ အခြားတစ်ဖက်တွင် လီဟွိုင်ကမူ ဆုရှင်း၏ စကားများကို မကြားသည့်အလား မည်သည့် အမူအရာမျှ မရှိဘဲ သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ မျက်နှာထားကို ထိန်းသိမ်းထားလေ၏။

တံခါးကို စောင့်ကြပ်နေသော ဟွမ်ပင်းချန်ကမူ တိတ်တဆိတ် စိုးရိမ်နေလေ၏။

စောစောက ရောက်လာသော ဆုရှင်းသည် သူ့အား မည်သည့်အရာမျှ ထုတ်ဖော်မပြောခဲ့ချေ။ ဆုရှင်း ဤသို့လုပ်မည်ကို သူ သိခဲ့ပါက သေချာပေါက် တားဆီးရန် ကြိုးစားခဲ့မည်ဖြစ်လေ၏။

"ခေါင်းဆောင်ဆု၊ ခင်ဗျား နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးမလား။" ပိုင်ရှင်လျိုက အတင်းပြုံးကာ မေးလိုက်လေ၏။

သူတို့၏ လုပ်ငန်းများအတွက် အထူးသဖြင့် လောင်းကစားရုံများနှင့် ပြည့်တန်ဆာအိမ်များအတွက် လစဉ် အသားတင် အမြတ်ငွေသည် သူတို့၏ အကောင်းဆုံး အချိန်များတွင် ငွေတစ်သောင်းကျော်ပင် ရှိနိုင်ပေ၏။

ဤသို့ တွက်ကြည့်လျှင် ၁၀% အသားတင် အမြတ်ဝေစုမှာ ငွေတစ်ထောင် ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်ရာ ကြေးငွေသည် ယခင်ကနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အဆပေါင်း ဒါဇင်ချီ တိုးသွားမည် ဖြစ်လေ၏။ ဤသည်မှာ သူတို့၏ အသားကို ဓားဖြင့် လှီးဖြတ်နေခြင်း သက်သက်ပင် ဖြစ်လေသတည်း။

ပိုင်ရှင်ဟွမ်က အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်လေ၏။ "ခေါင်းဆောင်ဆု၊ လူ့လောဘက နယ်နိမိတ် မရှိဘူးဆိုတဲ့ စကားလိုပါပဲ။ ငါ အဘိုးကြီးဟွမ်က ဒီချန်နင်စီရင်စုမှာ စီးပွားရေး လုပ်လာတာ ဒီလောက်နှစ်တွေ အကြာကြီး ရှိနေပြီ၊ ဒီလို စည်းမျဉ်းမျိုး တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။ ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းနဲ့ အဖွဲ့လေးဖွဲ့အနက် အစွမ်းအထက်ဆုံးဖြစ်တဲ့ သူရဲကောင်းသုံးဦးအဖွဲ့ကတောင် ငါတို့ရဲ့ အသားတင် အမြတ်ဝေစုကို တစ်ခါမှ မယူဖူးဘူး။"

ဆုရှင်းသာ ဤသို့လုပ်မည်ဆိုပါက သူ့ကို အများဆုံး ထိခိုက်စေမည်ဖြစ်လေ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ ရွှန်းသယ်လောင်းကစားရုံသည် ငွေအများဆုံး ရရှိသဖြင့် သူ ပေးရမည့် ပမာဏမှာ အခြားလုပ်ငန်းများထက် သဘာဝကျကျ ပိုများမည်ဖြစ်ပေ၏။

ဆုရှင်းက သူ၏လက်ကို အောက်သို့ ဖိချလိုက်ပြီး လူတိုင်းကို တည်ငြိမ်ရန် အချက်ပြလိုက်လေ၏။

"လူတိုင်း ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော် ပြောတာကို နားထောင်ပေးပါ။ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားတို့ဆီကနေ အသားတင်အမြတ်ဝေစုကို အလကား ယူမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ လစဉ် အမြတ်ငွေကို နှစ်ဆတိုးစေမယ့် နည်းလမ်းတစ်ခု ကျွန်တော့်မှာ ရှိတယ်။"

ဆုရှင်း ဤသို့ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်ကြပြီး သူ့ကို ထင်ရှားစွာ မယုံကြည်ကြချေ。

ပိုင်ရှင်ဟွမ်က လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။ "အို၊ ခေါင်းဆောင်ဆုမှာ အဲဒီလောက် စွမ်းရည်တွေ ရှိတာလား။ ငါ ဟွမ်က စီးပွားရေး လုပ်လာတာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီ၊ အဲဒီလို စကားမျိုး မပြောရဲဘူး။"

ဆုရှင်းက သူ့ကို လျစ်လျူရှုပြီး ပိုင်ရှင်လျိုကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေ၏။ "ပိုင်ရှင်လျို၊ ခင်ဗျားရဲ့ လမင်းယစ်မူးမျှော်စင်က ချန်နင်စီရင်စုမှာ အကြီးဆုံးနဲ့ ဇိမ်အကျဆုံး ပြည့်တန်ဆာအိမ် ဖြစ်ခဲ့တယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားတယ်။ အခု ချန်နင်စီရင်စု အလယ်ပိုင်းက ပြည့်တန်ဆာအိမ် အနည်းငယ်နဲ့ ဘာလို့ မယှဉ်နိုင်တော့တာလဲ။"

ပိုင်ရှင်လျိုက ခါးသီးစွာ ပြုံးပြီး ရှင်းပြလိုက်လေ၏။ "အဲဒါ အားလုံးမြို့တော် ပြောင်းရွှေ့လိုက်လို့လေ။ ငါတို့ ချန်နင်စီရင်စုက မြို့တော်ဖြစ်တုန်းက အလယ်ပိုင်းက ချန်သယ်ရပ်ကွက်နဲ့ တခြား စျေးကွက် အနည်းငယ်က အင်ပါယာမြို့တော်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေ ဖြစ်ခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် သူတို့က အသွင်အပြင်ကို ထိန်းသိမ်းထားရတယ်။ လောင်းကစားရုံတွေနဲ့ ပြည့်တန်ဆာအိမ်တွေကို လုံးဝ တားမြစ်ထားခဲ့တယ်။

အဲဒါကြောင့် လူတိုင်းက တန်ခိုးကြီးတဲ့ မှူးမတ်မျိုးနွယ်ဝင်တွေနဲ့ ချမ်းသာတဲ့ ကုန်သည်တွေ ဖျော်ဖြေဖို့အတွက် မြို့စွန်မှာရှိတဲ့ ချန်လဲ့ရပ်ကွက်မှာ လောင်းကစားရုံတွေ၊ ပြည့်တန်ဆာအိမ်တွေနဲ့ တခြား လုပ်ငန်းတွေကို ဖွင့်ခဲ့ကြတာ။ ချန်လဲ့ရပ်ကွက်ဆိုတဲ့ နာမည်ကတောင် ဒီလိုကနေ ဖြစ်လာတာပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဧကရာဇ်ဘုရင်က မြို့တော်ကို ပြောင်းရွှေ့ပြီးနောက် ချန်နင်စီရင်စုမှာ တင်းကျပ်မှု လျော့နည်းသွားပြီး အတန်အသင့် ကြီးမားတဲ့ လောင်းကစားရုံတွေနဲ့ ပြည့်တန်ဆာအိမ် အနည်းငယ်က ချန်သယ်ရပ်ကွက်နဲ့ တခြား နေရာတွေမှာ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့တယ်။

နှစ်ဖက်စလုံးမှာ အခြေအနေတွေက တူညီနေတော့ လူတွေက ချန်လဲ့ရပ်ကွက်ဆီကို နာရီဝက်လောက် ရထားလုံးစီးပြီးလာမယ့်အစား အိမ်နဲ့ နီးတဲ့ နေရာတွေကို သဘာဝကျကျ ရွေးချယ်လာကြတယ်။ ဒီနေရာကို လာနေကျ ဖောက်သည်ဟောင်းတချို့သာ မရှိခဲ့ရင် ချန်လဲ့ရပ်ကွက်က နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ ပျော်ရွှင်ဖွယ်တောအုပ်ကိုတောင် ဆက်ထိန်းထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ရောက်ရှိနေသော ပိုင်ရှင်များစွာလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြလေ၏။ သူတို့အားလုံး ထိုခေတ်ကာလကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြပြီး ဘာတွေဖြစ်နေသည်ကို သဘာဝကျကျ သိရှိကြသည်။

သူတို့သည် ချန်လဲ့ရပ်ကွက်ကြောင့် အောင်မြင်ခဲ့ပြီး ချန်လဲ့ရပ်ကွက်ကြောင့်လည်း ကျရှုံးခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်၏။

မဟာကျိုးမင်းဆက်က ၎င်း၏မြို့တော်ကို ပြောင်းရွှေ့ပြီးနောက် ပါးနပ်သော လူအချို့က မြေယာများ ဝယ်ယူကာ ချန်သယ်ရပ်ကွက်နှင့် အခြား ဗဟိုစျေးကွက်များတွင် အဆောက်အအုံများကို ဆောက်လုပ်ခဲ့ကြ၏။ သူတို့ တုံ့ပြန်နိုင်ချိန်တွင် ထိုနေရာ၌အိမ်သာဆောက်ရန် မြေနေရာပင် မကျန်တော့ချေ။

ဆုရှင်း ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ၏လက်ချောင်းများဖြင့် စားပွဲကို စည်းချက်ကျကျ ခေါက်ကာ ပြောလိုက်၏။ "ပိုင်ရှင်လျို ရှင်းပြသွားတာ အရမ်း ကောင်းပါတယ်။ ချန်လဲ့ရပ်ကွက်ရဲ့ ကျဆင်းမှုက အခြေခံအားဖြင့် တည်နေရာဆိုတဲ့ စကားလုံး တစ်လုံးတည်းကြောင့်ပဲ။

တည်နေရာ ဝေးတဲ့အတွက် နှစ်ဖက်စလုံးရဲ့ အတိုင်းအတာနဲ့ အပြင်အဆင်တွေ တူညီနေတဲ့အခါ ပိုနီးတဲ့ ရွေးချယ်စရာတွေ ရှိနေရင် ဖောက်သည်တွေက ဝေးတဲ့နေရာကို သွားဖို့ ရွေးချယ်ခဲတယ်။ ဒါဖြစ်နေမှတော့ လူတိုင်းက ဘာလို့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး အကြောင်း မစဉ်းစားကြတာလဲ။"

"ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး ဟုတ်လား။ ဘာနဲ့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရမှာလဲ။"

ပိုင်ရှင်ဟွမ်က လှောင်ပြောင်လိုက်လေ၏။ "ငါတို့ လုပ်ငန်းတွေရဲ့ လက်ရှိ အတိုင်းအတာက ချန်နင်စီရင်စုမှာ အကြီးဆုံး ဖြစ်နေလောက်ပြီ။ အလှဆင်ဖို့ ငွေပိုသုံးရင်တောင် နည်းနည်းပဲ ပိုကောင်းလာမှာပါ။ ဒီလောက် သေးငယ်တဲ့ အားသာချက်က ဖောက်သည် အများအပြားကို ဆွဲဆောင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအချိန်ရောက်ရင် ငါတို့ အလှဆင်ဖို့ သုံးခဲ့တဲ့ ငွေကိုတောင် ပြန်ရနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ဆုရှင်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။ "ကျွန်တော်က ပြန်လည် အလှဆင်ဖို့ အကြောင်း ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဝန်ဆောင်မှုဘက်ကနေ ပျော်ရွှင်ဖွယ်တောအုပ်ကို ပြန်လည် ဖွဲ့စည်းဖို့ ပြောနေတာ။"

ဝန်ဆောင်မှု ဟုတ်လား။

ရောက်ရှိနေသော ပိုင်ရှင်များစွာသည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး ထိုစကားလုံးကို အနည်းငယ် စိမ်းသက်နေသလို ခံစားလိုက်ကြလေ၏။

"ငါတို့ရဲ့ ပျော်ရွှင်ဖွယ်တောအုပ်အတွင်းမှာ လောင်းကစားရုံတွေ၊ ပြည့်တန်ဆာအိမ်တွေ၊ စားသောက်ဆိုင်တွေနဲ့ တည်းခိုခန်းတွေ အများအပြား ရှိတယ်။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရရင် ငါတို့က ဧည့်သည်တွေအတွက် ဝန်ဆောင်မှုလေးမျိုးပဲ ပေးတယ်။ စားမယ်၊ သောက်မယ်၊ ကစားမယ်၊ နဲ့ ဖျော်ဖြေမယ်။

ဒါပေမဲ့ အခု ငါတို့ လုပ်နေတာက သေချာမှု မရှိဘူး။ ဧည့်သည်တွေကို အဆင်ပြေဆုံး ဝန်ဆောင်မှု မခံစားရသေးဘူး။

ဧည့်သည်တွေ လောင်းကစားရုံမှာ လောင်းကစား လုပ်တဲ့အခါ သူတို့ကို အဖော်ပြုပေးမယ့် မိန်းကလေးတွေ ရှိနေမယ်ဆိုရင် လောင်းကြေးထပ်တဲ့အခါ သူတို့ ပိုပြီးရက်ရက်ရောရော သုံးကြလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်။

သူတို့ နိုင်ရင် မိန်းကလေးတွေကို ဆုချလိမ့်မယ်။ ရှုံးရင် မိန်းကလေးတွေက သူတို့ကို ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့်ပေးပြီး သူတို့ရဲ့တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ကို ပြန်လည်ရရှိအောင် ကူညီပေးလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ လောင်းကစားလုပ်လို့ ပင်ပန်းလာတဲ့အခါ ဒီက စားသောက်ဆိုင်က ဝိုင်နဲ့ ဟင်းလျာတွေကို အချိန်မရွေး ခေါ်ယူပြီး စားသောက်လို့ရတယ်။

နောက်ဆုံးမှာ ကစားရတာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာတဲ့အခါ သူတို့ရဲ့အနောက်ဘက်မှာ တည်းခိုခန်းတစ်ခု ရှိနေတဲ့အတွက် အိမ်ကို အလောတကြီး ပြန်စရာမလိုဘဲ ပျော်ရွှင်ဖွယ်တောအုပ်မှာပဲ တည်းခိုလို့ရတယ်။

ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြံဉာဏ်က ပျော်ရွှင်ဖွယ်တောအုပ်အတွင်းက လုပ်ငန်းတွေအားလုံးကို လုံးဝ ခွဲထုတ်ပြီး ပြန်လည် ပေါင်းစပ်ဖို့ပဲ။ ဒါမှ လောင်းကစားရုံတိုင်းရဲ့ ပတ်ပတ်လည်မှာ ပြည့်တန်ဆာအိမ်၊ စားသောက်ဆိုင် နဲ့ တည်းခိုခန်း ရှိနေမှာ။ ဧည့်သည်က ဘာလုပ်ချင်သည်ဖြစ်စေ ဖြစ်နိုင်သမျှ အတိုဆုံး အချိန်အတွင်း ပြီးမြောက်နိုင်တယ်။"

ဆုရှင်း၏ စကားဆုံးသည်နှင့် ရောက်ရှိနေသော ပိုင်ရှင်များစွာ မှင်တက်သွားကြပြီးနောက် တစ်ပြိုင်နက်တည်း သူတို့၏ပေါင်များကို ရိုက်လိုက်ကြလေ၏။ ဒီအကြံဉာဏ်ကို သူတို့ ဘာလို့ မတွေးမိခဲ့ကြတာလဲ။

အမှန်ပင် အချို့သော ဧည့်သည်များက ယခင်က ဤသို့ပြုလုပ်လေ့ရှိသည်။ ပထမဆုံး ပြည့်တန်ဆာအိမ်သို့ သွားကာ မိန်းကလေးတစ်စုကို ရှာဖွေပြီး ထို့နောက် လောင်းကစားရုံသို့ သွားကာ ပျော်ရွှင်စွာ အချိန်ဖြုန်းကြ၏။

သို့သော် အလွန်စိတ်ရှည်သော ဧည့်သည်အချို့သာ ဤသို့ ပြုလုပ်ကြပေလိမ့်မည်။

ပျော်ရွှင်ဖွယ်တောအုပ်က လမ်းရှည်ကြီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်မှ အခြားတစ်ဖက်သို့ လမ်းလျှောက်ရန် ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် ကြာလေ၏။ အဝေးသို့ သွားရသော မိန်းကလေးများသည် သူတို့၏ဈေးနှုန်းများကို နှစ်ဆတိုးတောင်းကြလိမ့်မည်။

ပြီးတော့ ပိုင်ရှင်ဟွမ်၏ ရွှန်းသယ်လောင်းကစားရုံသည် ကြီးမားသော အတိုင်းအတာကြောင့်သာမက လမင်းယစ်မူးမျှော်စင်နှင့် ကပ်လျက်ရှိနေသောကြောင့်လည်း အလွန် နာမည်ကြီးနေခြင်း ဖြစ်လေ၏။

တကယ်တော့ ဆုရှင်း၏လုပ်ရပ်က အသစ်အဆန်း မဟုတ်ချေ။ ယခင်ဘဝက ပြည်ပရှိ ကာစီနိုကြီး အများအပြားက ဤနည်းအတိုင်း လည်ပတ်ကြလေ၏။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရလျှင် စကားလုံး နှစ်လုံးတည်းသာ ဖြစ်သည်။ ဖောက်သည် ဦးစားပေးပင်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ စီးပွားရေး လုပ်ကိုင်လာခဲ့သော ပိုင်ရှင်များထဲမှ မည်သူမျှ မမိုက်မဲကြပေ။ ဆုရှင်း၏ အနည်းငယ် အရိပ်အမြွက်ပြမှုဖြင့် သူတို့ နားလည်သွားကြ၏။

ပိုင်ရှင်လျိုက သတိထား၍ မေးလိုက်၏။ "ဒါဆို ဒီလိုသာဆိုရင် ငါတို့ လုပ်ငန်းတချို့ပြောင်းရွှေ့နေရာချထားဖို့ မလိုဘူးလား။"

ဆုရှင်း ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်လေ၏။ "ဟုတ်တယ်၊ လိုလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ပျော်ရွှင်ဖွယ်တောအုပ်က မြေတွေအားလုံးကကြိုတင်စီစဉ်ထားပြီး အရွယ်အစားကလည်း အကြမ်းဖျင်း တူညီပါတယ်။ နေရာလဲလှယ်တာက ခင်ဗျားတို့ထဲက ဘယ်သူ့ကိုမှ အားနည်းချက်ဖြစ်စေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့လုပ်ငန်းတွေမှာ ကွာခြားချက်က အလှဆင်ထားတာပဲ ရှိတယ်။

ခင်ဗျားတို့အားလုံးမှာ လုပ်ငန်းကြီးတွေ ရှိနေတာဆိုတော့ ပြန်လည်အလှဆင်ဖို့ ငွေကြေးကို တတ်နိုင်သင့်တယ်။ ဒါ့အပြင် မူလလုပ်ငန်းတွေက ပစ္စည်းတွေကို အသစ်တွေဆီရွှေ့ပြောင်းလို့ ရတယ်။ ဒီငွေကြေးကို ခင်ဗျားတို့ တတ်နိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်။"

ပိုင်ရှင်များ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ကြပြီး အားလုံး အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားသွားကြလေ၏။

ပြန်လည် အလှဆင်ရုံ သက်သက်ဆိုလျှင် ငွေကို လွှင့်ပစ်ခြင်းသက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုမှ အကျိုးအမြတ် ရရှိမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဆုရှင်း၏ အစီအစဉ်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပါက အခြေအနေကို ပြောင်းလဲနိုင်ခြေ အလွန်များပေ၏။

ဆုရှင်းဘေးတွင် ရပ်နေသော ဟွမ်ပင်းချန်က သူ့ကို လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် အလျင်အမြန် ကမ်းပေးလိုက်၏။

သူသည် ယခုအခါ ဤခေါင်းဆောင်ကို အလွန် အထင်ကြီးနေပြီဖြစ်သည်။ ဤမျှ ထက်မြက်သော စီးပွားရေး အမြင်ဖြင့် သူသာစီးပွားရေး လုပ်မည်ဆိုပါက ရောက်ရှိနေသော ပိုင်ရှင်များအားလုံးကိုပင် စီးပွားရေးလောကမှ မောင်းထုတ်ပစ်နိုင်လိမ့်မည်။

ဆုရှင်းနောက်တွင် ရပ်နေသော ကျစ်ကန်း၏ မျက်နှာတွင်လည်း အံ့အားသင့်သည့် အမူအရာ ရှိနေ၏။ သူက ဆုရှင်းကို လျှော့တွက်ခဲ့မိပုံပင်။