အခန်း ၂၉

အခန်း (၂၉) အရှေ့ရပ်ကွက် ၁၂ ခု၏ ရဲမက်ခေါင်းဆောင်

ဆုရှင်း၏ တွက်ချက်မှုများမှာ မှန်ကန်ခဲ့သည်။ နောက်တစ်လအထိ ဆုရှင်းက မည်သည့်ပြဿနာမျှမရှာခဲ့သလို သူ့ကိုလည်း မည်သူကမျှပြဿနာ လာမရှာခဲ့ပေ။

လွန်ခဲ့သော တစ်လအတွင်း ဆုရှင်း၏လက်အောက်ငယ်သားများမှာ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး သူတို့ထဲမှတစ်ဦးစီက အတွင်းအားကျင့်ကြံရာတွင် သွေးကြောအမှတ်တစ်ခုမှ သုံးခုအထိ အနည်းဆုံး ဖွင့်နိုင်ခဲ့ကြ၏။

အရေအတွက်မများသော်လည်း ၎င်းက သူတို့၏ ခွန်အားကို သိသိသာသာတိုးတက်စေနိုင်သည်။ သို့သော် ၎င်းက သူတို့ထဲမှ သိုင်းပညာပါရမီကောင်းသူ အနည်းငယ်သာရှိကြောင်းကိုလည်း သက်သေပြနေသည်။

သွေးကြောအမှတ် ဆယ့်ခုနစ်ခု ဖွင့်နိုင်ခဲ့သော လီဟွိုင်မှလွဲ၍ သိုင်းပညာတွင် အောင်မြင်မှုတစ်ခုခု ရရှိခဲ့သူမှာ လီချင်းသာဖြစ်သည်။

လီဟွိုင်၏ပါရမီမှာ ငြင်းဆိုဖွယ်ရာ မရှိပေ။ သူက အတွင်းအားမရှိဘဲနှင့် ဤမျှထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ခြင်းကို ကြည့်လျှင်သိနိုင်သည်။ လီချင်းကလည်း အတော်လေး အံ့အားသင့်စရာကောင်းပြီး တစ်လအတွင်း သွေးကြောအမှတ်ကိုးခု ဖွင့်နိုင်ခဲ့၏။

လီချင်းတွင် ယခင်က မည်သည့်သိုင်းပညာ နောက်ခံမျှမရှိခဲ့ကြောင်း သိထားရမည်။ ထို့ကြောင့် သူ ဤအဆင့်အထိရောက်ရှိလာခြင်းမှာ အတော်လေးကြီးမားသော အောင်မြင်မှု တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဆုရှင်းက သူ့ကိုပြုစုပျိုးထောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

အနာဂတ်တွင် ဂိုဏ်းရန်ပွဲများနှင့် ကြုံတွေ့ရသောအခါ မိမိနှင့် လီဟွိုင်တို့ကိုသာ အားကိုး၍ တိုက်ခိုက်နေ၍မရပေ။ မိမိကိုယ်မိမိ ကာကွယ်နိုင်သူ အနည်းဆုံးလူအနည်းငယ် လိုအပ်သည်။

လီချင်းက ဆုရှင်း၏လေ့ကျင့်ပေးမှုနှင့် ထိုက်တန်ပါသည်။

ယခုအခါ ဆုရှင်းက မနက်တိုင်း သူတို့ကိုအတွင်းအား အထူးတလည်သင်ပေးနေစရာ မလိုတော့ပေ။ အဓိကအချက် တစ်ခုပွင့်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့ဘာသာကျင့်ကြံနိုင်ကြပြီ ဖြစ်သည်။

နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ဆုရှင်းက သူတို့ကို ဆက်လက် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မည့်အစား သူတို့အချင်းချင်း တိုက်ပွဲများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

လေ့ကျင့်ခြင်းက အလေ့အကျင့်တစ်ခုဖြစ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်ဆက်လက် တွန်းအားပေးနေရန် မလိုတော့ပေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဆုရှင်းက တစ်နေကုန်ထိုနေရာတွင် မနေဘဲ ညစာစားပြီးနောက်အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန်သာ သွားရောက်လေ့ရှိသည်။

"ခေါင်းဆောင်။ ရောက်လာပြီလား။" ဆုရှင်း အပြင်သို့ထွက်လာသည်နှင့် ညီအစ်ကိုအနည်းငယ်နှင့်အတူ တွေ့ဆုံမည့်နေရာကို စစ်ဆေးနေသော လီချင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"လာ။ လမ်းလျှောက်ရင်း ဘာတွေဖြစ်နေလဲ ကြည့်ရအောင်။ ဒါနဲ့ ဟွမ်ကြီးရောဘယ်ရောက်သွားလဲ။" ဆုရှင်းက လမ်းလျှောက်ရင်း မေးလိုက်၏။

လီချင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဆရာဟွမ်က တတိယသခင်ကြီးဟူဆီ ငွေသွားပို့တယ်။ ဆိုင်ပိုင်ရှင်တွေအားလုံးက ဒီလအတွက် သူတို့ရဲ့ အမြတ်ငွေဝေစုတွေကို ကိုယ့်သဘောဆန္ဒအလျောက် လာပေးသွားကြပြီ။"

ဆုရှင်းက အနည်းငယ်ပြုံးလိုက်၏။ "အိုး...ဒီတစ်ခါ သူတို့က အတော်လေးလွယ်လွယ်ကူကူသဘောတူလိုက်ကြတာလား။"

လီချင်းက ရယ်မောလိုက်ပြီးပြောသည်။ "ခေါင်းဆောင်ရဲ့အာဏာနဲ့ဆိုရင် သူတို့ သဘောမတူရဲဘူးလို့ ခေါင်းဆောင်ထင်လား။ ပိုက်ဆံပေးမလား အသက်ပေးမလားပဲ။ ဉာဏ်ရှိတဲ့သူတိုင်း ဘယ်ဟာကိုရွေးရမလဲဆိုတာ သိမှာပါ ခေါင်းဆောင်။"

"ဒါကြောင့်မို့ လူတွေကတစ်ခါတလေ ဒီလိုပဲ။ သွေးမြင်မှ ကြောက်ရမှန်းသိကြတယ်။"

ဆုရှင်းက ဖြည်းညှင်းစွာ လမ်းလျှောက်ရင်း ပျော်ရွှင်ဖွယ်တောအုပ်၏ညမြင်ကွင်းကို ခံစားနေခဲ့သည်။

မှောင်စပြုလာပြီ ဖြစ်သော်လည်း ပျော်ရွှင်ဖွယ်တောအုပ်မှာ လူများနှင့်စည်ကားနေပြီး နေ့ခင်းဘက်ထက်ဆယ်ဆမက ပိုမို စည်ကားနေ၏။

ပျော်ရွှင်ဖွယ်တောအုပ်က ယခုအခါ ၎င်း၏အမည်နှင့် အမှန်တကယ် လိုက်ဖက်နေပါသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ချန်နင်စီရင်စုတွင် ပျော်ရွှင်စရာ နေရာများအကြောင်း လူများကြားသောအခါ သူတို့၏ပထမဆုံးအတွေးမှာ ပျော်ရွှင်ဖွယ်တောအုပ်ဖြစ်လိမ့်မည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ဆုရှင်းနှင့် အခြားသူများ၏ အနောက်မှ ရုတ်ရုတ်သဲသဲအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သခင်လေးကဲ့သို့ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးက သူ၏လက်ထဲတွင် ဓားတိုတစ်လက်ကိုင်ကာ လျင်မြန်စွာပြေးလာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

လမ်းပေါ်ရှိ လူအုပ်မှာ အလွန် ထိတ်လန့်သွားပြီး ဘေးသို့ ပြေးထွက်သွားကြသည်။

ဤသခင်လေးတွင် အတွင်းအားမရှိကြောင်း ဆုရှင်းသိသော်လည်း သူက သေချာပေါက်လေ့ကျင့်ထားသော တိုက်ခိုက်ရေးသမားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏လျင်မြန်မှုမှာ အထူးကောင်းမွန်သည်။

တကယ်တော့ ဆုရှင်းသာအတွင်းအားကို အသုံးမပြုလျှင်ပင် သူ့ကိုသေချာပေါက်ကျော်တက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဆုရှင်းနှင့် အခြားသူများ လမ်းအလယ်တွင် မလှုပ်မယှက်ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုသခင်လေးက ချက်ချင်းအော်လိုက်၏။ "ငါ့ရှေ့ကနေ ဖယ်စမ်း"

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သခင်လေးက ဆုရှင်းနှင့် အခြားသူများ၏ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဆုရှင်းနှင့် အခြားသူများ မဖယ်ရှားသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏မျက်လုံးများတွင် ကြမ်းကြုတ်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ဓားကိုလွှဲယမ်းကာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်၏။

လီချင်းက အေးစက်စွာနှာမှုတ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ချက်ချင်း တက်လာခဲ့သည်။

*ဒီလို အောက်ခြေကောင်လေး တစ်ယောက်ကို ကိုင်တွယ်ဖို့ ခေါင်းဆောင်ကိုဒုက္ခပေးရမယ်ဆိုရင် သူတို့က အသုံးမကျတဲ့သူတွေ ဖြစ်မသွားဘူးလား။*

မူလကခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော နှစ်ချွန်သံတုတ်တိုက ယခု လီချင်း၏လက်ထဲတွင် ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ကာကွယ်ခြင်း၊ လမ်းလွှဲခြင်းနှင့် ဆွဲယူခြင်းတို့ဖြင့် သခင်လေးက သူ၏ဓားတိုလွင့်စင်သွားစေကာ ညာဘက်လက်မှာ ချက်ချင်းသွေးများ ဖုံးလွှမ်းသွားသဖြင့်သနားဖွယ်ကောင်းအောင် အော်ဟစ်လိုက်ရ၏။

လီချင်း၏နောက်မှ လိုက်လာသောအခြား ဂိုဏ်းဝင်များက ချက်ချင်းလှုပ်ရှားလိုက်ကြပြီး သခင်လေးကိုဒူးထောက်ကျသွားစေရန် ဒူးနှစ်ဖက်ကိုကန်လိုက်ကာ သူတို့၏လှံထိပ်များကို သူ၏လည်ပင်းတွင် တင်းကျပ်စွာထောက်ထားလိုက်ကြသည်။

လီချင်း၏လှုပ်ရှားမှုကို မြင်သောအခါ ဆုရှင်းက တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

*မဆိုးဘူး၊ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လအတွင်း လီဟွိုင်ရဲ့ သင်ကြားမှုတွေက အလဟဿမဖြစ်ခဲ့ဘူး။*

လီချင်း၏လှုပ်ရှားမှုများမှာ လျင်မြန်ပြီးပြတ်သားကာ တိုက်ခိုက်ရေးတွင် အတွေ့အကြုံရှိသည်။ ထို့အပြင် သူက အတွင်းအားကိုလည်းလေ့ကျင့်ထားသဖြင့် သူ၏ခွန်အားမှာလည်း မဆိုးပေ။

စစ်ရေးခန်းမ၏ထိပ်တန်းတပည့်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူ အဓိကလိုအပ်နေသည်မှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်သာဖြစ်သည်။

သခင်လေး၏နောက်တွင် လမင်းယစ်မူးမျှော်စင်၏ ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူ ပိုင်ရှင်လျိုက သစ်သားတုတ်များ ကိုင်ဆောင်ထားသော လူအချို့ကိုဦးဆောင်ကာ မောဟိုက်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သခင်လေးကို ဆုရှင်း၏လူများက မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖိချုပ်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့ရယ်မောလိုက်ကြ၏။

"သောက်ခွေးကောင်။ ဘာလို့ဆက်မပြေးတာလဲ။ ဘာလို့ရပ်လိုက်တာလဲ။ ငါ့ဘဝမှာ သောက်စားပြီးပိုက်ဆံမပေးဘဲ ထွက်ပြေးတဲ့သူတွေကိုမြင်ဖူးပေမဲ့။ ပြည့်တန်ဆာဆီသွားပြီး ပိုက်ဆံမပေးဘဲ ထွက်ပြေးတဲ့သူကိုတော့ အခုမှပထမဆုံးမြင်ဖူးတော့တာပဲ"

ဆုရှင်းနှင့် အခြားသူများ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်း ထူးဆန်းသွားခဲ့သည်။

*ပြည့်တန်ဆာအိမ်ကို အချောင်စားဖို့ကြိုးစားတယ်ပေါ့။ ဒီကောင်က တော်တော် ထူးခြားတာပဲ။*

"ပိုင်ရှင်လျို။ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။" ဆုရှင်းက မေးလိုက်၏။

ပိုင်ရှင်လျိုက လက်ရှိအချိန်မှာတော့ အတော်လေး ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပုံရသည်။

ဤပြည့်တန်ဆာခေါင်းဆောင်က ယဉ်ကျေးပြီး ချောမောသောအသွင်အပြင်ရှိသော်လည်း ယခုအခါ သူ၏မျက်နှာမှာနီရဲနေပြီး ဆံပင်များရှုပ်ပွနေသည်။ သူက ပြည့်တန်ဆာခေါင်းဆောင်လော၊ ထွက်ပြေးလာသူလားဆိုသည်ကို ခွဲခြားရန်ခက်ခဲလှ၏။

ပိုင်ရှင်လျိုက သူ၏ညာဘက်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ညည်းတွားနေဆဲဖြစ်သော သခင်လေးကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး အံကြိတ်ကာပြောလိုက်သည်။ "ဒီမွန်းလွဲပိုင်းက လမင်းယစ်မူးမျှော်စင်တစ်ခုလုံးကို ငှားပြီးအလှဆုံးမိန်းကလေးတွေကို ခေါ်တယ်၊ အကောင်းဆုံးအစားအသောက်နဲ့ အရက်တွေကို မှာပြီးတော့..ပြီးသွားတော့ ဒီလူယုတ်မာက ထွက်ပြေးဖို့ကြိုးစားတော့တာပဲ"

ဆုရှင်းက သခင်လေးကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်၏။ သူက ကျန်းနန်မှ အကောင်းစား ပိုးထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏အဝတ်အစားချည်းပင် ငွေဆယ်ဂဏန်းခန့် တန်ဖိုးရှိပါသည်။

ဤကဲ့သို့သော သခင်လေးက ပြည့်တန်ဆာအိမ်သို့ ပိုက်ဆံမပေးဘဲ သွားမည်လော။

သို့သော် သူ၏ဝတ်စားဆင်ယင်မှုနှင့် အမူအရာက ပါးနပ်သောပိုင်ရှင်လျိုကို လှည့်စားနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သူက မွန်းလွဲပိုင်းတစ်ပိုင်းလုံး သူ့ကို ဘုရင်တစ်ပါးကဲ့သို့ ဆက်ဆံခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှမရခဲ့ပေ။

"ကောင်းပြီ။ ဒီကောင်ကို ခင်ဗျားကိုင်တွယ်လိုက်။ ခင်ဗျားကြိုက်သလို လုပ်လို့ရပြီ။" ဆုရှင်းက သူ့ကို ပိုင်ရှင်လျိုထံလွှဲပြောင်းပေးရန် ပြင်ဆင်ရင်း လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက်တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရ၏။

"ခဏနေဦး။"

ဆုရှင်းက သခင်လေး၏ခေါင်းကို ဖိချလိုက်ရာ ထိုသူက ချက်ချင်းပင်ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်လာသော်လည်း ဆုရှင်းက သူ့ကိုအလွန်ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သဖြင့် သူ မူးဝေသွားတော့သည်။

သူ၏မျက်နှာကို အတန်ကြာစမ်းသပ်ပြီးနောက် ဆုရှင်းက ရုတ်တရက် ၎င်းကိုဆွဲခွာလိုက်ရာ အသက် လေးဆယ်ကျော်အရွယ် ကာမရူးသွပ်သော လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦး၏မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်နေသည့် လူ့အရေခွံမျက်နှာဖုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

လူ့အရေခွံမျက်နှာဖုံးကို ကိုင်ထားရင်း ဆုရှင်းက ၎င်းကိုသေချာစွာ စစ်ဆေးကာပြောလိုက်၏။ "ဟဲဟဲ။ ဒီအရာကတော်တော်သေသပ်တာပဲ။ ငါတောင် သတိမထားမိလုနီးပါးပဲ။"

လူ့အရေခွံမျက်နှာဖုံးမှာ တကယ်ကိုပြီးပြည့်စုံသော်လည်း ဤသူ၏အပြုအမူမှာ အနည်းငယ် သံသယဖြစ်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

သာမန်သခင်လေးတစ်ဦးက ဤမျှလျင်မြန်သော အမြန်နှုန်းရှိမည် မဟုတ်သလို။ ဓားတစ်လက်အား ဆွဲထုတ်ကာ လူတစ်ယောက်ကိုဖြစ်သလို ခုတ်ပိုင်းနိုင်သောရက်စက်မှုမျိုးလည်း ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

"ဟင်။ ဒီကောင်ကို ငါ မြင်ဖူးသလိုပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က အစိုးရကအလိုရှိနေတဲ့ မုဒိန်းကောင်နဲ့ တူတယ်။" လီချင်းက ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်၏။

"ပန်းခိုးသူလား "

လီချင်းက ခေါင်းညိတ်ပြီးပြောသည်။ "ဟုတ်တယ် သူပဲ။ မနေ့က အစိုးရက သူ့ရဲ့ပုံတူကို လမ်းဘေးတွေမှာ အနှံ့ကပ်ထားတာ။"

ဤလူယုတ်မာက တစ်လအတွင်း အမျိုးသမီးငယ် ဆယ်ဦးကျော်၏ဂုဏ်သိက္ခာကို ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ထဲတွင် စီရင်စုစာရေးကြီး၏မိသားစုမှ သခင်မလေးပင် ပါဝင်သည်ဟု ဆိုကြ၏။ ထို့ကြောင့် တစ်မြို့လုံးအတိုင်းအတာဖြင့် လိုက်လံရှာဖွေမှု စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့ကို တစ်လကြာသည်အထိ မဖမ်းမိခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။ သူက ရုပ်ဖျက်ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"အိုး... နားလည်ပြီ။"

ဆုရှင်းက ပန်းခိုးသူကို ရွံရှာစွာကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ဘဝတွင် အမုန်းဆုံးအရာမှာ အမျိုးသမီးများအပေါ် အတင်းအဓမ္မပြုကျင့်သူများပင်။

ယခင်ဘဝက ဤကိစ္စတွင်တစ်စုံတစ်ဦးအတွက် ရပ်တည်ပေးခဲ့သဖြင့် အရိုက်ခံရပြီး သေဆုံးခဲ့ရသော်လည်း ဤကဲ့သို့သောလူမျိုးကို သူ မုန်းတီးနေဆဲဖြစ်သည်။

ဤပန်းခိုးသူ၏လျင်မြန်မှုဖြင့် သူက သူခိုးအဖြစ် အလွယ်တကူကြီးပွားနိုင်ပြီး သူ၏ငွေများဖြင့် လမင်းယစ်မူးမျှော်စင်တွင် စိတ်ပူပင်စရာမရှိသော ဘဝကို နေထိုင်နိုင်ပါသည်။

သို့သော် သူက မိန်းကလေးများ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးရန် အတင်းအကျပ်ကြိုးစားနေခြင်းမှာ လုံးဝယုတ်မာလွန်းသည်ဟု ဆုရှင်းစိတ်ထဲမှ တွေးကာ အတော်လေး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားသည်။

"ပိုင်ရှင်လျို။ ဒီကောင်က ရာဇဝတ်မှုမှတ်တမ်း ရှိတယ်။ သူ့ကို ခင်ဗျားဆီလွှဲပေးလိုက်ရင် ပြဿနာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ငါ သူ့ကိုပြန်ခေါ်သွားပြီး ခုတ်ပိုင်းပြီးခွေးစာကျွေးလိုက်မယ်။ ပြီးတော့ သူ့ခေါင်းကို အစိုးရဆီပို့ပြီး ဆုငွေတောင်းလိုက်မယ်။"

"ခေါင်းဆောင်ဆုအမိန့်ပေးတဲ့အတိုင်း လုပ်ပါ့မယ်။" ပိုင်ရှင်လျိုက ရယ်မောကာ လက်ယှက်လိုက်ပြီး လူကိုခုတ်ပိုင်းကာ ခွေးစာကျွေးမည်ဆိုသော ဆုရှင်း၏စကားများကို လုံးဝ သတိမထားမိဟန်ပေါ်သည်။

"နေဦး။ သူ့ကို မကျွေးလိုက်နဲ့အုံး။ ဒီလူယုတ်မာကို ဖမ်းဖို့ ငါတို့တစ်မြို့လုံးအနှံ့ပြေးလွှားနေရတာ ဆယ်ရက်ကျော်ပြီ။ သူ့ကို စာရေးကြီးဆီ အရင်ပြန်ခေါ်သွားပြီး ငါတို့ဒေါသပြေအောင် အရင်လုပ်မယ်။ ပြီးမှ သူ့ကို ကျွေးလိုက်။"

ရဲမက်ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော ရဲမက်အချို့က လူအုပ်ကိုဖယ်ရှားကာ ဝင်လာကြ၏။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ အသက်သုံးဆယ်ခန့် ရှိပြီး ချောမောသောမျက်နှာနှင့် သူ၏နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် မှိန်ဖျော့ဖျော့အပြုံးတစ်ခု အမြဲရှိနေပါသည်။

သူက သူ၏ညာဘက်လက်တွင် သံဘောလုံး နှစ်လုံးကို ကိုင်ထားပြီး သူ၏လက်ဖဝါးထဲတွင် အဆက်မပြတ်လှည့်ကစားနေ၏။ ပုံမှန်အားဖြင့် လူအိုကြီးများသာပြုလုပ်လေ့ရှိသော ဤလုပ်ရပ်က သူပြုလုပ်သောအခါတွင် ခွန်အားများဖြင့်ပြည့်နှက်နေသလိုပင်။

"ကျုပ်က အရှေ့ရပ်ကွက် ၁၂ ခုရဲ့ ရဲမက်ခေါင်းဆောင် ထျဲဝူချင်ပါ။ ခေါင်းဆောင်ဆု တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။" ထျဲဝူချင်က ပြုံးကာ နှုတ်ဆက်ရန်လက်ယှက်လိုက်သော်လည်း သူ၏ထံမှ အစွမ်းထက်သောဖိအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဆုရှင်း၏မျက်နှာအမူအရာမှာ တင်းမာသွားခဲ့၏။ ယခင်က နာမည်ကိုသာကြားဖူးသော ဤထျဲဝူချင် က ပြန်လည်မွေးဖွားပြီးနောက် သူတွေ့ဖူးသမျှထဲတွင် အသန်မာဆုံးသူဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။

သူ့ကို စကားလုံးလေးလုံးဖြင့်သာ ဖော်ပြနိုင်၏။ နားလည်ရခက်သော သူပင်။

ထျဲဝူချင်က ဆုရှင်းကို ဖိနှိပ်ရန် သူ၏အရှိန်အဝါကို တမင်အသုံးမပြုခဲ့သော်လည်း သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးအနေဖြင့် ဆုရှင်းက ထျဲဝူချင်၏ အစွမ်းထက်သော သွေးချီများမှထွက်ပေါ်လာသည့် ဖိနှိပ်သော အရှိန်အဝါကို အလွယ်တကူခံစားနိုင်ပါသည်။

"ဘာကို ခေါင်းဆောင်ဆုလဲဗျာ။ သခင်ကြီးထျဲ ခင်ဗျားမြှောက်ပြောလွန်းနေပါပြီ။ ခင်ဗျားအဆင်ပြေရင် ကျွန်တော့်ကိုဆုရှင်းလို့ပဲခေါ်ပါ။"

ရှားဖေးယင်းပင်လျှင် ထျဲဝူချင်၏ ရှေ့တွင် သူ့ကိုယ်သူခေါင်းဆောင်ဟု မခေါ်ဝံ့ပေ။

ထျဲဝူချင်က စကားမရှည်တော့ဘဲ ပန်းခိုးသူကို တိုက်ရိုက် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။ "သူ့ကို ဆယ်ရက်ကျော်လိုက်ဖမ်းဖို့ ညီအစ်ကိုတွေကို ငါ ဦးဆောင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူကရုပ်ဖျက်ပြီး ငါတို့အားလုံးကို ရှောင်ပြေးသွားတယ်။"

"ဒီတစ်ခါ သူ့ကိုဖမ်းဖို့ ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အဲလိုမှမဟုတ်ရင် စာရေးကြီးက စိတ်မရှည်ဖြစ်နေတော့မှာ။ သူ့ကို ငါ့ဆီ လွှဲပေးလိုက် ဆုရှင်း မင်းသေချာပေါက် ကျေးဇူးတင်ခံရမှာပါ။"

ပန်းခိုးသူကိုကြည့်ကာ ဆုရှင်းက ရုတ်တရက်အော်ပြောလိုက်၏။ "သခင်ကြီးထျဲတစ်ခုခု မှားပြောလိုက်သလိုပဲ။"

ထျဲဝူချင်၏ နောက်ရှိ ရဲမက်များမှာ ချက်ချင်း အေးစက်သွားပြီး သူတို့၏လက်များမှာ ခါးရှိဓားကောက်များကို အလိုအလျောက်ကိုင်လိုက်ကြ၏။

*သူက လင်းယုန်ပျံဂိုဏ်းထဲက အောက်ခြေကောင်လေး တစ်ယောက်ပဲကို။ ဒါတောင် သူတို့ရဲ့ခေါင်းဆောင်နဲ့ ညှိနှိုင်းရဲတယ်လား။ သူက သေချင်နေတာပဲ။*

ဆုရှင်းက ပန်းခိုးသူကိုလက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်၏။ "ဒီပန်းခိုးသူကို သခင်ကြီးထျဲနဲ့ သူ့လူတွေက အဆက်မပြတ်နောက်ယောင်ခံလိုက်ပြီး ခြေရာခံရှာဖွေရင်း သူ့ရဲ့ရုပ်ဖျက်မှုကိုဖြိုခွဲနိုင်ခဲ့လို့ ဖမ်းမိသွားတာရှင်းနေတာပဲ။ အဲဒီလိုနဲ့ လမင်းယစ်မူးမျှော်စင်မှာ သူ့ကို ဖမ်းမိသွားတာပါ။ ကျွန်တော် ဆုရှင်းက ဒီကိစ္စနဲ့ဘာမှ မပတ်သက်ပါဘူး။ ဒါတွေ အားလုံးက သခင်ကြီးထျဲရဲ့ ကျေးဇူးတွေပါ။"

ရဲမက်များ အံ့အားသင့်သွားပြီး ဓားလက်ကိုင်များကို ကိုင်ထားသော သူတို့၏လက်များမှာ အလိုအလျောက် ဖြေလျော့သွားပါသည်။

ထျဲဝူချင်၏ မှိန်ဖျော့ဖျော့အပြုံးက တဖြည်းဖြည်း ကျယ်ပြန့်လာခဲ့၏။ "စိတ်ဝင်စားစရာပဲ တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတာပဲ။"