အခန်း ၂၂၄၁

အခန်း (၂၂၄၁) ကောင်းရှန်း၏ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေမှု

ဤဧရာမ ပေါက်ကွဲမှု ကြီးအတွင်း၌ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများကို အသီးသီး ရရှိထားခဲ့ကြသည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အလွန်အမင်း ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော အခြေအနေများကို ကြည့်ရင်း သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ ရင်ထဲ၌ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး၊ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော စစ်တပ်ကြီး၏ အတွင်း၌ ရောနှောကာ မြောက်ဘက်အရပ်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပြေးနေကြတော့သည်။

"မဖြစ်ဘူး ငါတို့ သခင်ကြီးကို အမြန်ဆုံး သွားရှာမှ ရမယ်"

ရုတ်တရက် ကျောက်ကန်မှာ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အလွန်အမင်း လေးနက်သော မျက်နှာအမူအရာ ဖြင့် ဆိုလိုက်တော့သည်။

အခြေအနေများ အားလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည် ဆိုသော်ငြားလည်း သူတို့သည် သာမန် စစ်သည်များနှင့် လုံးဝမတူညီကြပါချေ။ ယိုကျိုးတွင် ရှိသော လူတိုင်းမှာ သံယောဇဉ် ကင်းမဲ့ပြီး အကြင်နာတရားမရှိသူများ လုံးဝမဟုတ်ကြပါချေ။ အန်းလုရှန်း၏အပေါ်တွင် အလွန်အမင်း သစ္စာရှိသောလူများ အမြဲတမ်း ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

"အခြေအနေတွေ အားလုံး ပျက်စီးသွားပြီ၊ သခင်ကြီးကို ခေါ်ပြီး ဒီနေရာ ကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသွားမှ ရမယ်၊ ဒါမှပဲ နောက်ပိုင်းကျရင် ပြန်လည် အစွမ်းပြနိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ရကောင်း ရလာနိုင်မှာ"

"ဒါက... အင်း"

ဘေးနားရှိ ၊ ပိုင်ကျန်ထော်လော့မှာ အနည်းငယ် တွေဝေသွားခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် တင်းကျပ်စွာ အံကြိတ်လိုက်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တော့သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ် ကို ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်မည် ဆိုပါက အန်းလုရှန်းမှာ သူတို့အပေါ် အမြဲတမ်း ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံလေ့ ရှိသည်။ ဤအချိန်မျိုးတွင် အန်းလုရှန်းကို ထားရစ်ခဲ့ပြီး ကိုယ့်အတွက်ကိုယ် ထွက်ပြေးမည်ဆိုပါက သစ္စာမဲ့ရာ ကျလွန်းလှပေသည်။

"ဟိုမှာ"

သူတို့ နှစ်ဦး၏အကြည့်များမှာ စစ်မြေပြင် တစ်ခုလုံး ကို လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေကြည့်လိုက်ရာ၊ ရုတ်တရက် အနောက်ဘက်တွင် ပေ ခုနစ်ရာ ရှစ်ရာခန့် အကွာအဝေးရှိ လေထဲတွင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်ကြတော့သည်။

အန်းလုရှန်း၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ထိုလောကသံချပ်ကာကို ဆင်မြန်းထားဆဲ ဖြစ်ရာ၊ ပေါက်ကွဲမှု၏ ရိုက်ခတ်မှု အများစုမှာ ဤသံချပ်ကာကြီး၏ ကာကွယ် တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရပုံ ပေါ်ပေသည်။ သို့သော် သူ၏ဆံပင်ရှည်ကြီးများမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေခဲ့ပြီး အနည်းငယ် ဒဏ်ရာ ရရှိထားပုံ ပေါ်နေတော့သည်။

သူသည် လေထဲတွင် ရပ်ကာ မြေပြင်ကို ငုံ့ကြည့်နေခဲ့ပြီး၊ မျက်နှာအမူအရာမှာ လုံးဝတွေဝေဝေဝါးနေကာ ယခုလေးတင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ဧရာမပေါက်ကွဲမှုကြီး၏ ရိုက်ခတ်မှု အောက်တွင် နစ်မွန်းနေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ သတိ ပြန်မဝင်သေးသည့်အလား ဖြစ်နေတော့သည်။

အကယ်၍ ဤအချိန်တွင် အနီးကပ် သွားရောက်ပြီး သေချာစွာ စောင့်ကြည့်မည် ဆိုပါက၊ အန်းလုရှန်း၏နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်နေခဲ့ပြီး တစ်ယောက်တည်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေကာ စကားတစ်ခွန်းကို အဆက်မပြတ် ထပ်တလဲလဲ ပြောဆိုနေသည်ကို တွေ့ရှိရမည် ဖြစ်သည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး... ငါကိုယ်တော်က လောကကြီးရဲ့ အရှင်သခင်ပဲ၊ ငါကိုယ်တော်က သူ့ကို လုံးဝရှုံးစရာ အကြောင်း မရှိဘူး..."

"သခင်ကြီး"

"သခင်ကြီး"

"အခုအချိန်က မှင်တက် နေရမယ့်အချိန် မဟုတ်ဘူး၊ ဒီနေရာကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသွားမှ ရမယ်၊ တောင်စိမ်းလေးသာ ကျန်နေသေးရင် ထင်းအတွက် ပူစရာ မလိုဘူး”

သူတို့နှစ်ဦးမှာမူ ထိုမျှလောက်အထိ သေချာစွာ သတိမပြုမိခဲ့ကြပါချေ။ အလျင်စလို အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်နေရင်း စစ်မြင်း နှစ်ကောင်ကို လုယူကာ အန်းလုရှန်းရှိရာ အရပ်ဆီသို့ အရှိန်အပြည့်ဖြင့် တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားကြတော့သည်။

ကောင်းကင်ယံတွင်မူ လေပြင်းများ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်နေခဲ့ရာ သူတို့ နှစ်ဦး၏ အသံကို မှတ်မိသွားသည့်အလား၊ အန်းလုရှန်း၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် တဖြည်းဖြည်းချင်း သတိပြန်ဝင်လာကာ မျက်လုံးများ လင်းလက်လာတော့သည်။

"အန်းလုရှန်း... မင်း ထွက်ပြေးလို့ လွတ်မယ် ထင်နေလား?"

ထိုအချိန်မှာပင် ရုတ်တရက် အေးစက် ရက်စက်လှသော အသံကြီးတစ်ခုမှာ မိုးခြိမ်းသံများအလား ဟင်းလင်းပြင်ကို ထိုးဖောက်လျက် မြို့ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။

"ဝုန်း"

ဝမ်ချောင်၏အေးစက်လှသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အန်းလုရှန်းမှာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် လုံးဝသတိပြန်ဝင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျောက်ကန်နှင့်၊ ပိုင်ကျန်ထော်လော့တို့ သူ့အနီးသို့ မရောက်ရှိလာမီ မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင်၊ အန်းလုရှန်း၏မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွားခဲ့ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှာ လေးသံကြားရုံဖြင့် လန့်နေသော ငှက်တစ်ကောင်အလား မြောက်ဘက် အရပ်ဆီသို့ အရှိန်အပြည့်ဖြင့် လျင်မြန်စွာ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် မိမိတို့နှစ်ဦးကို အဝေးကြီးတွင် ထားရစ်ခဲ့ပြီး လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသော အန်းလုရှန်းကို ကြည့်ရင်း၊ ကျောက်ကန်နှင့်ပိုင်ကျန်ထော်လော့တို့မှာ အလွန်အမင်း အံ့ဩမှင်တက်သွားကြပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှပင် ပြောထွက်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပါချေ။

မျက်တောင်တစ်ခတ်မျှ အချိန်လေး အတွင်းမှာပင် အန်းလုရှန်းမှာ သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်မှနေ၍ တိုက်ရိုက် ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည်ကို သူတို့နှစ်ဦး သေချာပေါက် အတည်ပြုနိုင်ကြသည်။ သို့သော် ထိုဖြစ်စဉ် တစ်ခုလုံးတွင် အန်းလုရှန်းမှာ ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်ရန် သက်သက်ကိုသာ အာရုံစိုက်နေခဲ့ပြီး၊ သူတို့ကို တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ပါချေ။

"သွားကြစို့"

ရင်ထဲ၌ ဖော်ပြ၍ မရနိုင်လောက်အောင် ခါးသီးသော ခံစားချက်မျိုး ရှိနေသည် ဆိုသော်ငြားလည်း၊ အနောက်ဘက်တွင် မဟာထန်၏စစ်တပ်များ လိုက်လံ သတ်ဖြတ်လာနေပြီဖြစ်ရာ၊ သူတို့ နှစ်ဦးအနေဖြင့် အခြားအရာများကို ဂရုစိုက်နေရန် အချိန်လုံးဝမရှိတော့ပါချေ။ မြင်းဗိုက်ကို ညှပ်လိုက်ကြပြီး မြောက်ဘက် အရပ်ဆီသို့ အလားတူပင် ရူးသွပ်စွာ ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။

စစ်ရှုံးသွားသည့်အခါတွင်မူ တောင်တွေ ပြိုကျသွားသလို လူတိုင်း ထွက်ပြေးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ထွက်ပြေး၍ မလွတ်သောသူများမှာ သေခြင်းတရား၏ ကံကြမ္မာ ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေရတော့မည် ဖြစ်သည်။ လူတိုင်း အသည်းအသန် ထွက်ပြေးနေကြသည့် အချိန်လေး အတွင်းမှာပင် မည်သူကမျှ သတိမပြုမိလိုက်သည့်အရာမှာ၊ ပြိုကျ ပျက်စီးနေသော နံရံတစ်ခုနှင့် အလောင်းများ စုပုံနေသော နေရာတစ်ခု၏အကြားတွင်၊ အသက် လေးဆယ်၊ ငါးဆယ် ခန့် ရှိသော လူလတ်ပိုင်း ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးမှာ ဤအရာများ အားလုံးကို အသံတိတ် အနံ့တိတ်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး၊ အသက်မပါသော လူသေ တစ်ကောင်အလားဖြစ်နေတော့သည်။

ဤတိုက်ပွဲ ကြီးတွင် ကောင်းရှန်းမှာ အရပ်ဘက် အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်နေသဖြင့် အန်းလုရှန်း၏ အနောက်ဘက်တွင် ချန်လှပ်ထားခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ဤအကြောင်းပြချက်ကြောင့်ပင် ကောင်းရှန်းမှာ ပေါက်ကွဲမှု၏ အလယ်ဗဟိုမှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ဧရာမ ပေါက်ကွဲမှုကြီး ဖြစ်ပေါ်လာသည့်အချိန်တွင်၊ မရေမတွက်နိုင်သော ယိုကျိုးစစ်သည်များမှာ ကောင်းရှန်းကို ကာကွယ်ရန်အတွက် သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာများကို အသုံးပြုကာ အုပ်မိုး ပေးခဲ့ကြပြီး၊ ယိုကျိုး၏ ဤစစ်ရေး အကြံပေး အရာရှိကြီးကို အပြည့်အဝ ကာကွယ်ပေးခဲ့ကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်နေလင့်ကစား ကောင်းရှန်း၏ရင်ထဲ၌ သေတွင်းမှနေ၍ အသက်ရှင် လွတ်မြောက်လာခဲ့ရခြင်းအတွက် အနည်းငယ်မျှ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်နေခြင်း လုံးဝမရှိခဲ့ပါချေ။ အဆုံးအစမရှိသော ဝမ်းနည်း ပူဆွေးမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုများသာ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

ထွက်ပြေးနေကြသော နိုင်ငံအသီးသီး၏ စစ်တပ်ကြီးကို ကောင်းရှန်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ မိမိကိုယ်တိုင် လွတ်မြောက်ရန်အတွက် စစ်တပ်ကြီးကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူ၏ခေါင်းပေါ်မှနေ၍ ဖြတ်ကျော်ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီး၊ သူ့ကို တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့သော အန်းလုရှန်းကိုလည်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤမျှသာမက မျက်နှာချင်းဆိုင် မှနေ၍ ဒီရေလှိုင်းလုံးကြီးများအလား သတ်ဖြတ်လိုစိတ် များ ပြည့်နှက်နေပြီး အဆက်မပြတ် တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာနေကြသော မဟာထန်၏စစ်တပ်များ ကိုပါ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဒါ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး"

"ဘာဖြစ်လို့ ဒီလို ဖြစ်သွားရတာလဲ"

ကောင်းရှန်းမှာ တစ်ယောက်တည်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေတော့သည်။

စစ်တပ်ကြီး ရှုံးနိမ့်သွားပြီ။

ဤအခိုက်အတန့်၌ ကောင်းရှန်း၏တစ်ကိုယ်လုံးမှာ လေပေါက်သွားသော ဘောလုံး တစ်လုံးအလား ခွန်အားများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အလား ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး၊ ဘုန်းခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ဒူးနှစ်ဖက်စလုံး ခွေကျသွားခဲ့ကာ ချွန်ထက်လှသော ကျောက်စရစ်ခဲများ ပြည့်နှက်နေသည့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက် ကျသွားတော့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်၌ ကောင်းရှန်း၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ယခင်က မဟာဗျူဟာ များကို အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ဖြင့် ရေးဆွဲလေ့ ရှိပြီး အလွန်အမင်း ယုံကြည်ချက် ရှိလေ့ ရှိသော စစ်ရေး အကြံပေး အရာရှိ ကြီးတစ်ဦး၏ပုံစံမျိုး အနည်းငယ်မျှ လုံးဝရှိမနေတော့ပါချေ။

"ငါ တကယ်ပဲ မှားသွားခဲ့တာလား။ ကံကြမ္မာ တွက်ချက်ခြင်း ပညာအရ အန်းလုရှန်းက အနာဂတ်မှာ အစစ်အမှန် နဂါး ဖြစ်လာရမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

ကောင်းရှန်းက ခေါင်းကို မော့ကာ ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသော ကောင်းကင်ယံ ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းထဲ၌ အလွန်အမင်း နာကျင်နေသော အရိပ်အယောင်အချို့ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

အောင်မြင်ခြင်း၊ ရှုံးနိမ့်ခြင်း ဆိုသည်မှာ ဒုတိယ အချက်သာ ဖြစ်သည်။ အသက်ရှင်ခြင်း သေဆုံးခြင်းကိုလည်း သူ အများကြီး စဉ်းစား တွေးတောမနေပါချေ။

ကောင်းရှန်းအတွက်မူ သူ အလွန်အမင်း လက်မခံနိုင်ဆုံးသော အရာမှာ…ဤအရာက သူ တစ်သက်လုံးနီးပါး အစွမ်းကုန် ကြိုးစားအားထုတ်လာခဲ့ပြီး သူ၏ ဘဝရည်မှန်းချက်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားခဲ့သော အရာများအားလုံးမှာ ရေထဲက လကို ဖမ်းသလို လုံးဝအချည်းနှီး သက်သက်သာ ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို ဆိုလိုနေခြင်း ပင် ဖြစ်တော့သည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... ငါ တကယ်ပဲ... မှားသွားခဲ့တာ လား"

ကောင်းရှန်းက အဆုံးအစမရှိသော ကောင်းကင်ယံကြီးကို လှမ်းကြည့်နေခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ယံ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးသော နေရာရှိ ကြယ်တာရာများ၏ လောကအတွင်း၌၊ အန်းလုရှန်းကို ကိုယ်စားပြုသော ထိုကံကြမ္မာ ကြယ်မှာ မူလက ခရမ်းရောင် အငွေ့များ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေခဲ့ပြီး၊ အစစ်အမှန် နဂါး၏ လက္ခဏာနှင့် ဧကရာဇ်၏ ကံကြမ္မာကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော် ပြသနေခဲ့သည်။ သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်၌ ထိုခရမ်းရောင် ကြယ်ကြီးမှာ ပြင်းထန်လှသော တိုက်ခိုက်မှုကြီးကို ခံလိုက်ရသည့်အလား၊ ခရမ်းရောင် အငွေ့များ အားလုံး လွင့်စင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး မူလ အနက်ရောင် နဂါး၏ လက္ခဏာအဖြစ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ဤမျှသာမက ထိုအနက်ရောင် နဂါးပင်လျှင်... အလင်းရောင်များ မှေးမှိန်သွားခဲ့ပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ အစွမ်းထက် တောက်ပနေခြင်း လုံးဝမရှိတော့ပါချေ။

ဤဧရာမ ပေါက်ကွဲမှုကြီး က အန်းလုရှန်း၏ ကံကြမ္မာကို တိုက်ရိုက် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ပြီး သူ၏ အစစ်အမှန် နဂါးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲမည့် လမ်းကြောင်းကို လုံးဝဖြတ်တောက် ပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်၏။

"ရေအောက် ပုန်းအောင်းနေတဲ့ နဂါး ကောင်းကင်ယံ သို့ တက်လှမ်းခြင်း၊ အစစ်အမှန် နဂါး အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲခြင်း.. ဒါက အစောကြီးကတည်းက သတ်မှတ်ထားပြီးသား ကံကြမ္မာပဲ၊ ရှေးခေတ်ကနေ ယနေ့အထိ ဒါကို ပြောင်းလဲပစ်လို့ ရတယ် ဆိုတာကို လုံးဝမကြားဖူးခဲ့ပါဘူး၊ ဒါဆိုရင်... အတည်ပြုပြီးသားဖြစ်နေတဲ့ အစစ်အမှန် နဂါးရဲ့ လက္ခဏာကိုတောင် ပြောင်းလဲပစ်လို့ ရတယ် ဆိုတဲ့ သဘောလား?"

ကောင်းရှန်းမှာ အလွန်အမင်း နာကျင်စွာဖြင့် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ရင်ထဲ၌ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တော့သည်။

သူ သင်ယူခဲ့သော စာအုပ်စာပေများ အတွင်း၌ ကံကြမ္မာကို မည်ကဲ့သို့ တွက်ချက်ရမည်၊ အစစ်အမှန် နဂါး၏ လက္ခဏာ ရှိသော အစစ်အမှန် နဂါး ဧကရာဇ်ကို မည်ကဲ့သို့ ရှာဖွေရမည် နှင့်၊ ကောင်းကင်၏ အချိန်၊ မြေကြီး၏ အနေအထားကို အသုံးပြုကာ ထိုသူကို ဧကရာဇ်၏ ကြီးမားလှသော လုပ်ငန်းစဉ်ကြီးကို အောင်မြင်အောင် မည်ကဲ့သို့ ကူညီ ပံ့ပိုးပေးရမည် ဆိုသည်ကိုသာ ဖော်ပြထားခဲ့သည်။ အစစ်အမှန် နဂါး၏လက္ခဏာကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်နိုင်သည် ဆိုသည့်အကြောင်းကိုမူ လုံးဝဖော်ပြထားခြင်း မရှိခဲ့ပါချေ။

"ဘုန်း"

ရုတ်တရက် ခြေဖဝါးတစ်ဖက်မှာ ကောင်းရှန်း၏ရှေ့တည့်တည့်တွင် ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်နင်းလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသော အရှိန်အဝါကြီးတစ်ခုမှာ ကောင်းရှန်း၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းအတွင်းသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာတော့သည်။

ကောင်းရှန်း၏ ရင်ထဲ၌ တုန်ခါသွားခဲ့ပြီး မျက်လုံးများ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ တစ်ခါမျှ မမြင်တွေ့ဖူးခဲ့သော မဟာထန်၏ ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးမှာ သံချပ်ကာကို ဆင်မြန်းထားလျက်၊ လက်ထဲတွင် ရွှေဝါရောင် ဓားရှည် တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ အလွန်အမင်း စူးရှလှသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

"ကောင်း စစ်ရေး အကြံပေး အရာရှိကြီး... အရှင့်ရဲ့အမိန့်နဲ့ စစ်ရေး အကြံပေး အရာရှိကြီးကို လာခေါ်တာပါ၊ နှစ်အတော်ကြာ ကွဲကွာနေခဲ့ပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့ ခင်ဗျားကို ငါတို့ ရှာတွေ့သွားခဲ့ပြီပဲ"

ရွှယ်ချန်ကျွင်းက အပေါ်စီးမှနေ၍ ငုံ့ကြည့်ရင်း အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်တော့သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်ခန့်က ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် ရာထူးအဆင့်အတန်း နိမ့်ကျနေသေးသည့် အချိန်တုန်းက ကောင်းရှန်း ကို ရှာဖွေရန် လူလွှတ်ခဲ့ဖူးသည်၊ သို့သော် နှမြောစရာ ကောင်းသည်မှာ ကံကြမ္မာ မပါခဲ့သဖြင့် တွေ့ဆုံခွင့် မရခဲ့ဘဲ၊ ကောင်းရှန်းကို အရှေ့မြောက်ဘက် ယိုကျိုးသို့ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခွင့် ပြုလိုက်မိပြီး အန်းလုရှန်း၏ လက်အောက်ရှိ စစ်ရေး အကြံပေး အရာရှိ တစ်ဦး ဖြစ်လာစေခဲ့သည်။

အချိန်တွေ ပြောင်းလဲ သွားခဲ့ပြီ။ ယခုအခါ အခြေအနေများ အားလုံး အတည်ပြု ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ဝမ်ချောင်သည် နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ရှာတွေ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

"မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က စစ်တုရင် တစ်ကွက် ပိုသာသွားတာပါ၊ ကောင်းရှန်းအနေနဲ့ ဘာမှ ပြောစရာ မရှိတော့ပါဘူး၊ သတ်ချင် သတ်၊ ဖြတ်ချင် ဖြတ် သဘောအတိုင်း ပါပဲ"

ကောင်းရှန်းက ရှည်လျားလှသော သက်ပြင်းကြီး တစ်ခုကို ချလိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ စကားဆက် မပြောတော့ပါချေ။

ရွှယ်ချန်ကျွင်းမှာ ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အသာအယာ ပြုံးလိုက်ရုံသာ ပြုံးလိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာပင် ကောင်းရှန်းကို ဖမ်းဆီး ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။

စစ်မြင်းများ၏ မြည်ဟီးသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး အဆုံးအစမရှိ များပြားလှသော မဟာထန်၏ စစ်တပ်ကြီးမှာ ထွက်ခွာသွားရာမှ ပြန်လည်လှည့်လာပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံတဟုန်ထိုး ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်လာကြသည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်၏ရလဒ်မှာမူ ယခင်အကြိမ်များနှင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးလောက် ကွာခြားလှပေသည်။

"ကျွန်တော် အရှုံးပေးပါတယ်၊ ကျွန်တော် အရှုံးပေးပါတယ်"

အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာ ရရှိထားကြပြီး ထွက်ပြေးရန် အချိန်မရလိုက်သော နိုင်ငံအသီးသီး မှ စစ်သည် အများအပြားမှာ အလွန်အမင်း အထိတ်တလန့် ဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက် ခွေကျသွားကြပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို အထက်သို့ မြှောက်ကာ အရှုံးပေးလိုက်ကြတော့သည်။

အခြားသော သဘာဝအရ အလွန်အမင်း ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသော နိုင်ငံအသီးသီးမှ စစ်သည်အချို့မှာမူ ကျောပေးကာ အသေအလဲ ရုန်းကန်ခုခံရန် ကြိုးစားနေကြဆဲပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် အလင်းတန်း တစ်ချက်လက်သွားခဲ့ပြီး မဟာထန်မှ သံချပ်ကာမြင်းတပ် ရာနှင့်ချီမှာ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာကြကာ ဤခုခံနေကြသော နိုင်ငံအသီးသီးမှ စစ်သည်များကို ချက်ချင်းပင် မြင်းပေါ်မှနေ၍ ခုတ်ပိုင်း ချေမှုန်းပစ်လိုက်ကြတော့သည်။

ဖွဲ့စည်းပုံလည်း မရှိ၊ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်လည်း မရှိတော့ဘဲ သူတို့၏ဧကရာဇ်များပင်လျှင် ကိုယ်တိုင် လွတ်မြောက်ရန်အတွက် ထွက်ပြေးသွားကြပြီဖြစ်ရာ၊ ဤအရာကို စစ်ပွဲတစ်ခုဟုပင် ခေါ်ဆို၍ မရနိုင်တော့ဘဲ တစ်ဖက်သတ် သတ်ဖြတ်ခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်တော့သည်။

ငါတို့ မျိုးနွယ်မဟုတ်ရင် သူတို့ရဲ့ စိတ်ထားတွေက သေချာပေါက် ကွဲပြားနေမှာပဲ။

မဟာထန်ကို ကျူးကျော် စော်ကားတဲ့သူမှန်သမျှ ဘယ်လောက်ပဲ ဝေးဝေး သေချာပေါက် သတ်ဖြတ်ပစ်ရမယ်။

မဟာထန်ကို ဖြုတ်ချရန် ကြိုးပမ်းနေကြပြီး အလယ်ပိုင်းဒေသ ကုန်းမြေကြီးရှိ ပြည်သူ သန်းဆယ်နှင့်ချီကို ကျွန်ပြုရန် ကြိုးပမ်းနေကြသော ဤနိုင်ငံအသီးသီး မှ စစ်သည်များကို ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါတွင်မူ၊ လူတိုင်းအနေဖြင့် အနည်းငယ်မျှ သနား ညှာတာခြင်း လုံးဝမရှိခဲ့ကြပါချေ။

"ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း"

မဟာထန်၏ဧရာမ သံမဏိ စစ်သည်စစ်ကြောင်းကြီး ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် နိုင်ငံအသီးသီးမှ စစ်သည်များမှာ သစ်တုံးများအလား တစ်ဦးပြီး တစ်ဦး အဆက်မပြတ် လဲကျသေဆုံးသွားကြတော့သည်။ ကောင်းကင်မှနေ၍ အပေါ်စီးမှ ငုံ့ကြည့်လိုက်မည်ဆိုပါက မဟာထန်၏ တဟုန်ထိုး တိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးနိုင်စွမ်း ရှိသည့် မည်သည့် အရာမျှ လုံးဝရှိမနေတော့ပါချေ။

"သခင်ကြီး... နောက်ပိုင်း ဘယ်လို ဆက်လုပ်မလဲ?"

လက်ရှိ အခြေအနေများ အားလုံး အတည်ပြု ပြီးစီးသွားပြီ ဖြစ်ပြီး နိုင်ငံအသီးသီးမှ စစ်သည်များမှာ သေသူသေ၊ ပြေးသူပြေး ဖြစ်နေကြပြီဖြစ်ရာ၊ မဟာထန်မှ ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးမှာ ရုတ်တရက် စစ်မြင်းကို ဇက်ကြိုးဆွဲကာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး၊ အနောက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ မင်းဆရာဝမ်ကျုံးစစ်ကို မေးမြန်းလိုက်တော့သည်။

"ဧရာမ ပေါက်ကွဲမှုကြီး ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အပူ စွမ်းအင်တွေက မကြာခင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့မယ်။ စစ်သည်တွေနဲ့ လက်မှုပညာရှင အဖွဲ့တွေက အချိန်အကြာကြီး တောင့်ခံထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်"

ဧရာမ ပေါက်ကွဲမှုကြီးကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အလွန်အမင်း မြင့်မားလှသည့် အပူချိန်များက နှင်းမုန်တိုင်းကြီးကို ယာယီ ကာကွယ် တားဆီးပေးထားသည်။ မြို့တွင်းရှိ သံမဏိ အဆောက်အအုံများပင်လျှင် အပြင်ဘက်သို့ အပူစွမ်းအင်များကို အဆက်မပြတ် ထုတ်လွှတ်ပေးနေကြရာ၊ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တစ်ခုလုံး အေးခဲနေပြီး ဧရာမ နှင်းမုန်တိုင်းကြီးအတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ကျရောက်နေသော မဟာထန်၏ စစ်တပ်ကြီး အတွက်မူ၊ ဤနေရာမှာ လုံးဝပြည့်စုံ ကောင်းမွန်လှသော အကာတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီး လူတိုင်းကို အအေးဒဏ်မှနေ၍ ကယ်တင်ပေးနိုင်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဧရာမ ပေါက်ကွဲမှုကြီး၏ အပူရှိန်များမှာ အဆက်မပြတ် လျော့ကျပျောက်ကွယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အပူရှိန်များအားလုံး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အခါတွင် လူတိုင်းအနေဖြင့် အလွန်အမင်း အေးစက်လှသော အခြေအနေမျိုးအတွင်းသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံကျရောက်သွားဦးမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

ဤပြဿနာ ကို အောင်မြင်စွာ မဖြေရှင်းနိုင်ပါက နောက်ဆုံး အောင်ပွဲကို ရယူနိုင်ခဲ့သည် ဆိုလျှင်တောင်မှ ကြီးကြီးမားမား အဓိပ္ပာယ် လုံးဝရှိတော့မည် မဟုတ်ပါချေ။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ဘက်က အားလုံးကို အဆင်သင့် စီစဉ်ထားပြီးသားပါ"

မင်းဆရာ ဝမ်ကျုံးစစ်က အေးဆေးတည်ငြိမ်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ဆိုလိုက်တော့သည်။

သူနှင့် ဝမ်ချောင်တို့သည် ဤအလွန်အမင်း အန္တရာယ် ကြီးမားလှသော စစ်ဆင်ရေး အစီအစဉ်ကြီးကို ကြိုတင်၍ အကြိမ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် တွက်ချက် စမ်းသပ်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်ကာ၊ အမျိုးမျိုးသော အခြေအနေများကိုလည်း အပြည့်အဝ ထည့်သွင်းစဉ်းစားထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

မြေအောက်ရှိ ဧရာမ မဟာစစ်အစီအရင်သုံးခု ပြိုကွဲ ပျက်စီးသွားပြီးနောက် အရန်အစီအစဉ် လုံးဝမရှိခဲ့ဘူးဆိုပါက၊ သူနှင့်ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် ဤကဲ့သို့ လုံးဝလုပ်ဆောင်ခဲ့မည် မဟုတ်ပါချေ။

"ဧရာမ ပေါက်ကွဲမှုကြီးရဲ့ အပူရှိန်တွေက ခဏလောက်တော့ တောင့်ခံထားနိုင်ဦးမှာပါ၊ ဒါ့အပြင် ပါဟရမ် ဗိုလ်ချုပ်ကြီးဘက်ကလည်း နိုင်ငံအသီးသီးရဲ့ စစ်တပ်ကြီး အအေးဒဏ် ကာကွယ်ဖို့အတွက် အသုံးပြုခဲ့တဲ့ မှော်လက်နက်တွေကို လိုက်လံ စုဆောင်းနေပါပြီ၊ အဲဒီပစ္စည်းတွေသာ ရလာပြီ ဆိုရင်၊ ငါတို့အနေနဲ့ ဒီနှင်းမုန်တိုင်းကြီးကို ရှောင်ရှားဖို့ ယိုကျိုးအထိ သွားရောက်နိုင်ဖို့ လုံလောက်မှာပါ"

ဝမ်ကျုံးစစ်၏ နောက်ဆုံး စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မေးမြန်းနေသော ထိုမဟာထန်ဗိုလ်ချုပ်၏မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားခဲ့ပြီး ချက်ချင်းပင် အလွန်အမင်း အံ့ဩ ဝမ်းသာသွားသော မျက်နှာအမူအရာ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

မှန်ပေသည်။ နိုင်ငံအသီးသီးက ယိုကျိုးတွင် အအေးဒဏ်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် တည်ဆောက်ထားသော ထိုဧရာမ မှော်စစ်အစီအရင်ကြီးမှာ သဘာဝ အကာကြီး တစ်ခု မဟုတ်ပါလား။

သံမဏိခံတပ်နှင့် ယိုကျိုးတို့၏အကြားရှိ အကွာအဝေးမှာ လုံးဝမဝေးကွာပါချေ။ စစ်တပ်အနေဖြင့် ထိုနေရာသို့ အောင်မြင်စွာ သွားရောက်နိုင်မည်မှာ သေချာလှပေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်၌ ဤမဟာထန် ဗိုလ်ချုပ်မှာ ချက်ချင်း နားလည် သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီး ရင်ထဲ၌ အလွန်အမင်း ချီးကျူး လေးစားသွားတော့သည်။

နိုင်ငံအသီးသီးကို မိမိ၏ထောင်ချောက်အတွင်းသို့ ဆွဲသွင်းခဲ့ပြီး မြို့ရိုးကို ဖောက်ခွဲ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည့်အချိန်ကတည်းက၊ ဝမ်ချောင်သည် အန်းလုရှန်း၏ အခြေစိုက် စခန်းဖြစ်သော ယိုကျိုး၏အကြောင်းကို ကြိုတင် တွေးတောထားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး၊ ထိုနေရာကို အသုံးပြုကာ စစ်တပ်ကို နောက်ပိုင်း ဆင်းသက်လာမည့် နှင်းမုန်တိုင်းကြီးမှ ကာကွယ်ရှောင်တိမ်းရန် ပြင်ဆင်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သံသယ ဖြစ်စရာ လုံးဝမလိုတော့ပါချေ။

ဝမ်ကျုံးစစ်မှာ မိမိ၏ လက်အောက်ငယ်သား အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ကို ကြည့်ရင်း အသာအယာ ပြုံးလိုက်ရုံသာ ပြုံးလိုက်တော့သည်။

ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးအနေဖြင့် အဓိက တဲအတွင်း၌ မဟာဗျူဟာများကို ရေးဆွဲကာ၊ မိုင်တစ်ထောင် အကွာအဝေးရှိ စစ်ပွဲကို အောင်မြင်အောင် ကွပ်ကဲနိုင်စွမ်း ရှိရပေမည်၊ ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် ယခင်မှ ယနေ့အထိ လုံးဝပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်သော ပထမဆုံး စစ်နတ်ဘုရားတစ်ဦး ဖြစ်နေသည် ဆိုမှတော့ ဤအပိုင်းများကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထည့်သွင်း စဉ်းစားမထားဘဲ နေမည်နည်း။

စစ်တပ်ကြီး အနောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ခြင်းမှာ သံမဏိခံတပ်၏ တောင်ဘက် မြို့တံခါး အနီးအထိသာ အများဆုံး ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် စစ်တပ်ကြီးကို အမှန်တကယ် ထွက်ပြေးရန် လုံးဝခွင့်ပြုထားခဲ့ခြင်း မရှိပါချေ။

"ဝမ်ချောင်... ဒါက မင်း ပြောခဲ့တဲ့ 'စစ်မြင်းကို လှည့်ပြီး နောက်ပြန် တိုက်ခိုက်ခြင်း' ဆိုတဲ့ စစ်ဗျူဟာပဲ မဟုတ်လား?"

ဝမ်ကျုံးစစ်မှာ မထွက်ခွာမီက ဝမ်ချောင်ပြောဆိုခဲ့သော ထိုစစ်ဗျူဟာကို ပြန်လည် အမှတ်ရသွားခဲ့ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ဝမ်ချောင်နှင့် ပတ်သက်၍ သူ၏ ရင်ထဲ၌ အနည်းငယ်မျှ မနာလိုဝန်တိုမှု လုံးဝမရှိခဲ့ပါချေ။ လူကြီး တစ်ဦးက လူငယ် တစ်ဦးကို ကြည့်ပြီး ဝမ်းသာ ပျော်ရွှင်နေရုံ သက်သက်သာ ရှိပေသည်။ ဝမ်ချောင်ကဲ့သို့သော နိုင်ငံတော်၏ အရေးပါဆုံးသော အမတ်ကြီး ရှိနေသရွေ့ အန္တရာယ် မည်မျှပင် ကြီးမားနေပါစေ မဟာထန်အနေဖြင့် စိုးရိမ်ပူပန်နေရန် လုံးဝမလိုအပ်တော့ပါချေ။

******