အခန်း ၁၅၃၈

အခန်း ၁၅၃၈ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားသော လီကျစ်ရှင်း

၂၀၀၆ ခုနှစ်၏ နွေဦးပွဲတော်သို့ မကြာမီ ရောက်ရှိတော့မည်ဖြစ်ရာ၊ ဖုန်းယွီတို့ မိသားစုသည် နှစ်သစ်ကူးရန်အတွက် ပင်းချန်ရှိ ဇာတိအိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြလေသည်။

သူတို့ စီးနင်းလာခဲ့သည်မှာ Tai Hua Holding ၏ လေယာဉ်ဖြစ်ပြီး၊ ဖုန်းယွီ၏ ထိုကိုယ်ပိုင်လေယာဉ်မှာ တပ်ဆင်၍ မပြီးသေးပေ။ ဖုန်းယွီ၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်တရာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေမိပြီး၊ အစတုန်းက အမြန်ဆုံး ပြီးစီးနိုင်မည်ဟု ပြောထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ ယခုဆိုလျှင် အချိန်မည်မျှပင် ကြာမြင့်နေပြီနည်း။

ကံကောင်း၍သာ အစ်ကိုကျီထံမှ လေယာဉ် အစီးရေ အနည်းငယ် ပို၍ဝယ်ယူလာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ သို့မဟုတ်ပါက အိမ်ပြန်ရန်ပင် သိပ်ပြီး အဆင်ပြေမည် မဟုတ်ပေ။

"ကျစ်ရှင်း ညီလေးနဲ့ ညီမလေးကို သေချာ ဂရုစိုက်ပြီး ကစားပေးနော်၊ နင် မရဘူးလို့ ပြောခွင့် မရှိဘူး” ဖုန်းတန်ယင်းက သားဖြစ်သူအား တည်ကြက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

လီကျစ်ရှင်းသည် နှုတ်ခမ်းကို စူထားပြီး၊ တစ်မျက်နှာလုံးတွင် မလိုလားသည့် အမူအရာများ ပေါ်လွင်နေလေသည်။ သူက အလယ်တန်းပင် ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ၊ သူငယ်တန်းပင် မတက်ရသေးသော ညီလေးနှင့် ညီမလေး နှစ်ယောက်နှင့်အတူတူ ကစား၍ ရနိုင်မည်လား။

သို့သော် အိမ်ရှိ လူများအားလုံးမှာ ဤအချိန်တွင် ဖက်ထုပ် ထုပ်နေကြပြီး၊ သူမှလွဲ၍ ဖုန်းအဘိုးကြီးသာလျှင် အားလပ်နေလေသည်။ သို့သော် အဘိုးက ခုနက နွေဦးပွဲတော် ရုပ်မြင်သံကြားအစီအစဉ်ကို ခဏမျှ ကြည့်ပြီးနောက် ခဏသွားအိပ်ဦးမည်ဟု ပြောသွားခဲ့ကာ၊ ညဆယ့်နှစ်နာရီခန့် ရောက်သည့်အခါ နှစ်သစ်ကို ကြိုဆိုရန်အတွက် ပြန်ထလာရဦးမည် ဖြစ်လေသည်။

အပြင်ဘက်တွင် နှင်းများ ကျဆင်းနေပြီး အလွန်ချမ်းအေးသောကြောင့် အပြင်သို့ ထွက်ခွင့်မပြုပေ။ အိမ်ထဲတွင် နေရာအလွန် ကျယ်ဝန်းသည် ဆိုသော်ငြားလည်း ပြေးလွှားခွင့် မပြုရာ၊ ဤသည်မှာ ဘာကို ကစားစရာ ရှိမည်နည်း။

"ကိုကို ကျစ်ရှင်း မင်း ငါ့ကို ပုံပြင်လေးတစ်ပုဒ် ပြောပြလို့ ရမလား” ဖုန်းလိကျွင်းက လီကျစ်ရှင်း၏ အင်္ကျီစွန်းကို ဆွဲထားပြီး၊ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများဖြင့် လီကျစ်ရှင်းအား မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်ကာ အသည်းယားစရာကောင်းအောင် ပြုမူနေလေသည်။

ဖုန်းလိကျားကလည်း ဝမ်းကွဲအစ်ကိုဖြစ်သူကို ကြည့်နေပြီး၊ ဝမ်းကွဲအစ်ကို၏ အင်္ကျီစွန်းကို ထိုနည်းတူစွာပင် ဆုပ်ကိုင်ထားလေသည်။

ဟုတ်ပြီ၊ ဦးလေးကို သွားရှာရမည်။ ဦးလေးက ဖက်ထုပ် မထုပ်တတ်ဘူး မဟုတ်ပါလော။

လီကျစ်ရှင်းသည် မုန့်စိမ်းများကို ပြားအောင် ဖိပေးနေသော (ဖက်ထုပ်ပြားများ လှိမ့်ရန် လွယ်ကူစေရန်အတွက်၊ အသားလုံးအရွယ်အစားရှိ မုန့်စိမ်းများကို ပြားအောင် ဖိပေးနေသော) ဦးလေးဖြစ်သူကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူက 'ဒီအလုပ်ကို ငါလည်း လုပ်တတ်တယ်၊ ငါတို့ နေရာချင်း လဲကြမလား' ဟု အလွန် ပြောချင်နေမိလေသည်။

"လိကျွင်း၊ လိကျား မင်းတို့ကို ကိုကိုက ကားစီးဖို့ ခေါ်သွားပေးမယ်လေ မကောင်းဘူးလား” လီကျစ်ရှင်းက သိုလှောင်ခန်းထဲတွင် သူ ထားရှိခဲ့သော ကစားစရာ ကားလေးကို သတိရသွားလေသည်။

သူ မူလတန်း တက်နေစဉ် အချိန်တုန်းကဆိုလျှင်၊ မိဘများက သူ့အား ကားမောင်းကစားခွင့် ပြုထားသေးသော်လည်း၊ နောက်ပိုင်းတွင် သူက ချုံပုတ်များထဲသို့ ကားမောင်းဝင်သွားခဲ့ဖူးသောကြောင့်၊ သူ့အား လုံးဝ ထပ်မံ၍ ကစားခွင့် မပြုတော့ပေ။

သေချာသည်မှာ ဤအရာက သူ၏ပထမဆုံးသော ကစားစရာ ကားမဟုတ်တော့ဘဲ၊ မည်သည့် မျိုးဆက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဆိုသည်ကိုပင် မသိရတော့ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ပင်းချန် စက်ယန္တရား ထုတ်လုပ်ရေး အုပ်စုဘက်မှ ဘက်ထရီသုံး ကစားစရာကား အသစ်များကို ထုတ်လုပ်လိုက်တိုင်း၊ အမြဲတမ်း သူ့ထံသို့ တစ်စီး လာပို့ပေးလေ့ရှိပြီး၊ သူ့အား စမ်းသပ်ကစားခိုင်းကာ၊ အကြံဉာဏ်များ ပေးစေပြီး သူတို့အား ပြုပြင်မွမ်းမံနိုင်ရန်ဟု ဆိုကြလေသည်။

ကလေးငယ် နှစ်ယောက်မှာ လီကျစ်ရှင်း၏ ချော့မော့မှုကြောင့်၊ ဧည့်ခန်းထဲတွင် ကားမောင်းကာ လှည့်ပတ်နေကြပြီး၊ အော်ဟစ်ဆူညံနေကြကာ၊ အလွန်တရာ ပျော်ရွှင်နေကြလေသည်။

လီကျစ်ရှင်းမှာမူ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ဆိုဖာခုံနောက်မှီကို မှီထားပြီး၊ အဆက်မပြတ် ခေါင်းယမ်းလျက် သက်ပြင်းချနေလေသည်။

ကလေးတွေဆိုတာ တကယ်ကို ဒုက္ခများလွန်းလှပါတယ်။

သို့သော် သူ အသက် ငါးနှစ် ခြောက်နှစ် အရွယ်တုန်းကဆိုလျှင်၊ သူသည်သာ တစ်မိသားစုလုံးကို ခေါင်းအကိုက်ရဆုံး ဖြစ်စေခဲ့သူ ဆိုသည်ကိုမူ သူက မသိရှိခဲ့ပေ။

ဖုန်းယွီ၏ အလုပ်မှာ အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြီးစီးသွားခဲ့လေသည်။ သူက ဖက်ထုပ်ကိုလည်း မထုပ်တတ်ရာ၊ သူထုပ်ထားသော ဖက်ထုပ်များမှာ ပြုတ်လိုက်တိုင်း အမြဲတမ်း ပေါက်ပြဲသွားတတ်ပြီး၊ သို့မဟုတ်ပါကလည်း အထဲတွင် အစာအနှစ်များ အလွန်နည်းပါးနေတတ်လေသည်။

အရှေ့မြောက်ပိုင်းသားတစ်ယောက် ဖြစ်နေသောကြောင့်၊ သူ၏စိတ်ဖိစီးမှုမှာ အလွန်ကြီးမားလှပေသည်။ တက္ကသိုလ် တက်နေစဉ်တုန်းကဆိုလျှင်၊ အခန်းဖော်များ၏ လှောင်ပြောင်ခြင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ခံခဲ့ရလေသည်။

လက်ဆေးပြီးနောက် ဖုန်းယွီမှာ ဧည့်ခန်းထဲတွင် ကလေးထိန်းရန် တာဝန်ပေးခံလိုက်ရပြီး၊ သူတို့ အားလုံးကလည်း ထိုကလေးငယ် နှစ်ယောက်အား လီကျစ်ရှင်းက ကြည့်ရှုနေရသည်ကို စိတ်မချကြပေ။

ဦးလေးဖြစ်သူ လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ၊ လီကျစ်ရှင်း၏ မျက်လုံးနှစ်ဖက်မှ လွတ်မြောက်သွားပြီဆိုသော အမူအရာများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး "ဦးလေး၊ ကျွန်တော် အိမ်သာသွားချင်တယ်၊ ညီလေးနဲ့ ညီမလေးကို ဦးလေး လာကြည့်ပေးထားလိုက်”

စကားပြောပြီးသည်နှင့် ဖုန်းယွီက သဘောတူမည်ကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ သူက အိမ်သာဆီသို့ ပြေးသွားတော့လေသည်။

ဖုန်းယွီမှာ မျက်လုံးပြူးသွားခဲ့ပြီး သောက်ကလေး… မင်းရဲ့ညီလေးနှင့် ညီမလေးက ဘယ်လောက်တောင် ချစ်စရာကောင်းလိုက်သလဲ။ ဒါကိုပင် ဒီလောက် ကြည့်မရ ဖြစ်နေရသလော ဟု တွေးလိုက်မိလေသည်။

"ဖေဖေ" ကလေးငယ် နှစ်ယောက်က ဖုန်းယွီကို မြင်သောအခါ၊ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ခေါ်လိုက်ကြလေသည်။

ဖုန်းယွီက အနီးသို့သွားကာ ကားကို ဆွဲထားလိုက်ပြီး၊ သော့ကို တစ်ချက်လှည့်ကာ ပါဝါကို ပိတ်ပစ်လိုက်ပြီးနောက်၊ ကလေးငယ် နှစ်ယောက်စလုံးကို ပွေ့ချီ၍ အပြင်သို့ ထုတ်လာခဲ့လေသည်။

"ရပြီ၊ ခဏလောက် ကစားရင် ရပါပြီ။ မင်းတို့နှစ်ယောက် ထပ်ပြီး ခဏသွားအိပ်ဦးမလား၊ အိပ်ရာကနိုးလာရင် ကွက်တိ ဖက်ထုပ် စားလို့ရပြီလေ” ဖုန်းယွီက ရယ်မောလျက် မေးလိုက်သည်။

"ဖေဖေ၊ ငါ ဖက်ထုပ် မစားချင်ဘူး၊ ခေါက်ဆွဲ စားလို့ ရမလား” ဖုန်းလိကျွင်းက ရှုံ့မဲ့နေသော မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

ဖုန်းယွီက သားဖြစ်သူ၏နှာခေါင်းကို လက်ဖြင့် ပုတ်လိုက်ပြီး "မင်း ဒီကလေး၊ ကံကောင်းနေတာကိုတောင် ကံကောင်းမှန်း မသိဘူး။ ဖေဖေ မင်းတို့လောက် အရွယ်တုန်းကဆိုရင်၊ ဖက်ထုပ်စားချင်ရင် နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ရက်တွေ ရောက်မှပဲ စားလို့ရတာကွ”

ဖုန်းယွီသည်လည်း အနည်းငယ် ပြောစရာစကားမဲ့သွားလေသည်။ ယခုလက်ရှိ လူနေမှုဘဝ အခြေအနေမှာ သူ ငယ်ငယ်တုန်းက အခြေအနေနှင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားနေလေပြီ။ သူ ထိုအချိန်တုန်းကဆိုလျှင် အသားစားရသည်ကို အလွန်နှစ်သက်ခဲ့သော်လည်း၊ ဤကလေး နှစ်ယောက်မှာမူ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် သက်သတ်လွတ် စားရသည်ကို နှစ်သက်နေကြလေသည်။

နှစ်သစ်ကူးချိန်မှာ ဖက်ထုပ် မစားချင်ဘဲ၊ ခေါက်ဆွဲကိုမှ မဖြစ်မနေ စားချင်နေကြသည်လား။

"ဖေဖေ သမီးလည်း ခေါက်ဆွဲစားချင်တယ်” ဖုန်းလိကျားက လက်ချောင်းလေးကို ကိုက်ထားရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

ဖုန်းယွီက သမီးဖြစ်သူ၏ လက်ချောင်းကို ပါးစပ်ထဲမှ အလျင်အမြန် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး "မင်း လက်ချောင်းတွေကို စုပ်မနေနဲ့၊ ဗိုက်နာလိမ့်မယ်”

ဟူး... ကလေးတွေဆိုတာ ဒီလိုပါပဲ။ တစ်ယောက်က ဘာလုပ်ချင်တယ်ဆိုရင်၊ နောက်တစ်ယောက်ကလည်း ဘာလုပ်ချင်တယ်ဆိုပြီး ဖြစ်လာတော့တာပဲ။ ခေါက်ဆွဲ တစ်ပွဲလေးကိုတောင်၊ သူတို့တွေက လုနေကြသေးသည်။

"ဒါဆိုရင် မင်းတို့တွေ အရင်သွားအိပ်ကြ၊ ဖေဖေက မင်းတို့အတွက် ခေါက်ဆွဲ သွားလုပ်ပေးမယ်”

ဖုန်းယွီက သားနှင့် သမီးအား ချော့သိပ်၍ အိပ်ပျော်သွားခါစ ရှိသေးချိန်မှာပင်၊ လီကျစ်ရှင်းက တံခါးဝမှနေ၍ ခေါင်းတစ်လုံး ပြူထွက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ဖုန်းယွီသည် နံရံကပ် မီးသီးကို အလင်းရောင် မှိန်လိုက်ပြီး၊ အပြင်သို့ထွက်ကာ အခန်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်လေသည်။

သူက လက်လှမ်း၍ လီကျစ်ရှင်း၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး "မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ခေါင်းပြူလိုက် ပြန်သွင်းလိုက် လုပ်နေရတာလဲ”

ဖုန်းယွီသည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်းကို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ သူ၏လက်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ကာ "ဒီညကြီးအချိန်မတော်ကို၊ မင်းက ဆံပင်ဂျယ်လ် သုံးထားသေးတာလား။ မြန်မြန်လုပ်၊ သွားဆေးပစ်လိုက်”

သို့သော် ဖုန်းယွီက ကလေးတွေ ကြီးလာသောအခါ၊ စတင်၍ အလှအပ ပြင်ဆင်ရသည်ကို နှစ်သက်လာတတ်ကြပြီဟု ထင်မြင်မိလေသည်။ သူ ဤလောက် အရွယ်တုန်းကဆိုလျှင်၊ ဤသို့သော အခြေအနေမျိုး မရှိခဲ့ဘဲ၊ လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေးစခန်းတွင် ဤသို့ ပြင်ဆင်မည့်သူလည်း မရှိခဲ့ပေ၊ မင်္ဂလာဆောင်သည့် အချိန်မျိုးမှလွဲ၍ ဖြစ်လေသည်။

လီကျစ်ရှင်းက မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် ဦးလေးဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ၊ 'ငါ ဒီလောက်တောင် ကြီးနေပြီကို၊ ငါ့ခေါင်းကို မပွတ်သပ်ဘဲ နေလို့ မရဘူးလား။ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ ဆံပင်တွေ၊ ခုနလေးတင်မှ ဆံပင်ဂျယ်လ်ရည်သုံးပြီး ပုံသွင်းထားတာလေ' ဟု တွေးလိုက်မိလေသည်။

အချိန်အကြာကြီး ပြင်ထားခဲ့ရတာ.. အခုလာပြီး သူ အထာကျလားလို့ မေးချင်ရုံလေးပါပဲ၊ အခုတော့ မမေးရသေးဘူးလေ။

လီကျစ်ရှင်း ခေါင်းလျှော်ပြီး ပြန်ထွက်လာသောအခါ၊ ဖုန်းယွီက သူ့အား ဆွဲယူထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီး၊ ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဦးလေးကို ပြောစမ်းပါဦး၊ မကြာသေးခင်ကစပြီး ဘာဖြစ်လို့ အလှအပ ပြင်ဆင်တာကို သဘောကျလာရတာလဲ”

"မရှိပါဘူး”

"မရှိဘူးလား။ မင်းက တမင်သက်သက် တစ်ယောက်ယောက်ကို ပြဖို့ ပြင်ဆင်ချင်နေတာလို့ ငါထင်တယ်။ ငါ ခန့်မှန်းကြည့်ရရင်၊ မင်း သဘောကျနေတဲ့ အမျိုးသမီး အတန်းဖော်များလား” ဖုန်းယွီက အဆင့်ဆင့် သွေးဆောင်၍ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"မ... မရှိပါဘူးဆို” လီကျစ်ရှင်း၏ အကြည့်များမှာ ရှောင်လွှဲနေပြီး၊ ဦးလေးဖြစ်သူကို မျက်လုံးချင်း မဆုံရဲပေ။

မရှိဘူးတဲ့လား။

ဖုန်းယွီက မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ပြီး ဒီလောက် သိသာနေတာကို ငါ့ကို လှည့်စားချင်နေသေးတာလား။ မင်းရဲ့ ဦးလေးဖြစ်တဲ့ ငါ့ကိုလာပြီး လှည့်ကွက်တွေ သုံးဖို့က မင်း အများကြီး လိုပါသေးတယ်ကွ ဟု တွေးလိုက်မိလေသည်။

ဖုန်းယွီက ဖြူဖွေးနေသော သွားများပေါ်လာသည်အထိ ပြုံးပြလိုက်ပြီး "ကျစ်ရှင်းရေ၊ ဒီတစ်ခေါက် စာသင်နှစ်ဝက်ဆုံး စာမေးပွဲမှာ အမှတ် ဘယ်လောက်ရလဲ”

လီကျစ်ရှင်းမှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပြောစရာစကားမဲ့နေသည့် အမူအရာ ဖြစ်သွားပြီး၊ လူကြီးတွေက စာမေးပွဲ အမှတ်စာရင်းကို မေးတာကလွဲရင်၊ တခြား ပြောစရာ အကြောင်းအရာများ မရှိတော့ဘူးလား။

"အကုန်လုံး ကိုးဆယ်မှတ် အထက်မှာချည်းပါပဲ”

"ဒီလောက်လေးပဲ ရတာလား၊ မင်းရဲ့ ဦးလေးဖြစ်တဲ့ ငါနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင်၊ အဝေးကြီး လိုနေသေးတယ်ကွ” ဖုန်းယွီက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

လီကျစ်ရှင်းက နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်ပြီး "အဘွားက ကျွန်တော့်ကို ပြောဖူးပါတယ်၊ ဦးလေးရဲ့ မူလတန်းနဲ့ အလယ်တန်း အမှတ်တွေက သိပ်ပြီးတော့တောင် မကောင်းခဲ့ပါဘူးလို့”

ဖုန်းယွီမှာ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားလေသည်။ ဒီကိစ္စကို အမေက ဘာဖြစ်လို့ သူ့ကို သွားပြောပြလိုက်ရတာလဲ။ တူဖြစ်သူရင်ထဲမှာ ရှိတဲ့ ငါ့ရဲ့တောက်ပပြီး ကြီးမြတ်ခမ်းနားတဲ့ ပုံရိပ်ကြီးက လုံးဝ ပြိုကျပျက်စီးသွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား။

သို့သော်လည်း ကိစ္စမရှိပေ၊။မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဖုန်းယွီကလည်း ဤအရာကို ဂရုမစိုက်ရာ၊ သူက ဆက်လက်၍ ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။ "ဒါဆိုရင် သူမက မင်းထက် အမှတ်ပိုကောင်းတယ် မဟုတ်လား”

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ သူ သင်္ချာမှာ ၈၉ မှတ်ပဲ ရတာကို”

စကားပြောပြီးသွားသောအခါ၊ လီကျစ်ရှင်းမှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားလေသည်။ သူက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ ဦးလေးဖြစ်သူ၏အပြုံးက ထိုမျှလောက်အထိ ရွံစရာကောင်းနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ဖုန်းယွီသည် ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို လှုပ်ယမ်းနေပြီး၊ တူဖြစ်သူကို အပေါ်စီးမှ ငုံ့ကြည့်ကာ "ကျစ်ရှင်းရေ၊ လိမ်ပြောတာက အကျင့်ကောင်း မဟုတ်ဘူးနော်”

"ငါ... ငါပြောတာက ခုံအချင်းချင်း ကပ်ထိုင်ရတဲ့သူကို ပြောတာ”

"အို… ခုံကပ်ထိုင်တဲ့သူပေါ့လေ။ ဟုတ်ပြီ၊ နှစ်သစ်ကူးနေ့တုန်းက ဦးလေးက မင်းအတွက် နောက်ဆုံးပေါ် Lenovo လက်တော့ပ် တစ်လုံး ယူလာပေးခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ မင်းက အဲ့ဒါကို သူမဆီ ယူသွားပြီး ဂိမ်းကစားခိုင်းလိုက်တာ မဟုတ်လား”

"မဟုတ်ပါဘူး၊ သူ ဂိမ်းမကစားတတ်ဘူး” ဤစကားကို ပြောပြီးသွားသောအခါ၊ လီကျစ်ရှင်းက သူ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ၍ စကားမှားသွားပြီ ဆိုသည်ကို သိရှိလိုက်လေသည်။

"ကြည့်စမ်း၊ ဝန်ခံလိုက်ပြီ မဟုတ်လား။ စိတ်ချပါ၊ ဦးလေးက အရမ်း ပွင့်လင်းတဲ့သူပါ၊ ဒီကိစ္စကို ဦးလေးက တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ လုံးဝ ပြောပြမှာ မဟုတ်ပါဘူး”

စကားပြောပြီးနောက်၊ ဖုန်းယွီသည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပြုံးရွှင်လျက်ဖြင့် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွားခဲ့ပြီး၊ လီကျစ်ရှင်းတစ်ယောက်တည်းကိုသာ ထိုနေရာတွင် ကြောင်တောင်တောင်လေး ထိုင်ကျန်ရစ်စေခဲ့ကာ၊ သူက ဘာဖြစ်လို့ ရိုက်စစ်စရာပင် မလိုဘဲ အလိုအလျောက် ဝန်ခံမိသွားရသနည်း ဆိုသည်ကိုပင် မသိရှိနိုင်အောင် ဖြစ်နေလေတော့သည်။

******