အခန်း (၁၀၂၅-၁၀၂၆)

အခန်း ၁၀၂၅ တစ်နှစ်တာ

စုမင်က ဘိုးဘေး လုံဟိုင်းကို အေးစက်ပြီး ကရုဏာကင်းမဲ့သော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဘိုးဘေး လုံဟိုင်းသည်လည်း စုမင်ထံသို့ မျက်လုံးများ လှည့်လာခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ခဏမျှ တစ်ယောက်မျက်လုံးကို တစ်ယောက် စိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြပြီးနောက် ဘိုးဘေးက အကြည့်လွှဲသွားရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ဆရာတော် ကျိလုံသည် ယခင်ကဲ့သို့ပင် တည်ငြိမ်နေပုံရသော်လည်း သူသည်လည်း စုမင်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ရှင်းလင်းစွာပင်၊ စုမင်က သူတို့ကို သက်တော်စောင့်များ အဖြစ် အဘယ်ကြောင့် လိုချင်ရသနည်း ဆိုသည့် အကြောင်းရင်းအား သူလည်း သိချင်နေခဲ့သည်။

မီးတောက်မိစ္ဆာ ဘိုးဘေး၏ အတွင်းစိတ်မှ စူးစမ်းချင်စိတ်မှာ အခြားသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် များစွာ နည်းပါးနေခဲ့သည်။ ဤသည်က သူ၏ ယခင် အကျင့်စရိုက်နှင့် ကွဲပြားနေသော်လည်း စုမင်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီးကတည်းက ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံများကြောင့် စုမင်အပေါ် သူ၏ သတိထားမှုက အရိုးထဲထိ စွဲနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ စုမင် ရှေ့တွင် ရှိနေချိန်၌ မီးတောက်မိစ္ဆာ ဘိုးဘေး၏ စိတ်ထဲတွင် ရိုးရှင်းသော အတွေးတစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။ ပြန်လည် မတိုက်ခိုက်ရန်၊ သူ့ကို မငြင်းဆန်ရန်၊ လောဘမကြီးရန်... သူ ရရှိသင့်သော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်တွင် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းမှု မရှိသရွေ့ပင် ဖြစ်သည်။

အခြား သုံးယောက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကျူးယိုချိုက်က တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။ စုမင် လက်ထဲတွင် အထွတ်အထိပ် ရတနာတစ်ခု ရှိနေလျှင်ပင် ဇနီးသည်ကို အသက်ပြန်ရှင်စေနိုင်မည့် အရာ မဟုတ်သရွေ့ သူက စိတ်ဝင်စားမည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် ဘဝမတရားခြင်း လှံရှည်ကိုပင် ပေးအပ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ဤလောကတွင် သူ့ကို သွေးဆောင်နိုင်မည့် အခြား အထွတ်အထိပ် ရတနာတစ်ခု ရှိလာရန် အကြောင်းမရှိတော့ပေ။

စုမင်က သူ့ဇာစ်မြစ်အကြောင်းအား သိထားသည်ကိုလည်း သူ နားလည်ထားသည်။ သူ့ကို သက်တော်စောင့်အဖြစ် တောင်းဆိုခြင်းမှာ ဒုတိယ အဆင့်သာ ဖြစ်သည်။ အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ ကျူးယိုချိုက်အား အသုံးပြု၍ အခြားသူများကို ထိန်းချုပ်ထားရန်ပင် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

စုမင်က ဘိုးဘေး လုံဟိုင်း၏ အကြည့်ကို ရှောင်ဖယ်လိုက်သည်။ ထို့အစား သူက အေးစက်သော ဟန်ဖြင့် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ရာ ရွှေရောင် အလင်းတစ်ချက် ချက်ချင်း လွင့်ထွက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းက သူ့ကို ဝန်းရံသွားသောအခါ ပဉ္စမမြောက် ကျောက်တုံး အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ထိုကျောက်တုံး ပေါ်လာသောအခါ သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စကြာဝဠာကြီးက ချက်ချင်းပင် လှိမ့်ဝင်သွားခဲ့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာ ပုံပျက်သွားပြီး လှိုင်းဂယက်များက အရပ်မျက်နှာ အနှံ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ လောကကြီးနှင့် မပတ်သက်သော အငွေ့အသက်တစ်ခုက ပဉ္စမမြောက် ကျောက်တုံးထံမှ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုအရာ ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဘိုးဘေး လုံဟိုင်း၏ သူငယ်အိမ်များက လျင်မြန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့သည်။

"ဒါက... ပဉ္စမမြောက် ကျောက်တုံးပဲ" သူက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"ပဉ္စမမြောက် ကျောက်တုံး..." ဆရာတော် ကျိလုံ၏ အမူအရာလည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူက ပဉ္စမမြောက် ကျောက်တုံးကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် တုံ့ဆိုင်းမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သော်လည်း မကြာမီ ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ သူ သိသည်က ဤအရာမှာ သူ သိမ်းထားနိုင်မည့် အရာ မဟုတ်ကြောင်းပင်။

အကယ်၍ သူက ထိုကျောက်တုံးကို လုယူနိုင်ခဲ့လျှင်ပင် နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ် အတွင်းမှ ယူဆောင်သွားနိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ အရေးအကြီးဆုံးမှာ ၎င်းအား လုယူရန် သူ့ထံတွင် ယုံကြည်ချက် မရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မီးတောက်မိစ္ဆာ ဘိုးဘေးက နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ပြီး နှလုံးသားထဲတွင် ပေါ်လာသော ဗီဇဆန်သည့် လောဘကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။ အကယ်၍ ဤအရာက အခြားသူ တစ်ဦးဦးထံတွင် ရှိနေမည်ဆိုပါက သူ့ခေါင်းထဲတွင် အတွေးတချို့ ရှိလာနိုင်သော်လည်း စုမင်နှင့် ပတ်သက်လာလျှင်မူ သူ့အတွင်းရှိ လောဘမီးတောက်မှာ ချက်ချင်း ငြိမ်းသတ်ခံလိုက်ရသည်။

ကျူးယိုချိုက်က အတည်ငြိမ်ဆုံး ဖြစ်သည်။ သူက ပဉ္စမမြောက် ကျောက်တုံးကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စုမင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သတိမထားမိနိုင်လောက်သော အပြုံးတစ်ခု သူ့နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

စုမင်က ပဉ္စမမြောက် ကျောက်တုံးကို ထုတ်ပြရဲပြီး သူ့ကို မြင်ခွင့်ပေးရဲသည့်အပြင် ဇနီးသည်အား အသက်ပြန်ရှင်စေမည့် မျှော်လင့်ချက် ပေးရန်ပင် ကတိပေးခဲ့သည် ဆိုပါက ယင်းသည် အဓိပ္ပာယ် တစ်ခုတည်းသာ ရှိနိုင်ကြောင်း သူ သိနေခဲ့သည်။ 'သူက အသူရာ ဖန်ဆင်းရှင် တစ်ယောက်ပဲ' ဤသည်ကို ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုက သခင်အား အသိအမှတ်ပြုခြင်းနှင့် ချိတ်ဆက်လိုက်သောအခါ အရာအားလုံးက သူ့စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်း ရှင်းလင်းသွားခဲ့သည်။

"ခင်ဗျားတို့ တားဆီးပေးရမှာက ပဉ္စမမြောက် ကျောက်တုံးကို လုယူဖို့ ဒီနေရာကို လာမယ့် လူတွေ အားလုံးကိုပဲ" စုမင်က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘိုးဘေး ဟောင်ကွေ့၊ ခင်ဗျားရဲ့ ဒီရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ် အသစ်က အရင် ခန္ဓာကိုယ်ထက် ပိုအားကောင်းတယ်။ ဒါက ခင်ဗျားအတွက် လုံလောက်ပြီလား"

"ဘိုးဘေး လုံဟိုင်း၊ ခင်ဗျားရဲ့ အရင် သစ္စာဆိုမှုက နှစ်တစ်ထောင်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် နှစ်တစ်သောင်းပဲ ဖြစ်ဖြစ် အရေးမကြီးဘူး။ ဒါကို ခင်ဗျား တစ်နှစ်တည်းနဲ့ ပြီးမြောက်နိုင်တယ်။ ဒါက ခင်ဗျားအတွက် လုံလောက်ပြီလား"

စုမင်က ဆရာတော် ကျိလုံထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် ငါ့အတွက်တော့ လုံလောက်ပုံမပေါ်ဘူး" ကျိလုံက ခပ်ဖွဖွ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက နတ်ဘုရား အဆင့်တက် ဝတ်ရည်ပဲ" စုမင်၏ အမူအရာက တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူ ထိုစကားကို ပြောလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် စကားလုံးများက ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ပဲ့တင်ထပ်မသွားခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ သူ၏ နတ်ဘုရား အာရုံက ဆရာတော် ကျိလုံ၏ စိတ်ထဲတွင်သာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရား အဆင့်တက် ဝတ်ရည် ဟူသော အမည်ကို ကြားလိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ကျိလုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ရင်သွားခဲ့သည်။ သူ ခေါင်းမော့ကာ စုမင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုက သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် သူက တည်ကြည်လေးနက်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

စုမင်က ကျူးယိုချိုက်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ပြီး စကားမပြောခဲ့ချေ။ သူတို့ နှစ်ဦး တစ်ယောက်မျက်လုံးကို တစ်ယောက် ခဏမျှ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် သူက အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ စကားလုံးများ မလိုအပ်ဘဲ နှစ်ဖက်စလုံးက တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပါဘဲ နားလည်နိုင်သော အချိန်အခါများ ရှိလေသည်။

စုမင် လှည့်ထွက်သွားသောအခါ သူသည် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားသော အလင်းတန်းရှည် တစ်တန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ လူအုပ်ကြီးကလည်း သူ့နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြပြီး အဝေးရှိ နဂါးငွေ့တန်းထဲသို့ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ဆယ်ရက် အကြာတွင် နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ် ဗဟိုချက်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာ၌ အတိတ်က ဖုန်မှုန့်မီးရှို့သူ ဘိုးဘေး ပေးခဲ့သော ကျောက်စိမ်းစာလိပ်ကို အခြေခံ၍ စုမင်သည် ပဉ္စမမြောက် ပင်လယ်အား ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။

ယင်းသည် နဂါးငွေ့တန်းထဲတွင် တည်ရှိနေသော ပင်လယ် တစ်စင်း ဖြစ်သည်။ လှိုင်းလုံးများက ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ဆူပွက်နေပြီး ထိုနေရာသို့ မရောက်မီကပင် နဂါးငွေ့တန်းထဲ၌ ရိုက်ခတ်နေသော လှိုင်းသံများကို လူတိုင်း ရှင်းလင်းစွာ ကြားနိုင်ကြသည်။

ထိုထူးဆန်းသော သမုဒ္ဒရာသည် အဆုံးအစ မရှိပေ။ ဤသည်က နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်မှလွဲ၍ အခြား မည်သည့် နေရာတွင်မဆို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် မယုံနိုင်လောက်အောင် ခက်ခဲသော အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သမုဒ္ဒရာ တစ်စင်း ရှိနေလျှင် သေချာပေါက် ကမ်းခြေတစ်ခု ရှိပေမည်။ သမုဒ္ဒရာ၏ အစွန်းတွင် မရေမတွက်နိုင်သော ပျက်စီးနေသည့် ဂြိုဟ်များ ရှိနေသည်။ ၎င်းတို့သည် တောက်ပသော ကမ်းခြေတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးထားသည့် ပျံသန်းနေသော ကျောက်တုံးများ အဖြစ်သို့ လျော့ကျသွားခဲ့ကြသည်။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က အနီးကပ် သေချာကြည့်ရှုမည် ဆိုပါက ထိုအရာကို သူတို့ မြင်တွေ့နိုင်မည်။ သမုဒ္ဒရာသည် အမှန်တကယ်တွင် ရေဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်း မဟုတ်ကြောင်းကိုပင်။ ထို့အစား သမုဒ္ဒရာကို စုစည်းနေသော အပြာရင့်ရောင် အမှုန့်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အမှုန်များက ထိုနေရာတစ်ဝိုက်တွင် အငွေ့အသက် တစ်ခုကဲ့သို့ လွင့်မျောနေပြီး အဝေးမှ ကြည့်လိုက်သောအခါ သမုဒ္ဒရာ တစ်စင်းကို ကြည့်နေရသည်ဟူသော အသိကို လူများအား ပေးစွမ်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ပေါက်ကွဲသံများက ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး ထာဝရ ကာလတိုင်အောင် ဆက်လက် ရှိနေမည် ဖြစ်သည်။

အဖွဲ့သည် ပဉ္စမမြောက် သမုဒ္ဒရာ၏ ကမ်းခြေပေါ်ရှိ ပျက်စီးနေသော ကျောက်တုံး တစ်တုံးထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားသောအခါ စုမင်က ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သမုဒ္ဒရာကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့ကို ဝန်းရံထားသော ပဉ္စမမြောက် ကျောက်တုံးထံမှ တောက်ပသော အလင်းတစ်စ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။

ထိုအလင်းက လျင်မြန်စွာပင် အလင်းတန်းရှည် တစ်တန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပဉ္စမမြောက် သမုဒ္ဒရာထဲသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။ ထိုအလင်းတန်းရှည် ပစ်ထွက်သွားရာ ထိုဧရိယာရှိ လှိုင်းများကို လှိမ့်ဝင်သွားစေပြီး ဝဲဂယက် တစ်ခုအတွင်း၌ ဥမင်လှိုင်ခေါင်း တစ်ခေါင်းအဖြစ် ဖန်တီးရန် နောက်သို့ လိပ်တက်သွားစေခဲ့သည်။ စုမင်ပင်လျှင် အဆုံးသတ်ကို မမြင်နိုင်ခဲ့ချေ။

ပေါက်ကွဲသံများက ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး နဂါးငွေ့တန်း တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေခဲ့သည်။

စုမင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ကျောက်စိမ်းစာလိပ်ပေါ်ရှိ ဖော်ပြချက်များအရ ပဉ္စမမြောက် ကျောက်တုံးသည် ပဉ္စမမြောက် သမုဒ္ဒရာတွင် ပေါ်လာသောအခါ သူ့အလိုလို ဥမင်လှိုင်ခေါင်း တစ်ခေါင်းကို ဖွင့်လှစ်ပေးမည်ဖြစ်ပြီး ယင်းသည် ပဉ္စမမြောက် မဟာလောကဆီသို့ သူတို့အား ခေါ်ဆောင်သွားမည့် လမ်းကြောင်း ဖြစ်လာပေမည်။

ဤလမ်းကြောင်း အပြည့်အဝ ပွင့်လာစေရန် ဥမင်လှိုင်ခေါင်း တစ်ခေါင်း လိုအပ်သော်လည်း မကြာမီတွင် ၎င်းက ပြန်လည် ပိတ်သွားမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ခဏတာမျှမူ လှိုင်ခေါင်းက လူများကို ဖြတ်သန်းသွားခွင့် ပြုမည် ဖြစ်သည်။

'တစ်နှစ်...'

စုမင်က ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ ဘဝမတရားခြင်း လှံရှည် ပေါ်လာခဲ့သည်။ လှံကို လက်ထဲတွင် ကိုင်လိုက်သည်နှင့် အောက်ရှိ ပျက်စီးနေသော ကျောက်တုံးကို ထိုးစိုက်လိုက်ပြီးနောက် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်ကာ မျက်လုံးများ မှိတ်ထားလိုက်သည်။

သူ မျက်လုံးများ မှိတ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ကျူးယိုချိုက်ကလည်း သူ့ဘေးတွင် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လိုက်သည်။ သူ့တာဝန်ကို သူ သိသည်။ သူက ပဉ္စမမြောက် ကျောက်တုံးကို ကာကွယ်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ စုမင်အား ကာကွယ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

မီးတောက်မိစ္ဆာ ဘိုးဘေးသည်လည်း သိပ်မဝေးသော ပျက်စီးနေသည့် ကျောက်တုံး တစ်တုံးကို ရှာတွေ့သွားပြီး မကြာမီ သေချာပေါက် ရောက်ရှိလာတော့မည့် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲများအား စောင့်ဆိုင်းရင်း ကျင့်ကြံရန် ထိုင်ချလိုက်သည်။

ဘိုးဘေး လုံဟိုင်းက ခဏမျှ မလှုပ်မယှက် နေပြီးနောက် ပို၍ ဝေးကွာသော ပျက်စီးနေသည့် ကျောက်တုံး တစ်တုံးကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ သူ ထိုင်ချလိုက်သည်နှင့် ခေါင်းမော့ကာ နဂါးငွေ့တန်းကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ မည်သည့်အရာအား တွေးတောနေသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။

ဆရာတော် ကျိလုံက မျက်လုံးများကို မှိတ်လျက် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသော်လည်း သူ့နှလုံးသားထဲတွင် လွန်ခဲ့သော ဆယ်ရက်က စုမင် ပြောခဲ့သော စကားတစ်ခွန်းက ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

'နတ်ဘုရား အဆင့်တက် ဝတ်ရည်... ဒီအပေါ်မှာ သံသယဖြစ်စရာ မရှိဘူး။ အဲဒါက သေချာပေါက် နတ်ဘုရား အဆင့်တက် ဝတ်ရည်ပဲ။ မျိုးသုဉ်းပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဒဏ္ဍာရီတွေထဲမှာ ပြောစမှတ်တွင်တဲ့ ဒီအရာ တစ်ခုတည်းကပဲ ဒီလောက် ထူထပ်တဲ့ ရနံ့ကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်တာ။ အဲဒီအရာ တစ်ခုတည်းကပဲ ရနံ့လေးကို ရှူရှိုက်မိရုံနဲ့ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံကို တုန်ခါသွားစေနိုင်တာ'

အချိန်များ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လဝက်ခန့် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်အတွင်း ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံများမှလွဲ၍ ပဉ္စမမြောက် သမုဒ္ဒရာ ပတ်လည်တွင် အခြား မည်သည့် အသံကိုမျှ မကြားရချေ။ ထိုနေရာသို့ မည်သူမျှလည်း ရောက်မလာခဲ့သော်လည်း တိတိကျကျ ပြောရလျှင် ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် အဖွဲ့၏ နှလုံးသားများက ပို၍ပင် သတိထားလာကြသည်။

ထိုလဝက်အတွင်း စုမင်က မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူက မျက်လုံးများ မဖွင့်ဘဲ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသကဲ့သို့ ထင်ရစေသည်။ သူက အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားရန်၊ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်သော သူခိုးများ ရောက်ရှိလာရန် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

နောက်ထပ် နှစ်ဆယ့်ငါးရက်က လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ တစ်နှစ်တာ ပထမဆုံးလ၏ နောက်ဆုံးနေ့သည် ပုံမှန်အတိုင်း ကုန်ဆုံးသွားစဉ် ရုတ်တရက် ကျင့်ကြံနေသော ကျူးယိုချိုက်က မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူသည် သူတို့ထဲတွင် ပထမဆုံး ထိုသို့ ပြုလုပ်သူ ဖြစ်သည်။

ခဏအကြာတွင် ကျိလုံထံမှ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံနှင့် သက်ဆိုင်သော စွမ်းအား လှိုင်းဂယက်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ မျက်လုံးများ ဖွင့်လိုက်သောအခါ အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူ့နောက်တွင် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဘိုးဘေး လုံဟိုင်း ဖြစ်သည်။ မည်သို့ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို နောက်ဆုံးမှ သတိပြုမိသူမှာ မီးတောက်မိစ္ဆာ ဘိုးဘေး ဖြစ်သည်။

သူ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ပြင်းထန်သော ဟိန်းဟောက်သံ တစ်သံက အဝေးရှိ နဂါးငွေ့တန်းကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး အလင်းတန်းရှည် တစ်တန်းက ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။ ထိုအထဲတွင် ပေတစ်သောင်းခန့် မြင့်မားသော ဧရာမ ဥက္ကာပျံကြီး တစ်ခဲ ရှိနေပြီး ထိုနေရာသို့ ပြေးဝင်လာစဉ် ဟင်းလင်းပြင်နှင့် ပွတ်တိုက်နေခဲ့သည်။

ဥက္ကာပျံပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေသည်က တောင့်တင်းခိုင်မာသော လူထွားကြီး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူက ပေသုံးဆယ်ခန့် မြင့်ပြီး ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းသည့် ပုံစံရှိသည်။ သူ့ဆံပင်များ ဝဲပျံနေစဉ် မျက်လုံးများထဲတွင် တောက်ပသော အလင်းတစ်ချက် လင်းလက်နေခဲ့သည်။

သူ့နောက်ကျောတွင် အညိုရောင်သန်းသော အဝါရောင် အမြီးတစ်ချောင်း ရှိနေပြီး သူ့ကို ရစ်ပတ်ထားကာ ထိုလူအား မယုံနိုင်လောက်အောင် ထူးဆန်းပြီး ညှို့ငင်နိုင်စွမ်း ရှိစေသည်။ တောက်ပသော အလင်းရောင်ကြောင့် ထိုအနီးတစ်ဝိုက်ရှိ လူအားလုံးက သူ့မျက်လုံးများမှာ သာမန် လူတစ်ယောက်၏ အရောင်မျိုး မဟုတ်ဘဲ အဝါရောင် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်ကြသည်။

သူ့သူငယ်အိမ်များက ဒေါင်လိုက် ဖြစ်နေသည်။

သူ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ ပထမဆုံး အကြည့်ဖြင့်ပင် ကျိလုံနှင့် အခြားသူများကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ သူ့သူငယ်အိမ်များ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး ဥက္ကာပျံသည် ပေတစ်သောင်း အကွာတွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ကျိလုံနှင့် အခြားသူများ ဝန်းရံထားသော စုမင်ကို သူက စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ လူငယ် ရှေ့တွင် ပဉ္စမမြောက် ကျောက်တုံးက တောက်ပသော အလင်းရောင်များဖြင့် လင်းလက်နေပြီး ဥက္ကာပျံပေါ်ရှိ လူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လောဘ အရိပ်အယောင် တစ်ခု ခေတ္တမျှ ပေါ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် သူက အလျင်စလို မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။ ထို့အစား သူက ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူတို့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ကျိလုံက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ့ထံတွင် ရိုင်းစိုင်းမှု အရိပ်အယောင်များ ရှိနေနိုင်သော်လည်း သူသည် သစ္စာတရားကိုလည်း အလွန် တန်ဖိုးထားသူ ဖြစ်သည်။ စုမင်ကို တစ်နှစ်ကြာ ကာကွယ်ပေးမည်ဟု သူ ကတိပေးထားပြီး ဖြစ်သကဲ့သို့ သူ့အကူအညီအတွက် စုမင်၏ ကမ်းလှမ်းမှုကလည်း လုံလောက်အောင် သွေးဆောင်နိုင်သောကြောင့် သူ့နှလုံးသားထဲတွင် အခြား မည်သည့် အတွေးမျှ မပေါ်လာခဲ့ချေ။ သေချာပေါက် စုမင်၏ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းအားကလည်း သူ့အာရုံစိုက်မှုကို ခံရလောက်အောင် ကြီးမားနေသည်။ ထို့အပြင် ကျိလုံသည် ကျူးယိုချိုက်နှင့် ပတ်သက်၍ ထူးခြားချက်များ အပြင် သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ထူးဆန်းသော ဆက်သွယ်မှုကိုပါ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် စုမင်အား ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ခြင်းက သူ့အတွက် အကျိုးရှိမည် မဟုတ်ပေ။ သူ့အနေဖြင့် ပုံမှန် လမ်းကြောင်းအတိုင်း သွားကာ သူ့ကတိကို ဖြည့်ဆည်းခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်ပေမည်။

"တာအိုရောင်းရင်း လုံဟိုင်း၊ တစ်နှစ်ဆိုတာ တကယ်တော့ မရှည်ပါဘူး။ ကျင့်ကြံတဲ့ အချိန်တစ်ခုစာလောက် တိုတောင်းပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီတစ်နှစ်က လွယ်ကူမှာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒီလူရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်က မင်းနဲ့ တူတယ်။ မင်း သွားပြီး သွေးပူလေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ချင်လား" ကျိလုံက ပြတ်သားစွာ မေးလိုက်သည်။

"ငါက ဘာလို့ ဆန္ဒမရှိရမှာလဲ" ဘိုးဘေး လုံဟိုင်းက မတ်တတ်ရပ်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ ခြေလက်များကို ခဏမျှ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ မူလဝိညာဉ် အထက်တွင် ပန်းပွင့်ဖတ်များ ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့က သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဧရိယာကို ပြည့်နှက်သွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသောအခါ သူသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ကိုယ်အား ပိုင်ဆိုင်ထားသကဲ့သို့ပင်။

လှုပ်ရှားမှု တစ်ချက်နှင့်အတူ သူသည် ပျံသန်းနေသော ပန်းပွင့်တစ်ပွင့် အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ပေတစ်သောင်း အကွာရှိ ဥက္ကာပျံပေါ်မှ လူထံသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

ထိုလူ၏ သူငယ်အိမ်များ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး သူ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ ကြမ်းကြုတ်သော အပြုံးတစ်ခုက သူ့နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ လိုချင်သည်မှာ တိုက်ခိုက်ရန် မဟုတ်ဘဲ စောင့်ဆိုင်းရန်သာ ဖြစ်သည်။ ပဉ္စမမြောက် ကျောက်တုံး၏ ပိုင်ရှင်အား ကာကွယ်နေသော လူများတွင် ထူးချွန်သော စွမ်းအားများ ရှိနေလျှင်ပင် အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ဤနေရာသို့ လူများ ပိုမို ရောက်ရှိလာသည်နှင့်အမျှ သူတို့၏ စွမ်းအားများမှာ အရေးမပါတော့မည်ကို သူ ယုံကြည်ထားသည်။

ပေါက်ကွဲသံ တစ်သံနှင့်အတူ သူတို့နှစ်ဦး တိုက်ပွဲ စတင်ခဲ့ကြသည်။ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံများ လေထုထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားစဉ် ရိုက်ခတ်မှု လှိုင်းဂယက်များက ထိုဧရိယာကို ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ အမွှေးတိုင် တစ်ဝက်စာ လောင်ကျွမ်းရန် ကြာမည့် အချိန်မတိုင်မီ အလင်းတန်းရှည်များက အဝေးရှိ နဂါးငွေ့တန်းထဲမှ ပြေးဝင်လာကြသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် တစ်တန်းတည်း မဟုတ်ဘဲ အတန်းတစ်ရာ နီးပါး ရှိနေသည်။

အလင်းတန်းရှည် တစ်တန်းစီ၏ အတွင်းတွင် နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်မှ သက်ရှိ ဝိညာဉ် တစ်ကောင်စီ ပါရှိသည်။ သူတို့ထဲမှ အချို့မှာ လူသားပုံသဏ္ဌာန် ရှိကြပြီး အချို့မှာ သားရဲပုံသဏ္ဌာန် ရှိကြသည်။ သူတို့ အားလုံးသည် ထိုနေရာသို့ အလွန် လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာကြသော်လည်း သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ အရှင်သခင်များ မဟုတ်ကြချေ။

မီးတောက်မိစ္ဆာ ဘိုးဘေးက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ မည်သူကမျှ သူ့ကို အမိန့်ပေးရန် မလိုအပ်ဘဲ သူသည် ရှေ့သို့ ချက်ချင်း ပြေးဝင်သွားကာ ခရမ်းရောင် မီးပင်လယ်ကြီး တစ်စင်းအား ချက်ချင်း ဖန်တီး၍ ထိုဧရိယာ တစ်လျှောက် တိုက်ခတ်သွားစေခဲ့သည်။

အခန်း ၁၀၂၆ ချန်ဟယ်

ပဉ္စမမြောက် မဟာလောကဆီသို့ ဥမင်လှိုင်ခေါင်း ဖွင့်လှစ်ရန် လိုအပ်သော တစ်နှစ်တာ ကာလအတွင်း ဒုတိယမြောက်လသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုလတွင် ပဉ္စမမြောက် သမုဒ္ဒရာ၏ အလွန်ရှိ ဧရိယာမှ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးများ ကောင်းကင်ယံသို့ လှိုင်းထသွားခဲ့သည်။ တိုက်ပွဲဝင်သံများက အရပ်မျက်နှာ အနှံ့၌ ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး ပြင်းထန်သော သွေးညှီနံ့များက ဧရိယာတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားကာ ထိုနေရာအား ကပ်ဘေးများ ကျရောက်ရာ မြေပြင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။

ဘိုးဘေး လုံဟိုင်း စတင် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ သူသည် အနားယူရန် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ ပြန်မလာခဲ့ပေ။ မီးတောက်မိစ္ဆာ ဘိုးဘေးသည်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။ သက်ရှိဝိညာဉ်များသည် ထိုနေရာသို့ အဆက်မပြတ် ပြေးဝင်လာကြပြီး သူတို့၏ အရေအတွက်မှာ အလွန် များပြားလွန်းသဖြင့် ဆရာတော် ကျိလုံပင်လျှင် ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ရန် တုံ့ဆိုင်းမနေခဲ့တော့ချေ။

ထိုအချိန်၌ ဒုတိယမြောက်လ ကုန်ဆုံးရန် သုံးရက်သာ လိုတော့သော်လည်း ထိုနေရာရှိ တိုက်ပွဲမှာ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဆရာတော် ကျိလုံအား ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက်နေသူမှာ ခေါင်းနှစ်လုံးပါသော လူထွားကြီး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် အင်အားကြီးမားပြီး လက်ရည်တူနီးပါး ရှိသည်။ သူတို့၏ နတ်ဘုရား စွမ်းရည်များကြောင့် နဂါးငွေ့တန်းထဲတွင် ပေါက်ကွဲသံများ ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။

ဘိုးဘေး လုံဟိုင်း၏ အနီးတွင် အဘွားအို တစ်ဦး ရှိနေပြီး သူတို့နှစ်ဦးသည် အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်မှ ကြမ်းကြုတ်သည့် သားရဲများနှင့် အခြားသော မျိုးနွယ်စုများကိုမူ မီးတောက်မိစ္ဆာ ဘိုးဘေး တစ်ဦးတည်းကသာ ဒိုင်ခံ ရှင်းလင်းနေခဲ့သည်။ သူတို့အထဲတွင် အရှင်သခင် နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိသူ တစ်ဦးမျှ မပါဝင်သော်လည်း နေကပ်ဘေး အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသူ အများအပြား ပါဝင်နေခဲ့သည်။ ထောင်ချီသော ထိုအုပ်စုကြီးကို မီးတောက်မိစ္ဆာ ဘိုးဘေး၏ မီးပင်လယ်ကြီးကသာ ဝန်းရံ ပိတ်ဆို့ထားနိုင်ပြီး သူတို့အား အပြင်သို့ ထွက်မလာနိုင်အောင် တားဆီးထားနိုင်ခဲ့သည်။

အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားပြီး မကြာမီတွင် ဒုတိယမြောက်လ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ တတိယမြောက်လသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ မြွေခန္ဓာကိုယ် ရှိသော သုစရိုက်မြစ်တွယ်သူ မျိုးနွယ်များ အုပ်စုတစ်စု ထိုနေရာသို့ ပြေးဝင်လာကြသဖြင့် တိုက်ပွဲမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သူတို့ အရေအတွက်မှာ ထောင်ချီ ရှိနေပြီး သူတို့ကို ဦးဆောင်လာသူမှာ အရှင်သခင် နယ်ပယ်သို့ မရောက်ရှိသေးသော်လည်း ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည့် အနေအထားတွင် ရှိနေခဲ့သည်။

သုစရိုက်မြစ်တွယ်သူ မျိုးနွယ်များ အားလုံးသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်မြက်ကြပြီး သူတို့ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ တိုက်ပွဲဝင်သံများက ကောင်းကင်ယံသို့ လှိုင်းထသွားခဲ့သည်။

သို့သော် သူတို့ တစ်ဖွဲ့တည်း မဟုတ်ချေ။ တစ်ချိန်တည်းပင် နဂါးငွေ့တန်းထဲမှ အလင်းတန်းရှည် နှစ်တန်း ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့မှာ ပေတစ်ထောင်ခန့် ကြီးမားသော ဧရာမ လိပ်မည်းကြီး နှစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

ထိုလိပ်များထဲမှ တစ်ကောင်ပေါ်တွင် အမျိုးသား တစ်ဦး ထိုင်နေပြီး အခြားတစ်ကောင်ပေါ်တွင်မူ အမျိုးသမီး တစ်ဦး ရှိနေသည်။ အမျိုးသားမှာ အစိမ်းရောင် အသားအရေ ရှိပြီး သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် အနီရောင် အလင်းများ တောက်ပနေကာ ခန္ဓာကိုယ်မှ အေးခဲစေသော လေထုများ ပျံ့နှံ့နေသည်။ အမျိုးသမီးမှာမူ မယုံနိုင်လောက်အောင် ညှို့ငင်ဖမ်းစားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ သူမ ကိုယ်ပေါ်တွင် အဝတ်အစားများ သိပ်မပါရှိဘဲ မျက်နှာပေါ်တွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမူအရာတစ်ခု ရှိနေသည်။ သူမသည် အခြားသူများအတွက် အလွန် သွေးဆောင်ဖြားယောင်းနိုင်သော မြင်ကွင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

"ပဉ္စမမြောက် သမုဒ္ဒရာက တကယ်ကို သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေတာပဲ မဟုတ်လား" အမျိုးသမီးက ညုတုတုဟန်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမအောက်ရှိ လိပ်မည်းကြီးကို ပုတ်လိုက်သည်။ ထိုလိပ်ကြီးက ချက်ချင်းပင် အရှိန်မြှင့်တင်လိုက်သည်။

သူတို့ ရောက်ရှိလာခြင်းနှင့် အမြောက်အမြားရှိသော သုစရိုက်မြစ်တွယ်သူ မျိုးနွယ်များကြောင့် တိုက်ပွဲ၏ အခြေအနေမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ဘိုးဘေး လုံဟိုင်း၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး မီးတောက်မိစ္ဆာ ဘိုးဘေး၏ သူငယ်အိမ်များ ကျုံ့ဝင်သွားကာ ဆရာတော် ကျိလုံမှာမူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့သည်။ သူတို့ သုံးဦးစလုံး သူတို့၏ စွမ်းအား အားလုံးကို အသုံးမပြုရသေးသည် ဖြစ်နိုင်သော်လည်း လက်ရှိ အခြေအနေအရ သူတို့ ရှိသမျှ စွမ်းအား အားလုံးကို ထုတ်သုံး၍ တိုက်ခိုက်မည် ဆိုလျှင်ပင် ဆက်လက် တောင့်ခံနိုင်ရန် မသေချာတော့ချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤသည်က တတိယမြောက်လသာ ရှိသေးပြီး တစ်နှစ်တာ ကာလအတွက် ကိုးလတိတိ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

ကျိလုံ၊ လုံဟိုင်း နှင့် ဟောင်ကွေ့တို့ တုံ့ဆိုင်းသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် စုမင် ဘေး၌ အချိန်တစ်လျှောက်လုံး တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် ထိုင်နေခဲ့သည့် ကျူးယိုချိုက်က မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သူ ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ ထိုသို့ ပြုလုပ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ကြီးမားပြီး ဝတုတ်သော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် လုံးဝ ဖီလာဆန့်ကျင်နေသည့် အငွေ့အသက်တစ်ခု သူ့ထံမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုအငွေ့အသက်က ပတ်ဝန်းကျင် ဟင်းလင်းပြင်ကို ပြည့်နှက်သွားစဉ် ကျူးယိုချိုက်က မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။

မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူသည် အခြား လူတစ်ယောက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေသည်။ သူသည် အိမ်မှ ကျွတ်လာသော ထက်မြက်သည့် လှံတစ်လက်နှင့် တူနေသည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်ခါသွားစေမည့် ထက်မြက်သော အရှိန်အဝါ တစ်ခုက သူ့ထံမှ ပေါက်ကွဲသံ တစ်သံနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူက ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး စုမင် ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ စုမင်၏ ရှေ့ရှိ ဘဝမတရားခြင်း လှံရှည်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ရင်သွားပြီး ဝမ်းသာအားရ ကြွေးကြော်လိုက်သည့်အလား ကျယ်လောင်သော တဝီဝီ မြည်သံ တစ်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကာ ကျူးယိုချိုက်၏ ညာဘက် လက်ဝါးထဲသို့ ပျံသန်း ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

လှံရှည်ကို ကိုင်ဆောင်လိုက်သည်နှင့် ကျူးယိုချိုက်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အရှိန်အဝါသည် ထပ်မံ မြင့်တက်လာပြီး နဂါးငွေ့တန်း တစ်ခုလုံးအား လွှမ်းခြုံသွားကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကို ပုံပျက်သွားစေပြီး နိယာမများကိုပါ သက်ရောက်မှု ရှိသွားစေကာ ပဉ္စမမြောက် သမုဒ္ဒရာ အလွန်တွင် လက်ရှိ တိုက်ခိုက်နေကြသော လူအားလုံးအား တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

သူတို့ မည်သူပင် ဖြစ်နေပါစေ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများ တုန်ရင်သွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံများသည် ညှိုးနွမ်းလာတော့မည့် အလား အားနည်းလာသည့် လက္ခဏာများ ပြသလာခဲ့သည်။ ထိုအရာက သူတို့ကို ထိတ်လန့်သွားစေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအား လှိုင်းဂယက်များ မြစ်ဖျားခံရာ အရပ်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကျူးယိုချိုက်သည် ယခင်ကအတိုင်း ဝတုတ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ့ပုံရိပ်က ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ လက်ထဲတွင် လှံရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူ့အရှိန်အဝါများက ခုန်ပျံကျော်လွှား ကြီးထွားလာသည်နှင့်အမျှ လူတိုင်းက ဝတုတ်နေသော လူတစ်ယောက်ကို ကြည့်နေရခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်ကြီး တစ်ခုလုံးအား ပင့်မထားနိုင်သည့် လူထွားကြီး တစ်ဦးကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ ထင်မှတ်သွားကြသည်။

အမှန်တကယ်တွင် ကျူးယိုချိုက်၏ နောက်ကွယ်ရှိ ဟင်းလင်းပြင် ပုံပျက်သွားစဉ် မထင်မရှား ပုံရိပ်တစ်ရိပ် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုအရိပ်သည် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ မျှော်လင့်ချက် အားလုံးကို လက်လျှော့လိုက်ရသဖြင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုနှင့် အကြွင်းမဲ့ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေသည့် အမူအရာ ရှိသော ဆံဖြူ အမျိုးသား တစ်ဦးပင်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ကျူးယိုချိုက် မဟုတ်တော့ပေ။ အစစ်အမှန် ယင်လောက၏ စစ်နတ်ဘုရား ချန်ဟယ် ဖြစ်သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ဝိညာဉ် နှစ်ခု ရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ တစ်ခုက ကျူးယိုချိုက် ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုက ချန်ဟယ် ဖြစ်သည်။ ထိုဝိညာဉ် နှစ်ခုသည် ရံဖန်ရံခါ ပေါင်းစည်းသွားတတ်သော်လည်း များသောအားဖြင့် တစ်ခုနှင့် တစ်ခု သီးခြားစီ ရှိနေတတ်ကြသည်။ သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ချန်ဟယ်၏ ဆန္ဒက စကြာဝဠာထဲတွင် မတ်မတ် ရပ်တည်နေခဲ့သည်။

ညာလက်ဖြင့် လှံကို ကိုင်ဆောင်ထားလျက် သူက သူ့ရှေ့တွင် လှံအား ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်နေသည့်အလား ရှိပြီး ထိုသို့ ပြုလုပ်လိုက်သည်နှင့် ကျူးယိုချိုက်က ခေါင်းငုံ့ကာ တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အသက်ရှင်နေရတာ ဘာပျော်စရာ ရှိလို့လဲ" တိုးညင်းသော သက်ပြင်းချသံ တစ်သံနှင့်အတူ သူက ရှေ့ရှိ နဂါးငွေ့တန်း တစ်လျှောက်သို့ လှံရှည်ကို လွှဲယမ်းလိုက်သည်။

ထိုလွှဲယမ်းချက် တစ်ချက်တည်းက နဂါးငွေ့တန်းကို ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားစေခဲ့သည်။ ကျူးယိုချိုက် ရှေ့ရှိ ဟင်းလင်းပြင်သည် ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရပြီး ပျက်စီးမှုများက အပြင်ဘက်သို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ၎င်းက ပြန့်ကားသွားသည်နှင့်အမျှ ပိုမို ကြီးမားလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပေတစ်သိန်းရှည်သော ဧရာမ ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းကြီး တစ်ကြောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

အက်ကြောင်း၏ ပျံ့နှံ့မှုက နှေးကွေးနေသယောင် ထင်ရသော်လည်း နဂါးငွေ့တန်းထဲရှိ အရာအားလုံးသည် ငြိမ်သက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းကြောင့် နှေးကွေးနေသော ဆုတ်ဖြဲမှုသည် မနှေးကွေးတော့ဘဲ အလွန် လျင်မြန်စွာ တိုးတက်သွားသော အရာတစ်ခု ဖြစ်သွားတော့သည်။

ယင်းက ဧရိယာ တစ်လျှောက် တိုက်ခတ်သွားစဉ် ဆရာတော် ကျိလုံကို ရင်ဆိုင်နေသည့် ခေါင်းနှစ်လုံးပါ လူထွားကြီးကို ပထမဆုံး ဝင်တိုက်မိသွားသည်။ လူထွားကြီး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ရှိနေသော်လည်း အက်ကွဲကြောင်း၏ ဖုံးလွှမ်းမှုကို ချက်ချင်း ခံလိုက်ရသဖြင့် ရှောင်တိမ်းနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ ထို့နောက် အက်ကွဲကြောင်းသည် ဘိုးဘေး လုံဟိုင်းအား တိုက်ခိုက်နေသော လူနှစ်ဦးကိုလည်း တိုက်ခိုက် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

မီးတောက်မိစ္ဆာ ဘိုးဘေးကို တိုက်ခိုက်နေသော ကျင့်ကြံသူ တစ်ထောင်ခန့်၊ ရောက်ရှိလာသော ထောင်ပေါင်းများစွာသော သုစရိုက်မြစ်တွယ်သူ မျိုးနွယ်များ၊ လိပ်မည်းကြီးပေါ်တွင် ထိုင်နေသော အေးစက်သည့် အမျိုးသားနှင့် အခြားလိပ်တစ်ကောင်ပေါ်ရှိ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီး အားလုံး... ပေတစ်သိန်းရှည်သော ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်း၏ လည်ပတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ကြရသည်။

ထိုအခြင်းအရာသည် အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ လောကကြီးသည် အေးခဲနေခြင်းမှ ပြန်လည် နိုးထလာသကဲ့သို့ အရာအားလုံး ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုသို့ ဖြစ်ပျက်သွားသောအခါ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများ မရှိသလို ရုန်းကန်မှုများလည်း မရှိခဲ့ချေ။ ကျိလုံ ရှေ့ရှိ ခေါင်းနှစ်လုံးပါ လူထွားကြီးသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် အပိုင်းပိုင်း အစစ ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရသည်။ သူ၏ မူလဝိညာဉ်ပင်လျှင် လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိဘဲ မည်သည်မျှ မရှိသည့် ဗလာကျင်း အဖြစ်သို့ လျော့ကျသွားခဲ့သည်။

လုံဟိုင်း ရှေ့ရှိ လူနှစ်ဦးသည်လည်း တူညီသော နိဂုံးကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ ထောင်ပေါင်းများစွာသော သုစရိုက်မြစ်တွယ်သူ မျိုးနွယ်များ အတွက်လည်း ချွင်းချက် မရှိခဲ့ချေ။ သူတို့ မည်သည့် ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပါစေ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အားလုံး ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။

လိပ်မည်းကြီးများပေါ်တွင် ယခုပင် ရောက်ရှိလာသော အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးသည်လည်း နဂါးငွေ့တန်းက အေးခဲနေခြင်းမှ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ဟင်းလင်းပြင်၏ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခု ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

ယခုလေးတင် ကျူးယိုချိုက် ပြောခဲ့သည့် အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

"အသက်ရှင်နေရတာ ဘာပျော်စရာ ရှိလို့လဲ"

"တိုက်ပွဲမှာ သေသွားတာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်"

ဧရိယာ တစ်ခုလုံး သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

ဆရာတော် ကျိလုံ တုန်ရင်သွားခဲ့သည်။ ဤမြင်ကွင်းသည် မျှော်လင့်ထားမှုများမှ လုံးဝ သွေဖည်နေပြီး အလွန် ရုတ်တရက် ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သဖြင့် သူ့ကို မည်သည့်အရာမျှ ပြုလုပ်ရန် အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ချေ။ အကယ်၍ ကျူးယိုချိုက်သာ သူ့ကို သတ်ချင်ခဲ့မည် ဆိုပါက ကျိလုံ မည်မျှပင် ရှိနေပါစေ သူ့အနေဖြင့် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားဖို့ပင် ခက်ခဲနေမည် ဖြစ်သည်။ သူသည်လည်း မျက်စိရှေ့ရှိ ထိုလူများအားလုံး၏ ကံကြမ္မာ အတိုင်း ရင်ဆိုင်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။ သူတို့ အားလုံး ဖုန်မှုန့် အဖြစ်သို့ လျော့ကျသွားခဲ့သည်။

'ရှင်ခြင်း နယ်ပယ်က အရှင်သခင် တစ်ယောက်ပဲ။ သူက တကယ်ပဲ စစ်နတ်ဘုရား ချန်ဟယ်ပဲ' ဆရာတော် ကျိလုံ၏ မျက်နှာက ဖြူရော်သွားခဲ့သည်။ သူက ကျူးယိုချိုက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ကြောက်ရွံ့မှုများက သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဘိုးဘေး လုံဟိုင်းသည် မတ်တတ်ရပ်လျက် အနေအထားဖြင့် အံ့ဩမှင်သက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် အရှင်သခင် နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေသူ တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ရှင်ခြင်း နယ်ပယ် ဆိုသည်မှာ သူ့အတွက် တွေးတော၍ မရနိုင်သော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပြီး အိပ်မက်ပင် မမက်ရဲသော အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကံကြမ္မာ နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိရန်မှာ သူ၏ အကြီးမားဆုံး ဆန္ဒ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ရှင်ခြင်း နယ်ပယ်... ၎င်းသည် သူ၏ လက်လှမ်းမီရာတွင် ရှိနေမည်ဟု သူ တစ်ခါမျှပင် မတွေးခဲ့ဖူးချေ။

သူ့အတွက်တော့ ရှင်ခြင်း နယ်ပယ်ရှိ လူများ၏ အင်အားသည် ချီစုစည်းခြင်း အဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးက မူလဝိညာဉ် အဆင့်ရှိသူများကို တွေ့ဆုံရသည့်အခါ ခံစားရမည့် အရာနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

မီးတောက်မိစ္ဆာ ဘိုးဘေး တုန်ရင်သွားခဲ့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်အတွင်း သူ မသေဆုံးခဲ့သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ထောင်ပေါင်းများစွာသော လူများ၏ အသက်စွမ်းအားများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သူ အာရုံခံနိုင်ခဲ့သည်။

'ရှင်ခြင်း နယ်ပယ်က အရှင်သခင် တစ်ယောက်။ ရှင်ခြင်းနဲ့ သေခြင်းကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်တဲ့ သိုင်းပညာလား။ ဒါက... ဒါက ကျူးယိုချိုက်လား'

'ဒါက ရှင်ခြင်း နယ်ပယ်မှာ ရှိတဲ့ သာမန် စွမ်းအား ပြသမှုမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ဒါက သေခြင်း နယ်ပယ်ကို သွားဖို့ ပြင်ဆင်နေတဲ့ သူတွေရဲ့ လက္ခဏာပဲ။ သူတို့ တစ်ယောက်တည်းကသာ ရှင်ခြင်းနဲ့ သေခြင်းကို ဒီလို ပြောင်းပြန် လှန်ပစ်နိုင်တာ' ဆရာတော် ကျိလုံက ခေါင်းကို လျင်မြန်စွာ မော့လိုက်ပြီး ကျူးယိုချိုက်အား လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် ထက်သန်သော အကြည့်တစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

စုမင် မျက်လုံးများ ဖွင့်ထားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရှေ့တွင် မတ်တတ်ရပ်နေသော ကျူးယိုချိုက်ကို သူ စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ပုံရိပ်ယောင် အမျိုးသားထံရှိ အထီးကျန်ဆန်မှုနှင့် နာကျင်မှုတို့မှ မွေးဖွားလာသော မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုတို့အား သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဘဝမတရားခြင်း လှံရှည်အား သူ ရရှိခဲ့စဉ်က မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် မြင်ကွင်း အားလုံးကို သူ မှတ်မိနေခဲ့သည်။

အစစ်အမှန် ယင်လောက၏ ပါရမီရှင်၊ ဥသျှောင်ပါရာဂွန် တစ်ဦး၏ တပည့်၊ အစစ်အမှန် ယင်လောက၏ အနာဂတ် ကပ်ဘေးသခင် ဖြစ်သော ချန်ဟယ်သည် သူ့ချစ်သူ ဆေးလုံး တစ်လုံး အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် ကြည့်နေခဲ့ရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူ့ဆရာက သေခြင်း နယ်ပယ်သို့ ခြေချနိုင်ရန် ၎င်းကို မြိုချဖို့ တောင်းဆိုခဲ့သောအခါ ချန်ဟယ်က သူ့ဘဝတွင် ပထမဆုံး အကြိမ် အဖြစ် ရုန်းကန် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

သူ့ဆရာကို ငြင်းဆန်သည့် ရူးသွပ်သော လုပ်ရပ်ကို သူ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

သူ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည့် အရေးကြီးသော အရာအား ပြန်လည် ရရှိရန်အတွက် အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ရန် သူ ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။ အကယ်၍ ဤပုံစံဖြင့် သေခြင်း နယ်ပယ်သို့ သွားရမည် ဆိုပါက ၎င်းကို မရရှိဘဲ နေခြင်းကမှ သူ ပို၍ သဘောကျပေမည်။

"အသက်ရှင်နေရတာ ဘာပျော်စရာ ရှိလို့လဲ" စုမင်က တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ကျူးယိုချိုက် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်နှင့် သူ၏ တည်ရှိမှုက ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ မူလ ရုပ်သွင်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသောအခါ လက်ထဲရှိ လှံရှည်ကို လွှတ်ချလိုက်သည်။ ထိုလှံက ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းသော တဝီဝီ မြည်သံ တစ်သံ ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး စုမင် ဘေးသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ကျူးယိုချိုက်က ထိုင်ချလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများနှင့်အတူ ခံစားချက် ကင်းမဲ့သော အမူအရာတစ်ခု သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ့အတွင်း နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် အခြား မည်သူမျှ မခံစားနိုင်သော ဝမ်းနည်းမှု တစ်ခု ရှိနေခဲ့ပြီး ၎င်းသည် စုမင် တစ်ယောက်တည်းသာ မြင်တွေ့နိုင်သော ဝမ်းနည်းမှု ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ စုမင်က သူ့ဇာတ်လမ်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုဝမ်းနည်းမှုက သူ့ဝိညာဉ်နှင့် ပေါင်းစည်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျိလုံနှင့် အခြား သုံးယောက်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်လာခဲ့ကြပြီး ထိုနေရာ တစ်ဝိုက်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လိုက်ကြသည်။ ရံဖန်ရံခါ သူတို့က ကျူးယိုချိုက်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်တတ်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြီးမားသော လေးစားမှုများ ရှိနေခဲ့သည်။

အချိန် အတန်ကြာပြီးနောက် စုမင်က မျက်လုံးများကို ထပ်မံ မှိတ်ထားလိုက်သည်။

အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ တတိယမြောက်လ၊ စတုတ္ထမြောက်လ နှင့် ပဉ္စမမြောက်လများ ကုန်လွန်သွားသောအခါ နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်မှ အခြား မည်သည့် သက်ရှိများမျှ ပဉ္စမမြောက် သမုဒ္ဒရာသို့ ရောက်မလာခဲ့ကြတော့ချေ။ ဤနေရာသည် တားမြစ် နယ်မြေ တစ်ခု အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ပင်။

ပဉ္စမမြောက် သမုဒ္ဒရာ အလွန်ရှိ ဧရိယာတွင် ပြည့်နှက်နေသော သွေးညှီနံ့များနှင့် ပျောက်ကွယ်မသွားသော ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းမှ အငွေ့အသက်များကြောင့် ရောက်ရှိလာသူ အားလုံးသည် အမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားကာ ပြန်လည် ထွက်ခွာရန် ရွေးချယ်သွားကြသည်။

သို့သော် ဆဋ္ဌမမြောက်လသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ပဉ္စမမြောက် သမုဒ္ဒရာ အလွန်ရှိ ကြီးမြတ်သော ဂြိုဟ်သား မျိုးနွယ်စု လေးခု အနက်မှ အလျှို့ဝှက်ဆုံး ဖြစ်သော မျိုးနွယ်စု ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူတို့နှင့် အတူ သူတို့၏ ဘိုးဘေး နှင့် မီးခိုးရောင် ဆံပင်များ၊ ပုပ်ဟောင်နေသော အကြေးခွံများဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ လျှောက်ထွက်လာသော အိုမင်းသည့် သုစရိုက်မြစ်တွယ်သူ မျိုးနွယ် တစ်ဦးတို့ ပါဝင်လာခဲ့သည်။

သူတို့သည် ပဉ္စမမြောက် သမုဒ္ဒရာ အလွန်တွင် စုမင်နှင့် အခြားသူများနှင့် ပေပေါင်း သောင်းချီ ကွာဝေးသော နေရာ၌ မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့ကြသည်။ သူတို့က အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ အေးခဲစေသော အကြည့်တစ်ခု သူတို့ မျက်လုံးများထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ခြောက်လ ရှိသွားပြီ။ ပဉ္စမမြောက် သမုဒ္ဒရာရဲ့ အစောင့်အရှောက်တွေ အခုလောက်ဆို ပေါ်လာသင့်ပြီ"