အခန်း ၇၀၄

အခန်း (၇၀၄)

အကြီးအကဲ ရွယ်ကူသည် မိမိ၏ ခြေဖဝါးအောက်၌ တစ်စုံတစ်ခု ထူးခြားပြောင်းလဲသွားသည်ကို ချက်ချင်းပင် ရိပ်စားမိလိုက်သဖြင့် ရုတ်ချည်း အပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီးလျှင် လက်ရှိ ကိုင်ဆောင်ထားသော ဓားရှည်ကို လွှဲယမ်းကာ အရိပ်မည်းကြီးထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးစိုက်ချလိုက်လေတော့သည်။

“တုံ့ပြန်မှု ကောင်းသားပဲ။”

ထိုခဏ၌ပင် အကြီးအကဲ ရွယ်ကူ၏ နောက်ကျောဘက်ဆီမှ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှသော အသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာရာ ယင်းအသံကြောင့် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အမွှေးအမျှင်များပင် ထောင်ထသွားရချေသည်။

သူသည် မိမိ၏ လက်ဖဝါးအတွင်းသို့ များပြားလှစွာသော ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များကို စုစည်းလိုက်ပြီး နောက်သို့ပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ အနောက်ဘက်ဆီသို့ ဆောင့်တွန်း ထိုးနှက်လိုက်လေပြီ။

သို့ရာတွင် ထိုပြင်းထန်လှသော စွမ်းအင်တို့သည် ခိုင်ခံ့လှသည့် တံတိုင်းကြီးတစ်ခုကို သွားရောက်ရိုက်ခတ်မိသကဲ့သို့ ရှိချေရာ ဘာမျှ တုံ့ပြန်မှု မရှိခဲ့သည့်အပြင် ယင်းသို့ ပြုလုပ်မည့်အစား သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှာ ဖမ်းဆုပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရလေတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေချေပြီ။ သူသည် မိမိ၏ ရှေ့မှောက်၌ ရှိနေသော ဂိုဏ်းကြီးကြပ်သူ အကြီးအကဲ၏ အမည်မှာ အကြီးအကဲ ရွယ်ကူ ဖြစ်ကြောင်းကို သေချာစွာ ကြားသိထားပြီး ဖြစ်ပေသည်။

ဝေရှန်ကျူး၏ ပြောပြချက်အရ ဆိုပါမူ ထိုစဉ်အခါက မုန့်ချီလော့ကို အတင်းအကျပ် ဖိအားပေး မောင်းထုတ်ခဲ့ကြသူများထဲတွင် အကြီးအကဲ ရွယ်ကူသည်လည်း တစ်ဦးအပါအဝင် ဖြစ်ခဲ့ပေရာသည်။

အကြီးအကဲ ရွယ်ကူမှာမူ များစွာ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားရချေပြီ။ ထိုသူသည် အဘယ်အရပ်မှ ရောက်ရှိလာပါသနည်း။ အဘယ်ကြောင့် ယင်းမျှလောက်အထိ အစွမ်းထက်နေရပါသနည်း။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အကြီးအကဲ ရွယ်ကူ၏ တိုက်ကွက်ကို သက်သောင့်သက်သာပင် ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ပြီးလျှင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း၌ပင် အကြီးအကဲ ရွယ်ကူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်ကာ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ဆီသို့ ထိုးနှက်လိုက်လေတော့သည်။

“ဝိညာဉ်ချီပေါက်ကွဲခြင်း။”

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ဖဝါးမှ ဧရာမ စွမ်းအင်လှိုင်းလုံးကြီး တစ်ခု အဟုန်ပြင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး အကြီးအကဲ ရွယ်ကူ၏ ဝမ်းဗိုက်ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားချေပြီ။

အကြီးအကဲ ရွယ်ကူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားရတော့သည်။ သူသည် ပထမအဆင့် ဘိုးဘေးနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်သော်ငြား အဘယ်သို့လျှင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ပါအံ့နည်း။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ လွင့်စင်ကျသွားရပြီး ပါးစပ်မှလည်း သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်ရလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အကြီးအကဲ ရွယ်ကူ၏ ရှေ့မှောက်သို့ သက်ဆင်းလိုက်ပြီးနောက် မိမိ၏ ဝတ်ရုံဦးထုပ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချွတ်လိုက်ရာ ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှသော မျက်နှာဆိုးကြီး ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

“မင်း... တကယ်ပဲ ဘယ်သူလဲ။” အကြီးအကဲ ရွယ်ကူသည် ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ရရှိထားပြီး ဖြစ်သော ဝမ်းဗိုက်ကို ဖိထားရင်း ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အနောက်သို့ တရွတ်တိုက် ဆုတ်ခွာနေရချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မဲ့ပြုံး နှစ်ချက် ပြုံးလိုက်ပြီးလျှင် “ငါ ဘယ်သူလဲ ဟုတ်လား။ ငါက အခြားလူ ဖြစ်နိုင်ပါဦးမလား။ မင်းတို့လို ယုတ်မာ ကောက်ကျစ်တဲ့ လူတွေဟာ အဖြူကို အမည်း လုပ်နိုင်ကြပေမယ့် လောကကြီးရဲ့ ပါးစပ်တွေကိုကော ပိတ်ပစ်နိုင်ပါ့မလား။”

ထိုအခါ အကြီးအကဲ ရွယ်ကူသည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို တွေးမိသွားပုံရပြီး သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသော အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်လာချေသည်။ “မင်း... မင်းက...”

“မှန်တယ်။ ငါက မင်းတို့ရဲ့ အသက်တွေကို လာတောင်းမယ့် အာဃာတ တစ္ဆေတစ်ကောင်ပဲ။” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ အကြီးအကဲ ရွယ်ကူ၏ လည်ပင်းကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးအစုံမှာလည်း ပိုမို၍ နီမြန်းလာချေသည်။

အခြား လက်တစ်ဖက်မှာမူ လက်သည်းကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး အကြီးအကဲ ရွယ်ကူ၏ ဦးခေါင်းကို တင်းကျပ်စွာ ညှစ်ခြေကာ ပြင်းထန်လှသော စုပ်ယူမှု စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ချေသည်။

ထိုနှင့်တစ်ပြိုင်နက်တည်း၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အကြီးအကဲ ရွယ်ကူ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို စတင် စစ်ဆေးရှာဖွေလေတော့သည်။

အကြီးအကဲ ရွယ်ကူ၏ မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မုန့်ချီလော့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး အကြီးအကဲများက မုန့်ချီလော့ကို ဝိုင်းရံထားကာ အမှန်တရားကို မျိုသိပ်ထားရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးနေကြသည်ကိုလည်း မြင်လိုက်ရချေသည်။

သူသည် မုန့်ချီလော့၏ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုနှင့် နာကျည်းချက်များ ထင်ဟပ်နေသော မျက်နှာကို မြင်တွေ့ရသကဲ့သို့ အားကိုးရာမဲ့ ဖြစ်နေရှာသော အခြေအနေကိုလည်း တွေ့လိုက်ရချေသည်။

ထို့အပြင် မုန့်ချီလော့သည် သနားစဖွယ် ကောင်းသော်ငြား ပြတ်သားလှသော အမူအရာဖြင့် ရက်စက်လှသော တားမြစ်နယ်မြေဆီသို့ ဦးတည်သွားနေသည့် ကျောပြင်ကိုလည်း မြင်တွေ့လိုက်ရပြန်သည်။

“ချီလော့...” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကြည်လင်သော မျက်ရည် နှစ်စက်ကို စီးကျစေလျက် အကြီးအကဲ ရွယ်ကူ၏ လည်ပင်းကို ချိုးပစ်လိုက်လေတော့သည်။

အကြီးအကဲ ရွယ်ကူသည် မျက်လုံးအစုံ ပြူးကျယ်လျက်ပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လဲကျသွားရချေပြီ။ သူသည် သေခါနီး အချိန်အထိ ချင်ယွမ်ဖုန်း ပြန်လည် ရောက်ရှိလာလိမ့်မည် ဟု မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ရှိနေပေရာသည်။

“ချီလော့... မင်း စောင့်နေပါ၊ မင်းကို ဖိအားပေးခဲ့တဲ့ လူတွေ အားလုံးကို ငါ တစ်ယောက်မကျန် သေစေရမယ်။”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ ပြောဆိုလိုက်ပြီးလျှင် အကြီးအကဲ ရွယ်ကူ၏ ရုပ်အလောင်းကို ပြာဖြစ်သည်အထိ မီးရှို့ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေသည်။

ဤအကြောင်းအရာ အလုံးစုံကို သိရှိသွားပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ကတ္တီပါနီရောင် ကဲ့သို့သော ကလဲ့စားချေလိုစိတ်များ ကိန်းအောင်းလာခဲ့ချေပြီ။

ထိုခဏ၌ သူ၏ မျက်လုံးအစုံရှိ နီမြန်းသော အရောင်တို့သည် ပိုမို၍ပင် တောက်ပလာခဲ့သည်။

တစ်လခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက်တွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယမမင်း အဖွဲ့အစည်း ဌာနချုပ်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး ရှေးဟောင်းတောအုပ်ဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ချေပြီ။

အကြီးအကဲ ရွယ်ကူကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူသည် မိမိ၏ စိတ်ရိုင်းဝင်မှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့သကဲ့သို့ ခံစားနေရသဖြင့် မြူနှင်းဂိုဏ်းမှ တပည့်များကို မတော်တဆ ထိခိုက်မိမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ရှေးဟောင်းတောအုပ်မှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအကြောင်းအရာများသည် ထိုတပည့်ငယ်များနှင့် ဘာမျှ သက်ဆိုင်ခြင်း မရှိသည့်အပြင် ၎င်းတို့မှာမူ အမှောင်ထဲ၌သာ ရှိနေကြသေးသည်။

ယမမင်း အဖွဲ့အစည်းထံသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တာဝန်ပေါင်း တစ်ဆယ်ကျော်မျှကို လက်ခံဆောင်ရွက်ခဲ့ချေသည်။

ယခုအကြိမ်တွင် တာဝန်များသည် အတော်ပင် ခက်ခဲလှသဖြင့် ယင်းတို့ကို ပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်ရန် သူ၏ အချိန် တစ်လခန့် ပေးဆပ်ခဲ့ရသည်။

သို့ရာတွင် သူသည် ရှေးဟောင်းတောအုပ်ဆီသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာပြီး အနည်းငယ်မျှ ရှာဖွေကြည့်လိုက်သောအခါ ဝေရှန်ကျူးနှင့် အခြားသူများသည် ယခုတိုင် ထိုနေရာ၌ပင် ရှိနေကြသေးပြီး ဂိုဏ်းတော်သို့ ပြန်မသွားကြသေးသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရချေသည်။

“စီနီယာအစ်မ... ကျွန်မတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ။ အချိန်က တစ်လတောင် ရှိသွားပြီ၊ အကြီးအကဲ ရွယ်ကူကတော့ လေထဲကို ပျောက်ကွယ်သွားသလိုပဲ။”

အမျိုးသမီး တပည့်ငယ်တစ်ဦးက ဝေရှန်ကျူးကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဝေရှန်ကျူးသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိပြီး လွန်ခဲ့သော တစ်လက လူမည်းဝတ်ရုံခြုံထားသော လူကို တွေးမိသွားချေသည်။

အကြီးအကဲ ရွယ်ကူသည် သဲလွန်စမရှိ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရာ ယင်းသည် ထိုလူမည်းဝတ်ရုံခြုံထားသူ၏ လက်ချက်သာ ဖြစ်တန်ရာသည်။

“မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ဂိုဏ်းတော်က ငါတို့ဆီမှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဆိုတာကို သေချာပေါက် သတိပြုမိမှာမို့လို့ လူတွေ ထပ်လွှတ်ပေးမှာပါ။”

ဝေရှန်ကျူးသည် မိမိကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားရင်း ပြောကြားလိုက်လေသည်။

ကြည်လင်သော မှန်တံခါးကြီးသည် လေထုထဲ၌ လွင့်မျောနေချေသည်။

မြူနှင်းဂိုဏ်း၏ ထိုပညာရပ်သည် အမှန်တကယ်ပင် ခန့်ညားလှသော်ငြား မပျံသန်းနိုင်သေးသော မြေပြင်ပေါ်က တပည့်ငယ်များအတွက်မူ ခက်ခဲလှပေရာသည်။

၎င်းတို့သည် ပြန်ချင်သည့်တိုင်အောင် ပြန်နိုင်စွမ်း မရှိကြချေ။

မလှမ်းမကမ်းရှိ အရိပ်မည်းထဲတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။

အခြေအနေက ဤသို့ ဖြစ်ပေရာသည်။ သူသည် အကြီးအကဲ ရွယ်ကူကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီးနောက် ဝေရှန်ကျူးနှင့် အခြားသူများသည် စမ်းသပ်မှုကို ပြီးမြောက်အောင်မြင်ခဲ့ကြသော်လည်း မြူနှင်းဂိုဏ်းသို့ ပြန်လည် သွားရောက်နိုင်ခြင်း မရှိကြဘဲ မြူနှင်းဂိုဏ်းမှ လာရောက်ခေါ်ဆောင်မည့်သူကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေနိုင်ကြချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း တွေးတောနေစဉ် စဉ်းစားခန်း ဝင်နေခိုက်၌ လေထဲရှိ မှန်တံခါးကြီးသည် တစ်ဖန် ပြန်လည် တောက်ပလာပြီးလျှင် လူရိပ်တစ်ရိပ် ထွက်ပေါ်၍ ပျံသန်းလာချေသည်။

ဝေရှန်ကျူးသည် လူတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားရတော့သည်။ သူသည် မိမိ၏ မကျွမ်းကျင်သေးသော ချီစွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ ကောင်းကင်ယံဆီသို့ စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

မှန်တံခါးမှ ထွက်ပေါ်လာသော ထိုလူရိပ်သည် ဤအရှိန်အဝါကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ထိုနေရာဆီသို့ ဦးတည် ပျံသန်းလာခဲ့ချေပြီ။

“ကောင်းလိုက်တာ။ နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့ကို လာကယ်မယ့်သူ ရောက်လာပြီ။” မြူနှင်းဂိုဏ်းမှ တပည့်ငယ်တစ်ဦးက ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

သို့ရာတွင် ဝေရှန်ကျူး၏ မျက်နှာ၌မူ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ထင်ဟပ်နေချေသည်။ ထိုလူမည်းဝတ်ရုံခြုံထားသူသည် အမှန်တကယ်ပင် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီလော။

ထိုခဏ၌ပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မြေပြင်ပေါ်၌ မတ်တပ်ရပ်လျက် သူ၏ နတ်မင်းစစ်သည်တော်လေး ဒူးလေးရှည်ကို လမင်းကြီးအလား အပြည့်အဝ ဆွဲဆန့်လိုက်ပြီးလျှင် ယင်းအပေါ်၌ အဖြူရောင် အရိုးမြား သုံးစင်းကို အသင့်ပြင်လျက် စွမ်းအင်များကို လှည့်ပတ် စီးဆင်းစေလိုက်ချေသည်။

“ဝူး... ရှူး...”

လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားသော အသံတစ်သံသာ ကြားလိုက်ရပြီးလျှင် အဖြူရောင် အရိုးမြား သုံးစင်းသည် မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ဟိန်းဟောင်းလျက် ဝိညာဉ်ကိုပင် တုန်လှုပ်စေနိုင်လောက်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စာနာညှာတာမှု အလျဉ်းမရှိခဲ့ချေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ထိုအကြီးအကဲကို မှတ်မိနေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် အကြီးအကဲ ရွယ်ကူ၏ မှတ်ဉာဏ်များထဲ၌ ထိုသူကို မြင်တွေ့ခဲ့ရဖူးသည်။

သူသည် ဝေရှန်ကျူး ပြောပြခဲ့သော အခြားအကြီးအကဲ တစ်ဦး ဖြစ်သည့် အကြီးအကဲ အန်ရှန်ပင်။

အကြီးအကဲ အန်ရှန်သည် လေထဲ၌ ပျံသန်းနေစဉ် ရုတ်တရက် မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှသော ဟိန်းဟောင်းသံကို ကြားလိုက်ရချေသည်။စွမ်းအင်လှိုင်း သုံးခုသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သော့ခတ်ထားသကဲ့သို့ ရှိနေသဖြင့် သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်သွားရတော့သည်။

“ဘာလဲ...”

အကြီးအကဲ အန်ရှန်၏ မျက်လုံးအစုံ ပြူးကျယ်သွားရပြီး အဖြူရောင် အရိုးမြား သုံးစင်းသည် သူမ၏ မျက်ဆန်းအိမ်ထဲ၌ တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသော်လည်း ရှောင်တိမ်းရန် အချိန်မရှိတော့ချေ။

အဖြူရောင် အရိုးမြား သုံးစင်းသည် လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားကာ သွေးလိုင်း သုံးလိုင်းကို ချန်ရစ်ခဲ့ပြီးလျှင် ကောင်းကင်ယံဆီသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်သွားသကဲ့သို့ ရှိတော့ရာ မကြာမီမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

အကြီးအကဲ အန်ရှန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လေထဲမှ ပျော့ခွေစွာ ကျဆင်းလာခဲ့ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်မိကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်သွားရချေပြီ။

ဝေရှန်ကျူးနှင့် အခြားသူများသည် မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှသော အသံကိုသာ ကြားလိုက်ရပြီးနောက် အကြီးအကဲ အန်ရှန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြားဖြင့် ထိုးဖောက်ခြင်း ခံလိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကာ မျက်နှာများ ဖြူလျော်သွားကြတော့သည်။

“သူ မထွက်သွားသေးဘူး။” ဝေရှန်ကျူးသည် အကြီးအကဲ အန်ရှန် ကျဆင်းသွားသော အရပ်ဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားလေတော့သည်။

အခြားတပည့်ငယ်များသည်လည်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် အနောက်မှ လိုက်ပါသွားကြချေပြီ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အကြီးအကဲ အန်ရှန်၏ နံဘေးသို့ ရောက်ရှိလာပြီးလျှင် သူမ၏ ပါးစပ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်လျက် ဖြည်းညှင်းစွာ သေဆုံးသွားသည်ကို စိတ်လှုပ်ရှားမှု အလျဉ်းမရှိဘဲ ကြည့်ရှုနေလိုက်သည်။

ဝေရှန်ကျူးသည် နောက်ဆုံးတွင် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး လူမည်းဝတ်ရုံခြုံထားသူနှင့် အကြီးအကဲ အန်ရှန်၏ ရုပ်အလောင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရချေသည်။

“ရှင်... ရှင်ပဲ... ရှင် ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ။” ဝေရှန်ကျူးသည် အဘယ်အရပ်မှ ခွန်အားများ ရောက်ရှိလာသည်မသိဘဲ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားကာ လက်ကို အပေါ်သို့ မြှောက်လျက် သူ့ကို ရိုက်နှက်ရန် ပြင်လိုက်လေသည်။

သို့ရာတွင် ဓားမြှောင်တို တစ်စင်းသည် ဝေရှန်ကျူး၏ လည်ပင်းဆီသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည်၍ ဖိကပ်ခြင်း ခံလိုက်ရလေတော့သတည်း။