အခန်း ၇၁၂

အခန်း (၇၁၂) တိုမူဇိုင်း

"တိုမူမိသားစုမှာ တင်းကျပ်တဲ့ စည်းကမ်းတွေ ရှိကြပြီးတော့ မျိုးနွယ်စုဝင်တွေကို အစဉ်အလာ အရိုအသေပြုမှုနဲ့ ယဉ်ကျေးပျူငှာမှုတွေကို အလေးအနက် သွန်သင်ဆုံးမလေ့ ရှိကြတယ်ဗျ။ ဆုံးမမှုတွေကြောင့်ပဲ တိုမူမိသားစုဝင်တွေဟာ လူတိုင်းအပေါ်မှာ အလွန်ကြင်နာတတ်ပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ကြတာပေါ့။ အဲဒီထဲမှာမှ တိုမူဇိုင်းကတော့ တိုမူမိသားစုရဲ့ အထူးချွန်ဆုံးသော မျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ဦးပေါ့ဗျာ"

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားချေသည်။ ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်လျှင် တိုမူဇိုင်းသည် သူ့အသွင်ကို အတုအယောင် ယူထားသည့်သူနှင့် လုံးဝတူညီပုံမရပေ။

"ဒါနဲ့ တိုမူဇိုင်းက ဘာကြောင့် လူသူမသိ ပျောက်ကွယ်သွားရတာလဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက စပ်စုလိုသော စိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ကာကွယ်ရေးအစောင့်က ခေါင်းကို ခါယမ်းပြရင်း

"အဲဒါကိုတော့ ကျွန်တော်တို့လည်း အသေအချာ မသိပါဘူးဗျာ။ ဒါပေမဲ့ ကြားရသလောက်တော့ တိုမူမိသားစုရဲ့ အကြီးအကဲတစ်ယောက်ဟာ ကျွန်တော်တို့ ယမမင်းအဖွဲ့ရဲ့ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုကို ခံခဲ့ရတယ်လို့ ဆိုကြတာပဲ" ဟု ပြောလေသည်။

ထိုခဏ၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အဖြစ်မှန်၏ သဲလွန်စတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်မိသွားသလို ခံစားလိုက်ရပေရာ တိုမူဇိုင်းသည် ယမမင်းအဖွဲ့၏ လုပ်ကြံခြင်းကို ခံခဲ့ရသော အကြီးအကဲနှင့် လွန်စွာရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူ ဖြစ်တန်ရာပြီး ထို့ကြောင့်ပင် ယမမင်းအဖွဲ့အပေါ် ကလဲ့စားချေလိုစိတ် ပြင်းပြနေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အထောက်အထားဟူသည်မှာလည်း တိုမူဇိုင်းက အယောင်ဆောင်ထားခြင်းမျှသာ ဖြစ်ချေသည်။

"ကောင်းပြီလေ... ငါ နားလည်ပါပြီ"

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စကားတစ်ခွန်းသာ ချန်ထားခဲ့ပြီး ယင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဆယ်မီတာခန့် ဝေးကွာသော နေရာသို့ ချက်ချင်းဆိုသလို ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ဘေဟိုင်မြို့တွင် တည်ရှိသော တိုမူမိသားစုသည် ထိုဒေသ၌ အထင်ရှားဆုံးနှင့် အချမ်းသာဆုံးသော မိသားစုကြီးများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်ချေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝတ်ရုံနက်ကို ဆင်မြန်းထားသော လူတစ်ယောက်သည် လမ်းမထက်၌ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအပေါင်းတို့သည် ဗီဇစိတ်အရ ဘေးသို့ ဖယ်ရှားပေးကြရလေသည်။

ဤသူကား အခြားသူမဟုတ်၊ ဘေဟိုင်မြို့သို့ ဆိုက်ဆိုက်မြွက်မြွက် ရောက်ရှိလာသော ချင်ယွမ်ဖုန်းပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် တိုမူမိသားစု အိမ်တော်နှင့် ကပ်လျက်ရှိသော တည်းခိုခန်းတစ်ခုတွင် အခန်းတစ်ခန်း ငှားရမ်းလိုက်ပြီး ထိုနေရာမှနေ၍ အခြေအနေကို စတင်စောင့်ကြည့်လေတော့သည်။

အပေါ်ယံကြည့်မည်ဆိုလျှင် တိုမူမိသားစုသည် ကောလာဟလများအတိုင်းပင် ဖြစ်ချေရာ အထက်လူကြီးများမှသည် အောက်ခြေလူများအထိ၊ လူကြီးပိုင်းမှသည် လူငယ်ပိုင်းအထိ အားလုံးကပင် အလွန်ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ကြပြီး နှိမ့်ချတတ်ကာ သဘောကောင်းကြသည့်အပြင် ကုသိုလ်ကောင်းမှုများကိုလည်း မပြတ်ပြုလုပ်လေ့ ရှိကြသည်။

ထိုညတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရိပ်ခနဲ အရိပ်တစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲကာ တိုမူမိသားစု အိမ်တော်အတွင်းသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်သွားပြီး ကျယ်ဝန်းလှသော စံအိမ်ကြီးအတွင်း လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့သည်။

အစေခံများထံမှ ဖြစ်စေ၊ တိုမူမိသားစုဝင်များထံမှ ဖြစ်စေ ချင်ယွမ်ဖုန်း စုံစမ်းသိရှိရသမျှမှာမူ သူတို့အားလုံးသည် အပေါ်ယံ မြင်တွေ့ရသည့်အတိုင်းပင် စိတ်ထားကောင်းမွန်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တိုမူဇိုင်း၏ အခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ တိုမူဇိုင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီးနောက်တွင်ပင် ဤအခန်းကို နေ့စဉ်ရက်ဆက် သန့်ရှင်းရေး ပြုလုပ်ပေးထားဆဲ ဖြစ်ပေရာ လွန်စွာ သပ်ရပ်သန့်ရှင်းနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

အခန်းတွင်း၌ အရေးကြီးပစ္စည်းတစ်စုံတစ်ရာ ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိသော်လည်း တိုမူမိသားစုဝင်များ၏ အဆိုအရ တိုမူဇိုင်းသည် တိုမူမိသားစု၏ ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး အလွန်အလေးအမြတ်ထားခြင်း ခံရသူဖြစ်ကြောင်း၊ အသက်သုံးဆယ်ကျော် အရွယ်ဖြင့်ပင် ဘိုးဘေးနယ်ပယ်သို့ ချဉ်းနင်းဝင်ရောက် ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။

စာရေးခုံထက်တွင် စာအုပ်အချို့ ကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းက လှန်လှောကြည့်ရှုလိုက်သည့်အခါ ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်သွားရချေသည်။

အကြောင်းမူကား ထိုစာအုပ်များထဲတွင် သူ၏ အကြောင်းအရာများ ရေးသားထားသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

လူအပေါင်းတို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ပတ်သက်သည့် ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်များကို စုဆောင်းကာ ပိုမိုခမ်းနားအောင် မွမ်းမံပြင်ဆင်လျက် သူ့အား လောကကို ကယ်တင်ရှင်ကြီးနှင့် မဟာသူရဲကောင်းကြီးတစ်ဦးအဖြစ် ပုံဖော်ထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"အသက်သုံးဆယ်ကျော်တဲ့အထိ ဒီလိုအရာမျိုးကို သဘောကျနေတုန်းပဲလား" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းချရင်း ခေါင်းကို ခါယမ်းမိသွားပြီး တိုမူဇိုင်းက ဘာကြောင့် သူ့အသွင်ကို အတုအယောင် ယူခဲ့သလဲဆိုသည်ကိုလည်း ခန့်မှန်းမိသွားတော့သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် အခန်းအပြင်ဘက်မှ လေးနက်သော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘယ်သူလဲ"

ကာကွယ်ရေးအစောင့်များက အခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ကြသည့်အခါ အတွင်း၌ လူတစ်ဦးမျှ ရှိမနေဘဲ စာရေးခုံထက်ရှိ စာအုပ်များသာ ပွင့်လျက်သား ဖြစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တိုမူမိသားစု အိမ်တော်မှ သာသာယာယာ လွတ်မြောက်လာခဲ့ပြီး တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သော်လည်း အခန်းတွင်းသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အခြေအနေတစ်ခု မမှန်ကန်ကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။

အခန်းထဲတွင် သူ့ထံမှ မဟုတ်သော သူစိမ်းတစ်ဦး၏ ကျင့်ကြံခြင်း အရှိန်အဝါ အကြွင်းအကျန်အချို့ လွင့်ပျံနေဆဲ ဖြစ်ချေသည်။

စာပွဲထက်တွင် စာတိုတစ်စောင် ရှိနေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်ပြီးနောက် လရောင်အောက်တွင် စာတိုပေါ်ရှိ စာသားများကို သဲသဲကွဲကွဲ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

တိုမူဇိုင်းကို တစ္ဆေလက်သည်းမြေတွင် တွေ့ရှိရသည်။

ဤသည်ကား ယမမင်းဘုရင်က သူ့ထံသို့ ပေးပို့လိုက်သော သတင်းစကား ဖြစ်ချေသည်။

"သူက ငါ့ကို ဒီလောက်တောင် ယုံကြည်တာလား" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။

ယုံကြည်ခြင်းထက် စမ်းသပ်ခြင်းဟု ဆိုလျှင် ပို၍ မှန်ကန်ပေလိမ့်မည်။

ဤသည်ကား ယမမင်းဘုရင်က သူ့အပေါ် စမ်းသပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ မိမိကိုယ်ကိုယ် သက်သေပြနိုင်ရန်အတွက် သူသည် တိုမူဇိုင်းကို ရှာဖွေပြီး သုတ်သင်ရှင်းလင်းရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ စိတ်အစုံတွင် နက်ရှိုင်းသော မလုံခြုံမှုတစ်ရပ် လှိုက်တက်လာရချေသည်၊ အကြောင်းမူကား ယမမင်းဘုရင်သည် သူ ဤနေရာ၌ ရှိနေသည်ကို အလွန်လွယ်ကူစွာ သိရှိသွားခဲ့သဖြင့် သူ ယခင်က ပြုလုပ်ခဲ့သမျှသော အရာများသည်လည်း ယမမင်းဘုရင်ထံ၌ ပေါ်ပေါက်သွားခဲ့ပြီလား ဆိုသည်ကို တွေးတောမိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော်ငြားလည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုအတွေးကို ချက်ချင်းပင် လက်ခါပယ်ဖျက်လိုက်သည်။ ဤကမ္ဘာလောကတွင် စောင့်ကြည့်ထောက်လှမ်းသည့် စနစ်များ မရှိပေရာ ယမမင်းအဖွဲ့၏ သတင်းအချက်အလက်များသည် လုံးဝ အချိန်ကိုက် တိကျမှန်ကန်နေမည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။

သူ ဤနေရာတွင် ရှိနေသည်ကို သိရှိခြင်းမှာလည်း အနည်းငယ် စုံစမ်းရုံမျှဖြင့် သိနိုင်သောအရာ ဖြစ်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နေ့အလင်းရောင်ကို ရှောင်ကွင်းသည့်အလား ဝတ်ရုံနက်ကို ဆင်မြန်းထားသော လူမျိုးသည် ပတ်ဝန်းကျင်၌ အလွန်အမြင်ရလွယ်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာခဲ့ပြီး တစ်ညတာလုံး ခရီးနှင်လျက် တစ္ဆေလက်သည်းမြေသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။

နတ်ဘုရားသောင်းချီနယ်မြေမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယန်ရုအင်ပါယာကို ဖြတ်ကျော်ကာ တစ္ဆေလက်သည်းမြေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင် အဘိုးကျိုးနှင့် အခြားသူများကို ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။

ယခုအခါ ဤနေရာသို့ တစ်ကျော့ပြန် ရောက်ရှိလာသည့်အခါ သူက မချိပြုံးပြုံးရင်း "လောကကြီးက တကယ်ပဲ ကျဉ်းမြောင်းလွန်းပါလား" ဟု ညည်းတွားမိရုံသာ ရှိတော့သည်။

ယမမင်းအဖွဲ့ထံမှ သိရှိရသော သတင်းအရ တိုမူဇိုင်းသည် တစ္ဆေလက်သည်းမြေတွင် ပေါ်ပေါက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး အကြောင်းမှာ ဤနေရာသို့ တာဝန်ဖြင့် ရောက်ရှိလာသော ငွေအဆင့် လူသတ်သမားတစ်ဦး အသတ်ခံခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယမမင်းဘုရင်ကိုယ်တိုင်ပင် တိုမူဇိုင်း အတိအကျ မည်သည့်နေရာတွင် ပုန်းအောင်းနေသည်ကိုမူ တိတိပပ ညွှန်ပြနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် တိုမူဇိုင်းကို ဇွတ်အတင်း ရှာဖွေရန် အလျင်မလိုခဲ့ပေ။ ထို့ပြင် သူ လက်ခံရရှိထားသော ရွှေတံဆိပ် တာဝန်များကို ပြန်လည်လှန်လှောကြည့်ရှုလိုက်ရာ တစ္ဆေလက်သည်းမြေတွင် အမှန်တကယ်ပင် ဆောင်ရွက်ရမည့် တာဝန်တစ်ခု ရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။

တစ္ဆေလက်သည်းမြေ၏ အခြေအနေကို ပြန်ပြောင်းတွေးကြည့်လျှင် ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီရှိ ထူထပ်သော တောအုပ်များအတွင်း ဂိုဏ်းများစွာ လျှို့ဝှက်အခြေစိုက်နေကြသည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း သိရှိထားပြီး ဖြစ်ရာ သူ ရရှိထားသော တာဝန်မှာ ထိုဂိုဏ်းများထဲမှ ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦးကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရန် ဖြစ်ချေသည်။

ထိုဂိုဏ်းချုပ်သည် မည်မျှအထိ ယုတ်မာရက်စက်သော အမှုများကို ကျူးလွန်ခဲ့သည်ဆိုသည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း ဂရုမစိုက်ပေ။

လောကသဘာဝအရ အားနည်းသူကို အားကြီးသူက နှိပ်စက်ခြင်းမျှသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံ အချိန်ကောင်းကို အသုံးချကာ ထိုဂိုဏ်းအတွင်းသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ခဲ့ပြီး မိမိ၏ အစွမ်းထက်လှသော ခွန်အားကို အမှီပြု၍ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်သူကို တိုက်ရိုက်ဆွဲထုတ်ကာ အသေလုနီးပါး ရိုက်နှက်ဆုံးမလိုက်တော့သည်။

သူသည် ဂိုဏ်းချုပ်ကို ချက်ချင်း သတ်ပစ်ခြင်း မပြုဘဲ ထိုသူကို တရွတ်တိုက် ဆွဲခေါ်လျက် ဂိုဏ်းအတွင်းမှ မောက်မောက်မာမာဖြင့်ပင် ထွက်ခွာလာခဲ့ရာ ဂိုဏ်းတွင်းရှိ တပည့်အပေါင်းတို့သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်းကြီးစွာ ဖြစ်ကျန်ရစ်ကြရလေသည်။

မထွက်ခွာမီတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းက သတင်းစကားတစ်ခု ချန်ထားခဲ့သည်။

"လူသတ်သမားကတော့ တခြားသူမဟုတ်ဘူး... ယမမင်းအဖွဲ့ပဲ ဖြစ်တယ်"

ထိုသတင်းသည် လျင်မြန်စွာပင် ပြန့်နှံ့သွားတော့သည်။

ပင်လယ်ကမ်းခြေတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အကြီးအကဲဂိုဏ်းချုပ်ကို ပင်လယ်ပြင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူလျက် ဒူးထောက်ခိုင်းထားသည်။

"အသက်ချမ်းသာပေးပါဗျာ... ကျွန်တော် နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ မလုပ်ဝံ့တော့ပါဘူး။ ယမမင်းအဖွဲ့က ခင်ဗျားကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဘယ်လောက်ပဲပေးပေး ကျွန်တော်က နှစ်ဆပေးပါ့မယ်ဗျာ"

ထိုဂိုဏ်းချုပ်သည် သေဘေးကို လွန်စွာကြောက်ရွံ့သဖြင့် ငိုယိုကာ တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး သာသာယာယာ သက်ပြင်းချရင်း "ပြောစမ်းပါဦး... မင်း ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ ယုတ်မာတဲ့ အမှုတွေက ဘယ်လောက်တောင် များနေပြီလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ချက်ချင်း လက်ပါခြင်း မရှိသည်ကို မြင်လျှင် ဂိုဏ်းချုပ်သည် သူကျူးလွန်ခဲ့သမျှသော အပြစ်ဒုစရိုက်များကို အလျင်အမြန်ပင် ဝန်ခံထွက်ဆိုလေတော့ရာ ထိုအထဲတွင် လူသားမဆန်အောင် ဆိုးဝါးလှသော အမှုကိစ္စအချို့ပင် ပါဝင်နေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တစ်ချိန်လုံး မျက်စိကို မှိတ်ထားခဲ့သဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် နားထောင်နေခြင်း ရှိမရှိကိုမူ ခွဲခြားရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဓားမြှောင်တိုကို ထိုသူ၏ လည်ပင်းဆီသို့ ထိုးစိုက်လိုက်ကာ ယင်း၏ ယုတ်မာလှသော ဘဝကို အဆုံးသတ်ပေးလိုက်တော့သည်။

ထိုခဏ၌ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နောက်ကျောဘက်တွင် လူရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ထိုသူသည်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကဲ့သို့ပင် ဝတ်ရုံနက်ကို ဆင်မြန်းထားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို အလင်းမဖောက်နိုင်သော ဝတ်ရုံအောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ထိုဝတ်ရုံနက်နှင့် လူကို ကြိုတင်သိမြင်ထားပြီး ဖြစ်ပေရာ မချိပြုံးလေး ပြုံးလျက် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းကို ငါက ချင်ယွမ်ဖုန်းလို့ ခေါ်ရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် တိုမူဇိုင်းလို့ ခေါ်ရမလား"

မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ဝတ်ရုံနက်နှင့်လူသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ဝတ်ရုံခေါင်းစွပ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချွတ်ပစ်လိုက်ရာ ခန့်ညားချောမောသော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

သူသည် အသက်သုံးဆယ်ကျော်အရွယ် လူတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း အချိန်ကာလသည် သူ့အပေါ်၌ မည်သည့်အမာရွတ်မျှ ချန်ထားခဲ့ပုံမရဘဲ လူငယ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် နုပျိုနေဆဲ ဖြစ်ချေသည်။

"မင်းရဲ့ အစစ်အမှန် ပစ်မှတ်က ငါလား" တိုမူဇိုင်းက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သော လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြရင်း "ဒီလိုပဲ ပြောရမှာပေါ့။ မင်းက အခုတလော အရမ်းလှုပ်ရှားနေတော့ ယမမင်းဘုရင်က သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါကို တည်ဆောက်ဖို့အတွက် မင်းကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းချင်နေတာ သဘာဝပဲလေ" ဟု ဆိုလိုက်တော့သည်။