အခန်း ၇၁၃

အခန်း (၇၁၃)

“ငါ ဒီအတိုင်း အလွယ်တကူနဲ့ အရှုံးပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”

တိုမူဇိုင်းသည် အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်းမှနေ၍ ဧရာမ စွမ်းအင်လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု ရုတ်ချည်း ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာချေသည်။

သတင်းအချက်အလက်များက ညွှန်ပြနေသည့်အတိုင်း သူသည် ဘိုးဘေးနယ်ပယ်၏ ပထမအဆင့်သို့ တက်လှမ်း ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

“မလောပါနဲ့ဦး၊ မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ချင်ယွမ်ဖုန်းရဲ့ နာမည်ကို အတုအယောင် သုံးပြီး ဟန်ဆောင်နေရတာလဲဆိုတာ ငါ တကယ်ကို သိချင်နေလို့ပါ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးယောင်သန်းလျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ယမမင်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အရိုးထဲအထိ နာကျည်းအောင် မုန်းတီးနေတာ။ ငါက ယမမင်းရဲ့ ဒေါသကို ဆွပေးချင်လို့ သူ့နာမည်ကို အသုံးချနေတာပေါ့”

တိုမူဇိုင်းက အေးစက်စက် တုံ့ပြန်ရင်း တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်သည့်အနေဖြင့် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို အချိန်မရွေး လှုပ်ရှားနိုင်အောင် ပြင်ဆင်ထားလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသော် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အောက်မေ့ဖွယ် ရယ်မောလိုက်မိချေသည်။ သူကိုယ်တိုင်သည် ယမမင်း ဌာနချုပ်မှ လူသတ်သမားတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ယမမင်းနှင့် အခြားသော အထက်လူကြီးများက သူ့အပေါ် မည်သို့ သဘောထားသည်ကို အသိဆုံး ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းတို့သည် သူ့အား အနည်းငယ်မျှပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ လျစ်လျူရှုထားကြသည်သာ ဖြစ်သည်။ ယင်းသည် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်က လာရောက် ရန်စသည်နှင့် တူလှရာ ခြေဖဝါးဖြင့် နင်းခြေ၍ သတ်ပစ်လိုက်ရုံမျှသာ ရှိချေသည်။

ထို့ကြောင့် ယမမင်း၏ ဒေါသကို ဆွပေးချင်သည်ဟူသော တိုမူဇိုင်း၏ ပြောစကားသည် လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် ကျောင်းပြင်ပ စကားမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

ယမမင်းသည် ထိုမျှလောက်သော အရေးမပါသည့် ကိစ္စအသေးအမွှားအတွက် အချိန်ဖြုန်းကာ စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်နေမည် မဟုတ်ပေ။

တိုမူဇိုင်းအား ရှင်းလင်းပစ်ရန်အတွက် လူသတ်သမားတစ်ယောက်ကိုသာ စေလွှတ်လိုက်မည် ဖြစ်သည်။ ယခင်က ချင်ယွမ်ဖုန်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်တန်ရာ၏။

တစ်နည်းအားဖြင့် ဆိုရသော် တိုမူဇိုင်းသည်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လုပ်ရပ်များကြောင့် စိတ်ကူးယဉ်ဆန်စွာ လွှမ်းမိုးခြင်း ခံနေရခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

“မင်း တွေးတာ မှားနေပြီ။ ယမမင်းအတွက်တော့ မင်းကို ချေမှုန်းပစ်ဖို့က ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို နင်းခြေလိုက်ရသလို လွယ်ကူလွန်းတယ်။ သူတို့က မင်းကြောင့်နဲ့ စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းဟာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်တဲ့ တိတ်ဆိတ်လွန်းတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာပဲ သေဆုံးသွားရလိမ့်မယ်”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။ ‘ငါ့တုန်းကလိုမျိုးပေါ့’ ဟုလည်း သူ၏ စိတ်အစဉ်၌ ထပ်လောင်း တွေးတောလိုက်မိပေသည်။

ထိုသို့သော အချိန်တွင် တိုမူဇိုင်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာထက်၌ ကောင်းကင်ယံမှ မရေမတွက်နိုင်သော ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ မှေးမှိန်သော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

သူသည် ရုတ်ချည်း လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ရွှေရောင်ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ချက်ချင်းဆိုသလို ရောက်ရှိလာတော့သည်။

သူ၏ လက်အတွင်းရှိ ဓားရှည်သည် ဓားအိမ်အတွင်းမှနေ၍ ရုတ်တရက် ဝင့်မြှောက်ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာကို လှည့်ပတ်၍ စက်ဝိုင်းပုံစံ ခုတ်လိုက်ရာ ဓားသွားဖြတ်သန်းရာ လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်တွင် ကြယ်တာရာ အလင်းစက်များနှင့် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ လွင့်ပျံကျန်ရစ်ခဲ့ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို နောက်သို့ ရုတ်ချည်း ယိမ်းနွဲ့လိုက်ရာ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် သူ၏ နှာသီးဖျားကို သီသီလေး လွဲချော်သွားပြီး ပင်လယ်ပြင်ထဲသို့ ကျရောက်ကာ ဧရာမ ရေလှိုင်းကြီးများကို ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ပထမတစ်ချက် လွဲချော်သွားသည်နှင့် တိုမူဇိုင်းသည် လက်ကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး သူ၏ ဘယ်လက်ဖြင့် ဓားရှည်ကို ပြောင်းပြန် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ထူးဆန်းသော ကိုယ်ဟန်အနေအထားဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဘယ်ဘက် ဘေးသို့ ချက်ချင်း ရွှေ့ပြောင်းသွားကာ အားကုန် ဆွဲခုတ်လိုက်ချေတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နံဘေးတွင် မှေးမှိန်သော သွေးစွန်းရာတစ်ခု ထင်ကျန်သွားပြီး သူ၏ အမည်းရောင် ဝတ်ရုံရှည်ပင်လျှင် စုတ်ပြဲသွားရသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဒဏ်ရာအပေါ်၌ ဖုံးလွှမ်းသွားသော ရွှေရောင်အလင်းစက်များသည် ဒဏ်ရာကို ပြန်လည် ကုသပျောက်ကင်းခြင်း မရှိစေရန် တားဆီးနေပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ဤရွှေရောင် စွမ်းအင်သည် အမှန်တကယ်ပင် အစွမ်းထက်လှသည်ဟု ယူဆရပေမည်။

သို့သော်လည်း သူသည် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုဘဲ တိုမူဇိုင်း၏ တိုက်ကွက်များကိုသာ ဆက်တိုက် ရှောင်တိမ်းနေခဲ့သည်။

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်ဆုံးလုနီးပါး အချိန်အထိ တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် တိုမူဇိုင်းသည် မောဟိုက်စွာဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်ခြင်းနှင့် မရေရာခြင်းတို့ ရောပြန်းနေချေသည်။

ဤအချိန်အတောအတွင်း သူသည် မိမိ၏ စွမ်းအားရှိသမျှ အကုန်သုံး၍ ရှေ့မှောက်ရှိ အမည်းရောင် ဝတ်ရုံခြုံထားသော လူကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း မည်သို့ပင် ပြုလုပ်စေကာမူ ထိုလူ၏ အဝတ်စကိုမျှပင် ထိမိခြင်း မရှိသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။

ထို့ပြင် ထိုလူသည် မောပန်းနွမ်းနယ်သည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှပင် မပြသသဖြင့် တိုမူဇိုင်းမှာ လွန်စွာ အံ့ဩသွားရတော့သည်။

“မင်းက အမှန်တကယ်ပဲ ဘယ်သူလဲ၊ ပြီးတော့ ဘာကို လိုချင်နေတာလဲ”

တိုမူဇိုင်းက အေးစက်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ ခေါင်းမြှီးခြုံကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖယ်ရှားလိုက်ရာ အသားစများ ပျက်စီးနေသော သူ၏ မျက်နှာပြင် ပေါ်ထွက်လာချေသည်။

“စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့ဦး၊ ငါက မင်းရဲ့ ရုပ်မှန်ကို ကြည့်ချင်ရုံ သက်သက်ပါပဲ”

“မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ”

တိုမူဇိုင်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပျက်စီးနေသော မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင်ပင် အေးစိမ့်သော ခံစားချက်တစ်ခု ထက်သန်လာရသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီးနောက်—

“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ့နာမည်ကို သုံးပြီး လျှောက်သတ်နေတဲ့လူက ဘယ်လိုလူလဲဆိုတာ သိချင်ရုံရုံပါ”

“မင်းရဲ့ နာမည်ကို သုံးတယ် ဟုတ်လား”

တိုမူဇိုင်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပြောစကားနောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်ကို ထက်မြက်စွာ ရိပ်မိသွားပြီး ရုတ်ချည်း တုန်လှုပ်သွားရသည်။

“မှန်တာပေါ့၊ မင်း အခုတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့လိုက်ရပြီ မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ မင်း ဒီနာမည်ကို ဆက်ပြီး အသုံးပြုလို့ မရတော့ဘူး။ မဟုတ်ရင် နောက်တစ်ကြိမ် လာမှာက ငါ မဟုတ်ဘဲ ပိုပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ လူသတ်သမား ဖြစ်လိမ့်မယ်”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုလိုက်သည်။

တိုမူဇိုင်းသည် ရှေ့မှောက်ရှိ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အံ့ဩခြင်း၊ မယုံကြည်နိုင်ခြင်းတို့ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယမမင်း၏ ရက်စက်သော လုပ်ရပ်များကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဟု ရာသက်ပန် ထင်မှတ်ထားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

တိုမူဇိုင်း၏ သံသယကို ရိပ်မိပုံရသောကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက်—

“ငါက ချင်ယွမ်ဖုန်း ဆိုတာကို မင်း မယုံကြည်လည်း ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါပြောတဲ့ စကားကိုတော့ မင်း မုချ ယုံကြည်ရမယ်။ မင်း ဒါကို မရပ်တန့်ဘူးဆိုရင် မင်း သေရလိမ့်မယ်”

“ငါ မရပ်တန့်နိုင်ဘူး။ ယမမင်းက ငါ့ရဲ့ အနီးစပ်ဆုံး လူတွေကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တာ။ သူတို့က လူသတ်သမားတွေပဲ။ ဒီလောကကြီးမှာ သူတို့ တည်ရှိနေခွင့် မရှိသင့်ဘူး”

တိုမူဇိုင်းက အမျက်ဒေါသ ထွက်နေသော ခြင်္သေ့တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး

“နောင်တစ်ချိန်မှာ ကလဲ့စားချေဖို့ အခွင့်အရေးတွေ ရှိလာပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မဟုတ်သေးဘူး။ မင်းက ယမမင်းကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိသေးဘူး၊ ငါလည်း အတူပဲ”

တိုမူဇိုင်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စကားကို စတင် စဉ်းစားသုံးသပ်လာပြီး—

“မင်းက အမှန်တကယ်ပဲ ချင်ယွမ်ဖုန်းလား”

“ဒါကို မင်း စိတ်ပူနေဖို့ မလိုပါဘူး”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီးနောက်

“မင်း မြေနက်မြေ ဒေသကို သွားနိုင်ပါတယ်။ မင်းရဲ့ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်သရွေ့ သူတို့က မင်းကို လက်ခံကြလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်”

“ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ မင်းက...”

တိုမူဇိုင်းသည် လွန်စွာ စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာရသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထင်ရှားကျော်ကြားသော သူရဲကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားပါလျက်နှင့် ဘာကြောင့် ယမမင်းအဖွဲ့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ရသနည်း။

“ငါတို့ မထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ ငါ သိချင်နေတဲ့ ကိစ္စတွေ အများကြီး ရှိနေသေးတာမို့ ယမမင်းရဲ့ နယ်ပယ်ထဲမှာ နေထိုင်တာက ငါ့အတွက် ကိစ္စရပ်တွေကို ပိုပြီး လွယ်ကူစေတယ်”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့...”

တိုမူဇိုင်းသည် မေးမြန်းလိုသော မေးခွန်းများစွာ ရှိနေသေးသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းယမ်းပြလိုက်သည်။

“အချိန်မရှိတော့ဘူး၊ ငါတို့ ဆက်ပြီး စကားပြောလို့ မဖြစ်တော့ဘူး”

အချိန်မရှိတော့ဘူး ဟူသည်မှာ ဘယ်လို အဓိပ္ပာယ်လဲ။ တိုမူဇိုင်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရသည်။

ထိုသို့သော အချိန်တွင် ရှေ့မှောက်ရှိ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရုတ်ချည်း ခုန်တက်လိုက်ပြီး မူလနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားကာ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ နောက်ကျောဘက်၌ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

ဓားမြှောင်တိုတစ်ခုသည် တိုမူဇိုင်း၏ နောက်ကျောကို ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။ တိုမူဇိုင်းသည် သူ၏ ရင်ဘတ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ဓားဖျားကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း နောင်တရခြင်း ဝေဒနာကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤအမည်းရောင် ဝတ်ရုံခြုံထားသော လူသည် သူ့အား အမြဲတစေ အနိုင်ယူနိုင်စွမ်း ရှိခဲ့သော်လည်း သူ ပြုလုပ်ခဲ့သမျှသည် သူ၏ အာရုံကို လွှဲပြောင်းရန်သာ ဖြစ်ပေသည်။ ယခုမူ ထိုလူသည် အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တိုမူဇိုင်းသည် အမည်းရောင် ဝတ်ရုံခြုံထားသော လူက သူ၏ နောက်ကျောကို လက်ညှိုးဖြင့် တို့ထိလိုက်သည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် သူ၏ မျက်ခွံများသည် လွန်စွာ လေးလံလာကာ လောကကြီးတစ်ခုလုံး ချက်ချင်းပင် မှောင်အတိ ကျသွားရတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက်မူ ဘိုးဘေးနယ်ပယ်၏ ပထမအဆင့်မျှသာ ရှိသေးသော တိုမူဇိုင်းကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန်မှာ မည်သို့မျှ မခဲယဉ်းပေ။

ယခုအခါ သူ၏ ပြိုင်ဘက်များသည် ဘိုးဘေးနယ်ပယ်၏ ဆဋ္ဌမအဆင့် သို့မဟုတ် သတ္တမအဆင့်နှင့် ထိုထက် မြင့်မားသော ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များသာ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ ဓားမြှောင်တိုကို ပြန်လည် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး တိုမူဇိုင်းကို ပင်လယ်ထဲသို့ ကန်ချလိုက်ချေသည်။ ထို့နောက် ဓားကို သန့်စင်အောင် သုတ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုနေရာရှိ မြေပြင်ပေါ်မှ အရိပ်များအတွင်းမှနေ၍ မှောင်မိုက်သော ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

“အာဟိုင် အရှင်သခင်ကို ရိုသေစွာ ဂါရဝပြုပါတယ်”

ထိုလူက ရိုသေခန့်ညားစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဤသူသည် ယမမင်း၏ သတင်းပေး တစ်ဦး ဖြစ်သည်ကို သူ သိရှိပေသည်။ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ကြိုတင် သိမြင်နိုင်စွမ်းကြောင့် ထိုလူ ရှိနေသည်ကို သိရှိခဲ့သဖြင့် အချိန်မရှိတော့ဘူးဟု ပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်သွားပြီ။ ငါ့အတွက် သတင်းစကား ပါးလိုက်ပါဦး၊ ငါ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ရမယ့် တာဝန်တွေ ရှိသေးတယ်”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုရင်း သူ၏ ခေါင်းမြှီးခြုံကို ပြန်လည် ဆွဲတင်လိုက်သည်။

ထိုပုံရိပ်သည် ရိုသေစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် အရိပ်များအတွင်းသို့ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း အထက်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး နေရာပြောင်းအစီအရင် တည်ရှိရာဆီသို့ ပျံသန်းသွားချေတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သူ မကြာမီက ရပ်တန့်ခဲ့သော ကမ်းခြေ၌ ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာရာ ယင်းသည် အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ ယမမင်း၏ သတင်းပေး ဖြစ်ပေသည်။

ထိုလူသည် ပင်လယ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ဆင်းသွားပြီး ပင်လယ်ရေအောက်ခြေ၌ တိုမူဇိုင်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့ချေတော့သည်။