အခန်း ၇၂၅

အခန်း (၇၂၅)

သို့ဆိုလျှင် ယမမင်းဌာနချုပ်သို့ ပြန်၍ ချင်ကွေ့ကို ရှာရမည်။ ယမမင်းထံမှ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့လျှင် မြောင်ယွီလန်နှင့် နန်ယွင်တို့သည် ပိုမိုဘေးကင်းနိုင်ချေရှိသည်။

မြူနှင်းဂိုဏ်းပင် ဖြစ်ပါစေဦး၊ အတိအလင်း ပြဿနာရှာရန် ရဲဝံ့မည်မဟုတ်ပေ။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ချလိုက်ပြီး ဖြစ်ချေသည်။

ယခုအခါ သူ၌ အကြီးမားဆုံးသော ရန်သူနှစ်ဦး ရှိနေသည်မှာ ယမမင်းနှင့် မြူနှင်းဂိုဏ်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။ ရှာမိသားစုနှင့် ပတ်သက်၍မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အတိုးအချို့ကို တောင်းခံသိမ်းဆည်းပြီး ဖြစ်ပေရာ မိမိကိုယ်ကို ပိုမိုအစွမ်းထက်လာသည့် အချိန်ကျမှသာ ကောင်းကောင်းကြီး ကလဲ့စားချေတော့မည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူသည် ယမမင်း၏ တစ္ဆေကြီးကိုးကောင်အနက် တစ်ကောင် ဖြစ်လာခဲ့လျှင် နန်ယွင်နှင့် မြောင်ယွီလန်တို့သည် ဘေးကင်းလုံခြုံနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

မေးခွန်းထုတ်စရာ ရှိသည်မှာ "ချင်ကွေ့" ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ် မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်ကို ဖော်ဆောင်နေသနည်း ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယမမင်းဌာနချုပ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြန်လာခဲ့လေသည်။

အာယောင်သည် အဓိကခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း၌ မတ်တတ်ရပ်လျက် ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ နေ့စဉ်အလုပ်မှာ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရန်သာ ဖြစ်ပုံရပြီး သီးခြားကိစ္စရပ်တစ်ခုခု ရှိလာမှသာ ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာတတ်ချေသည်။

"ငါ အကြီးအကဲချင်ကွေ့ကို တွေ့ချင်တယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်းက အာယောင်၏ အနီးသို့ လျှောက်လှမ်းသွားရင်း အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

အာယောင်က အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "နားလည်ပါပြီ အကြီးအကဲအာဟိုင် သွားရောက် အကြောင်းကြားပေးပါ့မယ်" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်ကို မြင်လျှင် အာယောင်သည် လှည့်ထွက်သွားပြီး အစီရင်ခံရန် အပြေးအလွှား ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်မိသည်။ ယမမင်းဌာနချုပ်ရှိ လုပ်ငန်းဆောင်ရွက်သူများသည်ပင် လူတို့၏ မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲကို ကြည့်တတ်လာကြပြီ ဖြစ်ပုံရ၏။

အာယောင်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ပထမဆုံး စတင်တွေ့ဆုံစဉ်က အတော်ပင် မောက်မာဝင့်ဝါခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းအား "အကြီးအကဲအာဟိုင်" ဟု ရိုသေသမှုဖြင့် ခေါ်ဝေါ်နေရချေပြီ။

သူမသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း ဤမျှ မြန်ဆန်လှသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပလက်တီနမ်တံဆိပ်ဆင့် လူသတ်သမား အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ တွေးထင်မိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

မကြာမြင့်မီ အချိန်အတွင်းမှာပင် အာယောင်သည် အပြေးအလွှား ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

"အကြီးအကဲချင်ကွေ့က အထဲကို ဝင်ခဲ့ဖို့ ဖိတ်ခေါ်နေပါတယ်" အာယောင်က ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခေါင်းညိတ်ပြကာ ခြေလှမ်းများကို ရွှေ့လျက် ခန်းမဆောင်ကြီး၏ အနောက်ဘက်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားရာ နောက်ဆုံးတွင် ချင်ကွေ့၏ နန်းဆောင်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

လေကို ဝဝရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းက ချင်ကွေ့ မည်သည့်အကြံအစည် ရှိနေပါစေဦး၊ နန်ယွင်အတွက် အထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ စည်းရုံးသိမ်းသွင်းရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အဓိကခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း၌ မည်သူမျှမရှိဘဲ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေဆဲပင် ဖြစ်ရာ ချင်ကွေ့ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေသည့်နှယ် ဖြစ်တန်ရာသည်။

"ကျွန်တော် ပြန်လာပြီ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ချင်ကွေ့က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြကာ "မင်းက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ အကြမ်းဖျင်း သိထားပြီးသားပါ။ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာက ဆွေမျိုးသားချင်း အများကြီးမရှိတော့ ခန့်မှန်းရတာ လွယ်ကူပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က မဟုတ်ဘူးလို့ ငြင်းရင်ကော" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရုတ်တရက် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ချင်ကွေ့သည် ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားအောင် အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်ရာ ထိုအသံသည် အလွန်ပင် မောက်မာကောက်ကျစ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှချေသည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုပဲ ရှိတော့တာပေါ့။ ငါက အဲ့ဒါကို တကယ် တစ်ခါမှ မယုံကြည်ခဲ့ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက ယမမင်းရဲ့ လူသတ်သမားတွေကို အများကြီး ယုံကြည်လို့ပဲ"

"ထိုလူနှစ်ယောက်က ချွင်းချက် ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ယမမင်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အပုပ်အသိုးမခံချင်လို့ သူတို့ကို ငါ အစဖျောက်လိုက်တာ" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ အထောက်အထား ပေါ်ပေါက်သွားမည်ကို စိုးရွံ့ခြင်း အလျှင်းမရှိသည့်အလား တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်းက အခုကျမှ ဘာလို့ ဝန်ခံနေရတာလဲ"

"ကျွန်တော် ချင်ကွေ့ ဖြစ်ချင်လို့"

သူ့စကား ဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ချင်ကွေ့သည် သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး "မင်း ပြန်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ မင်းကို စောစောကတည်းက ပြောခဲ့သားပဲ" ဟု ဆိုလေသည်။

"ဒါနဲ့ အကြီးအက​ဲကျတော့ ဘာလို့ သေချင်နေရတာလဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိရာ ယင်းက သူ အသိချင်ဆုံးသော မေးခွန်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

"ရိုးရိုးလေးပါပဲ။ ငါက ယမမင်းအဖွဲ့ကြီး တစ်စစီ ပျက်စီးသွားတာကို မြင်ချင်လို့"

ချင်ကွေ့သည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်ရာ စကားလုံးများကို ပြောဆိုရန်

စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပုံရပေသည်။

ထို့နောက်တွင်မူ ချင်ကွေ့သည် မိမိ၏ အတိတ်ဇာတ်ကြောင်းကို စတင်ပြောပြလေရာ ယင်းက အဘိုးအိုသူတောင်းစား ပြောပြခဲ့သည်နှင့် အတော်ပင် တူညီလှသည်။ သို့သော် သူသည် ယမမင်းကို မုန်းတီးရုံတင်မကဘဲ တစ်စစီ ဖျက်ဆီးပစ်ချင်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ငါ့အစွမ်းနဲ့ မတတ်နိုင်တော့ဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်။ မူလကတော့ ယမမင်းအဖွဲ့ထဲမှာ ပိုပြီး သန်မာလာအောင် လုပ်ပြီး နောက်ဆုံး ယမမင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်လောက်တဲ့အထိ အစွမ်းထက်လာဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားက အကန့်အသတ် ရှိနေတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရပြီ။ ငါ မလုပ်နိုင်တော့ဘူး။ ငါ့ကိုယ်ငါတောင် ပျောက်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေရပြီ..."

"ဒါက ချင်ကွေ့ ပဲလေ" ဟု သူက တည်ငြိမ်စွာ ရေရွတ်သည်။

"မင်းကို ငါ မတွေ့မချင်းပေါ့။ မင်းက ကြီးမားတဲ့ ပါရမီထူးတွေ ရှိနေတဲ့ ထူးခြားတဲ့လူတစ်ယောက်ပဲ။ မင်းရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အထောက်အထားကို သိလိုက်ရပြီးတဲ့နောက် ငါ မလုပ်နိုင်ခဲ့တဲ့ အရာတွေကို မင်း လုပ်ဆောင်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ပိုပြီး ယုံကြည်သွားခဲ့တယ်"

"ကျွန်တော် အကြီးအကဲကို ယုံကြည်လို့ ရမလား" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

ချင်ကွေ့က ခေါင်းညိတ်ပြကာ "ယမမင်း ပျက်စီးသွားတဲ့နေ့ကျရင် ငါ့ဂူသင်္ချိုင်းဆီ လာပြီး လာပြောပြဖို့ မမေ့နဲ့ဦး။ ဒါမှ ငါလည်း အေးအေးချမ်းချမ်း သေရဲမှာ" ဟု ဆိုသည်။

"ကောင်းပါပြီ။ ကျွန်တော် လာပြောပါ့မယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ကတိပေးလိုက်သည်။

"ငါက နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ ရှင်သန်လာခဲ့တာဆိုတော့ သေခြင်းတရားကို ကျင့်သားရနေပါပြီ။ မင်းကို ဒီရာထူး လွှဲပေးမှာ မှန်ပေမဲ့လည်း လူမြင်ကောင်းအောင် ပြကွက်တစ်ခုတော့ လုပ်ပြရဦးမယ်"

ချင်ကွေ့က စိတ်သက်သာရာရသွားသည့် မျက်နှာပေးဖြင့် အေးအေးဆေးဆေး ပြောဆိုလေသည်။

"ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ အံ့အားသင့်သွားမိသည်။

ဘုရင်နယ်ပယ် အဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူများပင်လျှင် သက်တမ်းမှာ နှစ်တစ်ထောင်ခန့်သာ ရှိတတ်သော်လည်း ဤချင်ကွေ့ကမူ မိမိကိုယ်ကိုယ် နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ ရှင်သန်ခဲ့သည်ဟု ဆိုနေပေသည်။

ယင်းက ကျင့်ကြံခြင်းပညာရပ်နှင့် သက်ဆိုင်နိုင်သလို ရှားပါးလှသော ရတနာပစ္စည်းအချို့ကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်ပေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုအံ့ဩမှုကို စိတ်ထဲတွင်သာ မြှုပ်နှံထားလိုက်တော့သည်။

ချင်ကွေ့သည် ပလ္လင်ထက်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်သောအခါမှသာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချင်ကွေ့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိတ်ဖြူစများ ရစ်ပတ်ထားသည့် အလောင်းကောင်ခြောက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ အမှန်တကယ်ပင် မံမီရုပ်အလောင်းနှင့် တူညီနေသည်ကို သတိပြုမိတော့သည်။

ပိန်လှီခြောက်ကပ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ထူးခြားမှုမရှိသော ဦးခေါင်းတို့အကြား သိသာလှသည့် ကွာခြားချက်မှာ အလွန်ပင် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းလှချေသည်။

"အသက်ရှည်လွန်းတော့လည်း ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး ရှိတာပေါ့။ အဲ့ဒီဆိုးကျိုးက ငါ သေချင်ရင်တောင် သေလို့မရဘဲ တစ်ယောက်ယောက်က လာသတ်ပေးဖို့ လိုနေတာပဲ" ချင်ကွေ့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းဆီသို့ ခြေတစ်လှမ်းချင်း လှမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။

ထိုခဏ၌ပင် သဲ့သဲ့မျှသာ ရှိသော်လည်း ခန့်ညားထည်ဝါလှသော အသံတစ်သံသည် ယမမင်းဌာနချုပ် တစ်ခုလုံး၌ ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး လူတိုင်း၏ နားစည်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားချေသည်။

"ဒါက... မိစ္ဆာအရှိန်အဝါရဲ့ အသံလား" အာယောင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ခန်းမဆောင်၏ အနောက်ဘက်ဆီသို့ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

ယမမင်း၏ ထိပ်သီးလူသတ်သမားများမှာ တစ္ဆေကြီးကိုးကောင် ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် ထိုတစ္ဆေကြီးကိုးကောင် ရာထူးသည် အသေအချာ သတ်မှတ်ထားခြင်း မရှိဘဲ တစ်စုံတစ်ဦးက တစ္ဆေကြီးကိုးကောင်အနက် တစ်ဦးကို အောင်မြင်စွာ စိန်ခေါ်နိုင်ခဲ့လျှင် ထိုရာထူးကို အစားထိုး ရယူနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် တစ္ဆေကြီးကိုးကောင်သည် အမြဲတစေ အပြောင်းအလဲ ရှိနေတတ်သော်လည်း ချင်ကွေ့မှာမူ ချွင်းချက် ဖြစ်ပြီး ထိုနေရာတွင် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီကြာအောင် ထိုင်နေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ထူးခြားလှသော သက်တမ်းရှည်မှုကြောင့်ပင် ကြီးမားလှသော ရတနာပစ္စည်း အမြောက်အမြားကို စုဆောင်းနိုင်ခဲ့ချေသည်။

တစ်ကြိမ်က ဘုရင်နယ်ပယ် အဆင့်ရှိ လူသတ်သမားတစ်ဦးသည် ချင်ကွေ့ကို စိန်ခေါ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ ရှုံးနိမ့်ခြင်းဖြင့်သာ အဆုံးသတ်ခဲ့ရသည်။

အာဟိုင်သည် ချင်ကွေ့ကို ဘာကြောင့် လာရောက်ရှာဖွေရသနည်း ဆိုသည်ကို အာယောင် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ သူသည် ချင်ကွေ့ကို စိန်ခေါ်တော့မည် ဖြစ်ချေသည်။

"နင် သေတွင်းထဲ သက်သက်ဆင်းနေတာပဲလား..." အာယောင်သည် မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် ထိုနေရာတွင် ငေးမောရပ်တန့်နေမိသည်​။

ယခုအချိန်တွင် ယမမင်းဌာနချုပ်ရှိ လူတိုင်းသည် တစ်စုံတစ်ဦးက တစ္ဆေကြီးကိုးကောင်အနက် တစ်ဦးကို စိန်ခေါ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ္ဆေကြီးကိုးကောင်ကို စိန်ခေါ်သည့် အခါမျိုး၌သာ ထိုမိစ္ဆာသံကို ကြားရလေ့ရှိသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

"ဘယ်သူက ခုလောက်အထိ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု လွန်ကဲနေရတာလဲ" အဘိုးအိုသူတောင်းစား၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး မျက်နှာတွင် မယုံကြည်နိုင်စရာ အမူအရာများ ထင်ဟပ်လာသည်။

မကြာမီမှာပင် သူသည် ရှောင်ဟန်ချိုးကို ခေါ်ဆောင်၍ ခန်းမ၏ အနောက်ဘက်ဆီသို့ ဦးတည်လိုက်တော့သည်။ သူသည် တစ္ဆေကြီးကိုးကောင်အနက် တစ်ဦး ဖြစ်သည့်အတွက် တိုက်ပွဲကို ကြည့်ရှုခွင့် ရရှိထားပေသည်။

သို့သော် သူ ရောက်ရှိသွားသည့် အချိန်၌မူ တိုက်ပွဲသည် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ချေပြီ။

မီးလျှံများ တောက်လောင်နေသော လူတစ်ယောက်သည် ထိုနေရာတွင် မတ်တတ်ရပ်လျက် ရှိနေသည်။

ချင်ကွေ့၏ နန်းဆောင်မှာမူ ပြာပုံအတိ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်နေချေသည်။ တစ်ချိန်က မှောင်မိုက်နေခဲ့သော နေရာသည် ယခုအခါ အလွန်ပင် လင်းထိန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရှင်သန်ကျန်ရစ်သူ လူသားသည် အမြင့် သုံးမီတာခန့် ရှိပြီး သူ့လက်ထဲတွင်မူ အရေပြားနှင့် အရိုးသာ ကျန်တော့သော ချင်ကွေ့ကို ကိုင်မြှောက်ထားလေသည်။

တိုက်ပွဲ၏ သီးခြားအသေးစိတ် အချက်အလက်များကို မည်သူမျှ မမြင်တွေ့လိုက်ရသော်လည်း တစ္ဆေကြီးကိုးကောင်လုံးကမူ ချင်ကွေ့သည် သေခြင်းတရားကို ရှာဖွေနေခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူ ယုံကြည်စိတ်ချရသော လူ တစ်ဦးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိကြပေသည်။

"အဟွတ် အဟွတ်... မင်းက တကယ်ကို သန်မာတာပဲ..." ချင်ကွေ့က နှစ်ချက်ခန့် ချောင်းဆိုးလိုက်သော်လည်း မျက်နှာထက်တွင်မူ အပြုံးများ ဝေဆာနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

"နောက်ဆုံး ပြောချင်တဲ့ စကား ရှိသေးလား" မီးလျှံများအကြားတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သော ချင်ယွမ်ဖုန်းက တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ငါ့နာမည်က... ငါ့နာမည်က ရှီကီ တဲ့။ ငါ့ကို ပန်းတွေ အပြည့် ပွင့်နေတဲ့ နေရာလေးတစ်ခုမှာ မြှုပ်နှံပေးပါ..."

ယင်းက ချင်ကွေ့၏ နောက်ဆုံးစကားလုံးများပင် ဖြစ်တော့သည်။

မိစ္ဆာတို့၏ အသံသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး တစ္ဆေကြီးကိုးကောင်အပေါ် စိန်ခေါ်မှုသည်လည်း ဤတွင် အဆုံးသတ်သွားခဲ့လေသတည်း။