အခန်း ၇၃၂

အခန်း (၇၃၂) လက်ဖက်ရည်ဆိုင်

ထိုစဉ် ရှေ့ဆီမှ အလင်းရောင်တစ်ခု ရုတ်တရက် လင်းလက်လာရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း စိတ်ထဲ၌ သံသယများ ပြည့်နှက်သွားပြီး “ဒီနေရာမှာလည်း အသက်ရှင်နေတဲ့လူ ရှိသေးတာလား” ဟု မေးလိုက်မိချေသည်။

ရှောင်လင်သည်လည်း အခြေအနေကို မသိရှိကြောင်း ဖော်ပြသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းကို ခါယမ်းပြလေသည်။

ယင်းတို့ လျှောက်လှမ်းသွားသောအခါ လမ်းဘေးတွင် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တစ်ဆိုင် ရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရတော့သည်။

ထိုလက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ သာမန်မျှသာ ထင်ရသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အရပ်ဒေသတွင် တည်ရှိနေခြင်းကြောင့် မမည်သို့မျှ မသာမန်နိုင်ပေရာ မည်သူ့ထံ ရောင်းချရန် ဖြစ်တန်ရာသနည်း။

ချင်ယွမ်ဖုန်း လျှောက်လှမ်းသွားစဉ်မှာပင် အဘွားအိုတစ်ဦး ထွက်လာလေသည်။

ထိုအဘွားအိုသည် ဆံပင်ဖြူများဖြင့် မျက်စိတစ်ဖက် ကွယ်နေပြီး ကျောကုန်းလည်း ကို့နေရာ အလွန်တရာ ထူးဆန်းသော အသွင်ရှိချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မြင်သောအခါ အဘွားအိုက ပြုံးပြလိုက်ရာ သူမ၏ ဝါကြင်ကြင် သွားကြီးများကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ “အဘွားရေ... သွားတွေ ဒီလောက်တောင် ဝါနေတာ တစ်နေ့ကို စီးကရက် ဘယ်နှစ်ထုပ်လောက် သောက်လဲ” ဟုပင် မေးပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားမိသည်။

“သခင်လေး... ခေတ္တအနားယူပါဦး၊ အဘွားတို့ဆီမှာ လက်ဖက်ရည်တင်မကဘူး၊ စားစရာတွေလည်း ရှိပါတယ်ကွယ်” ဟု အဘွားအိုက ပြုံးလျက် ပြောဆိုလာ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသော်လည်း မိမိ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်သည်ဖြစ်စေ၊ မျက်စိဖြင့် သေချာကြည့်သည်ဖြစ်စေ ရှေ့မှ အဘွားအိုသည် မမည်သည့် ထူးခြားမှုမျှမရှိဘဲ အသက်ရှင်နေသည့် လူသားတစ်ဦးသာ ဖြစ်နေချေသည်။

ထို့ကြောင့် သူ ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ဆိုင်ထဲသို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး စားပွဲတစ်ခုတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ထိုလက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးမှာ အလွန် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေပြီး ပြင်ပကမ္ဘာနှင့် လုံးဝ ခြားနားနေသည်။

တစ်ဆိုင်လုံးတွင် သူတစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေပေရာ ဤအရပ်၌ အခြားမည်သူ့ကို တွေ့နိုင်ဦးမည်နည်း။

“အဘိုးကြီးရေ... ဧည့်သည် ရောက်နေတယ်၊ အရင်ဆုံး လက်ဖက်ရည်လေး တစ်အိုးလောက် ဖျော်ပေးစမ်းပါဦး” ဟု အဘွားအိုက ခပ်ကျယ်ကျယ် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

ထိုစဉ် ဆိုင်အတွင်းမှ ခေါင်းတစ်လုံး ပြူထွက်လာရာ ဦးခေါင်းတွင် ဆံပင်ပါးပါး အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိပြီး သွားများလည်း အားလုံးနီးပါး ကျိုးနေသည့် ရုပ်ဆိုးလှသော အဘိုးအိုတစ်ဦး ဖြစ်ချေသည်။

“သိပြီ သိပြီ” ဟု ထိုအဘိုးအိုက ပြုံးလျက် ပြန်လည် ထူးလာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခပ်သိမ်းသော အရာအားလုံးတွင် တစ်ခုခု လွဲချော်နေသည်ဟု ခံစားနေရသော်လည်း အဘယ်အရာ ဖြစ်သည်ကိုမူ အတိအကျ မပြောနိုင်ပေရာ ထိုခံစားချက်က သူ့ကို လွန်စွာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။

ထိုလူအိုနှစ်ဦးမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဦးခေါင်းများကို မြင်သော်လည်း ကျင့်သားရနေသည့်အလား မည်သည့် အံ့အားသင့်မှုမျှ မပြသကြချေ။

မကြာမီပင် အဘိုးအိုသည် လက်ဖက်ရည်တစ်အိုး ဖျော်ပြီး ခွက်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်လျက် ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။

ထိုလက်ဖက်ရည်မှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်ပြီး သင်းပျံ့သော ရနံ့ရှိသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သတိကြီးစွာ ထားလျက် မသောက်ဘဲ နေလိုက်ချေသည်။

“သခင်လေး... ဘာများ စားချင်ပါသလဲကွယ်” ဟု အဘွားအိုက အနီးသို့ ချဉ်းကပ်ကာ မေးမြန်းလာသည်။

“အင်း...” ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေတ္တ စဉ်းစားလိုက်ရာ မိမိ တကယ်ပင် ဗိုက်ဆာနေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ ဤနေရာတွင် အခြေအနေ မည်သို့ပင်ရှိစေကာမူ ဝမ်းကို အရင် ဖြည့်ထားရပေမည်။

“ကျွန်တော့်ကို အသားတစ်ပန်းကန်နဲ့ အရက်တစ်အိုး ပေးပါ” ဟု ဆိုလိုက်၏။

“ကောင်းပါပြီ၊ ခေတ္တလောက် စောင့်ပါဦးနော်” ဟု အဘိုးအိုက တဟီးဟီး ရယ်မောကာ ပြင်ဆင်ရန် အောက်ထပ်သို့ ပြေးဆင်းသွားလေသည်။

အဘွားအိုသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အနုပညာလက်ရာတစ်ခုကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည့်အလား ဘေးမှနေ၍ ကြည့်ရှုနေချေသည်။

“ဒါနဲ့... အဘွားတို့ဆီကို ပုံမှန်လည်း ဧည့်သည်တွေ လာလေ့ရှိလား” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

အဘွားအိုက ပြုံးလျက် “ဧည့်သည်ကတော့ အများကြီး မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မနည်းဘူးလို့လည်း ပြောရမယ်၊ လူတွေ ခဏခဏ လာတတ်ကြတာပေါ့” ဟု ဆို၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ဤနေရာမှာ တားမြစ်နယ်မြေ ဖြစ်ပါလျက် အဘယ်ကြောင့် လူများ ခဏခဏ လာနေကြသနည်း။

“ဒါဆို အဘွားတို့ရဲ့ အသားတွေက ဘယ်က ရတာလဲ၊ ဒီနားက သတ္တဝါတွေရဲ့ ပုံစံက ကြည့်ရတာ သိပ်အဆင်မပြေလှဘူး” သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ပုပ်ပွနေသည့် သတ္တဝါများကို တွေးတောမိကာ ချင်ယွမ်ဖုန်း ရင်ထဲ၌ အော့အန်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့ သခင်လေးရယ်၊ ဒီက အသားတွေက အကောင်းဆုံး အသားတွေပါ၊ တခြား ဘယ်နေရာမှာမှ ရှာလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူးနော်” ဟု အဘွားအိုက တဟီးဟီး ရယ်မောကာ ပြောဆိုလေသည်။

မကြာမီပင် အဘိုးအိုက အသားပန်းကန်ကို ယူဆောင်လာရာ ယင်းက သာမန် အသားများနှင့် အမှန်ပင် တူညီလှသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း ထင်မြင်ထားသကဲ့သို့ ပုပ်ပွနေသော အသားမဟုတ်သည့်အပြင် လွန်စွာ စားချင်စဖွယ်ဖြစ်အောင် ချက်ပြုတ်ထားချေသည်။

ရနံ့သင်းပျံ့မှုက ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နှာခေါင်းဝသို့ ပျံ့လွင့်လာရာ သူ ချက်ချင်းပင် ဆာလောင်လာတော့သည်။

“ဟဲဟဲ... သခင်လေး စိတ်ကြိုက် သုံးဆောင်ပါဗျာ၊ အဘိုးတို့ဆီမှာ အသားတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်” ထိုအဘိုးအိုသည် စကားပြောရာတွင် လျှာမလေးတလေး ဖြစ်နေသော်လည်း ပြောဆိုလာ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ ဤနေရာသည် မည်မျှပင် ထူးဆန်းနေပါစေ အသားမှာမူ ကြည့်ရသည်မှာ ကောင်းမွန်ဆဲ ဖြစ်ချေသည်။

အဆိပ်အတောက် ပါရှိနေလျှင်ပင် မိမိ၏ အဆိပ်တစ်သောင်း ပညာရပ်ကြောင့် မည်သို့မျှ ထိခိုက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုစဉ် ချင်ယွမ်ဖုန်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်သည်။

“အဘွားတို့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို မြင်မိသေးလား၊ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လောက်က ဒီကို လာခဲ့တာ၊ အင်း... အရမ်း လှတယ်လေ...” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးမြန်းလိုက်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အဘိုးအိုနှင့် အဘွားအိုတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ရှားစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

“ဘာ အမျိုးသမီးလဲ... ငါတို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး” ဟု အဘွားအိုက အတင်းအကျပ် ငြင်းဆိုလေသည်။

သို့သော် ယင်းတို့၏ ပုံစံကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ယခင်က မုန့်ချီလော့ကို အသေအချာ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးကြောင်း ချင်ယွမ်ဖုန်း သိရှိလိုက်သည်။

“သူတို့ ဘာလို့ ငါ့ကို မပြောပြတာလဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေါင်းငုံ့ကာ တွေးတောရင်း သံသယ ဝင်နေမိသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် “အရှင်သခင်...” ဟု ခေါ်ဆိုသံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

“ရှောင်လင်လား...” ချင်ယွမ်ဖုန်း ဝေဝေဝါးဝါးဖြင့် ဘေးဘီကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သော်လည်း မိမိ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ရှောင်လင်၏ ပုံရိပ်ကို မတွေ့မြင်ရချေ။

ရှောင်လင် ဘယ်ကို ရောက်သွားတာလဲ၊ သူမ ဘာလို့ ငါ့ကို ခေါ်နေတာလဲ။

ချင်ယွမ်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ တစ်စုံတစ်ခုက ရှောင်လင်ကို အပြင်ဘက်၌ ပိတ်ဆို့ထားသည့်အလား ခံစားနေရသည်။

“ပုံရိပ်ယောင်ပဲ...” ချင်ယွမ်ဖုန်း ချွေးစေးများ ပြန်လာတော့သည်။

“သခင်... အမြန်နိုးပါတော့...” ရှောင်လင်၏ အသံမှာ ပို၍ ပို၍ အရေးတကြီး ဖြစ်လာချေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ စိတ်အာရုံထဲ၌ ရှောင်လင်၏ ပုံရိပ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသော်လည်း ရှေ့မှ မြင်ကွင်းမှာလည်း အလျင်အမြန် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ပုံရိပ်ယောင် ပျက်ပြယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ပြန်လည် ကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ ထိုလက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ စုတ်ပြတ်သတ်နေသော တဲအိုပျက်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပြီး ရှေ့မှ အသားများမှာလည်း သူ ထင်မြင်ထားသကဲ့သို့ ပုပ်ပွနေသော အသားများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လက်ဖက်ရည်မှာလည်း သွေးနှင့် ပြည်များ ရောနှောနေသည့် အရည်များ ဖြစ်နေပေရာ ကြည့်ရုံမျှဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အော့အန်ချင်စိတ် ပေါက်ပွားစေချေသည်။

ထို့ပြင် အလွန်တရာ ထူးဆန်းသော အဘွားအိုနှင့် အဘိုးအိုတို့၏ စစ်မှန်သော အသွင်သဏ္ဌာန်မှာ ယခုအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှောက်၌ အမှန်တကယ် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ယင်းတို့မှာ အပင်တစ်မျိုးမျိုး၏ မြစ်ဆုံများကဲ့သို့သာ ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို သေးငယ်သော အမြစ်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

ယင်းတို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လျက် စကားများကို တတွတ်တွတ် ပြောဆိုနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

“သခင်... နောက်ဆုံးတော့ နိုးလာပြီပေါ့၊ အဲဒီလက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို မြင်ကတည်းက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေတယ်ဆိုတာ ခံစားမိလို့ သခင်ကို နိုးဖို့ အတော်လေး အချိန်ယူလိုက်ရတယ်” ဟု ရှောင်လင်က ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော အသံဖြင့် ဆိုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ထိုအဘွားအိုနှင့် အဘိုးအိုတို့မှာမူ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပုံရိပ်ယောင်ထဲမှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို သတိမပြုမိကြသေးဘဲ အသားကို အမြန်စားရန် ဆော်ဩနေကြဆဲ ဖြစ်ချေသည်။

“ငါက မြောက်ဘက်အစွန်းဆုံးက ရှန်းဝူမျှော်စင်မှာ လူရီရဲ့ တံလျှပ်အိပ်မက် ပုံရိပ်ယောင်ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးတာ၊ သာမန် တံလျှပ်အိပ်မက်တွေက ငါ့ကို မလှည့်စားနိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီကို ရောက်ရောက်ချင်းမှာပဲ ဒီလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်ပါတယ်... ဒီပုံရိပ်ယောင်ကို ဖန်တီးတဲ့သူက အလွန် အစွမ်းထက်တဲ့ ဖြစ်တည်မှုတစ်ခု ဖြစ်ရပါမယ်” ဟု ရှောင်လင်က ထပ်လောင်း ပြောဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှေ့မှ အမြစ်ကဲ့သို့သော ပုံရိပ်နှစ်ခုကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် “သူတို့က ဘာတွေလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်မလည်း မသိဘူး၊ သူတို့က အဲဒီ အလောင်းကောင်မိစ္ဆာတွေလို ဖြစ်နိုင်ပေမယ့် နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းတယ်၊ သူတို့မှာ ကိုယ်ပိုင် စိတ်ကူးအတွေးအခေါ် ရှိနေပုံရတယ်၊ ကြည့်ရတာ... တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံနေရတာနဲ့ တူတယ်” ဟု ရှောင်လင်က လေးနက်စွာ ဆို၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေါင်းငြိမ့်လိုက်မိသည်။ ဤအရာနှစ်ခုမှာ ယခင်က အလောင်းကောင်မိစ္ဆာများနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားလှသည်။

ယင်းတို့တွင် ကိုယ်ပိုင် အတွေးအခေါ်ရှိပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ပုပ်ပွနေသော အသားများကို စားစေခြင်းဖြင့် ထိုအလောင်းကောင်မိစ္ဆာများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေရန် ကြံစည်နေခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

ရှောင်လင် ပြောသကဲ့သို့ပင် ဤအရာနှစ်ခုစလုံးမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်မှုကို ခံနေရခြင်းလည်း ဖြစ်တန်ရာသည်။

ဝုန်း

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်ခုံးအစုံအကြားရှိ မီးလျှံအမှတ်အသားမှာ ရုတ်တရက် လင်းလက်တောက်ပလာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်သော မီးလျှံများ ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

“မင်းတို့ နှစ်ကောင်က အမှန်တကယ်တော့ ဘာတွေလဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ မေးမြန်းလိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဘေးနားရှိ စားပွဲမှာ မီးဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာဝတ္ထုများကိုပါ ကူးစက်လောင်ကျွမ်းသွားစေတော့သည်။