အခန်း ၇၃၃

အခန်း (၇၃၃) ​မဟူရာ အလင်းတန်း

“ဟူး... တစ်ခါပြန်ပြီး ပြာကျသွားပြန်ပြီလား...”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းချသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် သူ၏ရှေ့မှောက်ရှိ အရာဝတ္ထုနှစ်ခုသည် အရိုးအဆစ်များ ကွာကျသွားသကဲ့သို့ ရုတ်ချည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားကာ တရွေ့ရွေ့ဖြင့် ညှိုးနွမ်းပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ထိုသို့ဖြစ်ပျက်ပြီးနောက် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှသော အမည်းရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ကောင်းကင်သို့ ဒုန်းစိုင်းပြေးထွက်သွားချေသည်။

“ငါထင်တဲ့အတိုင်းပဲ... နောက်ကွယ်ကနေ တစ်ယောက်ယောက်က ကြိုးကိုင်နေတာပါလား...” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ ထိုအလင်းတန်းနောက်သို့ ချက်ချင်းပင် လိုက်လံဖမ်းဆီးလေတော့သည်။

ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေသော လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကြီးသည် ခဏတာအတွင်း၌ပင် ကြီးမားလှသော မီးပုံကြီးတစ်ခုအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဝန်းကျင်တစ်ခွင်ရှိ မှောင်မိုက်ခြင်းကို အလင်းရောင်ပေးစွမ်းလျက် တောက်လောင်နေတော့သည်။

မီးလျှံများသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝါးမြိုသွားသော်လည်း သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ဆွဲချိတ်ထားသော ဦးခေါင်းခွံများကိုသာ ချက်ချင်း ပြာကျသွားစေသည်။

ဤအချိန်၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤနေရာရှိ စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာ အရှိန်အဝါများကို လုံးဝနီးပါး သဟဇာတဖြစ်အောင် ပေါင်းစပ်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ယင်းတို့ကို မိမိ၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲစုပ်ယူနိုင်စွမ်း ရှိနေပြီဖြစ်ချေသည်။

အမည်းရောင်အလင်းတန်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှောက်၌ အဆက်မပြတ် ဖောက်ထွက်ပြေးလွှားနေပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင်မူ မီးလျှံများ တောက်လောင်လျက်ရှိရာ ညဥ့်ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားသော ကြယ်ပျံတစ်စင်းကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရပေသည်။

ဤတားမြစ်နယ်မြေအတွင်း၌ အသက်ရှင်သန်နေသော လူသားများ ဧကန်မုချ ရှိနေရပေမည်၊ သို့မဟုတ်ပါက ရှေ့တွင် မြင်တွေ့နေရသော အမည်းရောင်အလင်းတန်းသည် မည်သို့မျှ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မလျှော့သောဇွဲဖြင့် နောက်ယောင်ခံလိုက်နေသဖြင့် အမည်းရောင်အလင်းတန်းသည်လည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ပြေးလွှားနေရရှာသည်။

ဝန်းကျင်ရှိ အလောင်းကောင်မိစ္ဆာများသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ မီးလျှံများကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ဘေးသို့ အလုအယက် ရှောင်ကွင်းသွားကြလေသည်။

ထိုအလောင်းကောင်မိစ္ဆာများအတွက် မီးသည် သဘာဝအလျောက် အထိရောက်ဆုံး တန်ပြန်အစွမ်းဖြစ်ပေသည်။

မည်မျှဝေးကွာသော အကွာအဝေးသို့ ပြေးလွှားခဲ့သည်မသိ၊ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဆန်းကြယ်သော အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခု ရုတ်ချည်း ပေါ်ထွက်လာပြီး အမည်းရောင်အလင်းတန်းသည်လည်း ထိုအရိပ်မည်းအတွင်းသို့ တစ်ခဏချင်းပင် တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကုတ်လျက် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ထိုအရာသည် ဝတ်ရုံနက်ကို ဆင်မြန်းထားပြီး ကျောကုန်းကုန်းဖြင့် လက်ထဲတွင် လမ်းပြမီးအိမ်တစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပေသည်။

“လူငယ်လေး... ဆက်မလိုက်ပါနဲ့တော့လား... ငါတို့နဲ့ပဲ လာပူးပေါင်းလိုက်ပါတော့...” ထိုဝတ်ရုံနက်ဝတ်ဆင်ထားသူက အက်ကွဲရှရှ အသံကြီးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ... ဒီနေရာမှာ ဘယ်လိုလျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေတာလဲ...” ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဝတ်ရုံနက်နှင့်လူသည် တိုးညင်းစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး “မင်းက ဒီအရာတွေကို သိဖို့ အရည်အချင်းမပြည့်သေးပါဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်းသာ ဒီနေရာရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ရင် ဒါဟာ ဘယ်လောက်တောင် အံ့သြဖို့ကောင်းလဲဆိုတာ မင်းကိုယ်တိုင် သိလာလိမ့်မယ်...”

“စကားတွေ အပိုပြောမနေနဲ့တော့...”

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ထဲတွင် နဂါးကျောရိုးဓားမကြီးသည် ရုတ်ချည်း ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် မီးလျှံစွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်လျက် ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းချလိုက်လေသည်။

ဝတ်ရုံနက်နှင့်လူသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် နောက်သို့ နှစ်ခြေလှမ်းခန့် ဆုတ်ခွာလိုက်သော်လည်း ထိုမီးလျှံဓားချက်ကြောင့် ချက်ချင်းပင် ခန္ဓာကိုယ် နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားရရှာသည်။

ထိုဝတ်ရုံနက်အတွင်း၌ လွန်စွာပုပ်ပွနေသော အလောင်းကောင်တစ်ခု တည်ရှိနေပေသည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ ဤနေရာရှိ အလောင်းကောင်များသည် အရိုးများအပြင် အရိုးစုသက်သက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲမသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားသော ဝတ်ရုံနက်နှင့်လူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး မီးတောက်များ ဝါးမြိုသွားသော်လည်း သူသည် ဆက်လက်၍ “ငါတို့နဲ့ ပူးပေါင်းပါ... ငါတို့နဲ့ ပူးပေါင်းပါ...” ဟု ရွတ်ဆိုနေဆဲ ဖြစ်ချေသည်။

ထို့နောက် အမည်းရောင်အလင်းတန်းသည် ထိုဝတ်ရုံနက်နှင့်လူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေပြင်နှင့် ကပ်လျက် ဆက်လက်ထွက်ပြေးသွားပြန်သည်။

“ဒီလောက်နဲ့ပဲ အလွယ်တကူ ရှုံးနိမ့်သွားတာလား...” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်ရင်း နောက်သို့ ဆက်လက်လိုက်လံ ဖမ်းဆီးရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ဝန်းကျင်တွင် အလောင်းကောင်မိစ္ဆာ အမြောက်အမြား ဝန်းရံပိတ်ဆို့ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့် ထိတ်လန့်သွားရပေသည်။

ယခင်က မြင်တွေ့နေကျ မိစ္ဆာများအပြင် ယခုအကြိမ်တွင် ခန္ဓာကိုယ် ကြီးမားထွားကျိုင်းလှသော အလောင်းကောင်မိစ္ဆာကြီးများကိုပါ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုသတ္တဝါများသည် ဆင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြီးမားလှပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ပုပ်ပွနေသော ဦးခေါင်းများစွာ ရှိနေသည့်အပြင် ကွဲပြားခြားနားသော သတ္တဝါမျိုးစုံ ပေါင်းစပ်ထားသည့် မိစ္ဆာကောင်ကြီးများနှင့် တူလှပေသည်။

ထိုအလောင်းကောင်မိစ္ဆာများသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် တစ်ပြိုင်နက်တည်းပင် သူ့ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်ကြလေတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဤတားမြစ်နယ်မြေ၏ အခြားတစ်နေရာ၌မူ လူရိပ်တစ်ခုသည် လမ်းပိတ်နေသော သေတွင်းထဲသို့ တရွေ့ရွေ့ တွန်းပို့ခြင်း ခံနေရချေသည်။

သူမ၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များသည် ခမ်းခြောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး လက်ထဲရှိ ရတနာပစ္စည်းသည်လည်း အရောင်အဝါ မှေးမှိန်ကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ဆုံးရှုံးနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤလူသည်ကား အခြားသူမဟုတ်၊ တားမြစ်နယ်မြေအတွင်းသို့ သက်စွန့်ဆံဖျား ဝင်ရောက်လာခဲ့သော မုန့်ချီလော့ ပင် ဖြစ်ချေသည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များစွာ ရှိနေပြီး ဤနေရာရှိ စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာ အရှိန်အဝါများသည် ထိုဒဏ်ရာများမှတစ်ဆင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အသည်းအသန် တိုးဝင်နေသဖြင့် သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ်များသည် တဖြည်းဖြည်း ဖြူလျော်လာရပေသည်။

“ယွမ်ဖုန်း...” မုန့်ချီလော့သည် တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ရက်စွဲတွက်ချက်ကြည့်လျှင် မုန့်ချီလော့သည် ဤနေရာတွင် ရှိနေခဲ့သည်မှာ သုံးနှစ်တိုင်တိုင် ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုသုံးနှစ်တာကာလအတွင်း သူမသည် ဆန်းကြယ်ထူးဆန်းသော အရာမျိုးစုံကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး အလောင်းကောင်မိစ္ဆာများကိုလည်း ကျင့်သားရနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူမ၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းကဲ့သို့ စွမ်းအင်စုပ်ယူခြင်း မဟာပညာရပ် မရှိသဖြင့် ဤနေရာရှိ စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာ အရှိန်အဝါများကို စုပ်ယူနိုင်စွမ်း မရှိပေ။

သူမ၏ ဆေးလုံးများနှင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများမှာလည်း ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ မုန့်ချီလော့သည် မိမိ၏ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှု သက်သက်ဖြင့်သာ ယနေ့တိုင် အသက်ဆက်ခဲ့ရသော်လည်း ထွက်ပေါက်ကိုမူ ရှာမတွေ့သေးချေ။

မုန့်ချီလော့၏ ရှေ့မှောက်တွင် အမြင့် သုံးမီတာကျော်ရှိသော ဧရာမမိစ္ဆာကောင်ကြီးတစ်ကောင် ရပ်တန့်နေပေသည်။

၎င်းတွင် မြေပြင်ပေါ်၌ ထောက်ထားသော ခြေလေးချောင်းရှိပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ သွယ်လျလျဖြင့် ဦးခေါင်းတစ်ခုသာ ရှေ့တွင် ထူးဆန်းစွာ တွဲလောင်းကျနေချေသည်။

“ငါ သေရတော့မှာလား... ငါ ဆက်ပြီး မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘူး...” မုန့်ချီလော့သည် တစ်ကိုယ်လုံး အားအင်ချိနဲ့သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲပြိုကျသွားလေသည်။

သို့သော်လည်း သူမအား တိုက်ခိုက်တော့မည့် မိစ္ဆာကောင်ကြီးသည် ရုတ်ချည်းပင် လှည့်ပြန်၍ ထွက်ပြေးသွားချေသည်။

မုန့်ချီလော့သည် အားယူကာ လူးလဲထရပ်လိုက်ပြီး ထိုမိစ္ဆာကောင်ကြီး ထွက်ခွာသွားသည်ကို မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ငေးမောကြည့်ရှုနေမိသည်။

သုံးနှစ်တာကာလပတ်လုံး သူမသည် ဤမိစ္ဆာကောင်၏ အမဲလိုက်ခြင်းကို အမြဲမပြတ် ခံခဲ့ရသော်လည်း မထင်မှတ်ဘဲ နောက်ဆုံးအချိန်၌ ထိုမိစ္ဆာကောင်သည် သူမအား လွှတ်ပေးခဲ့ချေသည်။

“မဟုတ်ဘူး... အဲဒီမိစ္ဆာကောင်က ငါ့ကို လွှတ်ပေးတာမဟုတ်ဘူး...

တခြားတစ်ယောက်ယောက် ဝင်လာပြီး အဲဒီကောင်ရဲ့ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်...” မုန့်ချီလော့သည် ဖြစ်နိုင်ချေတစ်ခုကို ရုတ်ချည်း တွေးတောမိသွားသဖြင့် ထိုမိစ္ဆာကောင် ထွက်ပြေးသွားသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း နောက်မှ လိုက်လံကြည့်ရှုလေသည်။

သို့သော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများသည် ပုပ်ပွသွားသကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ မည်းနက်လာပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ်အတွင်းရှိ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော အမည်းစက်သည်လည်း လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားရရှာသည်။

မုန့်ချီလော့၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် အသံတစ်ခုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်၊ “သွားပြီးတော့... အဲဒီလူသားကို သတ်ပစ်လိုက်စမ်း...”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိစ္ဆာကောင်များ၏ ဝန်းရံခြင်းကို ခံလိုက်ရသောအခါ ထိတ်လန့်သွားရပေသည်။

သူသည် မူလက ဤနေရာတွင် မိစ္ဆာကောင် အလွန်အမင်း အမြောက်အမြား ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ဤမျှများပြားလှသော မိစ္ဆာကောင်များ တစ်ချိန်တည်းတွင် စုဝေးရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

“ဒါတွေအားလုံးဟာ အဲဒီအမည်းရောင်အလင်းတန်းကြောင့်ပဲ... သူက ဒီမိစ္ဆာကောင်တွေကို ဆင့်ခေါ်လိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်...”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အေးစက်စွာ တွေးတောလိုက်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း ရုတ်ချည်း တိုးပွားကျယ်ပြန့်လာချေသည်။

မီးလျှံများသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး ဝန်းကျင်ရှိ မှောင်မိုက်ခြင်းကို နေမင်းကြီးကဲ့သို့ မောင်းထုတ်ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

မိစ္ဆာကောင်များသည် သူ့ထံသို့ လုယက်တိုးဝင်လာကြရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း မိမိ၏ စွမ်းအားရှိသမျှဖြင့် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။

ထိုဧရာမမိစ္ဆာကောင်ကြီးများသည် သာမန်မိစ္ဆာကောင်များထက် များစွာ ပိုမိုအစွမ်းထက်လှပြီး ၎င်းတို့၏ စွမ်းအားသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့်ပင် အဆင့်အတန်း တူညီနေချေသည်။

သို့သော်လည်း ၎င်းတို့တွင် သန်မာထွားကျိုင်းသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပြင်းထန်လှသော တိုက်ခိုက်မှုများအပြင် အခြားသော ထူးခြားသည့် သိုင်းပညာရပ်များ မရှိကြပေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နဂါးကျောရိုးဓားမကြီးကို ကိုင်စွဲလျက် မိစ္ဆာကောင်များကို တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် အပိုင်းပိုင်းပြတ်အောင် ခုတ်ပိုင်းကာ မီးလျှံများဖြင့် ပြာကျသွားအောင် စုန်းစုန်းမြုပ် သုတ်သင်ပစ်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း တိုးပွားလာသော မိစ္ဆာကောင်များ၏ အရေအတွက်ကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်မှောင်ကုတ်မိသွားရပေသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ပုပ်ပွနေသော အသားစိုင်များ စုပုံနေပြီး အပင်နွယ်ပင် အမြောက်အမြားသည်လည်း လှမ်းထွက်လာကာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့ကြသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားရသည်။

သို့သော်လည်း ထိုနွယ်ပင်များသည် ပြာမကျမီ အချိန်လေးအတွင်း၌ပင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာအချို့ကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့ချေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဆန်းကြယ်သော အရိပ်မည်းတစ်ခုသည် ရုတ်ချည်း ပြေးဝင်လာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဦးခေါင်းထက်သို့ ခုန်တက်ကာ ပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်ချလိုက်လေသည်။

ထိုအရာသည်ကား မုန့်ချီလော့အား တိုက်ခိုက်ခဲ့သော မိစ္ဆာကောင်ကြီး ပင် ဖြစ်ချေသည်။

ထိုမိစ္ဆာကောင်၏ ခြေလက်များသည် လှံရှည်များကဲ့သို့ သွယ်လျရှည်လျားလှပေသည်။ ၎င်းသည် ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းလာစဉ်တွင် ခြေလက်အစွန်းများကို စုစည်းလိုက်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်လာတော့သည်။

၎င်းသည် လှံဖျားလေးစင်းကို အတူတကွ ပူးချည်ထားသကဲ့သို့ ထက်မြက်လှသော ကရော့ပုံစံ လွန်သွားတစ်ခုအသွင် ဖြစ်ပေါ်နေပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်အစုံသည် လေးလံသွားရပေသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ကျဆင်းလာသော ထိုသတ္တဝါကို မှတ်မိသွားသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ဝူခွေး

"ဒါဟာ အမှန်တကယ်ပဲ အသက်ရှင်နေတဲ့ ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ် ဖြစ်နေပါလား။"

ဤနေရာတွင် ဝူခွေး ကဲ့သို့သော သတ္တဝါမျိုး မည်သို့ကြောင့် ရှိနေနိုင်ရသနည်း။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နဂါးကျောရိုးဓားမကြီးကို မိမိ၏ဦးခေါင်းထက်တွင် စက်ဝိုင်းဝက်ပုံစံ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ထိုရုပ်သေးရုပ်ကို ဝေးကွာရာသို့ လွင့်စင်သွားအောင် ရိုက်ထုတ်ပစ်လိုက်လေတော့သည်။