အခန်း ၇၃၇

အခန်း (၇၃၇)ရက်စက်လှသော တားမြစ်နယ်မြေအတွင်းမှ မဟူရာအလောင်းကောင်

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မုန့်ချီလော့တို့၏ ရှေ့မှောက်တွင် ကျောက်ပြားခင်းထားသော လမ်းမတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာချေသည်။

ထိုကျောက်ပြားများပေါ်တွင် အချိန်ကာလ၏ ရွေ့လျားမှုကို ဖော်ပြနေသော ရှေးဟောင်းခြေရာလက်ရာများ ထင်ကျန်နေပြီး လမ်းမကြီးမှာမူ ရှေ့တည့်တည့်သို့ ဦးတည်လျက် ရှိနေတော့သည်။

“ဖြစ်နိုင်တာကတော့... ငါတို့တွေ ဒီနေရာရဲ့ အမှန်တရားကို မကြာခင် မြင်တွေ့ရတော့မှာ ထင်တယ်”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်ပြီး မုန့်ချီလော့၏ လက်ကိုဆွဲကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက်လှမ်းချီခဲ့ကြသည်။

လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင်မူ မည်သည့်မိစ္ဆာသားရဲနှင့်မျှ ထပ်မံ၍ မဆုံတွေ့ရတော့ချေ။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ စိုးရိမ်ဖွယ်ရာ ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး မဟူရာအမှောင်ထုထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုသော သတ္တဝါဆိုးက ပုန်းအောင်းလျက် သူတို့အား ရုတ်တရက် ခုန်အုပ်တိုက်ခိုက်ရန် ချောင်းမြောင်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

သို့သော်လည်း အမှောင်ထုထဲတွင် မည်သည့်သတ္တဝါမျှ ပုန်းကွယ်မနေခဲ့ချေ။ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ဝါးထက်တွင် မီးအိမ်တစ်လုံးကဲ့သို့ လင်းထိန်နေသော မီးလျှံလုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို အလင်းရောင် ဖြာကျစေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ သူတို့နှစ်ဦးသည် အမှောင်ဆုံးသော အရပ်ဒေသသို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့ကြပြီး ထူးဆန်းဆန်းပြားလှသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

ထိုလမ်းမကြီး၏ အဆုံးတွင်မူ ခြောက်သွေ့ခြောက်ကပ်လှသော မြေရိုင်းပြင်တစ်ခု ရှိနေပြီး ထိုမြေရိုင်းပြင်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် သစ်လုံးတစ်လုံးကို မတ်တတ်စိုက်ထူထားကာ ယင်းသစ်လုံး၏ အပေါ်ဘက်တွင် အခြားသစ်လုံးတစ်လုံးကို ကန့်လန့်ဖြတ် တင်ထားချေသည်။

သစ်လုံးနှစ်လုံးသည် ကြက်ခြေခတ် ပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်ပေါ်နေတော့သည်။

ထိုကြက်ခြေခတ် သစ်တိုင်ကြီးပေါ်တွင်မူ လူတစ်ယောက်ကို ဆွဲချိတ်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။

အတိအကျ ဆိုရသော် ယင်းကို လူတစ်ယောက်ဟုပင် မခေါ်ဆိုနိုင်တော့ချေ။ သူ၏ လက်များနှင့် ခြေထောက်များကို သစ်တိုင်တွင် သံမှိုများဖြင့် ရိုက်နှက်နှောင်ဖွဲ့ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးအလုံးစုံကို ဖောက်ထုတ်ခြင်း ခံထားရသကဲ့သို့ သစ်လုံးများပေါ်တွင် ခြောက်သွေ့နေသော သွေးကွက်များ ထင်ကျန်နေချေသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း မမှတ်မိနိုင်လောက်အောင်ပင် ပုပ်ပွပျက်စီးနေပြီး ကိုယ်တွင်းကလီစာများ အားလုံးသည်လည်း ဆွေးမြည့်ကုန်ကာ ဝမ်းဗိုက်တစ်ခုလုံး ဟောင်းလောင်းဖြစ်လျက် ပုပ်ပွနေသော အလောင်းကောင်မိစ္ဆာကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ တည်ရှိနေတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းသည် တစ်စုံတစ်ခုသော ယဇ်ပူဇော်ခြင်း အခမ်းအနားနှင့် ဆင်တူလှပြီး ကြက်ခြေခတ်တိုင်ပေါ်ရှိ ထိုအလောင်းကောင်မှာ ယဇ်ပူဇော်ခြင်း ခံရသည့် အရာဖြစ်တန်ရာသည်။

“ဒါ... ဒါက ဘယ်သူလဲ”

မုန့်ချီလော့က ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုရင်း မေးမြန်းလိုက်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဦးခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး “ငါလည်း မသိဘူး” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထိုကြက်ခြေခတ် သစ်တိုင်၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် သစ်သားတိုင်ငယ်များကို စိုက်ထူထားပြီး ယင်းတိုင်ငယ်များ၏ ထိပ်တွင် မီးကွင်းများ ရှိနေကာ မီးကွင်းများထဲတွင်မူ လောင်စာအချို့ ကျန်ရှိနေသေးချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက အနားသို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး နှစ်ပေါင်း မည်မျှကြာညောင်းခဲ့သည်မသိသော ဤလောင်စာများမှာ ယခုတိုင် မီးညှိ၍ ရနိုင်သေးသည်ကို အံ့ဩမိသွားချေသည်။

မကြာမီပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မီးကွင်းများအားလုံးကို မီးညှိလိုက်ရာ မီးလျှံများ၏ အလင်းရောင်ကြောင့် အရပ်မျက်နှာတစ်ခုလုံး လင်းထိန်သွားတော့သည်။

သံမှိုရိုက်နှက်ခြင်း ခံထားရသော အလောင်းကောင်မိစ္ဆာအပြင် ယင်း၏ နောက်ကွယ်ရှိ မြေကွက်လပ်ကျယ်ကြီးပေါ်တွင် သွေးများဖြင့် ရေးဆွဲထားသော အဆောင်ပုံရိပ် အမြောက်အမြား ရှိနေသည်ကိုလည်း တွေ့ရပြီး ယင်းမှာ တစ်စုံတစ်ခုသော အဆောင်လက်ဖွဲ့နှင့် တူလှချေသည်။

နှစ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး ဖြစ်သော်လည်း ထိုသွေးကွက်များမှာမူ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ရေးဆွဲထားသည့်အတိုင်း တောက်ပလျက် ရှိနေသေးချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်စိကို မှိတ်လျက် စွမ်းအင်များကို သေချာစွာ အာရုံခံကြည့်လိုက်ရာ ဤနေရာရှိ စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာ အရှိန်အဝါများမှာ မိမိတို့ရှေ့မှောက်ရှိ အလောင်းကောင်မိစ္ဆာကြီးထံမှ ဖြာထွက်နေခြင်း ဖြစ်သည်ကို သိရှိသွားတော့သည်။

မုန့်ချီလော့သည် ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်တန့်လျက် မိမိရှေ့မှောက်ရှိ အလောင်းကောင်မိစ္ဆာကြီးကို ကြောက်ရွံ့စိတ်အချို့ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

အကြောင်းရင်းကို မသိရသော်လည်း သူမအနေဖြင့် ဤအလောင်းကောင်မိစ္ဆာကြီးမှာ အသက်ရှင်နေသေးသည်ဟု အမြဲတစေ ခံစားနေရသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

အတိအကျပင် ထိုစဉ်အချိန်၌ မဟူရာ အလင်းတန်း အနည်းငယ်သည် မြေပြင်ပေါ်မှတစ်ဆင့် ရုတ်တရက် လျှပ်တပြက် ဖြတ်သန်းသွားပြီး အလောင်းကောင်မိစ္ဆာ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ တိုးဝင်သွားချေသည်။

နောက်တစ်ကိုယ်၌ အလောင်းကောင်မိစ္ဆာကြီးသည် ဦးခေါင်းကို မော့မြှောက်လာတော့သည်။ အရေပြားတစ်လွှာနှင့် အသားစအချို့သာ ကျန်ရှိတော့သည်အထိ ပုပ်ပွနေသော အလောင်းကောင်မိစ္ဆာကြီးသည် မဟူရာ လိုဏ်ခေါင်းကြီးကဲ့သို့သော မျက်တွင်းဟောင်းလောင်းကြီး နှစ်ခုဖြင့် မုန့်ချီလော့ကို စိုက်ကြည့်လာချေသည်။

“အမလေး”

မုန့်ချီလော့သည် ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်မိချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချက်ချင်းပင် မုန့်ချီလော့၏ ဘေးနားသို့ ပြေးဝင်လာပြီး ဦးခေါင်းမော့လာသော အလောင်းကောင်မိစ္ဆာကြီးကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်တော့သည်။

“ဟဲဟဲ... မင်းတို့ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာကြပြီပေါ့လေ”

အလောင်းကောင်မိစ္ဆာကြီးက ဖြဲစပ်စပ် လုပ်လိုက်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အပြုံးကြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာချေသည်။

မုန့်ချီလော့သည် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အလောင်းကောင်မိစ္ဆာကြီးကို မကြည့်ဝံ့သဖြင့် မျက်နှာလွှဲထားမိသည်။ သူမ ယခင်က ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော အလောင်းကောင်မိစ္ဆာများထဲတွင် မည်သည့်အရာကမျှ ယခုရှေ့မှောက်ရှိ အလောင်းကောင်မိစ္ဆာကြီးကဲ့သို့ ကြောက်ရွံ့ဖွယ် မကောင်းခဲ့ဖူးချေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားချေသည်။ သူသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အတွင်း အလောင်းကောင်မိစ္ဆာ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ယင်း၏ မျက်နှာကို လက်ဝါးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

အလောင်းကောင်မိစ္ဆာကြီး၏ ဦးခေါင်းမှာ လည်ပင်းတိုင်တွင် အပတ်ပေါင်းများစွာ လည်ထွက်သွားပြီး ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားချေသည်။

အလောင်းကောင်မိစ္ဆာကြီးမှာ ဆွံ့အမှင်တက်သွားရချေသည်။ ဤသည်မှာ သူ စိတ်ကူးထားခဲ့သော ဇာတ်ညွှန်းမျိုး မဟုတ်ပေ။

“မင်း... မင်းကများ ဘယ်လိုတောင်...”

အလောင်းကောင်မိစ္ဆာကြီး တစ်စုံတစ်ခု မပြောဆိုနိုင်မီမှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခြေထောက်ကို ထပ်မံမြှောက်လျက် ယင်း၏ ခြေထောက်ကို ပြင်းထန်စွာ ကန်ကျောက်လိုက်ပြန်သည်။

ပုပ်ပွနေသော ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှာ ရုတ်တရက် ကျိုးပြတ်သွားပြီး ကြက်ခြေခတ်တိုင်ပေါ်တွင် တွဲလောင်းကြီး သီးသန့် ထင်ကျန်ရစ်တော့သည်။

“မင်းက ဘာကောင်ပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့ကောင်မလေးကို လာခြောက်လှန့်နေတာ မင်း မသိဘူးလား”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက လက်ကို ထပ်မံမြှောက်လိုက်ရာ အလောင်းကောင်မိစ္ဆာကြီးမှာ ကြောက်ရွံ့လွန်းသဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်သွားချေသည်။

အလောင်းကောင်မိစ္ဆာကြီးမှာ အလွန်တရာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားရချေသည်။ သာမန်လူသားတစ်ယောက်ဆိုလျှင် မိမိအား မြင်တွေ့ပါက ဤကဲ့သို့ တုံ့ပြန်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ယခုမူ မိမိအနေဖြင့် ပြန်လည်မတိုက်ခိုက်နိုင်သည်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ အနိုင်ကျင့်နေခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလောင်းကောင်မိစ္ဆာကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ယင်းအလောင်းကောင်မိစ္ဆာမှာ အမှန်တကယ်ပင် သတ္တိကြောင်လှပြီး မည်သူ့ကိုမျှ ပြန်လည်မတိုက်ခိုက်နိုင်သဖြင့် ကြောက်ရွံ့နေခြင်း ဖြစ်သည်ကို ရိပ်မိသွားချေသည်။

ယင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဖြာထွက်နေသော စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာ အရှိန်အဝါများက ဤနေရာရှိ သက်ရှိသတ္တဝါအားလုံးကို အလောင်းကောင်မိစ္ဆာများအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သည်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပါက ကျန်ရှိသော မဟူရာ အလင်းတန်းအချို့မှာမူ ပုံရိပ်ယောင်အိပ်မက်များကို ဖန်တီးကာ အခြားအလောင်းကောင်မိစ္ဆာများကို ထိန်းချုပ်ရန်အတွက်သာ အသုံးပြုနိုင်ချေသည်။

ထိုမဟူရာ အလင်းတန်းမှာ အလောင်းကောင်မိစ္ဆာအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားနှင့် ဆင်တူလှပေသည်။

“မင်း နောက်တစ်ခါ လူတွေကို ထပ်ပြီး ခြောက်လှန့်ရဲသေးရင်တော့ ငါက မင်းကို ပထမဆုံး အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ဆွဲဖြဲပစ်မယ်... ပြီးရင် မင်းကို ပြာဖြစ်အောင် မီးရှို့ပစ်မယ်... ပြီးတော့ မင်းရဲ့ မဟူရာ အလင်းတန်းတွေကိုပါ အပြတ်သတ် ခြေမှုန်းပစ်မယ်... မင်း လုံးဝကို အစပျောက်သွားစေရမယ်”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ကြိမ်းမောင်းလိုက်ချေသည်။

အလောင်းကောင်မိစ္ဆာကြီးမှာ ပျာပျာသလဲ ဦးခေါင်းညိတ်ပြလျက် “မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး... မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး...” ဟု ဆိုလာတော့သည်။

“ဒါမှပေါ့”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မုန့်ချီလော့၏ ဘေးနားသို့ ပြန်လည်လျှောက်လှမ်းလာပြီး “မစိုးရိမ်ပါနဲ့... သူ နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး မဆိုးရဲတော့ပါဘူး... မဟုတ်ရင် ငါ သူ့ကို မီးရှို့ပစ်မှာ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

မုန့်ချီလော့မှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ ဂုဏ်သရေရှိလှသော အလောင်းကောင်မိစ္ဆာကြီး၊ ရက်စက်လှသော တားမြစ်နယ်မြေကို ဖန်တီးခဲ့သည့် အရှင်သခင်ကြီးမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခြိမ်းခြောက်မှုအောက်တွင် ဤမျှလောက်အထိ အလွယ်တကူ ကျိုးနွံသွားရချေသည်။ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် သတ္တိကြောင်သူ ဖြစ်ပေသည်။

“နင်... နင်က အမှန်တကယ်တော့ ဘာကောင်လဲ”

မုန့်ချီလော့က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဤအလောင်းကောင်မိစ္ဆာကြီးသည် ယခင်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အလောင်းကောင်မိစ္ဆာများနှင့် မတူဘဲ စဉ်းစားတွေးခေါ်နိုင်စွမ်း ရှိသည့်အပြင် စကားလည်း ပြောဆိုနိုင်ချေသည်။

ထို့အပြင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အဆိုအရ ဤအလောင်းကောင်မိစ္ဆာကြီးမှာ ဤနေရာရှိ အရာခပ်သိမ်း၏ မူလမြစ်ဖျားခံရာလည်း ဖြစ်တန်ရာသည်။

အလောင်းကောင်မိစ္ဆာကြီးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ ပြင်းထန်လှသော စူးစိုက်မှုကို မြင်တွေ့ရသောအခါ မိမိကိုယ်မိမိ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူအဖြစ် ဟန်ဆောင်လိုသော စိတ်ကူးများ အားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားရတော့သည်။

“ငါက ဒီနေရာမှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရပြီး ဘယ်မှ မပြေးနိုင်တဲ့ ကောင်ပါ”

အလောင်းကောင်မိစ္ဆာကြီးက ဆိုလိုက်ချေသည်။ ယင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပုပ်ပွပျက်စီးနေသော်လည်း မည်သို့သော နည်းလမ်းဖြင့် အသံထွက်ပေါ်လာသည်ကိုမူ ရှင်းလင်းစွာ မသိနိုင်ချေ။

“နေဦး... ငါ့ကို အရင်ပြောစမ်း... မင်းက လူသားလား၊ ဒါမှမဟုတ် မိစ္ဆာလား”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရုတ်တရက် မေးမြန်းလိုက်ချေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ဤနေရာတွင် စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာ အရှိန်အဝါများကို စုပ်ယူကာ မွေးဖွားလာသော ဝူခွေးကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

အလောင်းကောင်မိစ္ဆာကြီးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်လျက် ဦးခေါင်းညိတ်ပြကာ “မင်းတို့ ခေါ်ဝေါ်ကြတဲ့ တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာဆိုတာ ငါပဲပေါ့” ဟု ဝန်ခံလိုက်တော့သည်။

ဤသတင်းစကားကြောင့် မုန့်ချီလော့၏ မျက်ဝန်းများမှာ အံ့ဩလွန်းသဖြင့် ဝိုင်းစက်သွားရချေသည်။ မြူနှင်းဂိုဏ်း၏ ရက်စက်လှသော တားမြစ်နယ်မြေအတွင်း၌ တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို ပိတ်လှောင်ထားသည် မဟုတ်လော။

ထို့အပြင် ထိုမိစ္ဆာမှာ ဤနေရာတွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရသည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီဖြစ်ပြီး မည်သည့်မျိုးဆက်ကိုမျှလည်း မွေးဖွားနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

အလောင်းကောင်မိစ္ဆာကြီး၏ ပြောပြချက်အရ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ရက်စက်လှသော တားမြစ်နယ်မြေ၏ အမှန်တရားကို သိရှိသွားတော့သည်။

ရှေးဟောင်းကာလတုန်းက တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာများသည် ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခဲ့ကြပြီး မြူနှင်းဂိုဏ်း၏ တပည့်အမြောက်အမြားမှာ ယင်းတို့၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ကြရချေသည်။

ထိုအခြင်းအရာက ထိုခေတ်အခါက မြူနှင်းဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ကို အလွန်တရာ ဒေါသမျက်ထွက် စေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူမကိုယ်တိုင် ထိုအလောင်းကောင်မိစ္ဆာကို ဖမ်းဆီးခဲ့ပြီး ဂိုဏ်းတော်အတွင်း၌ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့သော်လည်း သတ်ဖြတ်ပစ်ခြင်း မပြုခဲ့ချေ။

ယင်းအစား ထိုမိစ္ဆာအား သေချင်စိတ် ပေါက်လောက်သည်အထိ အစဉ်မပြတ် နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခြင်းနှင့် ကျိန်စာတိုက်ခြင်းများကိုသာ ပြုလုပ်ခဲ့ချေသည်။

ထို့အပြင် ထိုမိစ္ဆာ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ အလောင်းကောင်မိစ္ဆာ လမ်းစဉ်အပေါ်တွင် အခြေခံထားသဖြင့် အလွယ်တကူ သေဆုံးသွားခြင်း မရှိဘဲ ဤနေရာတွင် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုများကိုသာ အလူးအလဲ ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုဂိုဏ်းချုပ် ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက်တွင်မူ ဤနေရာကို တားမြစ်နယ်မြေအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ကြချေသည်။ ထိုမိစ္ဆာအတွင်းရှိ စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာ အရှိန်အဝါများသည် ဤပတ်ဝန်းကျင်ကို တဖြည်းဖြည်း လွှမ်းမိုးလာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင်မူ လူအများ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်ကြရသော ရက်စက်လှသော တားမြစ်နယ်မြေအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရတော့သည်။