အခန်း ၇၄၀

အခန်း (၇၄၀)

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ တားမြစ်နယ်မြေမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာရန်ပင် ဖြစ်ချေသည်၊ အကြောင်းမူကား ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲ အများအပြား ယင်းနေရာသို့ ရောက်ရှိလာတော့မည် ဖြစ်ပေ၏။

မကြာမီပင် သူတို့သည် ရေတံခွန်ခြေရင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြရာ ရေတံခွန်၏ ဟိန်းဟောက်သံနှင့် မြူနှင်းကဲ့သို့ လွင့်ပျံနေသော ရေမှုန်ရေမွှားများသည် သူတို့၏ ခြေရာလက်ရာများကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ဖုံးကွယ်ပေးထားလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ရှေ့သို့ ဖြန့်ကြက်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ အကြီးအကဲ တစ်ဆယ်ကျော်တို့မှာ သူတို့ရှိရာဘက်သို့ အပြင်းအနှင် ပြေးဝင်လာနေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ယင်းတို့ ရိပ်မိသွားမည်ကို စိုးရိမ်ကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ဆတ်ခနဲ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရချေသည်။

“ပုန်းနေလိုက်ဦး။”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မုန့်ချီလော့ကို ဆွဲခေါ်ကာ ရေကန်ထဲသို့ ငုပ်လျှိုးဝင်ရောက်သွားပြီး ရေအောက်ခြေသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ နစ်မြုပ်သွားခဲ့လေသည်။

အကြီးအကဲ တစ်ဆယ်ကျော်၏ အရိပ်များသည် ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်မှ ဝဲပျံဖြတ်သန်းသွားကြသဖြင့် လှိုင်းကြက်ခွပ်များ ပိုမိုထင်ဟပ်သွားရချေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယင်းတို့အနက် မည်သူမျှ ရေအောက်ခြေ၌ ရှိနေသောအရာကို သတိမပြုမိကြချေ။

ထိုအရိပ်များ ပျံသန်းကျော်လွန်သွားပြီးနောက်တွင်မှ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရေကန်ပြင်ပသို့ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို တိတ်တဆိတ် ထပ်မံဖြန့်ကြက်ကြည့်ရှုလိုက်ပြန်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်၌ အခြားမည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မရှိတော့သည်ကို သေချာမှသာ သူသည် မုန့်ချီလော့ကို ဆွဲခေါ်လျက် ရေကန်ထဲမှ ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။

ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားများပင် ခြောက်သွေ့အောင် မလုပ်ဆောင်နိုင်သေးမီမှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မုန့်ချီလော့ကို ဆွဲခေါ်ကာ ရှေ့သို့ အပြင်းအနှင် ပြေးလွှားခဲ့လေသည်။

အကယ်၍ သူတစ်ယောက်တည်းသာ ဆိုပါက အရိပ်ဆိုးသတ်ဖြတ်ခြင်း ပညာရပ်ကို အသုံးပြု၍ အရိပ်များထဲ၌ ရောနှောပုန်းကွယ်သွားနိုင်သော်လည်း ယခုမူ မုန့်ချီလော့နှင့် အတူရှိနေသဖြင့် ထိုတိုက်ကွက်ကို အသုံးပြုရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။

လောလောဆယ်တွင် သူတို့အနေဖြင့် ဤတောအုပ်ထဲမှ အရင်ဆုံး ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ရန်သာ လိုအပ်လှချေသည်။

မြူနှင်းဂိုဏ်းသည် အလွန်တရာ ကျယ်ဝန်းလှသောကြောင့် ယာယီပုန်းကွယ်နေထိုင်မည့် နေရာတစ်ခုခုတော့ ရှိစမြဲပင် ဖြစ်ရာ ရှေ့ဆက်မည့်ကိစ္စကိုမူ အခြေအနေကြည့်၍သာ တစ်ဆင့်ချင်း လုပ်ဆောင်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်အစဉ်တို့ ရှုပ်ထွေးနောက်ကျိနေစဉ်မှာပင် ထိုသူနှစ်ဦး၏ ခြေလှမ်းများမှာ ရုတ်ချည်း ရပ်တန့်သွားရလေသည်။

အကြောင်းမူကား သူတို့၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် လူတစ်ယောက် မတ်တပ်ရပ်လျက် စောင့်ကြိုနေသောကြောင့် ဖြစ်ချေသည်။

“... စီနီယာအစ်မ...” ဝေရှန်ကျူးသည် သူမ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ ရွှဲရွှဲစိုနေသော လူနှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် စကားပင် မဟနိုင်တော့ချေ။

သုံးနှစ်တိုင်တိုင် မတွေ့ရတော့သည့် စီနီယာအစ်မ မုန့်မှာ များစွာ ပိန်ချုံးနွမ်းလျနေချေပြီ။ သို့ဆိုလျှင် သူမ၏ ဘေးနားရှိ အမျိုးသားမှာ မည်သူနည်း။

ဝေရှန်ကျူးသည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာ ညည်းညူလိုက်မိချေသည်။

ဂိုဏ်းတော်တစ်ခုလုံး အခြေအနေ တင်းမာနေရခြင်းမှာ ဤအမျိုးသား တိတ်တဆိတ် ခိုးဝင်လာသောကြောင့်ပင်။

သူသည် ဒဏ္ဍာရီထဲက ချင်ယွမ်ဖုန်း ဆိုသူလား။ သို့သော် သူ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ မဟုတ်လော။

ပြီးတော့ သူ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အမည်းရောင် ဝတ်ရုံရှည်ကြီးကလည်း မြူနှင်းဂိုဏ်းက အကြီးအကဲ နှစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့ ဝတ်ရုံနက်နဲ့ လူသားပဲ မဟုတ်လော။

ဝေရှန်ကျူး၏ စိတ်ထဲတွင် သိလိုသော မေးခွန်းပေါင်းများစွာ ပြည့်နှက်သွားရသလို ချင်ယွမ်ဖုန်းကမူ လျှို့ဝှက်ချက် ပေါက်ကြားမသွားစေရန် ထိုသူ့ကို သတ်ပစ်ရမည်လောဟု တုံ့ဆိုင်းနေမိသည်။

“ယွမ်ဖုန်း... စိတ်မလောပါနဲ့ဦး၊ ဝေရှန်ကျူး ဂျူနီယာညီမလေးက စိတ်သဘောထား အရမ်းကောင်းတဲ့သူပါ” မုန့်ချီလော့သည် ဝေရှန်ကျူးကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ကာ “ရှန်ကျူး... အရင်က မမ မင်းအပေါ် ကောင်းခဲ့တာတွေကို ထောက်ထားပြီးတော့ ငါတို့နှစ်ယောက်ကို လုံးဝ မမြင်ခဲ့ဘူးလို့ပဲ သတ်မှတ်ပေးလို့ မရဘူးလား”

ဝေရှန်ကျူး နှုတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မုန့်ချီလော့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်လေသည်။

“အစ်မတို့ ဒီကနေ ထွက်သွားလို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မနောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ” ဝေရှန်ကျူးသည် သတ္တိကို မွေးကာ ပြောကြားလိုက်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မုန့်ချီလော့တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြရာ နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ မယုံကြည်နိုင်ဟန်များ ထင်ဟပ်နေကြချေသည်။

ပုံရိပ်ယောင်တောင်ထွတ် သည် မြူနှင်းဂိုဏ်း၏ တောင်ထွတ် ဆယ့်ကိုးခုအနက် တစ်ခုဖြစ်ပြီး အဓိကတောင်ထွတ်နှင့် အနီးဆုံး အစွန်းပိုင်းတွင် တည်ရှိလေသည်။

ဝေရှန်ကျူးမှာ ထိုပုံရိပ်ယောင်တောင်ထွတ်မှ တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်ချေသည်။

ဝေရှန်ကျူးသည် မုန့်ချီလော့နှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းတို့ကို ခေါ်ဆောင်လျက် အဓိကတောင်ထွတ်ကို ပတ်ကာ ဘေးလမ်းငယ်တစ်ခုမှတစ်ဆင့် ပုံရိပ်ယောင်တောင်ထွတ်၏ ထိပ်ဆုံးသို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ဝါးတောအုပ်လေးထဲ ရောက်သောအခါ ဝေရှန်ကျူးသည် ပြင်ပသို့ အကဲခတ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် “စီနီယာအစ်မ... အစ်မတို့နှစ်ယောက် ဒီမှာ ခဏ စောင့်နေပေးပါဦး၊ ကျွန်မ မကြာခင် ပြန်လာခဲ့မယ်” ဟု ဆိုကာ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ဝေရှန်ကျူး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြေးထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မုန့်ချီလော့ဘက်သို့ လှည့်၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဒီ ဝေရှန်ကျူးကော ယုံကြည်ရရဲ့လား။”

မုန့်ချီလော့က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် “အင်း... ဝေရှန်ကျူးက တကယ် စိတ်ကောင်းရှိတဲ့ ကောင်မလေးပါ၊ အရင်ကလည်း ငါ သူမကို အများကြီး စောင့်ရှောက်ခဲ့ဖူးတော့ ငါတို့ကို သစ္စာဖောက်လိမ့်မယ် မထင်ပါဘူး” ဟု ပြောကြားလိုက်ချေသည်။

“ဒါပေမဲ့ သူမက မြူနှင်းဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်လား၊ အကယ်၍ ငါတို့ကိုသာ ဖော်ကောင်လုပ်လိုက်ရင် သူမအနေနဲ့ ဆုလာဘ်အများကြီး ရနိုင်တယ်မလား” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလေသည်။

မုန့်ချီလော့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ရင်း “တကယ်တော့ င့ါတို့ မြူနှင်းဂိုဏ်းက တပည့်တွေအားလုံးက စိတ်သဘောထား အရမ်းရိုးသားကြတာ၊ ဒါကြောင့်မလို့လည်း စီနီယာအစ်မတွေ အများကြီးဟာ အမျိုးသားတွေအတွက်နဲ့ ဂိုဏ်းတော်ကို အဆက်အသွယ် ဖြတ်ခဲ့ကြတာပေါ့”

“ဒါ တကယ်ပဲလား” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရသည်။

“အခု ငါကကော အဲဒီလို ဖြစ်နေတာ မဟုတ်လို့လား” မုန့်ချီလော့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခါးဘေးမှ အသားနုလေးကို ဆိတ်ဆွဲလိုက်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းခမျာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာ ပျက်သွားရချေသည်။

“ဒါ့အပြင် အပြင်မှာ နင်ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကိုလည်း သူမ မှတ်မိနေတာ၊ သူမ စိတ်ထဲမှာ ငါတို့နှစ်ယောက်ကသာ မှန်ကန်တဲ့သူတွေလို့ သတ်မှတ်ထားတာလေ” ဟု မုန့်ချီလော့က အေးဆေးစွာ ဆက်ပြောသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်မိသွားချေသည်။ အတိတ်ကာလ ပြင်ပလောက၌ ရှိစဉ်ကပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝေရှန်ကျူးအား သူ အနိုင်ရရှိခဲ့သော်လည်း မြူနှင်းဂိုဏ်းက မတရား ညစ်ပတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့ဖူးလေသည်။

ယခု မုန့်ချီလော့၏ အတည်ပြုချက်ကြောင့် ဝေရှန်ကျူးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မုန့်ချီလော့တို့မှာ သနားစရာကောင်းလှပြီး မြူနှင်းဂိုဏ်း၏ ရက်စက်စွာ ခွဲခွာခြင်းကို ခံထားရသူများဟု သဘာဝအတိုင်း ယုံကြည်သွားတော့သည်။

မိန်းကလေးငယ်များမှာ အမြဲတစေ အချစ်နှင့် ပတ်သက်၍ လှပသော စိတ်ကူးယဉ်မှုများ ရှိတတ်ကြသည် မဟုတ်လော။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခရမ်းရောင်မီးကို အသုံးပြု၍ သူနှင့် မုန့်ချီလော့၏ အဝတ်အစားများကို ခြောက်သွေ့အောင် ပြုလုပ်လိုက်ပြီးနောက် ပုံရိပ်ယောင်တောင်ထွတ်ပေါ်၌ တိတ်တဆိတ် ခိုလှုံနေခဲ့လေသည်။

သို့သော်လည်း သူသည် ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို စုံစမ်းရန် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ပြင်ပသို့ ဆက်လက် ဖြန့်ကြက်ထားဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ပုံရိပ်ယောင်တောင်ထွတ်ပေါ်တွင် တပည့်အများအပြား ရှိနေကြသော်လည်း ယင်းတို့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ မမြင့်မားလှသဖြင့် ထိုနေရာ၌သာ စောင့်ဆိုင်းနေကြချေသည်။

အကြီးအကဲ နှစ်ဦးစလုံး ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဤတောင်ထွတ်ပေါ်ရှိ မည်သူမျှ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ရိပ်မိနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်ချလက်ချ ရှိနေလေသည်။

ထိုစဉ် ဝေရှန်ကျူးသည် အခြားသော တပည့်မလေးတစ်ဦးနှင့် တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောဆိုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားရသည်။

သို့သော် မကြာမီပင် သူ၏ မျက်မှောင်မှာ ပြေလျော့သွားခဲ့ချေသည်၊ အကြောင်းမူကား ဝေရှန်ကျူးသည် သူတို့ကို သစ္စာဖောက်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ထိုတပည့်မလေးထံမှ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားကို ချေးယူနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြား ရှိမှသာ ဖန်ကျောက်တံခါးကြီးကို ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်မည် ဖြစ်ချေသည်။

မုန့်ချီလော့ ယခင်က ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော ကျောက်စိမ်းပြားကိုမူ မြူနှင်းဂိုဏ်းက ပြန်လည်သိမ်းဆည်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မကြာမီပင် ဝေရှန်ကျူးသည် ဝါးတောထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မုန့်ချီလော့တို့၏ လက်ထဲသို့ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြား နှစ်ခုကို ဂရုတစိုက် ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

“စီနီယာအစ်မ... ခဏနေရင် ကျွန်မ တံခါးစောင့်နေတဲ့သူတွေကို အာရုံလွှဲပေးထားမယ်၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် အစ်မတို့နှစ်ယောက် အခွင့်ကောင်းယူပြီး ထွက်သွားလိုက်ကြတော့၊ ဝေးနိုင်သမျှ ဝေးဝေးကို ပြေးကြပါ၊ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာပါနဲ့တော့” ဟု ဝေရှန်ကျူးက ဆိုသည်။

မုန့်ချီလော့သည် ဝေရှန်ကျူး၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်ရင်း “ရှန်ကျူး... မင်းကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ အကြီးအကဲတွေက မင်းကို သေချာပေါက် ဒုက္ခပေးကြလိမ့်မယ်”

ဝေရှန်ကျူးက ပြုံးလျက် “ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ အစ်မတို့က ကျွန်မကို ပြန်ပေးဆွဲသွားလို့ မတတ်သာဘဲ လုပ်ပေးလိုက်ရတာလို့ပဲ ပြောလိုက်ပါ့မယ်” ဟု ဆိုချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်ရင်း “သူတို့က မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ရှာဖွေစစ်ဆေးကြလိမ့်မယ်၊ ပြီးရင် မင်းကို နှိပ်စက်ကြလိမ့်မယ်၊ တားမြစ်နယ်မြေထဲမှာ ဆိုရင် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် တိုင်ပေါ်မှာ ရိုက်နှက်ခံထားရပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိတယ်၊ သူဆိုရင် ရုပ်အလောင်းခြောက်ကြီး ဖြစ်နေတာတောင် သေလို့မရနိုင်ရှာဘူး”

ဝေရှန်ကျူးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စကားကြောင့် သိသိသာသာ တုန်လှုပ်သွားရသော်လည်း ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းနေမိသည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့ စီနီယာအစ်မ... အကြီးအကဲတွေက ကျွန်မကို ဘာမှ လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။”

ချင်ယွမ်ဖုန်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ယခုတင် သူပြောခဲ့သည်မှာ ဝေရှန်ကျူးကို စမ်းသပ်ခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး ယခုမူ ဝေရှန်ကျူးသည် သူတို့ကို စစ်မှန်သော စေတနာဖြင့် ကူညီလိုခြင်း ဖြစ်သည်ကို သိမြင်လိုက်ရချေပြီ။

“ယွမ်ဖုန်း... နည်းလမ်းတစ်ခုခု စဉ်းစားပေးပါဦး၊ ငါ ရှန်ကျူးကို ဒုက္ခမရောက်စေချင်ဘူး” မုန့်ချီလော့က ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ ဆိုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း “စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါတို့ မထွက်ခွာခင်မှာ သူမရဲ့ ဒီမှတ်ဉာဏ် အပိုင်းအစကို အတင်းအကျပ် ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့မယ်၊ ဒါဆိုရင် သူတို့တွေ ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်း ပညာရပ်နဲ့ စစ်ဆေးရင်တောင် ဘာမှ သိနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး”

မွမ်းမံပြင်ဆင်ပြီးနောက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းပညာရပ်မှာ မှတ်ဉာဏ်များကို စုံစမ်းရုံသာမက အတင်းအကျပ် ဖျက်ပစ်နိုင်စွမ်းပါ ရှိလာခဲ့ချေသည်။ ယင်းကို မိမိထက် ကျင့်စဉ်အဆင့် များစွာနိမ့်ပါးသူများအပေါ်တွင်သာ အသုံးပြုနိုင်ချေသည်။

“ဒါက ရှန်ကျူးကို ထိခိုက်မှု ဖြစ်စေမှာလား” ဟု မုန့်ချီလော့က မေးမြန်းလိုက်သည်။

“မှတ်ဉာဏ် အပိုင်းအစတစ်ခု ပျောက်ဆုံးသွားရုံတင်ပါ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဝေရှန်ကျူးဘက်သို့ လှည့်ကာ “မင်း သဘောတူရဲ့လား”

“ကျွန်မ သဘောတူပါတယ်” ဝေရှန်ကျူးက ခေါင်းကို အပြတ်အသတ် ညိတ်ပြလိုက်တော့သည်။