အခန်း ၁၉၈
Vol. 19 Ch. 198
အခန်း (၁၉၈) - စည်းရုံးရေးမဟာဗျူဟာ စတင်ခြင်း (၁)
"သခင်လေး... ရှင်က မုန့်လုပ်တတ်တာလား။"
"နည်းနည်းပါးပါးပေါ့... မင်းအကြိုက်နဲ့ ကိုက်ညီမလားတော့ မသိဘူး။"
"ဒါဆို ကျွန်မ မြည်းကြည့်မယ်လေ။"
ကျိုကျီသည် ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ချန်အန့်ထံမှ သစ်သားသေတ္တာကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ သူမ၏ အကြည့်က သေတ္တာအဖုံးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး အဝေးမှနေ၍ အဖုံးကို လှမ်းဖွင့်ရန် စိတ်ကူးလိုက်မိသည်။ သို့သော်လည်း အဖုံးမှာ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ ရှိမလာခဲ့ချေ။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအား တစ်စက်မျှ မရှိတော့သည်ကို သူမ မေ့လျော့နေခြင်း ဖြစ်သည်။
သတိဝင်လာပြီးနောက် သူမသည် မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ လက်ဖြင့်သာ သေတ္တာအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်တော့သည်။ အတွင်းရှိ အရောင်အသွေး စုံလင်လှသော ဝိညာဉ်မုန့်များကို ကြည့်ကာ ခရမ်းရောင်မုန့်တစ်တုံးကို ကောက်ယူပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ကာ မျှော်လင့်တကြီး ကိုက်လိုက်၏။
"အိုး... တကယ် အရသာရှိတာပဲ။"
ကျိုကျီသည် မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားကာ တရစပ် ချီးမွမ်းလေတော့သည်။
ချန်အန်က နူးညံ့စွာ ပြုံးပြပြီး "မင်း ကြိုက်တယ်ဆိုရင်... နောင်ကျ ငါ့ရဲ့ ဇနီးတွေနဲ့ သမီးတွေအတွက် ဟင်းချက်ပေးတဲ့အခါ မင်းအတွက်ပါ တစ်ပွဲ သီးသန့်လုပ်ပေးမယ်လေ" ဟု ဆိုသည်။
"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ။" ကျိုကျီက ဝိညာဉ်မုန့်ကို စားရင်း ခေါင်းတရစပ် ညိတ်ပြသည်။
ထို့နောက် သူမက မယုံနိုင်လောက်သော အမူအရာဖြင့် ဆက်ပြော၏။ "သခင်လေးက တကယ့်ကို ဇနီးသည်တွေအပေါ် ကောင်းတဲ့ ယောကျ်ားပဲ။ ဇနီးတွေနဲ့ သမီးတွေအတွက် ကိုယ်တိုင်တောင် အစပျိုးပြီး ဟင်းချက်ပေးသေးတယ်။ အခြား လူသားအမျိုးသား ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ လုံးဝကို ကွာခြားတာပဲ။"
"ငါက သာမန်ပါပဲ။" ချန်အန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
ကျိုကျီက ဘာမှ ထပ်မတုံ့ပြန်တော့ဘဲ လက်ထဲက ဝိညာဉ်မုန့်ကိုသာ ဆက်တိုက် စားနေတော့သည်။ ပါးစပ်ထဲက မုန့်ကိုပင် သေသေချာချာ မမြိုရသေးမီ နောက်ထပ်တစ်တုံးကို ထပ်မံကောက်စားလိုက်ရာ ရက်အနည်းငယ်ခန့် ငတ်မွတ်နေခဲ့သော လူသားတစ်ယောက်အလား ဖြစ်နေပေသည်။ ချန်အန့်အနေဖြင့် ကျိုကျီ၏ ဤအပြုအမူကို မြင်ရသည်မှာ အူကြောင်ကြောင် သမီးငယ်လေး ချန်ယီခဲ့ကို မြင်ရသည်နှင့် ခပ်ဆင်ဆင်တူသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
ကျိုကျီတစ်ယောက် ဝိညာဉ်မုန့်များ စားပြီးသွားသောအခါ ချန်အန်၏ အကြည့်က ကုတင်ခေါင်းရင်းတွင် တင်ထားသော စာအုပ်များပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး ကျိုကျီကို မေးမြန်းလိုက်သည်။ "အဲဒီ စာအုပ်တွေကို ဖတ်လို့ ပြီးပြီလား။"
"အင်း... ဖတ်ပြီးပြီ။"
ကျိုကျီ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားရရှာသည်။ စာအုပ်ထဲတွင် ဖော်ပြထားသော 'ကလေးယူခြင်းဆိုင်ရာ အပြုအမူများ' ကို တွေးမိသောအခါ သူမ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားရခြင်း ဖြစ်၏။
ချန်အန်သည် သူမ၏ အရှက်သည်းမှုကို လှန်မဖော်ဘဲ စိတ်ကူးတစ်ချက်ဖြင့် သူ၏ သိုလှောင်မှုလက်စွပ်ထဲမှ အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးကြားက အချစ်ရေးအကြောင်း ရေးသားထားသော စာအုပ်အသစ်များကို ထုတ်ယူကာ တည်ငြိမ်စွာပင် ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"ဒါက မင်းဖတ်ဖို့ ငါအသစ်ဝယ်လာပေးတာ။ ဖတ်ပြီးသွားရင် နောက်ထပ် ထပ်ဝယ်ပေးမယ်။"
"ဒါက အရင် သုံးအုပ်နဲ့ အတူတူပဲလား။" ကျိုကျီသည် ကမ်းပေးလာသော စာအုပ်များကို လှမ်းယူလိုက်ရာ သူမ၏ ဖြူစင်သော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် အရှက်သွေးများ ပိုမိုနီမြန်းလာခဲ့သည်။
ချန်အန်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ "ဟုတ်တယ်... အဲဒီ သုံးအုပ်နဲ့ သဘောတရားချင်း တူတူပဲ။ အကယ်၍ မင်း ဒီလိုစာအုပ်မျိုး မဖတ်ချင်ဘူးဆိုရင် တခြားစာအုပ်တွေ ပြောင်းဝယ်ပေးမယ်လေ" ဟု ဆိုသည်။
"မလိုပါဘူး... ကျွန်မ ဒါမျိုးပဲ ဖတ်ရတာ ပိုသဘောကျပါတယ်။" ကျိုကျီ၏ အသံမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုတိုးညင်းသွားပြီး အရှက်သည်းသည့် လေသံလေး စွက်နေပေသည်။
ပြောပြီးသည်နှင့် သူမက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ထပ်မံမေးမြန်းပြန်သည်။ "သခင်လေး... စာအုပ်ထဲက အကြောင်းအရာတွေက တကယ်ပဲ အမှန်တွေလား။"
ချန်အန် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ 'မင်းက မြေခွေးမတစ်ကောင်လေ... အမျိုးသားနဲ့ အမျိုးသမီးကြားက အချစ်အကြောင်းကို မသိဘူးလား' ဟု စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲပြီးနောက် သူက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်... အမှန်တွေပေါ့။ မင်းရဲ့ မိဘတွေက စာအုပ်ထဲမှာပါတဲ့ အရာတွေကို လုပ်ခဲ့ကြလို့ပဲ မင်းက ဒီကမ္ဘာပေါ်ကို လူလာဖြစ်လာတာလေ။"
ထို့နောက်တွင်မူ သူတို့နှစ်ဦးမှာ စကားများစွာ ပိုမိုပြောဆိုဖြစ်ခဲ့ကြပြီး စကားလက်ဆုံ ပိုမိုကျလာခဲ့သည်။ ကျိုကျီသည် ယခင်ကကဲ့သို့ အရှက်သည်းမနေတော့ဘဲ ချန်အန့်ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလာခဲ့ရာ သူမသည် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးကြားက အချစ်ရေးအပေါ် အလွန် စိတ်ဝင်စားနေပုံရသည်။
ချန်အန်သည် ဇနီးလေးယောက် ရှိပြီးသား အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အကြောင်းအရာများကို အရှက်အကြောက်မရှိဘဲ သဘာဝအတိုင်း ပြောဆိုနိုင်ပေသည်။ သို့သော် မြေခွေးပေါက်စလေး ဖြစ်သည့် ကျိုကျီမှာမူ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပူရှိန်းလာခဲ့သည်။ သူမသည် ချန်အန်၏ မျက်ဝန်းများကို တည့်တည့်မကြည့်ရဲရှာသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
အချိန်များမှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ဤအကြောင်းအရာကို အဆုံးသတ်လိုက်ချိန်တွင်မူ လှိုဏ်ဂူအပြင်ဘက်၌ ကောင်းကင်ကြီးတစ်ခုလုံး မှောင်မည်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ချန်အန် နောက်ကျမှ သတိဝင်လာခဲ့၏။ သူသည် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲရှိ အသံလွှင့်အဆောင် ကို ချက်ချင်း စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ၎င်းကို ကြည့်လိုက်ရာ အံ့အားသင့်စရာ ကောင်းလောက်အောင်ပင် သူ၏ ဇနီးများထံမှ ရောက်ရှိနေသော အသံသဝဏ်လွှာများနှင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။
သူသည် ကျိုကျီ ဘေးနားတွင် ရှိနေသည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အသံများကို တိုက်ရိုက် ဖွင့်လိုက်တော့သည်။
ဆောင်ဟွာယင်း - "ယောက်ျား... နောက်ကျနေပြီနော်။ ဘယ်အချိန်မှ ပြန်လာမှာလဲ။"
ဂူရှင်းယွဲ့ - "ယောက်ျား... ယုကျန့်လေးနဲ့ ယီခဲ့လေးတို့ ဗိုက်ဆာနေကြလို့ ယောက်ျား ပြန်လာတာကို မစောင့်တော့ဘဲ ထမင်းစားလိုက်ကြပြီနော်။"
ဝမ်ကျိယန် - "ချန်အန်... ရှင် အဲဒီ မြေခွေးမိစ္ဆာရဲ့ ကုတင်ပေါ်မှာပဲ အသက်ထွက်သွားပြီလား။"
ရှန်းချင်းယီ - "ယောက်ျား... ဘယ်အချိန်လောက် ပြန်လာဖို့ စီစဉ်ထားလဲဟင်။ ကျွန်မတို့ အားလုံး ယောက်ျားအတွက် သိပ်စိတ်ပူနေကြတယ်။"
ဝမ်ကျိယန် - "ချန်အန်"
ဝမ်ကျိယန် - "ရှင် ဘယ်မှာလဲ။"
ဝမ်ကျိယန် - "ကျွန်မ ပြောတာ ကြားရရဲ့လား။"
ဆောင်ဟွာယင်း - "ယောက်ျား"
ဆောင်ဟွာယင်း - "ယောက်ျား... ကျွန်မကို လန့်အောင် မလုပ်ပါနဲ့။ ဒီအသံကို ကြားရရင် ပြန်ဖြေပေးပါဦး။"
သူ၏ ဇနီးများ၏ အသံကို ကြားရပြီးနောက် ချန်အန်သည် အခြေအနေ မကောင်းကြောင်း ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်ကာ မိမိကြောင့် ဇနီးများ စိုးရိမ်ပူပန်နေကြရပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် အချိန်မဆိုင်းဘဲ ဇနီးများထံသို့ အသံလှမ်းလွှင့်လိုက်သည်။
"ငါ နေ့ခင်းက ရွှံ့နွံတောကို ဖြတ်လာရင်း အဲဒီက မြွေကြီးမိစ္ဆာတစ်ကောင်နဲ့ မတော်တဆ ငြိပွတ်သွားလို့ပါ။ အခုမှပဲ လွတ်မြောက်လာခဲ့တယ်။ စိတ်မပူကြပါနဲ့... ငါ မကြာခင် ပြန်ရောက်ပါတော့မယ်။"
သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် အသံလွှင့်အဆောင်မှာ တုန်ခါမှုများ ဆက်တိုက် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဆောင်ဟွာယင်း - "ယောက်ျား အဆင်ပြေတယ်ဆိုရင်ပဲ တော်ပါပြီ။"
ဂူရှင်းယွဲ့ - "ယောက်ျား... ကျွန်မ အခု မီးဖိုချောင်သွားပြီး ဟင်းတွေ ပြန်နွှေထားလိုက်မယ်နော်။"
ဝမ်ကျိယန် - "ရှင်ကတော့ အပြင်ထွက်တိုင်း ဘာလို့ အမြဲတမ်း ပြဿနာတွေနဲ့ပဲ တိုးနေရတာလဲ။ နောင်ကျရင် အလုပ်မရှိရင် အပြင်ကို နည်းနည်းပဲ ထွက်တော့။"
ရှန်းချင်းယီ - "ယောက်ျား... လမ်းခရီးမှာ ဂရုစိုက်ပြီး ပြန်လာခဲ့ပါနော်။"
ချန်အန် - "ငါ့ကြောင့် အားလုံး စိတ်ပူသွားစေမိပြီ။ အခု သိပ်နောက်ကျနေပြီမို့ အားလုံးပဲ စောစောအနားယူကြပါ။ ငါ အိမ်ကို မကြာခင် ရောက်ပါတော့မယ်။"
ချန်အန် - "ဒါနဲ့ လင်းယွဲ့... ငါ ဗိုက်မဆာဘူးနော်၊ ဟင်းတွေ နွှေမနေနဲ့တော့။ စောစောပဲ အိပ်ရာဝင်တော့နော်။"
ဇနီးများထံသို့ စာတိုအချို့ လှမ်းပို့ပြီးနောက် ချန်အန်သည် အသံလွှင့်အဆောင်ကို သိုလှောင်မှုလက်စွပ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။
၎င်းကို မြင်သောအခါ ကျိုကျီသည် သူမ၏ သွယ်လျလှပသော မျက်ခုံးလေးများကို ပင့်တင်ကာ မပြောချင်ဘဲ ပြောလိုက်ရသည်။ "အဖွား ပြောတာ တကယ်မှန်တာပဲ... အမျိုးသားတွေက အားလုံး လိမ်ညာတတ်တဲ့လူတွေချည်းပဲ၊ လုံးဝ အားကိုးလို့မရဘူး။"
"ဒါက တခြားအမျိုးသားတွေကို ပြောတာပါ။ ငါကတော့ မတူဘူး... ငါ လိမ်ညာတယ်ဆိုတာ စေတနာရှေ့ထားတဲ့ မုသားတွေပါ။ အားလုံးက အိမ်မှာရှိတဲ့ ငါ့ရဲ့ ဇနီးတွေ စိတ်မပူစေချင်လို့ ပြောရတာ ဖြစ်တယ်။"
ပြောပြီးသည်နှင့် ချန်အန်သည် သူ၏ ဓားပျံကို ထုတ်ယူကာ လှိုဏ်ဂူပြင်ပသို့ ပျံသန်းထွက်ခွာပြီး အိမ်ပြန်လမ်းသို့ ဦးတည်ခဲ့တော့သည်။ ကျိုကျီသည် သူ ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် မပြတ်နိုင်ဘဲ ရှိနေခဲ့ပြီး သူ နောက်တစ်ကြိမ် လာရောက်လည်ပတ်မည့် အချိန်ကိုပင် စတင်၍ မျှော်လင့်တောင့်တနေမိတော့သည်။
ထောင်ပေါင်းများစွာသော သစ်ပွင့်များတောအုပ်ရှိ လှိုဏ်ခေါင်းအိမ်...
ချန်အန် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ အပ်ကျသံပင် ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ အချိန်မှာ အလွန်နောက်ကျနေပြီဖြစ်ရာ သူ၏ ဇနီးများနှင့် သမီးများမှာ အိပ်ပျော်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ခန်းမဆောင်ထဲတွင် လူရိပ်တစ်ခု ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။
၎င်းသည် သူ၏ ဇနီးသည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမသည် အလွန်ပင် ပင်ပန်းနေခဲ့သဖြင့် စားပွဲပေါ်တွင် မှီလျက် အိပ်ပျော်နေခဲ့ရာ သူ ပြန်ရောက်လာသည်ကိုပင် သတိမထားမိရှာပေ။ ချန်အန် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် အပြစ်မကင်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ထို့နောက် သူက စိတ်ကူးတစ်ချက်ဖြင့် ဇနီးသည်ကို လေထဲတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ တွဲတင်ပေးကာ သူမ၏ အခန်းထဲရှိ ကုတင်ပေါ်သို့ ပို့ဆောင်၍ သက်သောင့်သက်သာ အိပ်စက်စေလိုက်သည်။
ထို့နောက် နေ့ခင်းက လုမိသားစု ကုန်သွယ်ရေးကုမ္ပဏီမှ ရရှိလာခဲ့သော အဝတ်အစားများထဲမှ မက်မွန်ရောင် ဂါဝန်အရှည်တစ်ထည်ကို ရွေးချယ်ကာ သူမ၏ ကုတင်ဘေးတွင် တင်ထားပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် ကျန်ရှိသော ဇနီးသုံးဦးနှင့် သမီးနှစ်ယောက်တို့၏ အခန်းများထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ နေ့ခင်းက ဝယ်ယူလာခဲ့သော လက်ဆောင်ပစ္စည်းများကို ၎င်းတို့၏ ကုတင်ဘေးတွင် အသီးသီး တင်ထားပေးခဲ့သည်။ သူသည် မနက်ဖြန် ၎င်းတို့ နိုးထလာချိန်တွင် အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာ လက်ဆောင်မွန်တစ်ခု ဖြစ်စေရန် စီစဉ်နေခြင်း ဖြစ်၏။
ဤသို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ချန်အန်သည် မိမိ၏ အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဘာမှလုပ်စရာ မရှိသဖြင့် ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်လိုက်တော့သည်။
"ယောက်ျား.. ကျင့်ကြံနေတာလား။"
မည်မျှအထိ ကြာမြင့်သွားသည်မသိ၊ တံခါးအပြင်ဘက်မှ ဇနီးသည် ဆောင်ဟွာယင်း၏ အသံလေး ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ချန်အန်က "အင်း... ငါ ကျင့်ကြံနေတာပါ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်၏။
"ကျွန်မ ဝင်လာခဲ့လို့ ရမလား။"
"ဝင်လာခဲ့လေ။"
သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တံခါးကို လှမ်းဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသော မြင်ကွင်းမှာ ဆောင်ဟွာယင်းသည် နေ့ခင်းက သူ ဝယ်ယူလာပေးခဲ့သော မက်မွန်ရောင် ဂါဝန်အရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ကျော့ရှင်းစွာ ရပ်နေပြီး အလွန်အမင်း ထူးကဲစွာ လှပနေပေသည်။
"ယောက်ျားကလည်း တကယ်ပဲ... ပြန်ရောက်တာကို ကျွန်မကို တောင် လာမနှိုးဘူး။" ဆောင်ဟွာယင်းသည် ချန်အန့်ထံသို့ ခြေလှမ်းဖွဖွဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာပြီး သူ့ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ နီမြန်းလှပသော နှုတ်ခမ်းအစုံကို အနည်းငယ် စူလိုက်ပြီး လေသံမှာ အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေရှာသည်။
ချန်အန်သည် သူမ၏ သေးငယ်သော လက်ကလေးကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ မိမိ၏ ပေါင်ပေါ်သို့ ဆွဲတင်၍ ထိုင်စေလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်သည်။
"မင်း စားပွဲပေါ်မှာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေတာကို မြင်တော့ ငါက မနှိုးရက်လို့ပါ ဟွာယင်းရဲ့။"
"ရှင်က အဲဒီလို ပြောထွက်သေးတယ်နော်။ ရှင်သာ ဒီလောက်ကြီးအထိ နောက်ကျပြီး ပြန်မလာခဲ့ရင်... ကျွန်မ စားပွဲပေါ်မှာ အိပ်ပျော်သွားပါ့မလား။" ဆောင်ဟွာယင်း၏ မျက်နှာတွင် အပြစ်တင်သည့် အမူအရာ ရှိနေသော်လည်း ချန်အန့်ကို တကယ် စိတ်ဆိုးနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ရင်ထဲတွင်မူ ချိုမြိန်ခြင်းများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
ပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် ချန်အန့် ပေါင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ နောက်သို့ နှစ်လှမ်းခန့် ဆုတ်လိုက်သည်။ ဂါဝန်စွန်း နှစ်ဖက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ညင်သာစွာ ကိုင်မြှောက်ပြီး လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသော နတ်သမီးတစ်ပါးအလား နေရာတင်ပင် တစ်ပတ်လှည့်ပြလိုက်၏။ တစ်ပတ်လှည့်ပြီးနောက် သူမက မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ယောက်ျား... ကျွန်မ ဒီဂါဝန်လေးနဲ့ လှရဲ့လား။"
"တကယ်ကို လှပလွန်းပါတယ်။" ချန်အန်က ရင်ထဲကနေ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ချီးမွမ်းလိုက်သည်။
ဆောင်ဟွာယင်းက ဆက်လက်၍ မေးမြန်းပြန်သည်။ "ဒါဆိုယောက်ျား... ကျွန်မနဲ့ အဲဒီ မြေခွေးမိစ္ဆာကြားမှာ ဘယ်သူက ပိုလှလဲဟင်။"
"သူမက မင်းရဲ့ ခြေဖျားတောင် မမှီပါဘူး။" ချန်အန်သည် မိမိ၏ အသိစိတ်ကို ဆန်ကျင်ကာ ဇနီးသည်ကို မုသားစကား ပြောလိုက်ရရှာသည်။
သူ၏ ဇနီးသည်မှာမူ ထိုစကားက အမှန်လား အမှားလားဆိုသည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကြားရရုံဖြင့် စိတ်ကျေနပ်ကာ ဝမ်းသာနေခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ချိုမြိန်သော အပြုံးလေးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ချန်အန်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည်လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ သူမသည် သူ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ပြန်လည်ဝင်ထိုင်ကာ သွယ်လျသော လက်ကလေးများကို မြှောက်၍ သူ၏ လည်ပင်းကို သိုင်းဖက်လိုက်ပြီး တိုးညင်းသောအသံလေးဖြင့် ဆိုသည်။
"ယောက်ျားကိုယ်လုပ်တော်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ ထပ်သိမ်းသိမ်း၊ ယောက်ျားကကျွန်မအပေါ် အရင်အတိုင်းပဲ ဆက်ပြီး ချစ်ပေးနေသရွေ့တော့ ကျွန်မယောက်ျားကို အမြဲတမ်း ထောက်ခံအားပေးနေမှာပါ။"
"ဘယ်အချိန်ပဲဖြစ်ဖြစ်... ငါ အချစ်ရဆုံးလူက အမြဲတမ်း ဟွာယင်းလေးပဲ ဖြစ်နေမှာပါ။"
"ယောက်ျားကတော့ နှုတ်ချို စကားတွေပဲ ပြောတတ်တာ။"
"နှုတ်ချိုသလား မချိုဘူးလားဆိုတာ လက်တွေ့စမ်းကြည့်ရင် သိမှာပေါ့..."
ပြောပြီးသည်နှင့် ချန်အန်သည် ဇနီးသည်၏ ခြေအိတ်ဖြူဖြူလေးများနှင့် ဖိနပ်များကို ညင်သာစွာ ချွတ်ပေးလိုက်ပြီး မက်မွန်ရောင် ဂါဝန်အရှည်ကြီးနှင့် အတွင်းခံ ပန်းရောင်လေးကိုပါ တစ်ပါတည်း ဖယ်ရှားကာ သူမကို ကုတင်ပေါ်သို့ ပွေ့ချီ၍ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့တော့သည်။
..........................................................