အခန်း ၁၉၉
Vol. 19 Ch. 199
အခန်း (၁၉၉) - ဗီဒီယိုမှတ်တမ်းတင်ရန် မမေ့နှင့်
[ဆေးဖော်စပ်မှု အတွေ့အကြုံ ရရှိသည်၊ သစ်သားဓာတ် ဝိညာဉ်အမြစ် ပါရမီ +၄] x၄၈
[ဆေးဖော်စပ်မှုအတတ်ပညာ - အဆင့်မြင့် Level 3 • ၁%]
နောက်တစ်နေ့မနက် အရုဏ်တက်ချိန်...
ချန်အန်သည် တစ်ညလုံး မအိပ်ခဲ့ရသော်လည်း သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာသော သတိပေးချက်ကို ကြည့်ကာ ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။ သူ၏ ဆေးဖော်စပ်မှုအဆင့်မှာ အဆင့်မြင့်အဆင့်၃သို့ ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ၎င်းအပြင် ဤကာလအတွင်း သူသည် အဆင့်၃ဝိညာဉ်ဆေးလုံး အမြောက်အမြားကိုလည်း ဖော်စပ်တတ်ရန် လေ့လာထားပြီး ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မည်သည့်ပြဿနာမျှ မရှိလျှင် မြေကမ္ဘာဂိုဏ်း၏ ဆေးဖော်စပ်မှုခန်းမ စာမေးပွဲကို အေးဆေးစွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ပေလိမ့်မည်။
"ယောက်ျား."
ဆောင်ဟွာယင်းသည် အိပ်မက်ထဲတွင် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း သူမ၏ ဖြူဖွေးအိစက်နေသော ခြေသလုံးတစ်ဖက်ကို ချန်အန်၏ ခါးပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး သွယ်လျသော လက်ကလေးဖြင့်လည်း သူ၏ ရင်ခွင်ကို ဖက်တွယ်ကာ ရေဘဝဲတစ်ကောင်လို ကပ်တွယ်ထားရှာသည်။
ချန်အန်သည် လက်လှမ်း၍ ဇနီးသည်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းမှ သွားရည်လေးများကို ညင်သာစွာ သုတ်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ ခြေလက်များကို ဖယ်ရှားကာ စောင်ပါးလေး ခြုံပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် အဝတ်အစားများ အမြန်ဝတ်ကာ ကုတင်ပေါ်မှဆင်း၍ အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့တော့သည်။ ၎င်းနောက် ဆေးဖော်စပ်သည့် အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ အဆင့်၃ဝိညာဉ်ဆေးလုံးအသစ်များ ဖော်စပ်ခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက် လေ့လာနေခဲ့သည်။
အချိန်များ ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ လှိုဏ်ခေါင်းအိမ်ထဲရှိ ဇနီးများနှင့် သမီးများမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နိုးထလာကြသည်။ ချန်အန့်ကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ပထမဆုံး နိုးလာသူမှာ အူကြောင်ကြောင် သမီးငယ်လေး ဖြစ်နေခြင်းပင်။
ချန်ယီခဲ့သည် စောစောစီးစီး နိုးလာပြီး သန့်စင်ခန်းသို့ အပေါ့သွားရန် ပြေးလေတော့သည်။ သန့်စင်ခန်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် ခန်းမဆောင်သို့ တိုက်ရိုက်ပြေးသွားကာ ချီကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ သွင်းယူသည့် ကျင့်ကြံခြင်းကို လေ့ကျင့်နေလေသည်။ သူမသည် မုန့်ပဲသရုပ်စား အူကြောင်ကြောင်လေးနှင့် မတူဘဲ အလွန်ပင် ဝီရိယရှိနေပေသည်။
'သူမက တကယ့် သူမအမေနဲ့ တူတာပဲ၊ မွေးရာပါ ကျင့်ကြံသူလေးပဲ။'
'ဒီလောက် ဝီရိယရှိရှိနဲ့သာ ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံနေရင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ စုစည်းမိဖို့ သိပ်မကြာတော့ဘူး ထင်တယ်။'
'ဒီနေ့ရက်လေး မကြာခင် ရောက်လာပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းရမယ်။'
ချန်အန်သည် စိတ်ထဲမှ တွေးတောရင်း မျက်နှာတွင် ကြည်နူးပီတိဖြစ်ရသော အပြုံးတစ်ခု အလိုအလျောက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
ခန့်မှန်းခြေ မိုင်ဝက်ခန့်အကြာ (၁၅ မိနစ်ခန့်အကြာ) တွင်...
တံခါးအပြင်ဘက်မှ ဗုန်းဗုန်းဗိုင်းဗိုင်းနှင့် ထုရိုက်သံများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
"ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း..."
"ဖေဖေ..."
"မနက်စာစားဖို့ ထွက်ခဲ့တော့..."
"ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း..."
တံခါးကို ပြင်းထန်စွာ ထုရိုက်သံကြောင့် တံခါးတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားပြီး ပြိုကျတော့မည့်အလား ဖြစ်နေပေသည်။ ချန်အန် စိတ်ဓာတ်ကျသွားရရှာသည်။ သူက ချက်ချင်းပင် "လာပြီ၊ လာပြီ... မထုနဲ့တော့၊ ထပ်ထုရင် တံခါးပျက်တော့မယ်" ဟု ပြန်အော်လိုက်ရသည်။
ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် မြေလျှိုးအတတ်ကို အသုံးပြုကာ ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။ သူသည် ဤမြေလျှိုးအတတ်ကို လွန်ခဲ့သော အချိန်အချို့က ဂူရှင်းယွဲ့ထံမှ သင်ယူထားခြင်း ဖြစ်သည်။ မူလက သူသည် ရှန်းချင်းယီထံမှ လမ်းညွှန်မှု တောင်းခံရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ မျှတမှုရှိစေရန်အတွက် ဂူရှင်းယွဲ့ထံ သွားရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ထိုစဉ်က ဂူရှင်းယွဲ့သည် အလွန်ဝမ်းမြောက် ဂုဏ်ယူသွားခဲ့ပြီး သူတို့နှစ်ဦးကြားက သံယောဇဉ်လည်း ပိုမိုတိုးပွားလာခဲ့သည်။
"ဖေဖေ... မနက်စာစားမယ်။"
သူမ၏ ဖေဖေ မြေကြီးထဲမှ ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ယီခဲ့သည် ရွှံ့လှည်းတစ်စီးအလား သူ့ထံသို့ တိုက်ရိုက်ပြေးဝင်လာပြီး မျက်နှာလေး မော့ကာ အဆုတ်ကွဲမတတ် အော်ဟစ်လေတော့သည်။
ချန်အန်သည် သူမ၏ ဆူညံသံကြောင့် နားအူသွားရသဖြင့် "ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ၊ ဖေဖေ သိပါပြီ" ဟု မကျေမနပ် ပြောလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူမကို ပွေ့ချီကာ ခန်းမဆောင်သို့ မနက်စာစားရန် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့တော့သည်။
မနက်စာ စားပြီးနောက် ဇနီးများနှင့် သမီးများမှာ စာဖတ်ခန်းသို့ စာဖတ်ရန် သွားကြသည်။ ချန်အန်သည် မူလက ဆေးဖော်စပ်ခန်းသို့ ပြန်ကာ ဆေးလုံးများ ဖော်စပ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း အူကြောင်ကြောင် သမီးငယ်လေးက စာဖတ်ခန်းတွင် ပုံပြင်ပြောပြရန် ဂျီကျပူဆာနေသဖြင့် စာဖတ်ခန်းသို့ လိုက်သွားရတော့သည်။
စာဖတ်ခန်းအတွင်း ဇနီးလေးယောက်သည် စာပွဲခုံကို ဝိုင်းထိုင်ကာ စာဖတ်နေကြသည်။ သမီးကြီး ချန်ယုကျန့်သည် ကုတင်ဘေးတွင် စည်းကမ်းတကျ ထိုင်ကာ စာဖတ်နေပေသည်။ သမီးငယ် ချန်ယီခဲ့မှာမူ ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ရင်း လက်မကို စုပ်ကာ ဖေဖေ့ကို မှီလျက် ပုံပြင်နားထောင်နေ၏။
ဝမ်ကျိယန်သည် စာဖတ်ရသည်ကို ငြီးငွေ့လာသဖြင့် စာအုပ်ကို ချလိုက်ပြီး ကုတင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် သိမ်မွေ့ကျော့ရှင်းစွာ ထိုင်၍ ငြိမ်သက်စွာ စာဖတ်နေသော ချန်ယုကျန့်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လက်ချောင်းကို ကိုက်လိုက်၊ ခြေချောင်းကို ကလော်လိုက် လုပ်နေသော ချန်ယီခဲ့ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။
"ယုကျန့်လေးက တစ်ရက်ထက်တစ်ရက် ကြီးလာတာနဲ့အမျှ... သူမရဲ့ အပြောအဆို၊ အပြုအမူတွေက ပိုပြီးတော့ သိက္ခာရှိလာတယ်။ အမျိုးကောင်းသမီးလေးတစ်ယောက်ရဲ့ စရိုက်လက္ခဏာမျိုး ရှိနေပြီ။"
"ဟုတ်တယ်... နတ်သမီးလေးတစ်ပါးအတိုင်းပဲ။" ဂူရှင်းယွဲ့က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
ရှန်းချင်းယီကလည်း ပြုံးကာ "တကယ်ကို နတ်သမီးလေးနဲ့ တူပါတယ်။ နောင်ကျရင် သူမ ကြီးလာတဲ့အခါ... သူမကို သဘောကျနှစ်သက်တဲ့ အမျိုးသားတွေက မဟာကမ္ဘာကြီးကနေ တောင်နဲ့ပင်လယ်ဒေသ အထိ တန်းစီနေရလိမ့်မယ်" ဟု ဆိုလိုက်၏။
ချန်ယုကျန့်၏ မိခင်ဖြစ်သူ ဆောင်ဟွာယင်းသည် ညီအစ်မများက သူမ၏ သမီးကို ချီးမွမ်းနေကြသည်ကို ကြားသောအခါ ရင်ထဲတွင် ချိုမြိန်လျက် ပြုံးမဆုံး ဖြစ်နေရှာသည်။
မိခင်ဖြစ်သူက အစ်မဖြစ်သူကို နတ်သမီးလေးဟု ချီးမွမ်းသည်ကို ကြားသောအခါ ကုတင်ပေါ်ရှိ ချန်ယီခဲ့သည် သူမ၏ ခြေချောင်းများကို ကိုင်ကာ အော်ဟစ်လေတော့သည်။
"မေမေ... သမီးလည်း နတ်သမီးလေးပဲဟာကို။"
အော်ဟစ်ပြီးနောက် သူမသည် သူမ၏ လက်ချောင်းများကို နှာခေါင်းအောက်သို့ သွင်းကာ အငမ်းမရ နမ်းရှုပ်ကြည့်လိုက်သေးသည်။ ညှော်နံ့ (ချဉ်စုတ်စုတ်အနံ့) ကို ရလိုက်သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရှုံ့မဲ့သွားရရှာသည်။
သမီးဖြစ်သူ၏ ဤအမူအရာကို မြင်သောအခါ ဝမ်ကျိယန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် "မင်းက ဘာနတ်သမီးလဲ... ခြေဗလာနဲ့ လူဝတ်ကြောင် ကျင့်ကြံသူနဲ့ ပိုတူတယ်" ဟု ပြောလိုက်တော့သည်။
"ဟားဟားဟားဟား..."
စာဖတ်ခန်းအတွင်းရှိ လူတိုင်း ထိုစကားကြောင့် ရယ်မောလိုက်ကြရာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ပျော်ရွှင်စရာ အသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။
"လာပါဦး... ယုကျန့်လေး၊ ဝမ်မေမေဆီ လာပါဦး။ ဝမ်မေမေ သမီးရဲ့ မျက်နှာလေးကို သေသေချာချာ ကြည့်ပါရစေဦး... ပိုပြီး လှလာသလားလို့။" ဝမ်ကျိယန်က ချန်ယုကျန့်ကို လက်လှမ်းပြကာ ခေါ်လိုက်သည်။
ချန်ယုကျန့်သည် လိမ္မာပါးနပ်စွာဖြင့် ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပြီး ဝမ်ကျိယန်အား သူမ၏ ရွှံ့ရုပ်လေးလို နူးညံ့ချောမွေ့သော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရှုခွင့်ပေးလိုက်သည်။
"ယုကျန့်လေးက တကယ်ကို လှတာပဲ။ နောင်ကျရင် ယောကျ်ားလေး ဘယ်နှယောက်တောင် သူမရဲ့ ညို့ဓာတ်အောက်မှာ ကျရှုံးရမလဲ မသိဘူး။" ဝမ်ကျိယန်သည် ချန်ယုကျန့်၏ သပ်ရပ်လှပသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်လေ ကြည့်လေ ပို၍ သဘောကျလေဖြစ်ကာ ချီးမွမ်းစကားများကို အမြောက်အမြား ပြောဆိုလေတော့သည်။ ဂူရှင်းယွဲ့နှင့် ရှန်းချင်းယီတို့လည်း ထို့အတူပင် ဖြစ်၏။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက ချန်ယုကျန့်သည် အလွန်လှပသဖြင့် ကြီးလာပါက တိုင်းပြည်ကိုပင် ပျက်စီးစေနိုင်လောက်သော မိန်းမလှလေးတစ်ဦး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ခံစားနေကြရသည်။
မေမေများအားလုံးက အစ်မဖြစ်သူကို ဝိုင်းအုံနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ ကုတင်ပေါ်ရှိ ချန်ယီခဲ့သည် သူမကို ပစ်ပယ်ထားသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားရရှာသည်။ သူမသည် ကုတင်ပေါ်မှ ချက်ချင်းဆင်းကာ ဝမ်ကျိယန်ထံသို့ လျှောက်သွားပြီး သူမ၏ ထုံးစံအတိုင်း သိက္ခာရှိလှသော အမူအရာကို လုပ်ပြလျက် မျှော်လင့်တကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။
"မေမေ... သမီးကော လှရဲ့လား။"
"ဖူး..."
ချန်အန်သည် သူ၏ အူကြောင်ကြောင် သမီးငယ်လေး၏ စကားကြောင့် ရယ်မောမိသွားရသည်။ ဟားဟားဟားဟား...
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဝမ်ကျိယန် မဖြေရသေးမီ ဆောင်ဟွာယင်းက ပြုံးလျက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တာပေါ့... ယီခဲ့လေးက အလှဆုံးပဲ။ နောင်ကျရင် မင်းက မင်းရဲ့ အမေ (ဝမ်ကျိယန်) လိုပဲ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ မိန်းမလှကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်။"
၎င်းက အပြန်အလှန် လောကဝတ်ပြုခြင်းဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဝမ်ကျိယန်က သူမ၏ သမီးကိုသာ ဆက်တိုက်ချီးမွမ်းနေပြီး သူမက ဝမ်ကျိယန်၏ သမီးကို ပြန်မချီးမွမ်းပါက အနည်းငယ် လူမှုရေးမသိရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။
"တကယ်လားဟင်။" ဆောင်ဟွာယင်း၏ စကားကို ကြားရပြီးနောက် ချန်ယီခဲ့သည် မျက်ဝန်းလေးများ တောက်ပလျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။
ဆောင်ဟွာယင်း မဖြေရသေးမီ ဝမ်ကျိယန်က ချန်ယီခဲ့၏ ဝိုင်းစက်နေသော မျက်နှာလေးကို ဆွဲညှစ်ကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမွမ်းတင်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "အမှန်ပေါ့... မင်းရဲ့ အမေက ဘယ်လောက်တောင် ရုပ်ရည်ချောမောလှပသလဲဆိုတာ မကြည့်ဘူးလား။ အဲဒီတုန်းက မင်းရဲ့ ဖေဖေကိုတောင် ပြာပြာသလဲ ဖြစ်အောင် ညို့ယူနိုင်ခဲ့တာလေ။"
"ဝမ်အစ်မရဲ့ အလှတရားကတော့ အားကျစရာပါပဲ။" ဆောင်ဟွာယင်းက ချိုမြိန်စွာ ပြုံးပြသည်။
ဝမ်ကျိယန်သည် ဆောင်ဟွာယင်း၏ ရုတ်တရက် ချီးမွမ်းမှုကြောင့် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားရပြီး ဆောင်ဟွာယင်း၊ ဂူရှင်းယွဲ့နှင့် ရှန်းချင်းယီတို့ကိုပါ တစ်လှည့်စီ ပြန်လည်ချီးမွမ်းလေတော့သည်။ သူတို့အချင်းချင်း အပြန်အလှန် ချီးမွမ်းနေကြသဖြင့် စာဖတ်ခန်းတစ်ခုလုံးမှာ အပြန်အလှန် မြှောက်ပင့်ချီးမွမ်းခြင်း မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ရလေသည်။
အချိန်များသည် မြားတစ်စင်းအလား ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရာ သတိမထားမိလိုက်ဘဲ လဝက်ခန့် အချိန်ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ရှန်းချင်းယီ၏ အခန်းအတွင်း ချန်အန်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ ဆုတ်ခွာလိုက်သည်။ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ရှန်းချင်းယီ၏ နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ အနည်းငယ် တုန်ခါနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူက စိတ်ကူးတစ်ချက်ဖြင့် သန့်စင်ခြင်းအဆောင်နှစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ မိမိကိုယ်နှင့် ရှန်းချင်းယီအပေါ်သို့ ကပ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ရင်း ရှန်းချင်းယီအား "ငါ အဲဒီ မြေခွေးမိစ္ဆာကို မတွေ့ရတာ တစ်လနီးပါး ရှိနေပြီ။ ခဏနေရင် သူမဆီ သွားကြည့်ဦးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းပါပြီ... လမ်းခရီးမှာ ဂရုစိုက်ပါနော်။" ပြောပြီးနောက် ရှန်းချင်းယီက ဆက်လက်၍ ဆိုသည်။ "ဒါနဲ့ ယောက်ျား... အရင်တစ်ခေါက်က အဲဒီ မြေခွေးမိစ္ဆာရဲ့ ပုံစံကို ဗီဒီယိုမှတ်တမ်းကျောက်တုံးနဲ့ ရိုက်ပြီး ကျွန်မတို့ကို ပြမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား။"
"ဒါပေမဲ့ ယောက်ျားရိုက်မလာခဲ့ဘူး ထင်တယ်။"
"ဒီတစ်ခေါက်တော့ ရိုက်လာဖို့ မမေ့နဲ့ဦးနော်။ ကျွန်မနဲ့ ကျန်တဲ့ ညီအစ်မ သုံးယောက်စလုံးက အဲဒီ မြေခွေးမိစ္ဆာ ဘယ်လိုပုံစံရှိလဲဆိုတာ ကြည့်ချင်ကြလို့ပါ။"
"ကောင်းပါပြီ... ဒီတစ်ခေါက်တော့ သေချာပေါက် ရိုက်လာခဲ့ပါမယ်။ ဒီညကျရင် အဲဒီ မြေခွေးမိစ္ဆာရဲ့ ရုပ်ရည်ကို မင်းတို့ အားလုံး မြင်တွေ့စေရမယ်။"
ပြောပြီးသည်နှင့် ချန်အန်သည် ရှန်းချင်းယီ၏ လှပသော မျက်နှာလေးကို နမ်းရှုပ်လိုက်ပြီး အခန်းထဲမှ စိတ်ကျေနပ်စွာ ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။ သူသည် ကျိုကျီထံသို့ မထွက်ခွာမီ ကျန်ရှိသော ဇနီးသုံးဦးကိုပါ အသိပေးရန် သွားရောက်ခဲ့လေသည်။
................................................................