အခန်း ၂၀၀
Vol. 19 Ch. 200
အခန်း (၂၀၀) - ရွှေအမြူတေအဆင့် (၅) သို့ ရောက်ရှိခြင်း (၁)
လူသူဆိတ်ညံသော တောင်ပေါ်ရှိ လှိုဏ်ဂူတစ်ခုအတွင်း...
ချန်အန် လှိုဏ်ဂူထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် အတွင်းမှ ကျိုကျီ၏ အံ့အားသင့်ဝမ်းသာသွားသော အသံလေး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
"သခင်လေး... ရောက်လာပြီလား။"
ကျိုကျီသည် မူလက ကုတင်ပေါ်တွင် ပျင်းရိငြီးငွေ့စွာဖြင့် စာထိုင်ဖတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ လှိုဏ်ဂူဝတွင် ချန်အန် ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမသည် အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာသွားခဲ့ရပြီး အိမ်တွင် အမျိုးသားဖြစ်သူ ပြန်အလာကို အကြာကြီး စောင့်မျှော်နေရသော ဇနီးသည်လေးတစ်ဦးအလား ဖြစ်နေပေသည်။
ချန်အန်က ခပ်ဖွဖွလေး ပြုံးပြရင်း ကျိုကျီ၏ ကုတင်ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး နူးညံ့သောအသံဖြင့် ဆိုသည်။ "ဒီနေ့တော့ မင်းအတွက် ဘာလက်ဆောင်မှ မဝယ်လာမိဘူး။ လမ်းမှာ ခရမ်းရောင်ပန်း (တစ်ပွင့် တွေ့တာနဲ့ ခူးလာခဲ့တာ... မင်းနဲ့ သိပ်လိုက်ဖက်မယ်လို့ ထင်လို့ပါ။"
"တကယ် လှတဲ့ ပန်းလေးပဲ။"
ချန်အန် ကမ်းပေးလာသော နေမရောင်ခရမ်းရောင်ပန်းလေးကို ကြည့်ရင်း ကျိုကျီ၏ လှပဖြူစင်သော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်ရိပ်များ ယှက်သန်းသွားခဲ့သည်။ သူမသည် အချစ်ဦးနှင့် စတင်တွေ့ဆုံရသဖြင့် အရာရာကို အလွယ်တကူ စိတ်ကျေနပ်တတ်သော မိန်းကလေးငယ်လေးတစ်ဦးအလား ဖြစ်နေပေသည်။ သူမသည် ချန်အန်ပေးသော ပန်းကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး လက်မှမချချင်လောက်အောင်ပင် ကြည့်လေ ကြည့်လေ ပို၍ သဘောကျလေ ဖြစ်နေတော့သည်။
၎င်းသည် သူမ၏ ဘဝသက်တမ်းတစ်လျှောက်တွင် အမျိုးသားတစ်ဦးထံမှ ပထမဆုံးအကြိမ် ပန်းလက်ဆောင် ရရှိဖူးခြင်း ဖြစ်၏။ အမှန်တော့ ယခင်ကလည်း တောင်ပေါ်ရှိ မိစ္ဆာအချို့က သူမကို ပန်းများစွာ ပေးခဲ့ဖူးသော်လည်း ထိုအရာများ၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ ယခုအခြေအနေနှင့် လုံးဝ ကွာခြားလှပေသည်။
"ဒါနဲ့ သခင်လေး... သခင်လေးက ကျွန်မဆီလာတိုင်း အမြဲတမ်း လက်ဆောင်တွေ ယူလာပေးတတ်ပြီး၊ ကျွန်မကတော့ သခင်လေးကို ဘာလက်ဆောင်မှ တစ်ခါမှ မပေးဖူးသေးဘူးနော်။" ကျိုကျီသည် ချန်အန်၏ မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ တောက်ပပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိလှပေသည်။
ချန်အန်က ပြုံးလျက် "မင်းက ငါ့ကို လက်ဆောင်ပြန်ပေးမလို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျိုကျီက ညင်သာစွာ ညည်းညူရင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ခုံးအစုံကြားတွင် အရှက်သည်းသည့် အမူအရာလေး ပေါ်ထွက်လာသည်။ ချန်အန်အနေဖြင့် သူမ မိမိကို ဘာပေးချင်သည်ဆိုသည်ကို ခန့်မှန်းမိသော်လည်း သိလျက်နှင့်ပင် ဆက်၍ မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို... မင်းက ငါ့ကို ဘာလက်ဆောင်ပေးချင်လို့လဲ။"
"သခင်လေး မျက်စိမှိတ်ထားလိုက်ရင် သိရမှာပေါ့... ကျွန်မက အံ့အားသင့်အောင် လုပ်မလို့ဟာကို။" ကျိုကျီ၏ မျက်နှာလေး ရဲခနဲ ဖြစ်သွားရရှာသည်။
ချန်အန် မျက်လုံးမှိတ်ထားလိုက်၏။
မကြာမီ... ကျိုကျီသည် သူမ၏ မျက်နှာကို မိမိထံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ နီးကပ်လာစေပြီးနောက် သူ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ နွေးထွေးပြီး နူးညံ့သော အထိအတွေ့တစ်ခု ကျရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ နှုတ်ခမ်းအစုံမှ ထွက်ပေါ်လာသော နူးညံ့မှုပင် ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း ထိုနွေးထွေးမှုမှာ ခဏတာမျှသာ ဖြစ်ပြီး သူ၏ ပါးပြင်ပေါ်မှ ချက်ချင်း ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ချန်အန် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျိုကျီ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းပြီး ပူရှိန်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် သူမ၏ မျက်နှာလေးကို ဘေးသို့ အနည်းငယ် လွှဲထားပြီး သူ့ကို တည့်တည့်မကြည့်ရဲဘဲ ရှိနေပေသည်။ ဟုတ်ပါသည်... သူမ ရှက်နေခြင်း ဖြစ်၏။
၎င်းကို မြင်သောအခါ ချန်အန်၏ ရင်ထဲတွင် ယားကျိကျိ ဖြစ်သွားရသည်။ သူသည် အချိန်မဆိုင်းဘဲ သူတို့နှစ်ဦးကြားက အေးစက်မှုကို ဖြိုခွဲရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။
"မင်း ခုနက ငါ့ကို နမ်းလိုက်တာလား။"
"မဟုတ်... မဟုတ်ပါဘူး။" သူမသည် ရှက်လွန်း၍လား သို့မဟုတ် အားနာ၍လားမသိ၊ မျက်နှာနီမြန်းလျက်နှင့်ပင် လုံးဝ ငြင်းဆိုနေတော့သည်။
ချန်အန်သည် ဤအကြောင်းအရာကို ဆက်လက်၍ မပြောတော့ဘဲ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။ "အမှန်တော့... ခုနက ပေးတဲ့ နေမရောင်ခရမ်းရောင်ပန်းအပြင် မင်းအတွက် သီးသန့် အထူးလက်ဆောင်တစ်ခု ရှိသေးတယ်..."
"ဘာလက်ဆောင်လဲဟင်။" ကျိုကျီ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်သွားသည်။
ချန်အန်က ပြုံးလျက် "အနှိပ်... တစ်ကိုယ်လုံး အနှိပ်ဝန်ဆောင်မှုပေါ့" ဟု ဆိုသည်။
"အနှိပ် ဟုတ်လား။" ကျိုကျီ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ကျင့်ကြံသူတွေက ဒါမျိုးကို တတ်ကြတာလား။ ၎င်းသည် သာမန်လူသားများသာ တတ်မြောက်ထားသော အတတ်ပညာ မဟုတ်ပါလား။
ချန်အန်သည် ကျိုကျီ သဘောတူပါသလားဟု မမေးတော့ဘဲ သူမ၏ နူးညံ့ပြီး ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ လှပသော ခြေဖဝါးတစ်ဖက်ကို လက်ဖြင့် တိုက်ရိုက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။ "ငါ မင်းရဲ့ ခြေဖဝါးလေးတွေကနေ စပြီး နှိပ်ပေးမယ်။"
"သ... သခင်လေး၊ ခပ်ဖွဖွလေးပဲ နှိပ်ပါနော်... နာလို့ပါ။"
"ခြေဖဝါးကို နှိပ်တဲ့အခါ အားနည်းနည်း စိုက်ပြီးနှိပ်မှ တကယ့် အရသာကို သိရမှာ။ ဒါ့အပြင်... ပထမဆုံးအကြိမ်မို့လို့သာ နာတယ်လို့ ခံစားရတာပါ၊ နောင်ကျရင် ကျင့်သားရသွားပြီး ပိုပြီး သက်သောင့်သက်သာ ရှိလာလိမ့်မယ်။"
"အား..."
ချန်အန်က ရုတ်တရက် အားစိုက်၍ ဖိနှိပ်လိုက်သဖြင့် ကျိုကျီထံမှ ညည်းတွားသံလေး ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမ၏ ဝိုင်းစက်လှပသော ခြေချောင်းလေးများမှာ ကွေးညွတ်သွားရရှာသည်။ ၎င်းက သူမ၏ သပ်ရပ်လှပသော ကျောက်စိမ်းခြေဖဝါးလေးကို ပို၍ပင် သေးငယ်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိစေပေသည်။
နာရီဝက်ကျော်ခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက် ကျိုကျီ၏ ညည်းညူသံလေးများနှင့်အတူ ခြေဖဝါးနှိပ်ခြင်း အစီအစဉ်မှာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။
"နောက်တစ်ဆင့်ကတော့... မင်းရဲ့ ခြေသလုံးတွေကနေ စပြီး နားထင်တွေအထိ တစ်ကိုယ်လုံးကို နှိပ်ပေးသွားမှာ ဖြစ်လို့ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို လုံးဝ လျှော့ချထားလိုက်ပါ။"
"အင်း... သခင်လေးကို ဒုက္ခပေးမိပြီ။"
"အဝတ်အစားတွေ ချွတ်လိုက်ဦးလေ... မဟုတ်ရင် အဝတ်အစား ခံနေတော့ အနှိပ်ရဲ့ အာနိသင်က အပြည့်အဝ ထိရောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။"
"မချွတ်လို့ မရဘူးလားဟင်..." ကျိုကျီက သူမ၏ နီမြန်းသော နှုတ်ခမ်းလေးကို စူလိုက်ပြီး မျက်နှာလေး နီမြန်းလျက် ဆိုသည်။ သူမသည် ချန်အန်၏ အကြံပြုချက်ကြောင့် အလွန်ပင် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေရှာသည်။
ချန်အန်က "ချွတ်လိုက်ပါ... ရှက်နေစရာ မလိုပါဘူး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ မင်းကို ကိုင်တွယ်ဖူးတာပဲဥစ္စာ" ဟု ဆိုလိုက်၏။
"ဒါဆိုလည်း... ကောင်းပါပြီ။"
နောက်ဆုံးတွင်တော့ ကျိုကျီ ရင်စေ့လိုက်ရရှာသည်။ သူမသည် ချန်အန့်ကို ကျောခိုင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ ခရမ်းရောင် ဂါဝန်အရှည်နှင့် အတွင်းခံအဝတ်အစားများကို ဖယ်ရှားလိုက်တော့သည်။ ထို့နောက် ကုတင်ပေါ်တွင် ရှက်သွေးဖြာလျက် မှောက်အိပ်လိုက်ပြီး ချန်အန် စတင်နှိပ်ပေးမည့် အချိန်ကို ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။
ချန်အန်သည် ဤအတတ်ပညာကို ကျွမ်းကျင်ပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ သန်မာသော လက်အစုံမှာ ကျိုကျီ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့သို့ ချက်ချင်းပင် ရွှေ့လျားကာ ဖိနှိပ်ပေးလိုက်ရာ သူမအား တစ်ခါမျှမကြုံဖူးသော သက်သောင့်သက်သာရှိမှုကို ခံစားရစေသည်။ သူမ၏ ခြေချောင်းလေးများမှာ အနှိပ်ခံနေရစဉ် တစ်လျှောက်လုံး ကွေးညွတ်နေခဲ့ပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးပေါ်ရှိ အမူအရာမှာ နာကျင်ခြင်းနှင့် ဇိမ်ခံခြင်းတို့ ရောပြွမ်းနေပေသည်။
ကျောပြင်ကို နှိပ်ပြီးနောက် အရှေ့ဘက်ကို ဆက်လက်၍ နှိပ်ပေးပြန်သည်။ ချန်အန်၏ လက်များက အထက်သို့ ပိုမိုမြင့်မားစွာ ဖိနှိပ်လာသည်နှင့်အမျှ ကျိုကျီ၏ လှပသော မျက်ဝန်းအစုံတွင် မလိုလားအပ်သော ငြင်းဆန်လိုစိတ် ရိပ်ကတ်မှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း အမြင်အာရုံ ထက်မြက်လှသော ချန်အန်၏ အကြည့်ကိုမူ မလွတ်ကင်းခဲ့ချေ။
နာရီဝက်ကျော်ခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက် အနှိပ်အစီအစဉ် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။
ချန်အန်သည် မိမိ ဤနေရာတွင် နေခဲ့သည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီဟု ခံစားရသဖြင့် ကုတင်ခြေရင်းတွင် တင်ထားသော ဗီဒီယိုမှတ်တမ်းကျောက်တုံးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး စိတ်ကူးတစ်ချက်ဖြင့် သူ၏ သိုလှောင်မှုလက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျိုကျီကို နှုတ်ဆက်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှထကာ လှိုဏ်ဂူအပြင်ဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။
ကျိုကျီက သူ ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ လှမ်းမေးလိုက်သည်။ "သခင်လေး... နောက်ကျရင် ကျွန်မဆီကို မကြာခဏ လာလည်လို့ ရမလား။ တစ်လမှ တစ်ခါပဲ လာတာက သိပ်ကြာလွန်းပါတယ်။ ကျွန်မ ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း ပျင်းပြီး အထီးကျန်နေလို့ စကားပြောဖော် လိုချင်တာပါ။"
"ကောင်းပြီ။"
ချန်အန်သည် ဤတစ်လုံးတည်းသော စကားကိုသာ ပြောဆိုခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ လူရိပ်မှာ ကျိုကျီ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်မှ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။
ချန်အန် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် သူ၏ ဇနီးများနှင့် သမီးများကို နှုတ်ဆက်စကား ပြောဆိုကာ ချက်ချင်းပင် ဆေးဖော်စပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်၍ ဆေးလုံးများ ဖော်စပ်ခြင်းကိုသာ ဆက်လက်လေ့လာနေခဲ့သည်။
အချိန်များသည် တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ကုန်ဆုံးလာခဲ့ရာ ယခုအခါ မြေကမ္ဘာဂိုဏ်း၏ ဆေးဖော်စပ်မှုခန်းမ စာမေးပွဲနေ့မှာ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် အဆင့်၃ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများကို ပိုမိုကျွမ်းကျင်စွာ ဖော်စပ်နိုင်ရန်အတွက် လာမည့်ရက်ပိုင်းအတွင်း ပိုမို၍ ဝီရိယစိုက်ထုတ် ကြိုးစားရပေဦးမည်။
............................................................