အခန်း ၁၈၃

အခန်း (၁၈၃) လီဝေ၏ ဉာဏ်ပညာ

"အဖေ..."

"အဘိုးလီ..."

"ဥက္ကဋ္ဌလီ..."

လူတိုင်းသည် လီဝမ်ဆန် ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အားလုံး တက်ကြွသွားကြပြီး သူ၏ထံသို့ အာရုံစိုက်သွားကြလေ၏။

လီဝမ်ဆန်က ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... အားလုံး ရောက်နေကြပြီပဲ... ခန်းမကြီးဆီ သွားကြစို့..."

ထို့နောက် သူသည် ခန်းမဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားတော့၏။

ဤခေတ်ကြီးထဲတွင် အသက်ခြောက်ဆယ်ကျော်အရွယ်ဆိုသည်မှာ အိုမင်းသည်ဟု မသတ်မှတ်နိုင်သော်လည်း လီဝမ်ဆန်၏ ဆံပင်များမှာ ဖြူနေပြီဖြစ်ရာ သူ့ကို အသက်ခုနစ်ဆယ်အရွယ်ဟု ထင်ရစေချေသည်။

လူအုပ်ကြီးသည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြပြီးနောက် ခန်းမဆီသို့ ဦးတည်သွားကြလေ၏။ လူအနည်းငယ်က အကောင်းဆုံး လက်ဖက်ရည်များကို ယူဆောင်လာပြီးနောက် ရောက်လာသင့်သူ အားလုံး ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ရွှေရောင်ကိုင်း မျက်မှန်တပ်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။

"ဥက္ကဋ္ဌလီ... မကြာသေးခင်က အဆင်ပြေရဲ့လား..."

လီဝမ်ဆန်က လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ဖြေလိုက်၏။ "အင်း... အရာအားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်..."

ရွှေရောင်ကိုင်း မျက်မှန်နှင့် အမျိုးသားက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ကောင်းတာပေါ့... အဘိုးလီက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံပဲလေ... အဘိုးလီသာ ဒီမဏ္ဍိုင်ကြီးကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ထိန်းထားနိုင်သရွေ့ ကျွန်တော်တို့အားလုံး စိတ်အေးချမ်းသာစွာ နေနိုင်ပါတယ်..."

လူအုပ်ကြီးက ဝင်ရောက်မြှောက်ပင့်ကြသည်။

"ဟုတ်တယ်... ဥက္ကဋ္ဌလီက ကျန်းချန်နဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ဒေသတွေက နည်းပညာလောကရဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံနဲ့ မဏ္ဍိုင်ကြီးပဲ... ဥက္ကဋ္ဌလီ ရှိနေသရွေ့ ကျွန်တော်တို့ ဘာမှ စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး..."

"ခေါင်းဆောင်ကြီးလီက ကျွန်တော်တို့ကို ဦးဆောင်နေသရွေ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လမ်းခရီးက ပိုလွယ်ကူလိမ့်မယ်..."

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အဘိုးလီက ဒီလောကမှာ အနှစ်သုံးဆယ်ကျော် အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ ဝါရင့်ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးလေ... သူက အရာအားလုံးကို မြင်တွေ့ဖူးပြီးသားပဲ..."

လူတိုင်းက သူတို့၏ ချီးကျူးစကားများကို ပြောဆိုနေကြ၏။ ဤလောကတွင် မြှောက်ပင့်ခံရခြင်းကို မနှစ်သက်သူဟူ၍ မရှိချေ။ ၎င်းမှာ ကိုယ်ကျိုးအတွက် သက်သက်မြှောက်ပင့်ခြင်း ဖြစ်မှန်း သိနေလျှင်ပင် လက်ခံရရှိသည့်အတွက် ဝမ်းသာနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသည်က အာဏာရှိသော အနေအထားတစ်ခုကို ကိုယ်စားပြုနေသောကြောင့်ပင်။

လီဝမ်ဆန်က ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ကို ဒီလောက်ကြီး အရမ်း မချီးကျူးကြပါနဲ့... ငါက သာမန်လူတစ်ယောက်ပါပဲ... အဲဒီတုန်းက ငါ့ကို လမ်းပြပေးခဲ့ပြီး ဒီလမ်းကြောင်းပေါ်ကို ခိုင်ခိုင်မာမာ လျှောက်လှမ်းနိုင်အောင် လုပ်ပေးခဲ့တဲ့ ပညာရှိသာ မရှိခဲ့ရင် ငါ ဒီနေ့ ဒီလိုအောင်မြင်မှုမျိုး ရခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး... အောင်မြင်မှုဆိုတာ လူ့နှလုံးသားကနေ လာတာပဲ... အချိန်အခါကောင်း နေရာကောင်းနဲ့ မှန်ကန်တဲ့လူတွေဆိုတာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်တယ်..."

"သုံးပြည်ထောင်ခေတ်တုန်းက ချောင်ဝေ့က ပိုမိုအားကောင်းလာဖို့အတွက် အချိန်အခါကောင်းကို အပြည့်အဝ အသုံးချခဲ့တယ်... စွန်ဝူက ယန်ဇီမြစ်ရဲ့ သဘာဝအခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ့ရဲ့နယ်မြေကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့တယ်... ရှူးဟန်ကတော့ ကျူးကော့လျန်နဲ့ ဖန်ထုံးတို့ရဲ့ အကူအညီအပြင် ပြည်သူတွေရဲ့ ထောက်ခံမှုကိုပါ ရရှိခဲ့တာကြောင့် ရှူးဟန်မင်းဆက်ကို ပြန်လည်တည်ထောင်ဖို့ တကယ် အခွင့်အရေး ရခဲ့တာပဲ..."

"အလားတူပဲ... ငါတို့ရဲ့ တည်ထောင်ပြီးသား ကုမ္ပဏီတွေက အခုဆိုရင် အရမ်း အားကောင်းနေပြီ... ခိုင်မာတဲ့ ရန်ပုံငွေတွေနဲ့ ခိုင်မာတဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်တွေ ရှိနေကြတယ်... ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ စည်းစိမ်ဥစ္စာနဲ့ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုတွေက ငြိမ်းချမ်းတဲ့ အချိန်တွေမှာ သတိရှိဖို့ လူတွေကို မေ့လျော့သွားစေတယ်... မကြာသေးခင် နှစ်တွေတုန်းက ငါတို့အားလုံး ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း နေနိုင်ပြီလို့ ထင်ခဲ့ကြပြီး ငါတို့ကိုယ်ငါတို့ ပိတ်လှောင်ထားလိုက်သလိုပဲ...လက်ရှိအခြေအနေကို ကျေနပ်နေပြီး ကိုယ့်လမ်းကြောင်းပေါ်မှာပဲ ရပ်တန့်နေခဲ့ကြတာကို မင်းတို့အားလုံး တွေးမိကြရဲ့လား..."

"ပြီးတော့ အသစ်ပေါ်ထွက်လာတဲ့ Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီက အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာတင် ဇက်ကြိုးပြတ်သွားတဲ့ မြင်းရိုင်းတစ်ကောင်လိုပဲ ကျယ်ပြန့်တဲ့ လွင်ပြင်ကြီးတစ်လျှောက်မှာ လူသူကင်းမဲ့တဲ့ နယ်မြေတစ်ခုလို ဖြတ်သန်းပြေးလွှားနေခဲ့တယ်... သူတို့က အစားအစာ မရှားပါးတဲ့ ငါတို့လို အိမ်မွေးမြင်းတွေကို အဝေးကြီးမှာ ချန်ထားရစ်ခဲ့ပြီ..."

လီဝမ်ဆန်၏ မျက်လုံးများသည် စူးရှထက်မြက်နေပြီး လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ ၎င်းတို့အထဲမှ အထူးချွန်ဆုံးသူများ၏ မျက်နှာအမူအရာများကို အကဲခတ်လျက် မေးလိုက်လေ၏။

"ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲဆိုတာကို မင်းတို့အားလုံး မတွေးမိကြဘူးလား..."

ခေတ်ကြီးက ပြောင်းလဲနေပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ တုံ့ဆိုင်းနေမှုက နည်းပညာအသစ်များကို ရပ်တန့်သွားစေခဲ့သည်ဟူသော အကြောင်းရင်းကို သူ သဘာဝကျကျ သိရှိနေပေသည်။ ၎င်းတို့၏ လုပ်ငန်းအရွယ်အစား ကြီးမားမှုက လူတိုင်းအား အလားအလာရှိသော အကျပ်အတည်းကို သတိမထားမိစေဘဲ နည်းပညာပြောင်းလဲမှု၏ အစတွင် ၎င်းတို့သည် ရက်စက်စွာ

သဘာဝတရားတွင် ဆိုရိုးစကားတစ်ခု ရှိ၏။ အသုံးမပြုလျှင် ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မည်။ ယခုအချိန်တွင် ၎င်းတို့သည် ဒေသနှစ်ခုကြားရှိ နယ်စပ်တွင် ရပ်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လူအုပ်ကြီးက ညည်းတွားလိုက်ကြသည်။

"ဒါက... ဟူး... အားလုံးက Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီက ဒီဟာကွက်ကို အခွင့်ကောင်းယူသွားလို့ပဲ..."

"ဟုတ်တယ်... ငါတို့လို တည်ထောင်ပြီးသား ကုမ္ပဏီတွေမှာ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိတယ်လေ... တကယ်လို့ ငါတို့သာ သတိမထားမိရင် သူတို့က ငါတို့ကို အခွင့်ကောင်းယူသွားနိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ ငါတို့က သူတို့ကို ကြိုတင်ပြီး နှိမ်နှင်းနိုင်ခဲ့ရင် ဒါမျိုး ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင်..."

လူတိုင်းက စကားပြောစပြုလာကြပြီး အများစုမှာ ဆင်ခြေပေးနေကြသော်လည်း ၎င်းတို့သည် မျက်နှာပျက်မည်ကို စိုးရိမ်၍သာ ဤသို့ ပြောဆိုနေကြခြင်း ဖြစ်၏။ လက်တွေ့တွင်မူ အမှန်တကယ် ဘာဖြစ်နေသနည်း ဆိုသည်ကို သူတို့အားလုံး သိရှိနေကြပေသည်။

လူတိုင်းပြောသည်ကို ကြားပြီးနောက် လီဝမ်ဆန်သည် အသံထွက်၍ မရယ်ဘဲမနေနိုင်တော့ဘဲ ထို့နောက် သူ၏သားများကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

လီဝမ်ဆန်တွင် သားသုံးယောက်နှင့် သမီးတစ်ယောက် ရှိ၏။ သူ၏ သားအကြီးဆုံး လီကျန့်သည် ပျင်းရိပြီး မိမိကိုယ်ကို ပျော်ရွှင်စေရန်သာ ဆန္ဒရှိသည်။ လုပ်ငန်းစုကို တာဝန်ယူရန် သူ့တွင် စိတ်ဝင်စားမှု လုံးလုံးလျားလျား မရှိချေ။

ဒုတိယသား လီမင်မှာ အလွန် ပါးနပ်ပြီး ကျိုးယွဲ့နည်းပညာကုမ္ပဏီ၏ သတ်မှတ်ထားသော အမွေဆက်ခံသူ ဖြစ်ပေသည်။

တတိယသား လီဝေမှာမူ မယုံနိုင်လောက်အောင် မိုက်မဲပြီး ဆိုးသွမ်းသော ကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ့တွင် မည်သည့်သတ္တိမျှ မရှိသော်လည်း ကျိုးယွဲ့နည်းပညာကုမ္ပဏီကို အမွေဆက်ခံလိုသဖြင့် ဒုတိယအစ်ကိုဖြစ်သူနှင့် အဆင်မပြေဖြစ်နေချေ၏။

သမီးဖြစ်သူ လီဝမ်ဝမ်သည် ကုမ္ပဏီတွင် အလုပ်မလုပ်ရဘဲ လစာရသည့် ရာထူးတစ်ခုကို ရယူထားပြီး သူမ၏ အစ်ကိုအကြီးဆုံးကဲ့သို့ပင် စီးပွားရေးလောကတွင် ရည်မှန်းချက်များ မရှိပေ။

လီဝမ်ဆန်က သူတို့ကို ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူတို့ စကားပြောရမည့် အလှည့်ရောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း လီမင်နှင့် လီဝေတို့ သိလိုက်ကြသည်။

လီမင် စကားပြောရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် လီဝေက ခြေဆွဲကာ ရုတ်တရက် ရှေ့ထွက်လာပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

"ဟားဟားဟား ကျိုးယွဲ့နည်းပညာကုမ္ပဏီက ကျွန်တော်တို့လို အရေးပါတဲ့လူတွေကို ဒီလိုမျိုး အနှောင့်အယှက်ပေးနေစရာ မလိုဘူးလို့ ထင်တယ်... ဒါက ဘာကြီးလဲ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျိုးယွဲ့နည်းပညာကုမ္ပဏီက အနှစ်သုံးဆယ်ကြာ အချိန်ရဲ့ စမ်းသပ်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့တဲ့ ထိပ်တန်း နည်းပညာကုမ္ပဏီတစ်ခုလေ... ဘယ်ကမှန်းမသိ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတဲ့ အလုပ်ရုံသေးသေးလေး တစ်ခုနဲ့ ယှဉ်လို့မရဘူး..."

လီဝေက ယုံကြည်ချက်ရှိစွာဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် တကယ်လို့ ကျွန်တော်သာ အခု ကုမ္ပဏီကို တာဝန်ယူထားရမယ်ဆိုရင် သုံးရက်အတွင်း Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီကို ပြိုကျပြီး ဒေဝါလီခံသွားအောင် လုပ်ပစ်နိုင်တယ်... သူတို့ကို ကျွန်တော်တို့ရှေ့ ဒူးထောက်လာအောင် လုပ်ပစ်မယ်..."

တစ်စုံတစ်ယောက်က စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးလိုက်၏။

"အို... သခင်လေးလီဆီမှာ Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီရဲ့ လျင်မြန်တဲ့ တိုးတက်မှုကို တားဆီးဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှိနေလို့လားလို့ သိချင်မိတယ်..."

လီဝေက ဖြေလိုက်သည်။

"အရမ်းလွယ်တာပေါ့... ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ အားကောင်းတဲ့ အဆက်အသွယ်တွေ ရှိတယ် မဟုတ်လား... သူတို့ရဲ့ မန်နေဂျာကို ခေါ်ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် သတိပေးလိုက်ရုံပဲ... သူတို့ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေကို ဆင်ခြင်ဖို့ ပြောလိုက်မယ်လေ... ဒါဆိုရင် ပြဿနာ ပြေလည်သွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား..."

လီဝေက ဆက်ပြောလိုက်၏။

"သူတို့မှာ လောင်းကစားလုပ်ဖို့ သတ္တိရှိမယ်လို့ ကျွန်တော် မယုံဘူး..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် လူတိုင်းက သူ၏ထံသို့ အထင်အမြင်သေးသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

ဤသည်မှာ အလွန် စဉ်းစားဆင်ခြင်ဉာဏ်မဲ့သော စကားပင်။ အကယ်၍ အရာအားလုံးက ထိုမျှ ရိုးရှင်းနေပါက ဤကဲ့သို့ အုတ်အော်သောင်းနင်း လုပ်နေရန် လိုအပ်ပါမည်လော။ ၎င်းသည် ထွက်ပေါက်တစ်ခု ရှာဖွေရန် ဤနေရာတွင် စုရုံးနေကြသော အဓိက ကုမ္ပဏီကြီးများ၏ ခေါင်းဆောင်များကိုပင် ဖြစ်ပေါ်လာစေခဲ့၏။

ဒါက လုံးလုံးလျားလျား အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကား မဟုတ်ဘူးလား။

လီဝမ်ဆန်က သူ့တစ်သက်လုံး အလွန် ထက်မြက်ပြီး ပါးနပ်ခဲ့သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော သားမျိုးကို သူ မည်သို့ မွေးဖွားခဲ့သနည်း။

လီဝမ်ဆန်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က လီဝေအား မွေးဖွားခဲ့ခြင်းမှာ မတော်တဆမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး သူ၏သားသည် ဤမျှလောက် သည်းခံနိုင်စွမ်းမရှိ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူသည် အစ်ကိုအကြီးဆုံး၏ နက်ရှိုင်းသော နားလည်နိုင်စွမ်း၊ ဒုတိယအစ်ကို၏ ဉာဏ်ပညာနှင့် ပါးနပ်မှု၊ ထို့ပြင် သူ၏ ညီမငယ်၏ ရုပ်ရည်နှင့် အရည်အချင်းတို့ကို လိုအပ်နေချေသည်။ သူသည် စိတ်ကူးကြည့်၍ရနိုင်သော လူသားတို့၏ အပြစ်အနာအဆာတိုင်းကို လက်တွေ့ကျကျ ပိုင်ဆိုင်ထားပေ၏။

တကယ်လို့ ငါသာ ဒီအန်အေ စစ်ဆေးမှု မလုပ်ခဲ့ရင် သူက ငါ့ကလေး ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာ ငါ တကယ် သေချာမှာ မဟုတ်ဘူး။

လီဝေက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဟားဟား လူတိုင်းက ကျွန်တော်နဲ့ သဘောတူပုံရတယ်... ကောင်းပြီ... အောက်ပါ အစီအစဉ်တွေကို ကျွန်တော် လုပ်ဆောင်မယ်..."

လီဝေ ရှည်လျားသော မိန့်ခွန်းတစ်ရပ်ကို ပြောကြားရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် လီဝမ်ဆန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောလိုက်၏။

"နောက်ဆုတ်လိုက်စမ်း..."

အဘိုးကြီး ဒေါသထွက်နေသည်ကို ကြားချိန်တွင် လီဝေသည် မည်သို့လုပ်ရမည်မှန်း မသိတော့ဘဲ သူ၏ ခြေဆိုင်းကို ဆွဲကာ နောက်သို့ အလျင်အမြန် ဆုတ်၍ ထိုင်ချလိုက်လေသည်။

လီဝမ်ဆန်က ချက်ချင်း ပြောလိုက်၏။

"ဒုတိယသား... မင်း ပြောပြလိုက်..."

လီမင်သည် သူ၏ အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်စွာ ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး လူတိုင်းကို နှိမ့်ချစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ကာ လူအုပ်၏ အလယ်သို့ လျှောက်သွားလေသည်။

လူတိုင်းက သဘောတူညီစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ ဝင်ရောက်လာပုံကို အခြေခံရုံမျှဖြင့် လီမင်သည် လီဝေထက် မိုင်ပေါင်းများစွာ ရှေ့ရောက်နေပေ၏။

လီဝေသည် သူ၏ ဒုတိယအစ်ကိုကို အထင်အမြင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်ရင်း တွေးလိုက်သည်။

"ဟမ်... မင်းက ဘာလို့ ဟန်ဆောင်နေတာလဲ... မင်းက ဘာတွေများ သိပ်ထူးကဲနေလို့လဲ... မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ လေလံပွဲကနေ ရလာတဲ့ လက်ရေးလှပန်းချီကားကို အဘိုးကြီးဆီ လက်ဆောင်ပေးပြီးရင် မင်း ငါ့ကို ဘယ်လို ယှဉ်ပြိုင်မလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့..."

ယွမ် သန်းဆယ်ချီ တန်ဖိုးရှိသော လက်ရေးလှပန်းချီကားကို တွေးမိချိန်တွင် လီဝေ၏ စိတ်ထဲ၌ ယုံကြည်ချက်များ တဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရချေသည်။