အခန်း ၁၈၄

အခန်း (၁၈၄) လီမင်၏ အမြင်

ထို့နောက် လီမင်က သူ၏ အကြံဉာဏ်များကို ရှင်းပြလိုက်၏။

"ဒီအကျပ်အတည်းလို့ ခေါ်တဲ့ကိစ္စက ခင်ဗျားတို့အားလုံး စိတ်ကူးထားသလို ဖြေရှင်းဖို့ မလွယ်ကူဘူးလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်... ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ဟိုးအရင်တုန်းက နိုကီယာလိုမျိုးပဲ နှစ်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ ကျွန်တော်တို့ နောက်ကောက်ကျနေခဲ့ပြီ... စမတ်ဖုန်းတွေ ဈေးကွက်ထဲ ပေါ်လာတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့က လျှပ်စီးလက်သလို အမြန်နှုန်းနဲ့ ဒေဝါလီခံသွားခဲ့ရတယ်..."

ထိုမတိုင်မီက နိုကီယာသည် မိုဘိုင်းဖုန်းလုပ်ငန်းတွင် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး နယ်ပယ်တွင် ထိပ်တန်းစွမ်းဆောင်ရှင် တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့ပေသည်။

လီမင်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ဒီလို ကုမ္ပဏီမျိုးတောင် ခေတ်နဲ့အညီ ရင်ပေါင်မတန်းနိုင်လို့ အမြန်စွန့်ပစ်ခံရနိုင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဘာဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ စိတ်ကူးကြည့်လို့ ရနိုင်ပါတယ်... လူကြီးမင်းတို့... အချိန်ဆိုတာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မစောင့်ပါဘူး... တကယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ အနည်းငယ်လေး နောက်ကျကျန်နေခဲ့ရင်တောင် တတိယတန်းစား ကုမ္ပဏီတစ်ခုအဖြစ် လျှော့ချခံရပါလိမ့်မယ်... ဒါမှမဟုတ် ထာဝရ ပျောက်ကွယ်သွားတာမျိုးတောင် ဖြစ်သွားနိုင်တယ်... ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ဆိုလိုချင်တာက လူတိုင်း ပြောင်းလဲဖို့ စတင်ဖို့ လိုအပ်တယ်..."

တက်ရောက်လာသူတိုင်းက အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြ၏။ သူတို့တစ်ဦးစီသည် အရည်အချင်းရှိကြပြီး ဤသီအိုရီများကို သိရှိထားကြသည်။ သို့သော် သူတို့သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ နောက်ကောက်ကျနေခဲ့ပြီး ယခု သူတို့ ပြောင်းလဲရန် ကြိုးစားနေချိန်တွင် သူတို့သည် အခြားသူများနှင့် တူညီသော စတင်မျဉ်းပေါ်တွင်ပင် ရှိမနေကြတော့ချေ။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။

"ဒုတိယသခင်လေး... မင်းပြောတာက သိပ်လွယ်လွန်းနေတယ်... ကျွန်တော်တို့က နှစ်တွေအကြာကြီး နောက်ကောက်ကျပြီး တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့တာလေ... အခုမှ စတင်ပြောင်းလဲဖို့ဆိုတာ ကြီးမားတဲ့ ငွေကြေး၊ လူအင်အားနဲ့ အရင်းအမြစ်တွေ လိုအပ်တာကို မပြောနဲ့ဦး ကာလတိုအတွင်းမှာ ဘာရလဒ်မှ ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူး... တကယ်လို့ နှစ်နှစ် သုံးနှစ်အတွင်းမှာ ရလဒ်တွေ ထွက်လာရင်တောင် Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီလို ကုမ္ပဏီတွေက ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နေတုန်းပဲလေ..."

အခြားတစ်ယောက်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော်တို့က တခြားလူတွေထက် အမြဲတမ်း နောက်ကျကျန်နေမှာ မဟုတ်ဘူးလား... သူတို့ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုအောက်မှာပဲ အမြဲရှိနေမှာလား..."

"ဟုတ်တယ်... ဒီလိုလုပ်ဖို့က တကယ် မတန်ဘူး..."

လီဝေက ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါ အတိအကျပဲ... ဒုတိယအစ်ကို... ခင်ဗျားက အရမ်း ရောင့်တက်လွန်းတယ်... အို... ခင်ဗျား ပြောနေတာတွေက လုံးလုံးလျားလျား အသုံးမကျဘူးလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်... လက်ရှိအခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းထားတာက ပိုမကောင်းဘူးလား... ခေတ်ကြီးနဲ့ အမီလိုက်ဖို့နဲ့ နည်းပညာသစ်တွေ ဆိုတာကို သုတေသနလုပ်ဖို့ ဘာလို့ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး အကုန်ခံနေမှာလဲ... ဒါက အလဟဿ ဖြစ်တာ မဟုတ်ဘူးလား... ကျွန်တော်တို့က အဲဒီပိုက်ဆံတွေကို အိမ်ဝယ်ဖို့ သုံးသင့်တယ်... ပြီးရင် တန်ဖိုးတက်လာတဲ့အထိ စောင့်ပြီး ပြန်ရောင်းလိုက်ရုံပဲ... အဲဒါက ပိုက်ဆံရှာဖို့ အများကြီး ပိုမြန်တဲ့ နည်းလမ်းပဲ... ဒါ့အပြင် နိုကီယာက ကျွန်တော်တို့နဲ့ မတူဘူး... သူတို့မှာ ကျွန်တော်တို့လို အဆက်အသွယ်တွေ မရှိဘူး... ကျွန်တော့်လို ဦးနှောက်မျိုးလည်း မရှိဘူးလေ... ဒါကြောင့် သူတို့ ဒေဝါလီခံသွားတာ သဘာဝပါပဲ..."

လီဝေက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြုံးလျက် ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ဒါကြောင့် လူတိုင်း လုံးဝ စိတ်ပူစရာ မလိုသလို အဲဒီ Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီကို ဘယ်လို ရင်ဆိုင်ရမလဲဆိုတာကို တွေးတောဖို့ အားထုတ်မှုတွေ အများကြီး သုံးနေစရာ မလိုဘူးလို့ ကျွန်တော် ခံစားရတယ်..."

ယုံကြည်ရလောက်မှု မရှိသော ဤစကားများက လူအုပ်ကြီးထံမှ အထင်အမြင်သေးသော အကြည့်များကို ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။ ဒုတိယအစ်ကိုဖြစ်သူ လီမင်သည်လည်း ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်၏။

သူက အတွေးထဲ၌ စဉ်းစားလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ တတိယညီက တကယ်ကို အရမ်း မိုက်မဲလွန်းတယ်... တကယ်ကို ငတုံးပဲ... ဒီအရူးက ကျိုးယွဲ့နည်းပညာကုမ္ပဏီကို ထိန်းချုပ်ဖို့တောင် အိပ်မက်မက်ရဲသေးတယ်... ဒါက တကယ်ကို..."

လီမင်က အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟူး... နွေရာသီ ပိုးကောင်လေးနဲ့ ရေခဲအကြောင်းကို ဆွေးနွေးလို့မရသလို ရေတွင်းထဲက ဖားတစ်ကောင်ကလည်း လမင်းကြီးရဲ့ တောက်ပမှုကို မသိနိုင်ပါဘူး..."

လီဝေက တန်းတူ အထင်အမြင်သေးမှုဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။

"တကယ်လို့ ခင်ဗျား စကားပြောချင်ရင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောစမ်းပါ... ဘယ်သူမှ နားမလည်နိုင်တဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေကို လျှောက်ပြောမနေနဲ့..."

လီဝမ်ဆန်က လီဝေအား ပြောလိုက်သည်။

"တတိယသား... မင်း နောက်ဆုတ်လိုက်တော့... ဒါက မင်းရဲ့ ထင်မြင်ချက်တွေကို ဖော်ပြဖို့ သင့်တော်တဲ့ နေရာမဟုတ်ဘူး..."

လီဝေက ငြင်းခုံပြီး သူ့ကို ဖြောင်းဖြရန် ကြိုးစားလိုသော်လည်း သူ လုပ်နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ချေ။

"အဖေ... ကျွန်တော် ပြောတာ လုံးဝ မမှားဘူး မဟုတ်လား... ကျွန်တော် ပြောခဲ့သမျှ အကုန်လုံးက အကြွင်းမဲ့ မှန်ကန်တယ် မဟုတ်ဘူးလား... ဒုတိယအစ်ကို ပြောနေတာတွေက အရမ်း ဝေဝါးပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူးလေ... ဘာလို့ အဖေက..."

လီဝမ်ဆန်၏ ပြင်းထန်သော ဟောက်သံက လီဝေအား အလွန်အမင်း နာကြည်းသွားစေခဲ့၏။

"ထွက်သွားစမ်း..."

သူ တွေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲ... ဘာလို့ ငါ့ရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ ဉာဏ်ပညာတွေ ရှိနေပေမဲ့ အကျပ်အတည်းကို အခွင့်အရေးအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ ဖြေရှင်းချက်တစ်ခုကို ငါ ပေးနိုင်ခဲ့တာတောင် ဘယ်သူမှ ငါ့ကို သဘောမတူရတာလဲ..."

လီဝေ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဖိနှိပ်ထားသော ဒေါသများက ဆက်လက် ပျံ့နှံ့ကာ လောင်ကျွမ်းနေပေသည်။ သူ၏ ဒေါသထွက်နေသော အကြည့်များဖြင့် လူအုပ်ကြီးအား ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

"လူကြီးမင်းတို့... တကယ်လို့ ကျွန်တော့်စကားကို နားမထောင်ဘူးဆိုရင် မနက်ဖြန်ကျမှ လမ်းဘေးခွေးတွေဘဝ ရောက်သွားရင် ကျွန်တော့်ဆီ လာပြီး မတောင်းပန်ကြနဲ့..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လီဝေသည် မိမိကိုယ်ကို သူ၏ တာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်ပြီးနောက် မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မချန်ထားဘဲ ထွက်ခွာသွားကာ သူ၏ အရည်အချင်းနှင့် ကျော်ကြားမှုကို ဖုံးကွယ်ထားသော ရှေးခေတ် ဓားသမားတစ်ဦးအဖြစ် စိတ်ကူးယဉ်လိုက်ပြီး နောက်သို့လှည့်မကြည့်ဘဲ ခန်းမထဲမှ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

လီဝမ်ဆန်က ပြောလိုက်သည်။

"ဟူး... တကယ့်ကို ဝမ်းနည်းစရာပဲ... လူကြီးမင်းတို့... ကျွန်တော့်ရဲ့ ရောင့်တက်မှုကို ခွင့်လွှတ်ပေးကြပါ... ကျွန်တော့်မှာ သားသုံးယောက်နဲ့ သမီးတစ်ယောက် ရှိပါတယ်... ဒီသားကလွဲရင် ကျန်တဲ့သူတွေ အားလုံးက ဉာဏ်ကောင်းကြပေမဲ့ သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ သွေးသားအရင်း ဖြစ်နေတော့ သူ့ကို ကျွန်တော် စွန့်ပစ်လို့မရဘူးလေ..."

တစ်စုံတစ်ယောက်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။

"ဟားဟား တတိယသခင်လေးက ပွင့်လင်းတက်တာပါ... သူက အတွေ့အကြုံနည်းနည်း လိုအပ်ရုံတင်ပါ... နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် ထပ်ပြီး လေ့ကျင့်ပေးလိုက်ရင် သူ သေချာပေါက် ဒုတိယသခင်လေးရဲ့ အရည်အချင်း တစ်ဝက်လောက်ကို ရလာနိုင်မှာပါ..."

လီဝမ်ဆန်က မချိပြုံးပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဟားဟား ဒီလိုဖြစ်လာဖို့ မျှော်လင့်ရတာပေါ့..."

တစ်စုံတစ်ယောက်က မေးလိုက်၏။

"ဥက္ကဋ္ဌလီ... ကျွန်တော်တို့ အကုန်လုံး ဆွေးနွေးပြီးပြီဆိုတော့ နောက်တစ်ဆင့်က ဘာများလဲ..."

လီဝမ်ဆန်က နက်ရှိုင်းဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ကျွန်တော်တို့သာ ဒီလမ်းကြောင်းကို သုတေသနလုပ်ဖို့ ငွေကြေးအမြောက်အမြား ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိုက်မယ်ဆိုရင် ဒါက လူတိုင်းအပေါ် ဖိအားတွေ အများကြီး သက်ရောက်စေလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ ကျွန်တော်တို့က Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီရဲ့ နောက်ဆုံးပေါ်နည်းပညာကို ရယူပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ရည်ရွယ်ချက်တွေအတွက် အသုံးပြုနိုင်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ လူအင်အား၊ အရင်းအမြစ်နဲ့ ငွေကြေးတွေ အများကြီး သုံးစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့... ဒါက အကြံကောင်းတစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား..."

လူအုပ်ကြီးက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ပြောရလွယ်သော်လည်း လုပ်ရန် မည်မျှ လွယ်ကူပါမည်နည်း။ သူတို့၏ ကြိုးကြိုးစားစား ရှာဖွေထားသော သုတေသနရလဒ်များကို တစ်စုံတစ်ယောက်က အလကား ဘာကြောင့် အသုံးပြုခွင့်ပေးရမည်နည်း။ သူတို့၏ လက်ရှိနည်းပညာကို မျှဝေရန်အတွက် နည်းပညာသစ် အပြည့်အဝ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ပြီး ရရှိနိုင်သည့်အချိန်အထိ အနည်းဆုံး သုံးနှစ်မှ ငါးနှစ်အထိ အချိန်ယူရပေလိမ့်မည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က တွေဝေစွာနှင့် သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အဘိုးလီ... ဒါက..."

လီဝမ်ဆန်က ပြောလိုက်၏။

"ဟားဟားဟား ကျွန်တော်ပြောတာကို စိတ်ကူးယဉ်ဆန်တယ်လို့ လူတိုင်းက တွေးနေကြလောက်ပြီ... ဒါပေမဲ့ ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အရေးတွေလည်း ရှိနေပါသေးတယ်... Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီရဲ့ အကြီးအကဲကို ကျွန်တော် စုံစမ်းကြည့်ခဲ့တယ်... သူက အရမ်းကို လူငယ်လေးပဲ... သူက တစ်ကျော့ပြန်လာတဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်တယ်လို့ စုံစမ်းမှုအရ သိရပေမဲ့ ဒါက သူ့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ သရုပ်မှန်ကို ဖုံးကွယ်ဖို့ တမင်သက်သက် ထုတ်လွှင့်ထားတဲ့ မှိုင်းလုံးတစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်... ဒါက သူ့မှာ အားကောင်းတဲ့ နောက်ခံတစ်ခု ရှိပြီး အရမ်း ဩဇာတိက္ကမ ကြီးမားတယ်ဆိုတာကို ပြသနေတာပဲ... အဲဒါကြောင့်လည်း တရားဝင် မီဒီယာတွေက သူ့ကို ထောက်ခံပေးခဲ့ကြတာပေါ့..."

လီဝမ်ဆန်၏ မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် အလေးအနက် ဖြစ်သွားလေသည်။

"ဒါကို ကြားပြီးရင် ကိစ္စတွေကို ပိုခက်ခဲသွားစေမယ်လို့ ခင်ဗျားတို့ တွေးကောင်း တွေးလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အကြံဉာဏ်တွေ၊ သရုပ်မှန်နဲ့ နောက်ခံတွေက အကောင်းဆုံး ထိုးဖောက်နိုင်မယ့် အချက်ပဲ..."

တက်ရောက်လာသူတိုင်း လုံးလုံးလျားလျား တွေဝေသွားကြရပေ၏။ တစ်စုံတစ်ယောက်တွင် ဤကဲ့သို့ အံ့မခန်းစရာ နောက်ခံတစ်ခု ရှိနေပါက မည်သို့ လုပ်ဆောင်နိုင်မည်နည်း။

လီဝမ်ဆန်က လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"လူတိုင်း စဉ်းစားကြည့်ကြပါ... ဒီမှာရှိနေတဲ့ သခင်လေးတွေ... ဒါမှမဟုတ် တခြားကုမ္ပဏီတွေက ငတုံးတွေနဲ့ ချမ်းသာတဲ့ လူတချို့ရဲ့ ကလေးတွေလေ... ဒီလူတွေရဲ့ အထင်ရှားဆုံး ဝိသေသလက္ခဏာက ဘာများလဲ... ဒါမှမဟုတ် သူတို့ရဲ့ အတွေ့ရအများဆုံး တူညီတဲ့ လက္ခဏာက ဘာလဲ..."

လူတိုင်းက နောက်ပြောင်လျက် ခန့်မှန်းလိုက်ကြ၏။

"အင်း... အလိုလိုက်ခံထားရတဲ့ ကလေးလား..."

"ဒါမှမဟုတ်... လောဘကြီးပြီး ကိလေသာများတာလား..."

"အင်း... ပိုက်ဆံတွေကို ဖြုန်းတီးတာများလား..."

"သူ့ဆီမှာ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တွေ ရှိနေတာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား..."

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လီမင်၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားပြီး ရုတ်တရက် အကြံတစ်ခု ရသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူက ဝင်ပြောလိုက်၏။

"အားလုံး မှားနေတယ်... ဒီလူတွေဆီမှာ တူညီတဲ့အချက် တစ်ချက်တည်းပဲ ရှိတယ်..."