အခန်း ၁၈၆

အခန်း (၁၈၆) မင်းလောက် မမွှေးဘူး

မသိလိုက်မသိဘာနှင့်ပင် မွန်းလွဲပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

စုယွမ်သည် ယနေ့ လုပ်စရာ သိပ်မရှိသောကြောင့် အိမ်တွင်သာ နေကာ ပိုင်ချန်နှင့် စကားပြောနေခဲ့သည်။

မွန်းတည့်ချိန်၏ ပြင်းထန်သော အပူဒဏ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မွန်းလွဲပိုင်းတွင် လေတိုက်လာကာ အပြင်ဘက်လေထုသည် ပို၍ အေးမြလာခဲ့ပေသည်။ သို့သော် လေအေးပေးစက်ဖွင့်ထားသော အခန်းထဲမှ အပြင်သို့ ထွက်လိုက်ချိန်တွင် လေထုက ပူနွေးနေဆဲပင် ဖြစ်ချေ၏။

ထိုအချိန် ပိုင်ချန်က ဖုန်းခေါ်လာခဲ့ပြီး စုယွမ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ဟယ်လို..."

ပိုင်ချန်က မေးလိုက်၏။

"ဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်း အပြင်သွားမှာလား... ရှေးဟောင်းပစ္စည်းဈေးတန်း အနီးကို ကျောက်စိမ်းရိုင်း အမြောက်အမြား ရောက်နေတယ်... ကျောက်မျက်လောင်းကစား ဆရာကြီး ဝူမော့တောင် အဲဒီကို ရောက်နေတယ်လို့ ကြားတယ်... သွားကြည့်ချင်လား..."

သူတို့နှစ်ဦး ချိန်းတွေ့နေသည်မှာ နှစ်ရက်သာ ရှိသေးပြီး အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေပုံပေါ်ပေသေးသည်။

စုယွမ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ မင်းက ဖိတ်မယ်ဆိုရင်တော့ ငါ သေချာပေါက် သွားရမှာပေါ့... ဒါပေမဲ့... မင်း ငါ့ကို ခေါ်တဲ့ပုံစံကို ပြောင်းသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား..."

ပိုင်ချန်က အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။

"အာ... ဘယ်လို ပြောင်းခေါ်ရမှာလဲ... အာ..."

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် သူမသည် ယခင်က တစ်ခါမျှ ရည်းစားမထားဖူးသလို များသောအားဖြင့် အလုပ်နှင့်သာ အလုပ်များနေခဲ့သောကြောင့် ဤအကြောင်းကို သိပ်မသိလှချေ။ သို့သော် သူမတွင် မှေးမှိန်သော မျှော်လင့်ချက်လေးတစ်ခု ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်၏။

စုယွမ်က ဖြည်းညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ..."

ပိုင်ချန်က မတော်တဆ နှုတ်ချော်ကာ ဖြေလိုက်၏။

"ဒါက... ဘေဘီလား... မနေ့ညက ဗီဒီယိုတစ်ခုထဲမှာ လူတွေအကုန်လုံးက အဲဒီလို..."

မနေ့ညက သူမသည် စုံတွဲများအကြောင်း ဗီဒီယိုများကို တစ်ညလုံး ကြည့်ရှုနေခဲ့ပြီး ၎င်းထဲတွင် ကောင်မလေးများက ကောင်လေးများကို "ဘေဘီ" ဟု ခေါ်ကြကာ ကောင်လေးများကလည်း ကောင်မလေးများကို "ဘေဘီ" ဟု ခေါ်ကြပေသည်။

လက်တွေ့တွင် ပိုင်ချန်သည် ခေါ်ဝေါ်ပုံကို ပြောင်းလဲလိုသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ပြောရမည်ကို အလွန် ရှက်ရွံ့နေခဲ့ချေ၏။

မမျှော်လင့်ဘဲ ယခု စုယွမ်က စတင်ပြောဆိုလာခဲ့သည်။ ၎င်းက သူမ၏ စိတ်နှလုံးကို ထိမှန်သွားစေခဲ့သော်လည်း အံ့ဩစရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ခဏတာမျှ မည်သို့ ပြန်ဖြေရမည်ကို သူမ မသိတော့ချေ။

စုယွမ်က ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား ငါ သိပြီ... မင်း မနေ့ညက သေချာ လေ့လာထားတယ် မဟုတ်လား..."

ပိုင်ချန်က အလျင်အမြန် ငြင်းဆန်လိုက်ပြီး ဖုန်း၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် သူမ၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေပြီ ဖြစ်ပေ၏။

"မဟုတ်ပါဘူး... လုံးလုံးလျားလျား မဟုတ်ပါဘူး..."

စုယွမ်က အရှိန်အဟုန်ကောင်းကောင်းဖြင့် တည်ငြိမ်စွာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ငါ့ရဲ့ ကောင်မလေး ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ငါ့ကို ခေါ်တဲ့ပုံစံ ပြောင်းသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား... ငါနဲ့ အတူရှိနေရတာကို မင်း မရှက်ဘူးလား... ငါလည်း မင်းနဲ့ ဆင်တူဖြစ်အောင် ပရိုဖိုင်ပုံ ပြောင်းဖို့ စီစဉ်နေတာ သိလား..."

ပိုင်ချန်က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

"အို... ဒါဆို ငါ နင်ကို ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ..."

စုယွမ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အင်း... ဘေဘီ ဆိုတဲ့ စကားလုံးက အရမ်း ကျယ်ပြန့်လွန်းတယ်... ပြီးတော့ အဲဒါက မင်းနဲ့ အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်ပုံမရဘူး... ဒါဆို မင်း ငါ့ကို ယောကျ်ားလို့ ခေါ်လို့ရတယ်လေ..."

ပိုင်ချန်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"အာ... ဒီလောက် မြန်မြန်ကြီးလား..."

ယောကျ်ား ဆိုသည်မှာ အိမ်ထောင်ကျပြီးမှသာ အသုံးပြုနိုင်သည့် အသုံးအနှုန်းတစ်ခု မဟုတ်ဘူးလောဟု သူမ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်ပေသည်။

ပိုင်ချန်က တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက သိပ်ကောင်းတဲ့ အကြံ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်..."

စုယွမ်က တိုက်တွန်းလိုက်၏။

"အဆင်ပြေပါတယ်... အသံကို နည်းနည်း တိုးထားလိုက်... ဘယ်သူမှ မကြားနိုင်ပါဘူး... မြန်မြန်လုပ်စမ်းပါ..."

ပိုင်ချန်သည် စကားပြောပြီးနောက် သုံးစက္ကန့်ခန့် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်လေသည်။

"ဒါက... ကောင်းပြီ... သေချာနားထောင်နော်... ယောကျ်ား..."

စုယွမ်က အော်ပြောလိုက်၏။

"ဘာပြောလိုက်တာလဲ... နောက်တစ်ခေါက် ပြန်ခေါ်ပါဦး... ငါ မကြားလိုက်ဘူး..."

ပိုင်ချန်က မေးလိုက်သည်။"အာ... နင် ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို လုပ်ရက်တာလဲ... တကယ်ပဲ မကြားလိုက်တာလား..."

စုယွမ်က အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်၏။"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်... ငါ တကယ် မကြားလိုက်လို့ပါ... နည်းနည်း ကျယ်ကျယ်လေး ပြောပါဦး..."

ပိုင်ချန်က အသံကို အနည်းငယ် မြှင့်လိုက်သည်။

"ယောကျ်ား..."

စုယွမ်က နောက်ပြောင်ချင်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဟင်... ငါ့ဖုန်းလိုင်းက ဘာလို့ ဒီလောက် ဆိုးနေရတာလဲ..."

ပိုင်ချန်သည် ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမ၏ ပါးစပ်ကို အလျင်အမြန် ပိတ်လိုက်မိသည်။ "ယောကျ်ားဆိုးကြီး" ဟု သူမ မည်သို့ ပြောလိုက်မိမှန်း သူမကိုယ်တိုင်ပင် မသိတော့ချေ။

"နင်လိမ်နေတာပဲ... ယောကျ်ားဆိုးကြီး..."

စုယွမ်က ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ ကောင်းပါပြီ... ငါ မင်းကို ဆက်မစတော့ပါဘူး... ငါ့ရဲ့ လိမ္မာတဲ့မိန်းမလေး... မင်းရဲ့ လိုကေးရှင်းကို ပို့လိုက်... ငါ လာကြိုမယ်... ဒါပဲနော်... ဘိုင်းဘိုင်း ချစ်ရတဲ့ မိန်းမလေး..."

စုယွမ်က ပြောလိုက်ပြီး ဖုန်းကို အလျင်အမြန် ချလိုက်လေ၏။

ဖုန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံကို ကြားချိန်တွင် ပိုင်ချန်၏ မျက်နှာသည် အလွန်အမင်း နီမြန်းသွားကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပေသည်။

"သူက ငါ့ကို ဘယ်လိုများ ဒီလို ခေါ်ရက်တာလဲ... ငါတို့က လက်ထပ်ရသေးတာတောင် မဟုတ်ဘဲနဲ့..."

ပိုင်ချန်က ပြုံးလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့... အဲဒီလို နားထောင်ရတာက တကယ်တော့ တော်တော်လေး ကောင်းတာပဲ..."

စုယွမ် အပြင်ထွက်ခါနီးတွင် လီဟူက တက်ကြွစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သူဌေး... ဘယ်သွားမလို့လဲ... ကျွန်တော် ကားမောင်းပေးမယ်..."

စုယွမ်က ပြတ်သားစွာ ငြင်းဆန်လိုက်၏။

"အို... မလိုပါဘူး... ငါ့ဟာငါ မောင်းလို့ရတယ်..."

လီဟူက ကားထဲသို့ ဝင်ထိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလုပ် ရမှာလဲ... ကျွန်တော်က သက်တော်စောင့်ရော အိမ်တော်ထိန်းရော ယာဉ်မောင်းရော အလုပ်မျိုးစုံ လုပ်ရတာလေ... သူဌေး ကိုယ်တိုင် ကားမောင်းတာက တကယ်ကို ကြည့်မကောင်းဘူး... ကျွန်တော်ပဲ မောင်းပါ့မယ်..."

စုယွမ်က သူ့ကို အလျင်အမြန် ဆွဲထားလိုက်ရင်း ပြောလိုက်၏။

"ရပ်စမ်း... ရပ်စမ်း... ရပ်စမ်း... ဒီတစ်ခါတော့ မင်း တကယ် မောင်းပေးစရာ မလိုဘူး..."

လီဟူသည် ခေါင်းမာနေပုံရကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော် တကယ် မောင်းပေးရလိမ့်မယ်..."

စုယွမ်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောချလိုက်၏။

"ငါ ဒိတ်လုပ်ဖို့ သွားမယ်ဆိုတာကို မင်း သိလား... မင်းက လိုက်လာပြီး ဘေးချော်ကြီး ဖြစ်နေချင်လို့လား..."

လီဟူ စကားမဆုံးမီမှာပင် စုယွမ်က သူ့ကို ကန်ထုတ်လိုက်ပေသည်။

"ဒါက... တကယ်တော့ ကျွန်တော် မလိုက်နိုင်တာ မဟုတ်ပါဘူး... အတွေ့အကြုံကနေ လေ့လာလို့ ရတာပဲလေ... ကျွန်တော်က အခုထိ ဘာအတွေ့အကြုံမှ မရှိသေးဘူး..."

ဘုရားရေ...

ချိန်းတွေ့ခြင်းဆိုသည်မှာ ဘေးနားမှနေ၍ သင်ယူလို့ရသည့် အရာမျိုး ဖြစ်နေသလော။

စုယွမ်သည် ကားထဲသို့ မဝင်မီ လီဟူအား မောင်းထုတ်လိုက်၏။

"မြန်မြန် ထွက်သွားစမ်း..."

သူ၏ ဖုန်းထဲမှ လိုကေးရှင်းကို စစ်ဆေးပြီးနောက် Mercedes-Benz G-Wagon ကားလေးသည် ဖြည်းညင်းစွာဖြင့် ရှေ့သို့ ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။ စုယွမ်သည် မည်သို့မည်ပုံ ထုတ်ယူလိုက်မှန်းမသိသော ရေမွှေးပုလင်းတစ်ပုလင်းဖြင့် ကားတစ်စီးလုံးကို ပက်ဖျန်းလိုက်ရာ သင်းပျံ့သော ရနံ့လေးတစ်ခု ဖန်တီးပေးပြီး သာယာသော လေထုကို ပေါင်းထည့်ပေးလိုက်လေ၏။

မကြာမီမှာပင် ကားသည် ခရီးဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

စုယွမ်သည် ကားပါကင်တွင် ကားကို ရပ်လိုက်ပြီးနောက် ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။

"မိန်းမလှလှလေး... ကိုယ် ရောက်နေပြီနော်..."

ပိုင်ချန်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။

"အို ဘုရားရေ... ငါ ဖုန်းကို စပီကာ ဖွင့်ထားတာ... အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်မပြောနဲ့... ငါ အခုဆင်းလာပြီ..."

ဖုန်းမချခင်လေးတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ပိုင်ချန်အား နောက်ပြောင်လိုက်သည်ကို စုယွမ် ကြားလိုက်ရသည်။

"အို အို သူဌေး... ဘယ်သူ ဖုန်းဆက်တာလဲ... ဟားဟားဟား..."

စက္ကန့်သုံးဆယ်ခန့် အကြာတွင် ပိုင်ချန်သည် ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး သူမ၏နောက်တွင် မသင်္ကာစရာကောင်းအောင် ပြုမူနေသော အမျိုးသားနှစ်ဦး လိုက်ပါလာခဲ့ပေ၏။

စုယွမ်က ခရီးသည်ထိုင်ခုံဘက် တံခါးကို ဖွင့်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

“မြန်မြန် ဝင်လိုက်...

တစ်ယောက်ယောက် မင်းနောက်ကို လိုက်လာနေတယ်...”

ပိုင်ချန်သည် ကားထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်လိုက်ပြီး တံခါးကို ချက်ချင်း ပိတ်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူမက လက်ထဲမှ အိတ်ကို ဘေးသို့ ချထားလိုက်ပြီး သက်ပြင်းရှည်တစ်ချက် ချလိုက်သည်။

“ဟူး...ဒီလူတွေက အတင်းအဖျင်း ပြောတာ တကယ် လွန်လွန်းတယ်...ဒါနဲ့ ကားထဲမှာ ရေမွှေးဆွတ်ထားတာလား...အရမ်း မွှေးတာပဲ...ဒီရနံ့က ငါ အကြိုက်ဆုံး အမျိုးအစားနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲ...”

ပိုင်ချန်က ရေမွှေးနံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း ချီးကျူးလိုက်၏။

စုယွမ်က ပြုံးလျက် ဖြေလိုက်သည်။

"သေချာပေါက် ရေမွှေးဆွတ်ထားတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ဒီရေမွှေးက သိပ်မွှေးတယ်လို့ ကိုယ် မထင်ပါဘူး..."

ပိုင်ချန်က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်ရင်း စုယွမ်၏ ပူလောင်နေသော အကြည့်များက သူမအပေါ်သို့ စူးစိုက်ကျရောက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရပေ၏။

"ဟင်... ဒါက မမွှေးဘူးလား... ကားထဲမှာ ရေမွှေး ဒါမှမဟုတ် တခြားတစ်ခုခု လိုအပ်သေးလို့လား..."

စုယွမ်က ပြောလိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့... ဘယ်ရေမွှေးကမှ မင်းလောက် မမွှေးနိုင်ဘူးလေ..."

စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပိုင်ချန်၏ မျက်နှာသည် နီမြန်းသွားခဲ့သည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော စိတ်အားထက်သန်သည့် စွမ်းအင်တစ်ခုကို သူ ခံစားလိုက်ရပြီး ၎င်းထဲသို့ အလျင်အမြန် နစ်မြုပ်သွားတော့၏။