အခန်း ၁၈၈

အခန်း (၁၈၈) ပြိုင်ဆိုင်မှု

စုယွမ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ရောက်လာသည့် လူနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ၎င်းတို့မှာ သူ မသိသောသူများ ဖြစ်နေသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရ၏။

မိတ်ကပ်အထူကြီး လိမ်းထားသော အမျိုးသမီးက လူငယ်ကို သူမ၏ လက်မောင်းများဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ကာကွယ်ထားရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဟမ်...နင်က ကြည့်ရတာ အောက်တန်းစားတစ်ယောက်ပဲ...လောကကြီး ဘယ်လောက်ကျယ်ပြန့်တယ်ဆိုတာတောင် မသိသေးဘူး ထင်တယ်...”သူ၏ မျက်လုံးများသည် စုယွမ်၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ပိုင်ချန်ထံသို့ စူးစိုက်ကျရောက်နေ၏။

ပိုင်ချန်သည် မယုံနိုင်လောက်အောင် လှပပြီး သဘာဝအတိုင်း လှပနေသည်ဟု သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။ အကယ်၍ သူမသာ ပိုင်ချန်နှင့် နေရာတူတွင် ရှိနေပါက နှိုင်းယှဉ်ရန် အခွင့်အရေးပင် မရှိဘဲ ချက်ချင်း မှေးမှိန်သွားရပေမည်။

အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မနာလိုမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး သူမဘေးရှိ အမျိုးသားက ဤလှပသော အမျိုးသမီးအပေါ် စိတ်ဝင်စားသွားကာ သူမကို စွန့်ပစ်သွားမည်ကိုလည်း ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ချေသည်။

ထို့ကြောင့် သူမ မမြင်ချင်သော အရာတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်းမှ ရှောင်ရှားနိုင်ရန် ဤအောက်တန်းစား လူနှစ်ဦးကို မောင်းထုတ်ချင်နေခဲ့၏။

သူ၏ဘေးရှိ လူငယ်က ရယ်မောလိုက်ပြီး စုယွမ်အား မောက်မာစွာ ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကို... စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့... သူက အဲဒီလိုပဲ စကားပြောတတ်တာပါ..."

လူငယ်က အလွန် ယဉ်ကျေးပုံပေါ်သော်လည်း ထပ်မံ၍ ဝင်ပြောလိုက်၏။

"သူက အမှန်တရားကို ပြောရတာ သဘောကျလို့ပါ... အမှန်တရားဆိုတာ အနာကျင်ရဆုံး အရာပဲလေ..."

လူငယ်သည် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ အရွယ်အစား သေးငယ်သော ကျောက်စိမ်းရိုင်း တစ်တုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် အကြိမ်အနည်းငယ် ချိန်စကြည့်လိုက်ကာ ပြန်ချထားရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဒီပစ္စည်းတွေက ငါတို့လို ချမ်းသာတဲ့သူတွေအတွက် ကစားစရာတွေပဲ...

မင်းတို့လို တစ်သက်လုံး သူများခိုင်းတာ လုပ်ပြီး အသက်မွေးနေရတဲ့ လူတွေ ကိုင်တွယ်ရမယ့် အရာတွေ မဟုတ်ဘူး...

မင်း ဝယ်မနိုင်ဘူးလို့တော့ ငါ မပြောဘူး...

ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံး ကိုယ့်အဆင့်အတန်းကိုယ် သိသင့်တယ် မဟုတ်လား...

ဒီမှာပဲ ငါ ပြောလိုက်မယ်...

မင်းလိုလူမျိုးက ဒီကျောက်ရိုင်းကို ထိဖို့တောင် မတန်ဘူး...

ဘာလို့လဲ သိလား...

မင်းတို့လို အောက်တန်းစားတွေက ငါတို့လို ချမ်းသာတဲ့သူတွေရဲ့ ကစားစရာတွေကို ကြည့်ဖို့တောင် အရည်အချင်း မရှိလို့ပဲ...

နားလည်ရဲ့လား...

အခု မင်းရဲ့ ညစ်ပတ်နေတဲ့ လက်တွေနဲ့ ဒီကျောက်ရိုင်းကို ထိလိုက်ပြီဆိုတော့ လျော်ကြေးပေးရမယ့် ကိစ္စကို မစဉ်းစားသင့်ဘူးလား...

ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဒီကျောက်တုံးက မင်းကြောင့် တန်ဖိုးကျသွားပြီ...”

လူငယ်က မထီမဲ့မြင်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လှောင်ပြောင်သရော်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။

ဘေးရှိ အမျိုးသမီးက ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက..."

ဤစကားများကို ကြားချိန်တွင် လူအများအပြား စုရုံးလာကြပြီး အချို့မှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း အချို့မှာမူ ပြဇာတ်ကို ကြည့်ရှုရန်သာ ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိနေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤစကားများကို ကြားရချိန်တွင် လူအများအပြားသည် ဒေါသထွက်သွားခဲ့ကြ၏။

"ငါက လာကြည့်ရုံသက်သက်ဆိုရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ... ငါ ဘာမှ မဝယ်နိုင်ရင်တောင်မှ ဒီလောကကြီးကိုတောင် ကြည့်ခွင့်မရှိဘူးလား..."

"ဒီလိုမျိုး တစ်ယောက်ယောက်ကို အရှက်ခွဲဖို့ လိုအပ်လို့လား..."

အချို့လူများက လက်သီးများကို ဆုပ်ထားလိုက်ကြပြီး သူမအား ထိုးကြိတ်ချင်စိတ်များ ပေါ်လာခဲ့ကြချေသည်။

လူငယ်က လူအုပ်ကြီးကို မထီမဲ့မြင်ဟန်ဖြင့် ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟားဟား... ကြည့်စမ်း... ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ဒီနွားတွေနဲ့ မြင်းတွေက မြက်ကို တွေ့သွားတဲ့အတိုင်းပဲ... သူတို့ အားလုံးက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာတင် ဒီနားကို ဝိုင်းအုံလာကြတယ်... ချစ်လေး... သူတို့ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာတွေကို ကြည့်လိုက်စမ်းပါ... ရယ်စရာမကောင်းဘူးလား... သူတို့က ကိုယ့်ကို ရိုက်ချင်နေတဲ့ပုံပဲ... ဟားဟားဟား... အောက်ခြေက လူတွေက အောက်ခြေက လူတွေပါပဲ... သူတို့ လုပ်နိုင်တာဆိုလို့ အစွမ်းအစမရှိဘဲ ဒေါသထွက်နေရုံပဲ... ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ငါ ဒီနေရာမှာ ရပ်ပြီး ငါ့ကို ရိုက်ခိုင်းရင်တောင် သူတို့ ငါ့ကို လက်ဖျားနဲ့တောင် ထိရဲမှာ မဟုတ်ဘူး... အဲဒါက ငါတို့ ဘယ်လောက် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း ရှိတယ်ဆိုတာပဲ..."

ပိုင်ချန်က သူ၏ ဒေါသကို ခဲယဉ်းစွာ မျိုသိပ်ထားရင်း ပြောလိုက်၏။

"ရှင့် အပြုအမူက တကယ့်ကို အရမ်း ရိုင်းစိုင်းလွန်းတယ်..."

ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးက ယခုအချိန်အထိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နေသည်ကို သူ အမှန်တကယ် ကျေးဇူးတင်မိ၏။ ဥပဒေသည်သာ ကျေးဇူးတင်စရာ ဖြစ်သင့်ပေသည်။

သူတို့က အခြားသူတစ်ဦး၏ ကြင်နာမှုအပေါ် လောင်းကြေးထပ်မှုကို အရှက်ခွဲခံရမည့် အရာတစ်ခုအဖြစ် ယူဆထားကြပေ၏။

လူငယ်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ငါ မင်းကို ပြောပြီးပြီလေ... မင်းက ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ... အဲဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ... မင်း ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ..."

မန်နေဂျာတစ်ဦးက လျှောက်လာပြီး အော်လိုက်၏။

"ဘယ်သူက ဒီနေရာမှာ ဆူညံနေတာလဲ... နံရံမှာ ကပ်ထားတာကို မမြင်ဘူးလား..."

လူငယ်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ အော်လိုက်တာလေ... ဘာဖြစ်လဲ..."

လူငယ်ကို မြင်လိုက်ချိန်တွင် မန်နေဂျာ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

မန်နေဂျာက အောက်ကျို့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အိုက်ရာ.. သခင်လေးကျိုး ပါလား... တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒီနေရာမှာ ပြဿနာရှာနေတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်နေတာ... သခင်လေး လမ်းညွှန်မှုပေးဖို့ ရောက်နေတာကိုး... အင်း... သခင်လေးကျိုး မနေ့က ၃ သန်းတန်တဲ့ ကျောက်မျက်ရိုင်းတွေကို ဖွင့်ခဲ့တာ မဟုတ်လား... ဒီနေ့ရော ထပ်လိုချင်သေးလား..."

မန်နေဂျာက သူ့ကိုယ်သူ ပိုက်ဆံ သုံးစွဲခဲ့ကြောင်း ပြောဆိုသည်ကို ကြားချိန်တွင် သခင်လေးကျိုးသည် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ခေါင်းကိုမော့ကာ လူတိုင်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စုယွမ်အား ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ဒါက ၃ သန်းတည်းလား... ဒါက ငါ့ရဲ့ မုန့်ဖိုးလေးပဲ ရှိပါသေးတယ်..."

သခင်လေးကျိုး၏ နာမည်ရင်းမှာ ကျိုးကျဲ ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏ မိသားစုသည် ကုမ္ပဏီတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ပြီး ငွေကြေးအချို့ ရှိပေ၏။

"ဒီနေ့တော့ သေချာပေါက် ဆက်လုပ်ရမှာပေါ့..."

ကျိုးကျဲ စကားပြောပြီးနောက် ပိုင်ချန်အား မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်ပြီး သူမကို အနိုင်ရရန်အတွက် သူ၏ ငွေကြေးအင်အားကို အသုံးပြုရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

မင်းရဲ့ရှေ့မှာ သူတို့ကို ဒူးထောက်ခိုင်းလိုက်။

မနေ့က သန်းသုံးဆယ် သုံးစွဲခဲ့သော်လည်း ၎င်းကို ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့ခြင်း မရှိသောကြောင့် ဤတောသားများသည် သံသယဖြစ်နေကြမည်မှာ သေချာပေ၏။

မိသားစု ကုမ္ပဏီသည် နည်းပညာကုမ္ပဏီကြီးဖြစ်သော Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီနှင့် ဆက်သွယ်ထားပြီး မကြာမီ သဘောတူညီချက် တစ်ရပ်ကို ရရှိတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

ငါ့အဖေက အရမ်း ပျော်သွားလို့ ငါ့ကို မုန့်ဖိုးအနေနဲ့ ယွမ်ငါးသန်းတောင် ပေးလိုက်တယ်။

ကျိုးကျဲသည် သူ အနည်းငယ် ပို၍ သာလွန်သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

ကျိုးကျဲ၏ ရမ္မက်ကြီးသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်ချိန်တွင် သူ တောင်းပန်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

မန်နေဂျာက စုယွမ်အား ခနဲ့တဲ့တဲ့ မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကြည့်ရင်း နေရာတွင် ရှိနေသော လူအချို့ကိုလည်း သတိပေးကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"သခင်လေးကျိုးက တကယ်ကို ရက်ရောတာပဲ... သူက တစ်ခါတည်းနဲ့ ယွမ်သန်းချီပြီး သုံးနိုင်တယ်လေ... တချို့လူတွေကျတော့ မဝယ်နိုင်ရင် အဲဒီလောက် အနီးကပ် မသွားသင့်သလို အဲဒီလိုမျိုးလည်း မကိုင်သင့်ဘူး... ဒါက အရမ်း ဈေးပေါပြီး စုတ်ပြတ်နေတဲ့ပုံ ပေါက်နေတာကို ဘယ်လူကြီးလူကောင်းကများ ဝယ်ချင်ပါတော့မလဲ..."

"ဒါက အရမ်း ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းတာပဲ..."

"ခင်ဗျားက ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလိုမျိုး ပြောထွက်ရတာလဲ..."

အချို့လူများက သူတို့၏ မကျေနပ်ချက်များကို တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ကြ၏။

"မင်းတို့ အကုန်လုံးက မိသားစုတွေကြောင့် ချမ်းသာနေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား... တကယ်လို့ မင်းတို့ မိသားစုတွေရဲ့ အကူအညီသာ မပါရင် မင်းတို့လည်း ငါတို့လောက် အဆင်ပြေမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဟားဟား... မင်းတို့ မျက်ကန်းဖြစ်နေတာရယ် ပြီးတော့ ကောင်းမွန်းတဲ့ မိသားစုမှာ မမွေးဖွားလာရတာရယ်ကို မင်းတို့ကိုယ်မင်းတို့ပဲ အပြစ်တင်လို့ ရမယ်..."

"ငါက ငါ့မိသားစုကို အားကိုးနေရတာပဲ... အဲဒါကို မင်းက ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ... ပြီးတော့ မင်းကို တစ်ခုပြောပြမယ်... ငါ့မိသားစုရဲ့ ပိုက်ဆံတွေက ဆက်ပြီးတော့ တိုးပွားလာဦးမှာပဲ... ဒါပေမဲ့ မင်းတို့လို စည်းကမ်းမရှိတဲ့ လူတွေကိုတော့ ဘာကြောင့်လဲ ဆိုတာကို ငါ ပြောပြလို့ မရဘူး... ဟားဟားဟား..."

အပြင်မထွက်မီ ကျိုးကျဲ၏ ဖခင်က သူတို့ မိသားစု၏ ကုမ္ပဏီသည် Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေး သဘောတူညီချက်တစ်ခု ရရှိတော့မည့်အကြောင်းကို မည်သည့် အခြေအနေမျိုးတွင်မဆို မထုတ်ဖော်ရန် သူ့အား ပြောကြားခဲ့ပေသည်။

ကျိုးကျဲသည် မောက်မာသော်လည်း သူ၏ ဖခင်၏ သတိပေးချက်များကိုမူ အလွန် နာခံတတ်ချေ၏။

"မန်နေဂျာ... အဲဒီနွားတွေကို အခုချက်ချင်း အပြင်ထုတ်လိုက်စမ်း... တကယ်လို့ သူသာ ဒီနေရာမှာ ဆက်နေမယ်ဆိုရင် ငါ့မျက်စိကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေပြီး ငါ့ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်ကိုပါ ပျက်စီးစေလိမ့်မယ်..."

ကျိုးကျဲက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ငါ ဒီမှာ ဈေးဝယ်ဖြစ်လောက်မှာ မဟုတ်ဘူး... အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ကတ်ထဲက ယွမ်ငါးသန်းက ဘယ်လောက်တောင် အထီးကျန်နေလိုက်မလဲ..."

ကျိုးကျဲ၏ ဘေးရှိ အမျိုးသမီးက ပြောလိုက်၏။

"အဲဒီ အမျိုးသမီးကိုလည်း အပြင်ထုတ်လိုက်..."

ကျိုးကျဲက ပိုင်ချန်အား ရမ္မက်ကြီးသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး... ဒီအမျိုးသမီးက ဒီနေရာကနေ ကြည့်နေလို့ရတယ်... ပြီးရင် ငါ ကျောက်စိမ်း ဖော်ထုတ်မယ့် ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ မြင်ကွင်းကို ခံစားလို့ရတယ်လေ..."

ငွေကြေးများကို အလဟဿ သုံးစွဲနေသည့် ချမ်းသာသော အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ဆွဲဆောင်မှုကို မည်သည့်အမျိုးသမီးကမျှ ငြင်းဆန်နိုင်မည် မဟုတ်ဟု သူ ယုံကြည်ထားပေ၏။

မန်နေဂျာက လက်ဝှေ့ယမ်းပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက်... သူ့ကို အပြင်ထုတ်လိုက်... အခုကစပြီး တံခါးဝကို သေချာ စောင့်ကြည့်ထားပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ အလွယ်တကူ ပေးမဝင်စေနဲ့..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လုံခြုံရေးအစောင့် နှစ်ဦးသည် စုယွမ်အား အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ရှေ့သို့ တက်လာခဲ့ကြ၏။

ပိုင်ချန်မှာ စိုးရိမ်လာခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူသာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရသွားပါက တန်မည်မဟုတ်ချေ။

စုယွမ်သည် ပိုင်ချန်၏ ရှေ့သို့ တိုးလာပြီးနောက် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ပေသည်။

"ငါက ဒီကျောက်တုံးတွေကို ဝယ်ဖို့ လာတာပါ..."

စုယွမ်က မန်နေဂျာအား မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။

"ငါ့ကို မင်းရဲ့ ဖောက်သည်တွေထဲက တစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်လို့ မရဘူးလား... ဒီဆိုင်ကို ဖွင့်ထားတဲ့ မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က မင်းရဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေကို လာဝယ်တဲ့ ဖောက်သည်တွေကို မောင်းထုတ်ဖို့လား..."