အခန်း ၁၈၉

အခန်း (၁၈၉) ယွမ်ခြောက်သန်းတန် ထိပ်တန်းအဆင့် ကျောက်ရိုင်းများ

"အင်း… မင်းလည်း ကျောက်မျက်လောင်းကစား လုပ်ချင်လို့လား…"

မန်နေဂျာက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

"သေချာတာပေါ့… ငါက ကျောက်မျက်လောင်းကစား လုပ်ချင်ရုံတင် မကဘူး… ဘယ်သူက အမြင်ပိုစူးရှလဲ ဆိုတာကို ဒီသခင်လေးဆိုတဲ့သူနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ချင်သေးတာ…"

စုယွမ်က ကျိုးကျဲအား လုံးလုံးလျားလျား အရေးမစိုက်သည့်အလား မထီမဲ့မြင်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်ပေသည်။

ကျိုးကျဲသည် ဤအောက်တန်းစား လူက သူနှင့်ယှဉ်ပြိုင်ရန် ရဲဝံ့နေသည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လုံးလုံးလျားလျား ရယ်စရာကောင်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရချေ၏။

"မနေ့က ငါ ယွမ်သုံးသန်း သုံးခဲ့ပေမဲ့ လေးသိန်းပဲ ပြန်ရခဲ့တယ်…"

သိသာထင်ရှားသော ဆုံးရှုံးမှုတစ်ခုဟု ထင်ရသော်လည်း မန်နေဂျာက ဤလုပ်ငန်းသို့ အသစ်ဝင်ရောက်လာသူ တစ်ဦးအတွက် ဤသည်မှာ အကြွင်းမဲ့ ထိပ်တန်းအဆင့် ဖြစ်နေပြီဟု ပြောခဲ့ပေသည်။ ကျိုးကျဲက ဤအရာကို အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားခဲ့၏။

ယခုအချိန်တွင် ဆင်းရဲပြီး လူမှုအဆင့်အတန်း နိမ့်ကျသူ တစ်ဦးက သူ၏ အိမ်ကွင်းဖြစ်သော ကျောက်မျက်လောင်းကစားခြင်း အနုပညာတွင် သူ့ကို ယှဉ်ပြိုင်ရန် ရဲဝံ့နေခြင်းက သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အရည်အချင်းကို စိန်ခေါ်နေခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။ ခဏတာမျှ ကျိုးကျဲသည် စုယွမ်အား အလွန် ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေ၏။

အနီးအနားရှိ လူအများအပြားသည် စုယွမ်၏ ဤစကားများကို ကြားချိန်တွင် အံ့အားသင့်သွားကြပေသည်။ ဤသည်မှာ ရယ်စရာ မကောင်းဘူးလော။

"ဒီလူငယ်လေးက ဒေါသကြောင့် မျက်ကန်းဖြစ်နေပြီ…"

"ဒီမှာ အသက်သာဆုံး ကျောက်တုံးတစ်တုံးတောင် ယွမ်တစ်သိန်း ရှိတယ်… အဲဒါက သာမန်လူတစ်ယောက်ရဲ့ လစာ တစ်ဝက်လောက် ရှိတာပဲ…"

"ဟုတ်တယ်… ဒီလူ ပြောခဲ့တာတွေက တကယ်ကို မုန်းစရာကောင်းပေမဲ့ စိတ်လိုက်မာန်ပါတော့ လုပ်လို့မရဘူးလေ… အဲဒီပိုက်ဆံနဲ့ တခြားတစ်ခုခု လုပ်လို့ မရဘူးလား…"

"ဟူး… ဒီလူငယ်လေးမှာ စိတ်တည်ငြိမ်မှု လိုအပ်နေတုန်းပဲ… ငါ့ကို ကြည့်စမ်း… အဆဲခံရပေမဲ့ ငါ သည်းခံနိုင်ခဲ့တယ်…"

"လူငယ်လေး… အခု နောင်တရရင်လည်း အချိန်မနှောင်းသေးပါဘူး… မြန်မြန် ထွက်သွားလိုက်ပါ… မဟုတ်ရင် သူတို့ မောင်းထုတ်တဲ့အခါ မျက်နှာပျက်ရလိမ့်မယ်…"

"အစ်ကို… ကျွန်တော် ပြောတာကို နားထောင်ပါ… ကျွန်တော်တို့က တူတူတွေပါပဲ… သူပြောခဲ့တာတွေအတွက် ကျွန်တော်လည်း အရမ်း ဒေါသထွက်မိတယ်… ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ အငြိုးထားနေစရာ မလိုပါဘူး… နောက်ကျရင် ခင်ဗျား နောင်တရလိမ့်မယ်…"

လူအနည်းငယ်က သူ့အား ဖြောင်းဖြရန် ကြိုးစားလိုက်ကြ၏။

"မင်းတို့ ကြားလား… တကယ်လို့ မင်း ယှဉ်ပြိုင်ချင်ရင် ငါနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်လို့ ရတယ်…"

"မင်းကို အရင် ပြောပြမယ်… ငါက ကျောက်မျက်လောင်းကစားမှာ ပါရမီရှင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်ပဲ… ပြီးတော့ မင်းနဲ့ ယှဉ်လို့မရနိုင်တဲ့ ကြီးမားတဲ့ ရန်ပုံငွေတွေလည်း ငါ့ဆီမှာ ရှိတယ်…"

"တကယ်လို့ မင်း ရှုံးရင် မင်း ဒူးထောက်ပြီး ထွက်သွားရမယ်… မင်း သိလား…"

ကျိုးကျဲသည် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ပြင်းထန်စွာ ပြောလိုက်ပေသည်။

အကယ်၍ သူက စိန်ခေါ်ရန် ရဲတင်းနေပါက အရှက်ခွဲခံရရန်လည်း ပြင်ဆင်ထားသင့်ပေ၏။

"ငါက အရင်က လူမျိုး မဟုတ်တော့ဘူး… ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါတို့ မိသားစု ကုမ္ပဏီက Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီနဲ့ ပူးပေါင်းတော့မှာမို့လို့ပဲ… အနာဂတ်မှာ ငါ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက ပိုပြီးတော့ မြင့်မားလာလိမ့်မယ်…"

ဤအောက်တန်းစား လူ ရှုံးနိမ့်သွားပြီးနောက် သူ့အား အရှက်တကွဲ အကျိုးနည်းဖြစ်စေမည့် တိုင်တွင် ထာဝရ သံမှိုစွဲထားနိုင်လျှင် ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။ သူ၏ သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေနှင့် သူမကိုယ်တိုင်၏ ပါရမီနှင့် အရည်အချင်းများကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် သူ၏ဘေးရှိ လှပသော အမျိုးသမီးသည် မည်သည့်အရာက ပိုကောင်းပြီး မည်သည့်အရာက ပိုဆိုးသည်ကို သဘာဝကျကျ သိရှိသွားပေလိမ့်မည်။

"အဲဒါ မှန်တယ်… ကောင်လေး… တကယ်လို့ မင်း သခင်လေးကျိုးကို မနိုင်ရင် မင်း ဒူးထောက်ပြီး သခင်လေးကျိုးရဲ့ ဖိနပ်တွေကို ယက်ရမယ်… နားလည်လား…"

မန်နေဂျာက မောက်မာစွာ ပြောလိုက်၏။

"ပြဿနာ မရှိပါဘူး… အားလုံးပဲ ငါ့ရဲ့ သက်သေ လုပ်ပေးကြပါ… တကယ်လို့ ငါ နိုင်ခဲ့ရင် သခင်လေးကျိုး ဆိုတဲ့ မင်းက ဒူးထောက် တွားသွားပြီး ထွက်သွားရမယ့်အပြင် ငါ့ရဲ့ ဖိနပ်အောက်ခြေတွေကိုပါ ယက်ရမယ်… နားလည်လား…"

စုယွမ်က ပြန်လည် တုံ့ပြန်ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

သခင်လေးကျိုးသည် ရယ်စရာတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည့်အလား ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်၏။

"ဟားဟားဟား ငါ ကြားလိုက်တာ မှန်ရဲ့လား… ငါက ရှုံးမယ်…"

"မန်နေဂျာ… မနေ့က မင်း ငါ့အကြောင်း ဘာပြောခဲ့လဲ… သူ့ကို ပြန်ပြောပြလိုက်စမ်း…"

သခင်လေးကျိုးသည် သူ၏ ဩဇာအာဏာကို ပြသလိုနေချေသည်။

မန်နေဂျာသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ပြန်လည် သတိရသွားခဲ့၏။

"ကျောက်မျက်လောင်းကစား လောကရဲ့ ပါရမီရှင်… အရည်အချင်း အရှိဆုံးသူ ပါပဲ…"

"ဘယ်လိုလဲ… မင်း ကြားလိုက်လား… ငါတို့ စကြတော့မလား…"

ကျိုးကျဲက ကျေနပ်ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် မေးလိုက်ပေသည်။

"သေချာပေါက် စရမှာပေါ့… ဘာ ပါရမီရှင် အရည်အချင်းလဲ… အဲဒါက အရူးတွေကို လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ လူတစ်စုပါပဲ…"

စုယွမ်က မထီမဲ့မြင်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"မင်း… ဟမ့်…"

ကျိုးကျဲ စကားပြောပြီးချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသွားခဲ့သည်။ သူတို့က ဤမျှလောက် ခေါင်းမာနေမှတော့ နောက်ဆုံးရလဒ်ကို ကြည့်ကြသေးသည်ပေါ့။

"ထိပ်တန်းအဆင့် ကျောက်ရိုင်း… တစ်တုံးကို ခြောက်သိန်းဆိုတော့… အရင်ဆုံး ခြောက်သန်းဖိုး ပေးစမ်း…"

ကျိုးကျဲက ဘဏ်ကတ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"သခင်လေးကျိုးက တကယ်ကို ရက်ရောတာပဲ…"

မန်နေဂျာသည် ချက်ချင်း ဝမ်းသာသွားခဲ့၏။ ယွမ်ခြောက်သန်း ဖိုး ရောင်းရမှုနှင့်အတူ သူသည် ဆုကြေးငွေ တစ်သိန်း ရရှိနိုင်ပေသည်။

အနီးအနားရှိ လူများသည် သခင်လေးကျိုး ဆိုသူက ခြောက်သန်း အမှန်တကယ် သုံးစွဲလိုက်သည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် အံ့အားသင့်သွားကြချေ၏။ ဘုရားရေ… ကွဲအက်နေသော ကျောက်တုံး အနည်းငယ်က ယွမ်ခြောက်သန်း အမှန်တကယ် တန်ကြေးရှိနေပေသည်။ ဤသည်မှာ လူတစ်ယောက် တစ်သက်တာလုံး ရှာဖွေနိုင်သည့် ငွေကြေးထက်ပင် ပိုများနေလေ၏။

ထို့နောက် ကျိုးကျဲသည် အများကြီး သိထားဟန်ဆောင်ကာ ဓာတ်မီးတစ်လက်ကို ယူ၍ ကျောက်တုံးပေါ်သို့ ထိုးကြည့်ပြီးနောက် ၎င်းကို ပုတ်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အခြားသူများအား သူ အလွန် သိတတ်နားလည်သည်ဟု ထင်မှတ်သွားစေရန် ဟန်ရေးပြနေခဲ့၏။

"ဒါရယ်… ဒါရယ်… ပြီးတော့ ဒါရယ်…"

သူ၏ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းမှုနှင့်အတူ အလွန် လှပသော ကျောက်စိမ်းရိုင်း ဆယ်တုံးကို ရွေးချယ်လိုက်ပေသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ၎င်းကို အထူးတလည် ယူဆောင်လာပြီး ဖြတ်စက်ရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။

"ခြောက်သိန်းတန် ကျောက်ရိုင်း ဆယ်တုံး… ငါက ဘယ်လို ရှုံးနိုင်မှာလဲ ဆိုတာကို တကယ် နားမလည်နိုင်တော့ဘူး… ဟားဟားဟား…"

ကျိုးကျဲသည် စုယွမ်အား ကျေနပ်ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။

"မင်း အလှည့်ရောက်ပြီ… မြန်မြန် လုပ်စမ်းပါ…"

မန်နေဂျာက မျက်လုံးများ လှန်ကာ စုယွမ်အား ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် တိုက်တွန်းလိုက်လေသည်။

ပိုင်ချန်သည် စုယွမ်အား ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

"ကျောက်မျက်လောင်းကစား ဘယ်လိုလုပ်ရလဲ ဆိုတာကို နင် သိလို့လား… ငါတို့ အမြန် ထွက်ပြေးကြမလား… တကယ်လို့ ရှုံးသွားရင် သူတို့က နင်ကို ဒူးထောက်ခိုင်းလိမ့်မယ်…"

ပိုင်ချန်သည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေခဲ့ချေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့… ကိုယ့်ကို ယုံကြည်လိုက်စမ်းပါ…"

စုယွမ်က ပိုင်ချန်၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပေသည်။

"အာ… မြန်မြန် လုပ်စမ်းပါ… အချိန်ဆွဲမနေနဲ့… မင်းက လူ့အသိုင်းအဝိုင်းရဲ့ အောက်ခြေက လာတာဆိုတော့လည်း အံ့ဩစရာ မရှိပါဘူးလေ…"

ကျိုးကျဲသည် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် တိုက်တွန်းလိုက်ပြီး စုယွမ်တွင် ဤမျှလှပသော ကောင်မလေး ရှိနေသည်ကို ပို၍ပင် မနာလို ဖြစ်သွားခဲ့၏။

"သခင်လေးကျိုး ပြောတာကို မင်း မကြားဘူးလား… မြန်မြန် လုပ်စမ်းပါ… မင်းက မဝယ်နိုင်ဘဲနဲ့ ဒီမှာ ငါတို့ကို လာနောက်နေတာ မဟုတ်လား… တကယ်လို့ အဲဒီလိုသာ ဆိုရင် မင်းကို ငါ လွှတ်ပေးထားမှာ မဟုတ်ဘူး…"

မန်နေဂျာက ပြင်းထန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

စုယွမ်သည် သူတို့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး ကျောက်တုံးများကို စတင်ရွေးချယ်ရန် လှည့်လိုက်လေ၏။

"အို… ယွမ် သုံးသိန်းတန် အလယ်အလတ်အဆင့် ကျောက်ရိုင်းကို ရွေးနေတုန်းပဲလား… ဟားဟားဟား… ငါ့ကို အနိုင်ယူဖို့အတွက် အဆင့်နိမ့် ကျောက်ရိုင်းတစ်တုံးကို ဝယ်မယ်လို့ ငါ ထင်နေတာ…"

ကျိုးကျဲက မထီမဲ့မြင်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထိုရယ်မောသံများက အနီးအနားရှိ လူတိုင်းကို အလွန်အမင်း နာကြည်းသွားစေခဲ့သော်လည်း သူတို့သည် သည်းခံရုံမှလွဲ၍ မတတ်နိုင်ခဲ့ချေ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စုယွမ်က သူ့အား အနိုင်ယူပြီး လူတိုင်းကို ကျေနပ်မှုအချို့ ပေးစွမ်းနိုင်လိမ့်မည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက် လုံးလုံးလျားလျား မရှိကြပေ။

အလယ်အလတ်အဆင့် ကျောက်ရိုင်းတစ်တုံးက ထိပ်တန်းအဆင့် ကျောက်ရိုင်းဆယ်တုံးကို မည်သို့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည်နည်း။

"ဟူး… ငါတို့က အရှက်ခွဲခံရဖို့ ဖန်လာတဲ့ပုံပဲ…"

"ဟုတ်တယ်… ငါတို့က တကယ်ပဲ အောက်တန်းစားတွေ ဖြစ်နေလို့လား…"

လူအချို့က ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ကြပြီး အခြားသူများမှာမူ သူတို့ကိုယ်သူတို့ပင် သံသယဝင်လာကြကာ စုယွမ် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသည်ကို ကြိုတင်မြင်ယောင်နေကြသည့်အလား ဖြစ်နေ၏။ အကယ်၍ ထိုသို့သာ ဖြစ်လာပါက သူ တစ်ဦးတည်းသာ ထိခိုက်နစ်နာမည် မဟုတ်ဘဲ တက်ရောက်လာသူ အများအပြား၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် မျက်နှာများပါ နင်းချေခံရမည် ဖြစ်ပေသည်။

ခဏတာမျှ လူအများအပြားသည် သူတို့၏ လက်သီးများကို ဆုပ်ထားလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ စိတ်နှလုံးများထဲတွင် ဖိနှိပ်ထားသော စိတ်ပျက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေတော့သည်။