အခန်း ၁၉၂
Vol. 18 Ch. 192
အခန်း (၁၉၂) ပြီးဆုံးသွားပြီ
ကြည့်ရှုသူအချို့မှာ စိတ်ပျက်သွားကြပြီး မကြာမီတွင် ကျိုးကျဲ၏ မောက်မာသော မျက်နှာကို မြင်တွေ့ရတော့မည်ကို တွေးမိကာ အလွန်အမင်း အရှက်ရသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရချေသည်။
"သူတို့က ယွမ် တစ်သန်းတန်တဲ့ ကျောက်စိမ်းတစ်တုံးကို တကယ် တူးဖော်တွေ့ရှိခဲ့တာပဲ…"
" ဒီလူ ရှုံးတော့မယ်လို့ ငါ ထင်နေတာ… ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူက ဒီလိုအရာမျိုးနဲ့ အဆုံးသတ်သွားရတာလဲ…"
"ဟူး… ဒီမောက်မာပြီး ရိုင်းစိုင်းတဲ့လူက တကယ် နိုင်တော့မယ့်ပုံပဲ…"
ဆရာဖန်သည်လည်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့၏။
"ဒါကို ကြည့်ရတာ ညီလေးစု တကယ် ရှုံးတော့မယ့်ပုံပဲ…"
ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ အလွန် နည်းပါးလှပေသည်။ လူတွေက ထိပ်တန်းအဆင့် ကျောက်ရိုင်းများကို ဖွင့်ကြရာ ဆယ်တုံးတွင် တစ်တုံးသာ ကျောက်စိမ်း ပါဝင်လေ့ရှိ၏။
ထို့ပြင် ညီလေးစုကရော။ သူ့တွင် အလတ်စား ကျောက်ရိုင်းတစ်တုံးသာ ရှိသည်။ အတွင်းတွင် ကျောက်စိမ်း တွေ့နိုင်ခြေ ရှိသော်လည်း အမှန်တကယ် ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ သုညနီးပါးပင် ဖြစ်ပေသည်။
ဆရာဖန်သည် တိုက်ရိုက်လွှင့်ခန်းမှ မှတ်ချက်များကို ကြည့်ကာ အနေခက်စွာ ရယ်မောလိုက်လေ၏။
"ဟားဟား…"
"ကြည့်ရတာ နောက်ကျရင် တိုက်ရိုက်လွှင့်ခန်းကနေ ကြွေထည်အဟောင်း တစ်ခုကို တကယ် မဲဖောက်ပေးရတော့မယ့်ပုံပဲ…"
"ခေါ်စမ်းပါဦး…"
"ချီး…"
"မင်းတို့က ဟောင်ရတာ သဘောကျတယ်မလား…"
"အော်နေလိုက်လေ…"
"အဲဒီ မျက်လုံးတွေ၊ အမူအရာတွေနဲ့ စကားလုံးတွေ အကုန်လုံး ဘယ်ရောက်သွားကြပြီလဲ…"
ကျိုးကျဲက မောက်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။
"အောက်တန်းစား အကောင်တွေ… အမြဲတမ်း ပွစိပွစိ ပြောနေကြတာပဲ… သူတို့တွေ ဆက်ပြီး အော်နေဦးမှာလား၊ မအော်ဘူးလား…"
"မင်းတို့ကို ငါ ပြောမယ်… ငါက အဲဒီလောက် မိုက်တာကွ… ပြီးတော့ မင်းတို့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ငါ့ခြေဖဝါးအောက်မှာ နင်းချေပစ်မယ်…"
"မင်းတို့ သိလား…"
"မင်းတို့ အကုန်လုံးက တောသားတွေပဲ…"
ယွမ် တစ်သန်းကျော် တန်ဖိုးရှိသော ဤကျောက်စိမ်း အပိုင်းအစသည် မည်သည့် သံသယမျှ မရှိဘဲ ဤပြိုင်ပွဲကို အနိုင်ရရန်အတွက် လုံလောက်နေပေပြီ။
"ကောင်လေး… မင်း ယှဉ်ပြိုင်ချင်သေးလား…"
"ဟားဟား… အခု မင်း ဆွံ့အသွားပြီလား…"
"အဲဒီ မောက်မာတဲ့ အမူအရာက ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ…"
"ဘာလို့ ဘာမှ မပြောတော့တာလဲ… မင်း မပြောချင်ဘူးလား…"
ကျိုးကျဲသည် အဆုံးမရှိသော လှောင်ပြောင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် စုယွမ်အား ဧကရာဇ်တစ်ပါးကဲ့သို့ မောက်မာစွာ ကြည့်လိုက်လေ၏။ သူသည် အားကောင်းသော အသံဖြင့် စုယွမ်အား စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လျက် ပြတ်သားပြီး အားပါသော စကားလုံး နှစ်လုံးကို ပြောလိုက်ပေသည်။
"မင်းကို ငါ ပြောမယ်… အခုကစပြီး မင်း ခေါင်းငုံ့ထား… မင်းရဲ့ အိတ်ကပ်ထဲမှာ အကြွေစေ့ နည်းနည်းပါးပါး ရှိနေရုံနဲ့ ငါ့ရှေ့မှာ လာပြီး ရောင့်တက်နေလို့ ရပြီလို့ မဆိုလိုဘူး…"
"အခု မင်း တကယ် ဒူးထောက်ပြီး ငါ့ဖိနပ်အောက်ခြေတွေကို ယက်လို့ရပြီ…"
"ဒူးထောက်လိုက်စမ်း…"
သူက ယွမ်သန်းချီ တန်ဖိုးရှိသော ကျောက်စိမ်းတစ်တုံးကို အမှန်တကယ် တူးဖော်တွေ့ရှိခဲ့သည်ကို မြင်ချိန်တွင် ပိုင်ချန် အနည်းငယ် စိုးရိမ်လာခဲ့၏။
သူမသည် လက်ဝတ်ရတနာ လုပ်ငန်းတွင် လုပ်ကိုင်နေသူဖြစ်ရာ လုပ်ငန်းခွင်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို သဘာဝကျကျ သိရှိထားပေသည်။
ကျောက်မျက်လောင်းကစား လုပ်ရာတွင် ကောင်းမွန်သည့် အရာတစ်ခုခုကို သင် ရှာမတွေ့နိုင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ လူအများအပြားအတွက် ကောင်းမွန်သည့် အရာတစ်ခုခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် ခက်ခဲခြင်းသာ ဖြစ်၏။
အကယ်၍ ကျောက်တုံးတိုင်းတွင် ကျောက်စိမ်း ပါဝင်နေပါက အဘယ်ကြောင့် လူတွေက ၎င်းကို ကိုယ်တိုင် မဖြတ်တောက်ကြမည်နည်း။ ၎င်းက ပို၍ အကျိုးအမြတ် များပေလိမ့်မည်။
ထို့ကြောင့် ကျောက်ရိုင်း ဆယ်တုံးတွင် တစ်တုံး၌ တစ်ခုခု ပါဝင်နိုင်ခြေ မြင့်မားပေသည်။
ဤမျှလောက် ဆိုးရွားသော ကုန်ပစ္စည်းက စီးပွားရေးကို မည်သို့ ဖန်တီးနိုင်မည်နည်း။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကဲ့သို့သော အရာများကို ယေဘုယျအားဖြင့် သာမန်လူများ မတတ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်ပေ၏။ အလိုလိုက်ခံထားရသော ချမ်းသာသည့် ကလေးများ သို့မဟုတ် ခန့်မှန်းလောင်းကစား လုပ်လိုသူများသာ ၎င်းတို့ကို ဝယ်ယူကြပေမည်။ ပထမလူများက ပျော်ရွှင်ရန်အတွက် ဝယ်ယူကြပြီး ဒုတိယလူများကမူ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ကံကောင်းသည်ဟု ထင်မှတ်နေကြခြင်း ဖြစ်ချေသည်။
ယခု ထိုသူက ယွမ်သန်းချီ တန်ဖိုးရှိသော ကျောက်စိမ်းတစ်တုံးကို အမှန်တကယ်တွေ့ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ၎င်းက ကိစ္စရပ်များကို အလွန် ခက်ခဲသွားစေခဲ့လေ၏။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ နှစ်ဖက်စလုံးက သဘောတူညီချက် တစ်ရပ်ကို ပြုလုပ်ထားခဲ့ကြပေသည်။
ပိုင်ချန်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
"ဘယ်လိုထင်လဲ… ငါတို့တွေ အပြင်ကို ပြေးထွက်သွားကြမလား…"
ပိုင်ချန်၏ စိုးရိမ်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်ချိန်တွင် စုယွမ်သည် ကျောက်စိမ်းရိုင်းကို ထပ်မံ ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး သူမကို နှစ်သိမ့်လိုက်လေ၏။
"စိတ်မပူပါနဲ့… ကိုယ့်မှာ ယုံကြည်ချက် ရှိပါတယ်…"
စုယွမ်က သူမကို နှစ်သိမ့်ရန်အတွက် ပိုင်ချန်၏ ကျောများကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်ပေသည်။
စုယွမ်က သူ၏ စကားများကို လုံးလုံးလျားလျား လျစ်လျူရှုနေသည်ကို မြင်ချိန်တွင် ကျိုးကျဲသည် ဒေါသထွက်သွားခဲ့ချေ၏။
"ငါ ပြောတာကို မင်း နားမထောင်ဘူးလား…"
"ဒူးထောက်လိုက်စမ်း…"
ကျိုးကျဲက စုယွမ်အား လက်ညှိုးထိုးကာ ကြီးစိုးသူတစ်ဦး၏ အသွင်အပြင်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။
"ခွေးကောင်… မင်းသာ ဒူးထောက်လိုက်စမ်း…"
စုယွမ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ စူးရှသော အကြည့်များက ကျိုးကျဲအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကာ သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ချက်ချင်း စိမ့်တက်သွားစေခဲ့၏။
"မင်း မျက်စိကန်းနေလား… ငါ့ရဲ့ ကျောက်ရိုင်းကို မဖြတ်ရသေးတာ မမြင်ဘူးလား…"
"တကယ်လို့ မင်းက ဒူးထောက်ဖို့ အဲဒီလောက်တောင် စိတ်အားထက်သန်နေရင် အခုချက်ချင်း ဒူးထောက်လိုက်စမ်း…"
ကျိုးကျဲက ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အလျင်အမြန် ခါရမ်းလိုက်ကာ အောက်ခြေလူတန်းစားမှ ဤသူ့ကို အဘယ်ကြောင့် ဤမျှလောက် ကြောက်ရွံ့နေရသနည်းဟု သူ တွေးတောလိုက်လေသည်။
"ငါတို့ မိသားစုက ကုမ္ပဏီတစ်ခု ပိုင်တယ်… ပြီးတော့ Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီနဲ့ ပူးပေါင်းတော့မှာလေ… လူ့အသိုင်းအဝိုင်းရဲ့ အောက်ခြေက လူတစ်ယောက်ရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ငါက ဘယ်လိုလုပ် ခံရမှာလဲ…"
သို့သော် စုယွမ်၏ စကားများက သူ့ကို ဆွံ့အသွားစေခဲ့ပေ၏။
စည်းမျဉ်းများအရ ၎င်းသည် အမှန်တကယ်ပင် မှန်ကန်ပေသည်။ သူသည် မည်သည့် ကျောက်စိမ်းကိုမျှ သေချာပေါက် ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်သော်လည်းပင်။
“တကယ်လို့ အခု သူ့ကို ဒူးထောက်ခိုင်းလိုက်မယ်ဆိုရင်...
ဒါက အောက်ခြေလူတန်းစားတွေအကြား မကျေနပ်မှုတွေ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်တယ်...
ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ ဒေါသကို ဆွပေးသလို ဖြစ်သွားပြီး အုပ်စုဖွဲ့ တုံ့ပြန်တာမျိုးအထိ ဖြစ်လာနိုင်တယ်...
သူ ဆက်ပြီး မာန်မတက်နိုင်တော့တဲ့ အချိန်ကျရင်တော့...
မင်းရဲ့ ဖိနပ်အောက်ခြေကို သူ့ဘာသာသူ ယက်ချင်လာလိမ့်မယ်...
အဲဒီအချိန်မှာသာ သူ့ကို သဘာဝကျကျ အရှက်ခွဲလိုက်ရုံပဲ...”
“ဟမ်...”
ကျိုးကျဲက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ နေကာ စုယွမ်၏ အလယ်အလတ်အဆင့် ကျောက်ရိုင်း ဖြတ်တောက်မည့်အချိန်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်လေ၏။
ဖြတ်တောက်ရေးဆရာသည်လည်း ယုံကြည်ချက် ကင်းမဲ့စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"လူငယ်လေး… မင်း ဒါကို သေချာ စဉ်းစားပြီးပြီလား…"
မည်သို့ပင် ကြည့်စေကာမူ စုယွမ်၏ ကျောက်တုံးမှာ အရည်အသွေး အနိမ့်ဆုံး ဖြစ်ပေသည်။ ဤကျောက်တုံး အမျိုးအစားတွင် ကျောက်စိမ်း ပါဝင်နိုင်ခြင်း မရှိကြောင်းကို သူ၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ အတွေ့အကြုံအရ သင်ယူထားခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။
စုယွမ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။
"ဆရာ… ကျေးဇူးပြုပြီး စတင်လိုက်ပါ…"
"ကျွန်တော့်မှာ ဓာတ်မှန်ရိုက်နိုင်တဲ့ အမြင်ရှိတယ်… ဒီအထဲမှာ တစ်ခုခု ရှိနေတယ် ဆိုတာကို ကျွန်တော် ပြောနိုင်တယ်…"
ဤသည်ကို နောက်ပြောင်၍ ပြောဆိုခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အခြားလူတိုင်းအတွက်မူ ကူကယ်ရာမဲ့သော ဟန်ရေးပြမှု တစ်ခုအဖြစ် ကြားလိုက်ရပေ၏။
"ဟူး…"
သူ့အား အခြားတစ်နည်းဖြင့် ဖျောင်းဖျ၍ မရနိုင်ကြောင်းကို မြင်ချိန်တွင် ဖြတ်တောက်ရေးဆရာသည်လည်း စက်ကို စတင်လည်ပတ်လိုက်လေသည်။
ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် ကြည့်ရှုနေကြသော အခြားသူများက ခေါင်းခါလိုက်ကြ၏။ စုယွမ်သည် ထိုစကားများကို ပြောဆိုခဲ့မိသည့်အတွက် နောင်တရနေမည်မှာ သေချာပေသည်။
ကျိုးကျဲက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
"ဓာတ်မှန်ရိုက်နိုင်တဲ့ အမြင် ဟုတ်လား…"
"ရယ်စရာ ဘယ်လောက် ကောင်းလိုက်လဲ…"
ဖြတ်တောက်စက် စတင်လည်ပတ်လာချိန်တွင် ကျိုးကျဲ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်၌ မထီမဲ့မြင်ပြုသော လှောင်ပြောင်မှုတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။ သူသည် စုယွမ်အား လုံးလုံးလျားလျား အထင်အမြင်သေးစွာ ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။
"ပြီးသွားပြီ…"