အခန်း ၁၉၄

အခန်း (၁၉၄) အရင်က နောက်နေတာပါ

ကျိုးကျဲ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျာယာခတ်နေပုံပေါ်၏။ သူ ရှုံးနိမ့်သွားသော်လည်း ဤအောက်တန်းစား လူ၏ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ရမည်ဆိုသည်မှာ လုံးလုံးလျားလျား မဖြစ်နိုင်သည့် အရာပင်။

"ရပ်လိုက်စမ်း..."

ကျိုးကျဲ အပြင်သို့ လစ်ထွက်ရန် ကြိုးစားနေသည်ကို မြင်ချိန်တွင် စုယွမ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

ကျိုးကျဲသည် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရပြီး လန့်ဖျပ်သွားခဲ့ပေ၏။ သူ လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ဘာတွေ အော်နေတာလဲ... ငါ ဘယ်သွားသွား မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ..."

ကျိုးကျဲသည် အားကောင်းသော အသံဖြင့် ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဟိုဒီ ဝေ့ဝဲနေပြီး သူ မည်သို့ တွေးတောနေသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မသိရချေ။

"မင်း တစ်ခုခုကို မေ့နေလို့လား..."

"အခု မင်း ဒူးထောက်ရမယ့် အလှည့် မဟုတ်ဘူးလား..."

စုယွမ်၏ လေသံမှာ ကျိုးကျဲ၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ဦးတည်နေသော သံမဏိဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ပို၍ အေးစက်လာခဲ့လေ၏။

ကျိုးကျဲမှာ အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရပြီးသားဖြစ်ရာ ဤရုတ်တရက် တုန်လှုပ်မှုက သူ့ကို အလွန် လန့်ဖျပ်သွားစေခဲ့သဖြင့် ခလုတ်တိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ပေသည်။

မန်နေဂျာသည် အလျင်အမြန် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ကျိုးကျဲကို နောက်သို့ ဆွဲယူကာ စုယွမ်အား လက်ညှိုးထိုးလျက် ပြောလိုက်ချေ၏။

"မင်းက ဘာကို အရမ်း မောက်မာနေတာလဲ..."

"ဒါက နည်းနည်းလေး ကံကောင်းသွားတဲ့ ကိစ္စလေးတစ်ခုပါပဲ..."

"မင်းက သခင်လေးကျိုးကို တကယ် ဒူးထောက်စေချင်နေတာလား..."

"အနာဂတ်မှာ ပြန်တွေ့တဲ့အခါ မျက်နှာချင်းဆိုင်လို့ ရအောင် တခြားသူတွေအတွက် ထွက်ပေါက်တစ်ခု ချန်ထားပေးသင့်တယ်..."

"မင်းက လူကြီးဖြစ်နေပြီပဲ... ဒီလောက် ရိုးရှင်းတဲ့ သီအိုရီကို နားမလည်ဘူးလား..."

"ဒါ့အပြင် အဲဒီလောင်းကြေး ဆိုတာကလည်း နောက်ပြောင်နေတာ သက်သက်ပါ..."

"ဒီအရူးကောင်... မင်းက တကယ်ကြီး အတည်ယူလိုက်တာပဲ..."

မန်နေဂျာ ပြောသည်ကို ကြားပြီးနောက် ကျိုးကျဲသည် သူ၏ ယုံကြည်ချက်ကို ချက်ချင်း ပြန်လည်ရရှိသွားခဲ့လေသည်။

"ဒါက သက်သက်... သက်သက် နောက်နေတာပါကွ... ဒီအရူးလေး... မင်းက တကယ်ကြီး အတည်ယူလိုက်တာကိုး..."

ထိုလူနှစ်ဦး၏ အရှက်မရှိသော အပြုအမူကို မြင်ချိန်တွင် အနီးအနားရှိ လူများသည် ဒေါသထွက်သွားကြပြီး အလွန်အမင်း နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်သွားခဲ့ကြပေ၏။

"မင်းက အရင်တုန်းက အရမ်း မောက်မာနေပြီး မနှစ်မြို့ဖွယ်ကောင်းတဲ့ စော်ကားတဲ့ စကားတွေ အများကြီး ပြောခဲ့တယ်... အခု မင်း ရှုံးသွားတော့ အရာအားလုံးက နောက်ပြောင်တာလို့ မင်း ပြောနေတာလား..."

ကျိုးကျဲနှင့် မန်နေဂျာတို့ ထွက်ခွာတော့မည်ကို မြင်ချိန်တွင် အရပ်ရှည်ပြီး တောင့်တင်းသော အမျိုးသား အနည်းငယ်က ချက်ချင်း ရှေ့သို့ တက်လာကြကာ သူတို့၏ရှေ့တွင် တစ်တန်းတည်း ရပ်လိုက်ကြပြီး ထိုလူနှစ်ဦးကို ခြိမ်းခြောက်သည့် အကြည့်ဖြင့် စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

သူတို့ထဲမှ ဒေါသထွက်လွယ်သော နှစ်ဦးမှာ သူတို့၏ လက်ဆစ်များကို ချိုးနေကြပေ၏။

အခြားသူများကလည်း ထိုလူနှစ်ဦးကို ကြမ်းတမ်းသော မျက်လုံးများဖြင့် စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်ကြပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အခန်းထဲရှိ လူတိုင်းက သူတို့ကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြလေသည်။

"မင်းတို့က လိမ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား..."

"တကယ်လို့ မင်းတို့သာ ဒီနေ့ အပြင်ကို ထွက်ရဲရင် မင်းတို့ကို သေတဲ့အထိ ကန်ပစ်မယ်..."

"မင်း အပြင်ကို ထွက်လိုက်စမ်း... တကယ်လို့ မင်း ထွက်သွားနိုင်ရင် ငါက ခွေးပဲ..."

လူငယ်တစ်ဦးက လက်မကို အောက်စိုက်ပြကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ချေသည်။

ဤမျှ ကြီးမားသော လူအုပ်ကြီးကို မြင်ချိန်တွင် ကျိုးကျဲမှာ တကယ် လန့်သွားခဲ့ပေ၏။

အကယ်၍ သူသာ နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပါက ဤလူများက သူ့ကို ဝိုင်းအုံကာ ရိုက်နှက်ကြမည်ကို သူ လုံးလုံးလျားလျား သံသယမရှိခဲ့ချေ။

"ဒီလူတွေက ဒေါသထွက်နေကြပြီး သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အင်အားကို သူတို့ မသိကြဘူး... တကယ်လို့ သူတို့သာ ငါ့ကို ဒုက္ခိတဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်ရင် အရမ်း ဆိုးရွားသွားလိမ့်မယ်..."

ကျိုးကျဲသည် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီး သက်ပြင်းအနည်းငယ် ရှူသွင်းလိုက်ကာ သူ၏ ဘိုးဘေးများ၏ ဆန္ဒများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ချမှတ်လိုက်လေသည်။

"............"

"ဒေါသမထွက်ကြပါနဲ့... ဒေါသမထွက်ကြပါနဲ့..."

"အင်း... အစ်ကို... ငါ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကို မင်း သိလောက်ပါတယ်... ငါက အောင်မြင်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ... မင်းတို့ ရန်စလို့ ရနိုင်တဲ့ လူမျိုး မဟုတ်ဘူးလေ..."

"ငါတို့ကြားမှာ နားလည်မှုလွဲတာတစ်ခု ရှိခဲ့တာ အမှန်ပါပဲ... ငါတို့ရဲ့ လောင်းကြေးဆိုတာက စိတ်လိုက်မာန်ပါနဲ့ ဖြစ်သွားတဲ့ အရာတစ်ခုပါ..."

"ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ငါက အရမ်း သဘောထားကြီးပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ အထင်မသေးပါဘူး... တကယ်လို့ ဒီနေ့ မင်း ရှုံးသွားရင်တောင် မင်းကို ငါ လုံးဝ အခက်တွေ့အောင် လုပ်မှာ မဟုတ်သလို မင်းကိုလည်း ဒူးထောက်ခိုင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ကျန်းချန်ဆိုတာ ဒီလောက် သေးငယ်တဲ့ နေရာလေးတစ်ခုလေ... လူတွေကို အချိန်တိုင်း မြင်တွေ့နေရတာပဲ... ဒါ့အပြင် ငါ့ရဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံးနဲ့ဆိုရင် မင်း ဘယ်မှာနေပြီး ဘယ်မှာ အလုပ်လုပ်တယ် ဆိုတာကို ငါ အလွယ်တကူ ရှာဖွေနိုင်ပါတယ်..."

ကျိုးကျဲ၏ ပထမ စကားအနည်းငယ်မှာ လှည့်စားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ နောက်ဆုံး စကားလုံးများမှာမူ ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေလေ၏။

စုယွမ်သည် သူ၏ စကားများနောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်ကို သဘာဝကျကျ နားလည်သွားပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် မထီမဲ့မြင်ပြုသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

"ငါ အရမ်း ကြောက်သွားတာပဲ..."

စုယွမ်က နောက်ပြောင်ချင်သော ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်း ကြောက်သွားတာ ကောင်းပါတယ်... တကယ်လို့ မင်း ကြောက်တယ်ဆိုရင်တော့..."

ကျိုးကျဲသည် အနည်းငယ် ကျေနပ်ဂုဏ်ယူသွားခဲ့၏။ ကြည့်ရသည်မှာ ဤသူသည် အရူးတစ်ယောက် မဟုတ်ပုံပေါ်ပေသည်။ သူက အကြောက်တရားကို သိရှိထားသောကြောင့် အလျှော့ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်လေ၏။

"လူ့အသိုင်းအဝိုင်းရဲ့ အောက်ခြေက လူတွေဆိုတာ အဲဒီလိုပဲ... အောက်ခြေက လူတွေလေ... နည်းနည်းလေး ခြိမ်းခြောက်လိုက်ရုံနဲ့ သူတို့ အဆင်ပြေသွားတာပဲ..."

ကျိုးကျဲ ကျေနပ်ဂုဏ်ယူသော အပြုံးတစ်ခု ပြသလိုက်ချိန်မှာပင် သူ၏ ပါးစပ်ကို ရုတ်တရက် ဖြတ်ရိုက်ခံလိုက်ရသည်ကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

အံ့အားသင့်သွားပြီး စုယွမ်၏ လက်က လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရကာ ပူလောင်သော နာကျင်မှုတစ်ခု ဆက်လက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

"မင်း... မင်း အောက်တန်းစားကောင်... မင်းက ငါ့ကို ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့..."

ကျိုးကျဲက စုယွမ်အား မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ငါ လုပ်တာအတိအကျပဲ..."

"အခု မင်းက ငါ့ကို ဒီအကွက် လာပြန်သုံးနေပြီးတော့ မင်းကိုယ်မင်း သဘောထားကြီးတဲ့ပုံ လာဖမ်းနေတာလား..."

"ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် တကယ်လို့ ဒီနေ့ ငါ ရှုံးသွားရင် မင်း ငါ့ကို သေချာပေါက် လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး... အဲဒီအစား မင်းက ငါ့ကို အရှက်ခွဲမယ်၊ တိုက်ခိုက်မယ် ပြီးတော့ ငါ့ကို ပိုပြီးတော့တောင် ကလဲ့စားချေဦးမယ်..."

"အခု မင်းက ကရုဏာသက်ဖို့ တောင်းပန်ချင်နေတာလား... ပြဿနာက မင်းရဲ့ တောင်းပန်မှုမှာ ခြိမ်းခြောက်မှုတွေ ရောနှောနေတာပဲ..."

"ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် မင်းရဲ့ အင်အားလေး နည်းနည်းကို ငါ ဂရုမစိုက်ပါဘူး... တကယ်လို့ ငါ့ကို စုံစမ်းဖို့နဲ့ ငါ့ကို ကလဲ့စားချေဖို့ မင်းမှာ စွမ်းရည်ရှိတယ်ဆိုရင် ဒီနေ့ ဒီတံခါးကနေ မင်း အပြင်ထွက်သွားတာနဲ့ မင်း လုပ်ချင်တာ ဘာမဆို လုပ်လို့ ရပါတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ မင်း မထွက်သွားခင် မင်းနဲ့ ငါ အလေးအနက် စကားပြောရဦးမယ်..."

"မင်းက လူတွေကို အောက်ခြေလူတန်းစားနဲ့ အောက်တန်းစားတွေလို့ ဆက်တိုက် ခေါ်နေတာပဲ... ဘာလဲ... မင်းက သာလွန်တဲ့ကောင်ဖြစ်နေလို့လား..."

"ငါ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ မင်းလို အမှိုက်ကောင်က အောက်တန်းအကျဆုံးပဲ... ဒီလောကမှာ အယုတ်မာဆုံး တိရစ္ဆာန်ပဲ..."

"ဒီနေ့ မင်းကို ငါ အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး... ငါ့ဘဝမှာ ခွင့်လွှတ်ပြီး မေ့ပစ်လိုက်တယ် ဆိုတာမျိုး မရှိဘူး..."

"တစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်တာက ငါ့ကို ပိုပြီး ဒေါသထွက်စေရုံပဲ..."

"မင်းဆီကနေ ငါ ဘာမှ မတောင်းဆိုပါဘူး... ငါတို့ အရင်က သဘောတူထားတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ပါ... ပြီးသွားရင် မင်း ချက်ချင်း ထွက်သွားလို့ ရပြီ..."

စုယွမ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ချေသည်။

ဤစကားများကို အနီးအနားရှိ လူများက ပြင်းထန်စွာ သဘောတူညီခဲ့ကြလေ၏။

"ဒူးထောက်လိုက်စမ်း..."

"ဒူးထောက်စမ်း..."

"ဒူးထောက်..."

လူအနည်းငယ်က ကျိုးကျဲအား စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လျက် အော်ဟစ်လိုက်ကြပေသည်။

"မင်း... မင်းတို့ အကုန်လုံး..."

ကျိုးကျဲမှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေခဲ့၏။ ဤသူက နောက်ကျလျှင် သူ၏ ကလဲ့စားချေမှုကို တကယ်ပဲ မကြောက်ဘူးလော။

ဤအောက်တန်းစား လူက သူ့ကို တကယ် ဒူးထောက်စေချင်နေသည်။

ဘယ်လောက်တောင် အရှက်ခွဲခံရတာလဲ။

"ချီးး..မင်းကို သေတဲ့အထိ ငါ ရိုက်သတ်ပစ်မယ်..."

ကျိုးကျဲက ပြောလိုက်ပြီး စုယွမ်ထံသို့ ရူးသွပ်စွာ ပြေးဝင်သွားလေ၏။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ကန်ချလိုက်ပေသည်။

တက်ရောက်လာသူများသည် ဆက်လက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာကြလေ၏။

ပျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသူ တစ်ဦးက သူ့အား တံတောင်ဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ထိုးကြိတ်နေခဲ့ပေသည်။

ဆရာဖန်သည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သိရှိသွားပြီး တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို အလျင်အမြန် အဆုံးသတ်လိုက်လေ၏။

"မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ... မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ..."

"ဒီမှာ လုံခြုံရေး ကင်မရာတွေ ရှိတယ်... မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူမှ လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

မန်နေဂျာက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ချေသည်။

"ဆိုင်ရဲ့ လုံခြုံရေး ကင်မရာတွေ ပျက်နေတယ် မန်နေဂျာ... အဲဒါတွေကို မြန်မြန် တစ်ယောက်ယောက်ကို ပြင်ခိုင်းလိုက်..."

အတွင်းဘက်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ကျန်ရှိနေသေးသော မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမဆို ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေ၏။

အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်သွားပြီးနောက် ကျိုးကျဲသည် ညည်းတွားသံ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

အပြည့်အဝ နှစ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် လူဆယ်ကျော်က မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကာ နှာခေါင်းသွေး အမြောက်အမြား ထွက်နေသော ကျိုးကျဲကို ဖမ်းဆွဲကာ ကန်ကျောက်ခဲ့ကြလေ၏။

"အား..."

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လူအုပ်ကြီးကို မြင်ချိန်တွင် ကျိုးကျဲမှာ ကြောက်လန့်တကြား တုန်ရီနေခဲ့ပေသည်။

"မင်း စောင့်နေလိုက်... မင်း စောင့်နေလိုက်..."

ကျိုးကျဲက ပြောလိုက်သော်လည်း အပြင်သို့ လျှောက်သွားရန် ကြိုးစားနေဆဲ ဖြစ်လေ၏။

"စောင့်ဦး... အရိုက်ခံရရုံနဲ့ မင်းက ထွက်သွားလို့ ရပြီလို့ ထင်နေတာလား..."

စုယွမ်၏ အေးစက်သော စကားများက ကျိုးကျဲကို နေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားစေခဲ့လေတော့သည်။