အခန်း ၁၉၅

အခန်း (၁၉၅) ဆယ်နှစ်သက်တမ်းရှိ ခြေဆွေးနာ

"မဟုတ်ဘူး..."

"မင်းက အဲဒီလောက်တောင် သဘောထားကျဉ်းမြောင်းနေတာလား..."

"အဲဒါက နောက်ပြောင်တာ သက်သက်ပါ... ဘာလို့ ပြဿနာကြီး လုပ်နေရတာလဲ..."

ကျိုးကျဲက နှာခေါင်းသွေးများကို သုတ်ရင်း ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်လေ၏။

ကျိုးကျဲ၏ ဘေးရှိ အမျိုးသမီးကလည်း စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ခွေးသားတွေ... နင်တို့က လူကို ရိုက်ဖို့ ဘာအခွင့်အရေး ရှိလို့လဲ..."

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း..."

သူမက အခြေအနေကို မထောက်ထားဘဲ စကားပြောနေသည်ကို မြင်ချိန်တွင် ဤလူများ၏ ဒေါသကို ထပ်မံ ဆွပေးမည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ကျိုးကျဲက အလျင်အမြန် ဟန့်တားလိုက်ပေ၏။

"ငါ သိတယ်... မင်းတို့က မျက်နှာပန်းလှချင်ရုံတင် မဟုတ်လား..."

"ငါ နားလည်ပါတယ်... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်..."

"ထားလိုက်ပါတော့... ထားလိုက်ပါတော့..."

"အရင်က မင်းနဲ့ တခြားလူတွေ အားလုံးကို စော်ကားခဲ့မိတာ ငါ ကျိုးကျဲရဲ့ အမှားပါ... မင်းနဲ့ ဒီမှာရှိတဲ့ လူတိုင်းကို ငါ တောင်းပန်ပါတယ်..."

"ဒါကို ဒီလောက်နဲ့ပဲ ထားလိုက်ကြရအောင်..."

ကျိုးကျဲက အလျင်အမြန် ထွက်မပြေးမီ လူတိုင်းအား အလျင်အမြန် တောင်းပန်လိုက်လေ၏။

သို့သော် သူ ခြေတစ်လှမ်းမျှပင် မလှမ်းရသေးမီမှာပင် လူအုပ်ကြီးက သူ့ကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကြပေသည်။

"မင်း... မင်းတို့ အတိအကျ ဘာလုပ်ချင်နေကြတာလဲ..."

ကျိုးကျဲက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။ ဤနေရာတွင် အောက်ခြေလူတန်းစား တစ်စု၏ ဝိုင်းရံမှုကို ခံရသည်ဆိုသော သတင်းသာ ထွက်သွားပါက သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပျက်စီးသွားစေမည် မဟုတ်ဘူးလော။

စုယွမ်သည် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ကျိုးကျဲအား စူးစိုက်ကြည့်ရင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ရိုးရှင်းပါတယ်... မင်းရဲ့ ကတိကို တည်ပါ..."

"ငါ တောင်းပန်ပြီးပြီလေ..."

"တောင်းပန်ရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူးလား..."

"ငါ ပြောပြီးပြီလေ... အဲဒါတွေက နောက်ပြောင်တာ သက်သက်ပါလို့..."

ကျိုးကျဲက ပြန်လည် ချေပပြောဆိုလိုက်ပေ၏။

"ငါမှားမှန်း ငါသိပါတယ်... ငါမှားမှန်း ငါသိပါတယ်..."

စုယွမ်က နောက်ပြောင်ချင်သော ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး... ငါက ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်တယ်..."

"ဒါ့အပြင် မင်းက မင်းမှားမှန်း သိတာ မဟုတ်ဘူး... မင်း မျက်နှာပျက်ရတော့မယ် ဆိုတာကို သိနေရုံပဲ..."

"ဒီမှာ လုံခြုံရေး ကင်မရာတွေ ပျက်နေတယ် ဆိုတာကို သတိပေးချင်ရုံပါ..."

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှေ့တွင်ရှိနေသော လူများက သူတို့၏ လက်ဆစ်များကို ချိုးကာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရှေ့သို့ တက်လာကြလေ၏။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်လျှောက် စီးဆင်းနေသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရချိန်တွင် ကျိုးကျဲ အမှန်တကယ် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ပေသည်။

"ဒီလူတွေက သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အင်အားကို သူတို့ မသိကြဘူး... တကယ်လို့ ငါသာ ထပ်ပြီး အရိုက်ခံရရင် ငါ တကယ် ဒုက္ခရောက်တော့မယ်..."

"ဒူးထောက်လိုက်စမ်း..."

"ဒူးထောက်စမ်း..."

"ဒူးထောက်..."

လူအုပ်ကြီးက ဒေါသတကြီး တိုက်တွန်းလိုက်လေ၏။

ကျိုးကျဲသည် ဤသို့ လုပ်သင့် မလုပ်သင့်ကို တွေးတောရင်း သွားကြိတ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ ခြေထောက်ကို အားပြင်းပြင်းဖြင့် အရိုက်ခံလိုက်ရသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ဒူးများ ခွေကျသွားကာ စုယွမ်၏ရှေ့တွင် တိုက်ရိုက် ဒူးထောက်ကျသွားလေတော့သည်။

“ခုနက မင်း အရမ်း မာန်တက်နေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား...

စကားတွေ တဖွဖွ ပြောပြီး လူတိုင်းကို အထင်သေးနေခဲ့တာလေ...

အခုကျတော့ ဘာလို့ ငြိမ်သွားတာလဲ...

ဆက်ပြောပါဦး...”

“မင်းကိုယ်မင်း သာလွန်တဲ့သူတစ်ယောက်လို့ မထင်ထားဘူးလား...

သာလွန်တဲ့သူတွေက လူမြင်ကွင်းမှာ ဒူးထောက်တတ်ကြလို့လား...

ကြည့်ရတာ မင်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာက တကယ်ကို မြင့်မားလှချည်ရဲ့...”

“ဟားဟား...မင်းရဲ့ ဒူးတွေက တော်တော် ပျော့ညံ့တာပဲ...

ဘာလို့ မတ်တတ်မရပ်တာလဲ...

ဒူးထောက်နေရတာကိုပဲ ပိုသဘောကျနေတာလား...”

“ဒီလူက တကယ်ကို အရှက်မရှိဘူး...

ယွမ်ခြောက်သန်းတန် ထိပ်တန်းအဆင့် ကျောက်ရိုင်းက ယွမ်သုံးသိန်းတန် အလယ်အလတ်အဆင့် ကျောက်ရိုင်းကိုတောင် မယှဉ်နိုင်ဘဲ ရှုံးနိမ့်သွားတာ...

အဲဒီလို ဖြစ်နေသေးတာတောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ စကားပြောရဲသေးတယ်...”

"သူက ကျောက်မျက်လောင်းကစားမှာ ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်းတောင် ကြွားလုံးထုတ်နေသေးတယ်... တကယ်တော့ သူက အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်ကောင်ပါ... လမ်းဘေးက ခွေးတစ်ကောင်ကို ခေါ်လာရင်တောင် ဒီထက် အများကြီး ပိုကောင်းတဲ့ ရလဒ် ထွက်လာနိုင်တယ်..."

"ဟားဟားဟား... မင်းက ခွေးတစ်ကောင်လောက်တောင် အသုံးမကျဘူး..."

လူအုပ်ကြီးက မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေပြီး မျက်နှာတွင် ဖူးယောင်ကာ ဒဏ်ရာများ ရနေသော ကျိုးကျဲအား စတင် လှောင်ပြောင်ကြလေ၏။

"ဒီလူတွေက လုံးလုံးလျားလျား အရှက်မရှိကြဘူး..."

"ငါ့ရဲ့ ကတိကို တည်ဖို့အတွက် ငါ ဒူးထောက်ခဲ့တာပဲ... အဲဒါကို ငါ့ကို စော်ကားပြီး လှောင်ပြောင်ဖို့ သူတို့မှာ ဘာအခွင့်အရေး ရှိလို့လဲ..."

"ဟမ့်."

ကျိုးကျဲသည် သူ၏ ဒေါသကို ပြသရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လက်သီးဖြင့် ဒေါသတကြီး ထုချလိုက်သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ချွန်ထက်သော ကျောက်စရစ်ခဲလေး တစ်ခုက သူ၏ အသားထဲသို့ စူးဝင်သွားခဲ့ပေသည်။

ခဏတာမျှ ဝက်တစ်ကောင် အသတ်ခံရသည့်အလား ကျိုးကျဲသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အခြားသူများ အားလုံးက ရယ်မောလိုက်ကြလေ၏။

ထိုသို့ ထုချလိုက်ခြင်းက လူတိုင်းအား နောက်တစ်ကြိမ် သတိပေးလိုက်သည့်အလား ဖြစ်သွားခဲ့ပေသည်။

"မောက်မာတာတွေ အကုန်လုံး ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ..."

"မင်း ဒူးထောက်ရုံပဲ ရှိသေးတယ်..."

"အဲဒါ အကုန်ပဲလား..."

ရုပ်ရည်ကြမ်းတမ်းသော အမျိုးသားတစ်ဦးက ကျိုးကျဲအား ပြောလိုက်လေ၏။

"မမေ့နဲ့ဦး... မင်း ဖိနပ်အောက်ခြေတွေကိုလည်း ယက်ရဦးမယ်..."

စုယွမ်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်ပေသည်။

"အဲဒါ မှန်တယ်... အားလုံးက သဘောတူညီချက်ထဲမှာ ပါပြီးသားပဲ... ဒါပေမဲ့ ငါက သန့်ရှင်းရေး အရမ်း ဂရုစိုက်တဲ့သူ ဆိုတော့ ငါ့ရဲ့ ဖိနပ်အောက်ခြေကို သူ ယက်တာကို ငါ သေချာပေါက် သည်းမခံနိုင်ဘူး..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် ကျိုးကျဲ အံ့အားသင့်သွားခဲ့၏။ အနည်းဆုံးတော့ ဤကောင်လေး၌ ကိုယ်ချင်းစာတရား အနည်းငယ် ရှိနေသေးပေသည်။

သို့သော် စုယွမ်က ရုတ်တရက် အကြောင်းအရာ ပြောင်းလဲလိုက်ခြင်းက သူ၏ စိတ်ဓာတ်ကို အောက်ခြေအထိ ချက်ချင်း ထိုးကျသွားစေခဲ့လေ၏။

စုယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ကိုယ်စား လုပ်ပေးဖို့ ဒီက အစ်ကိုတစ်ယောက်ယောက်ကို အကူအညီ တောင်းချင်ပါတယ်..."

လူတိုင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြ၏။ ဤသည်မှာ သခင်လေးကျိုးအား အရှက်ခွဲရန် အခွင့်အရေးကောင်း တစ်ခုပင်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လူအနည်းငယ်က ရှေ့သို့ တက်ရန် အပြိုင်အဆိုင် ဖြစ်လာကြလေသည်။

အမျိုးသားတစ်ဦးက ရှေ့သို့ တက်လာပြီး ခြေတစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ပြောလိုက်ပေ၏။

"မင်းတို့ အကုန်လုံး နောက်ဆုတ်လိုက်... ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ရင် ငါ့ထက် ပိုပြီး အာဏာရှိတဲ့သူ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး... ဒါဆယ်နှစ်သက်တမ်းရှိ ခြေဆွေးနာကွ..."

လူတိုင်းက ဤသူ ရှေ့ထွက်လာသည်ကို မြင်ချိန်တွင် သူတို့အားလုံး သူ့ထံမှ အနည်းငယ် ခွာလိုက်ကြလေ၏။

ဝိုး...

သူ့မှာ တကယ်ပဲ အာဏာအချို့ ရှိနေပေသည်။

ဆယ်နှစ်သက်တမ်းရှိ ခြေဆွေးနာ ဆိုသည်မှာ တကယ့်ကို ကြီးမားလှသော အာဏာတစ်ခုပင်။

အနီးအနားရှိ လူများအားလုံး ခြေတစ်ဝက်ခန့် နောက်ဆုတ်သွားကြပြီး သူ၏ ခြေဖဝါးမှ ထွက်ပေါ်လာသော အနံ့အသက်ဆိုးများကို ခပ်သဲ့သဲ့ ရလိုက်ကြပေ၏။

ဆယ်နှစ်သက်တမ်းရှိ ခြေဆွေးနာ။

ကျိုးကျဲ လန့်သွားခဲ့လေသည်။

"တကယ်လို့ ငါသာ သူ့ဖိနပ်အောက်ခြေကို ယက်ပြီးရင် အဆိပ်မိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

"ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့သာ ငါတို့ ဒီလို မလုပ်ဘူးဆိုရင် ငါတို့ ဒီမှာ တကယ် သေသွားနိုင်တယ်..."

ရှေးခေတ်က ဟန်ရှင်းလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးတွေတောင်မှ အရှက်ကွဲမှုနဲ့ အခက်အခဲတွေကို သည်းခံခဲ့ကြတယ် မဟုတ်လား...

ကျိုးကျဲ၏ စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်ဂုဏ်ယူမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေ၏။

"ငါတို့ မိသားစုက ကုမ္ပဏီတစ်ခု ပိုင်တယ်... တကယ်လို့ ငါသာ ဒီနေ့ အပြင်ရောက်သွားရင် မနက်ဖြန်ကျရင် အဲဒီကောင်လေးကို သေချာပေါက် ကောင်းကောင်းကြီး ရိုက်နှက်ခိုင်းလို့ ရတယ်..."

ဆိုရိုးစကားရှိသည့်အတိုင်း "အသက်ရှင်နေသရွေ့ မျှော်လင့်ချက် ရှိတယ်" ဟု ကျိုးကျဲက တွေးလိုက်ပြီး သက်ပြင်းအနည်းငယ် ရှူသွင်းကာ သူ၏ လျှာကို အားကုန်ထုတ်လိုက်လေ၏။

"ချီးး.. ဒီတစ်ကြိမ်တည်းပါပဲ..."

တုန်ရီနေသော ကျိုးကျဲသည် မျက်စိကို မှိတ်ကာ အတင်းအကျပ် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ထိုအမျိုးသား၏ ဖိနပ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားလေရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ရီနေခဲ့ပေသည်။

"မြန်မြန် လုပ်စမ်းပါ..."

သခင်လေးကျိုး အချိန်ဆွဲနေသည်ကို မြင်ချိန်တွင် အမျိုးသားက စိတ်မရှည်ဖြစ်လာပြီး သူ၏ ခြေထောက်ကို အတင်း ထိုးထည့်လိုက်လေ၏။

ချက်ချင်းပင် သခင်လေးကျိုး၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ခေါင်းထိပ်အထိ ရောက်သွားစေမည့် အရသာတစ်ခု ဝင်ရောက်လာခဲ့ပေသည်။

"ဝေါ့..."

သခင်လေးကျိုးသည် အေးစက်သော ချွေးများ ထွက်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကာ အဆက်မပြတ် ပျို့အန်နေခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ မျက်လုံးအိမ်ထဲမှ ထွက်ကျလာမတတ် ဖြစ်နေလေ၏။

သူ၏ ပြင်းထန်သော အသက်ရှူသံက သူ၏ စိတ်ကို ယာယီ ကြည်လင်သွားစေခဲ့ပေသည်။ အနီးအနားရှိ လူများမှာ အသံထွက်၍ ရယ်မောလိုက်ကြလေ၏။

သခင်လေးကျိုးက လူအုပ်ကြီးကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ဤလူများသည် သူ၏ အိပ်မက်ဆိုးများနှင့် တူနေပေ၏။

"ချီး... မင်းတို့ အကုန်လုံး အနှေးနဲ့အမြန် မင်းတို့နဲ့ ထိုက်တန်တာကို ရလိမ့်မယ်..."

တုန်ရီနေသော သခင်လေးကျိုးသည် မြေပြင်ပေါ်မှ ထရပ်လိုက်ပြီး ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်သော်လည်း လူအုပ်ကြီးထံမှ ကြားလိုက်ရသော လှောင်ပြောင်မှုများက သူ့အား အလွန်အမင်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့လေသည်။

"ဟမ်... မင်းက ငါ ကြောက်သွားတယ်လို့ ထင်နေတာလား... မင်းက ငါ ရွံသွားတယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

"ငါ သခင်လေးကျိုးက သာမန်လူတွေနဲ့ မယှဉ်နိုင်တဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ် ဆိုတာ မင်းတို့ကို ပြောပြမယ်..."

"ဒီအရှက်ကွဲမှုလေးက ဘာများလဲ... ဒါက အရမ်း ပေါ့သေးသေးလေးလို့ ငါ ခံစားရတယ်..."

သခင်လေးကျိုးက စိန်ခေါ်လိုသည့် အရိပ်အယောင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ခေွးကောင်...ဆယ်နှစ်သက်တမ်းရှိ ခြေဆွေးနာလောက်နဲ့ ငါကို ဘာလုပ်နိုင်မှာမို့လဲ...အဲဒါက ငါကို နည်းနည်းလေးတောင် မထိခိုက်စေဘူး...တကယ်ပြောရရင် နည်းနည်းတောင် ချိုမြိန်နေသလို ခံစားရသေးတယ်...”

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် အမျိုးသားက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ဆောရီး... ငါ ပြောဖို့ မေ့သွားတယ်... ငါ ဒီကို လာတုန်းက ခွေးချေးကို မတော်တဆ တက်နင်းမိခဲ့သေးတယ်..."

အမျိုးသားက အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်၏။

"တကယ်လို့ မင်းက အရသာချိုတယ်လို့ ထင်နေရင် အဲဒါက ခွေးချေးနံ့ ဖြစ်ဖို့ အရမ်း သေချာတယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကလေးတစ်ယောက်က အဲဒီအပေါ်ကို သကြားလုံး ပစ်ချလိုက်တာကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်ခဲ့ရလို့ပဲ..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် သခင်လေးကျိုးသည် ခေါင်းမူးသွားပြီး အဆိပ်မိသွားသည့်အလား ခံစားလိုက်ရကာ သူ၏ မျက်နှာမှာ သွေးဆုတ်သွားလေတော့သည်။