အခန်း ၁၉၆

အခန်း (၁၉၆) အန်ထုတ်ခြင်း

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အမျိုးသားမှာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားပုံရသော်လည်း သူ၏ ဖိနပ်အောက်ခြေကို ယက်ခဲ့သူမှာ သခင်လေးကျိုး ဖြစ်သည်ဟု တွေးမိသောအခါ ရှက်ရွံ့မှု လျော့နည်းသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေ၏။

လူတွေ ဘာစားသင့်တယ် ဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သတ်မှတ်ထားတဲ့ စည်းမျဉ်းတစ်ခု ရှိတယ်လေ...

သခင်လေးကျိုးသည် သူ၏ ဗိုက်ထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။ သူက ထိုအရာကို အမှန်တကယ် ယက်ခဲ့မိသည်ဟု တွေးမိခြင်းက သူ့အား အလွန်အမင်း ပျို့အန်ချင်စိတ်ကို ဖြစ်ပေါ်လာစေခဲ့၏။

ခဏတာမျှ သခင်လေးကျိုးသည် မတ်တတ်ပင် မရပ်နိုင်တော့ချေ။ လူတိုင်းက သူ့ကို ဝိုင်းရယ်နေကြသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူ အလွန် ဒေါသထွက်သွားခဲ့လေသည်။

"မင်းတို့ စောင့်နေ... မင်းတို့ ..."

"ဝေါ့... ဝေါ့..."

"အော့..."

သခင်လေးကျိုးသည် ဆက်လက်၍ မထိန်းထားနိုင်တော့ချေ။ သူ ရှေ့သို့ ပြေးသွားစဉ် ပါးစပ်မှ အန်ဖတ်များကို အဆက်မပြတ် ပန်းထုတ်နေခဲ့ပြီး ပြေးလွှားနေသော ဂျက်ပက် တိုက်ခိုက်ရေးသမား တစ်ဦးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေ၏။

ဟားဟားဟား

လူအုပ်ကြီးက ရယ်မောလိုက်ကြပေသည်။

"ဟားဟားဟား ဒါက အရမ်းကို ကျေနပ်စရာ ကောင်းတာပဲ... သူ ထွက်ပြေးသွားတဲ့ပုံက ဘယ်လောက်တောင် သနားစရာ ကောင်းလိုက်လဲ ကြည့်စမ်းပါဦး..."

စုယွမ်လည်း ရယ်မောလိုက်သော်လည်း ခုနက သူ တကယ်ပဲ အနည်းငယ် ပျို့အန်ချင်စိတ် ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

ဒီသခင်လေးကျိုးက ခွေးချေးကို တကယ် ယက်လိုက်တာပဲ...

ဒီလူက ရက်အတော်ကြာတဲ့အထိ ထမင်းစားရဲမှာ မဟုတ်တော့ဘူး...

တစ်စုံတစ်ယောက်က မေးလိုက်သည်။

"ဟေ့ အစ်ကို... မင်း ယွမ် သုံးသန်းတန် ကျောက်စိမ်းကို ရှာတွေ့ခဲ့တာလေ... ဒီမှာ ပြန်ရောင်းမှာလား..."

အခြားတစ်ယောက်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဖြစ်နိုင်တယ်... ဒီနေရာက ကျောက်ရိုင်း လောင်းကစား လုပ်တဲ့ နေရာဆိုတော့ သူတို့က ကျောက်စိမ်းကိုလည်း သေချာပေါက် ပြန်ဝယ်ကြမှာပဲ..."

ဤအချိန်တွင် မန်နေဂျာက လှောင်ပြောင်သော ရယ်သံနှစ်ချက်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟားဟား... အစ်ကို... ငါက အခြေအနေအရ အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံရတာပါ... သခင်လေးကျိုးကိုလည်း ငါ စော်ကားလို့ မဖြစ်ဘူးလေ... ဒါကြောင့် သူ့အတွက် ငါ စကားပြောပေးရုံပဲ တတ်နိုင်ခဲ့တာပါ... အဲဒါကို စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့..."

"ငါတို့က မင်းရဲ့ ကျောက်စိမ်းကို တကယ် ပြန်ဝယ်ဖို့ လိုအပ်တယ်..."

"ဒါပေမဲ့... မင်းကို ယွမ် သုံးသန်းတော့ ငါ သေချာပေါက် ပေးလို့ မရဘူး..."

"ဒီလိုလုပ်ရင် ဘယ်လိုလဲ... မင်းရဲ့ ကျောက်စိမ်းကို ယွမ် ၃၂၀,၀၀၀ နဲ့ ငါတို့ ပြန်ဝယ်မယ်... မင်း ယွမ် ၂၀,၀၀၀ အမြတ်ရမယ်လေ... ဒါက အရမ်း မကောင်းဘူးလား..."

မန်နေဂျာက ယုံကြည်ချက်ရှိစွာဖြင့် ပြောလိုက်ပေ၏။

"တကယ်လို့ မင်းက ငါ့ကို ပြန်မရောင်းချင်ဘူး ဆိုရင်လည်း ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်း အဲဒါကို ရောင်းလို့ ရမှာမဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို ငါ အာမခံနိုင်တယ်..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် စုယွမ်က ဤသူသည် အရမ်း ရက်စက်လွန်းကြောင်း ရေရွတ်လိုက်လေသည်။ ယွမ် သုံးသန်းတန် ပစ္စည်းကို သူက ယွမ် သုံးသိန်းနဲ့သာ ပြန်ဝယ်ပြီး အရောင်းအဝယ် တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် ယွမ် နှစ်သန်းကျော် အမြတ်ရယူနေပေ၏။

ထို့အပြင် စကားလုံးများက ခြိမ်းခြောက်မှုများဖြင့် ရောယှက်နေလေသည်။ ဤသူမှာ တကယ့်ကို ဦးနှောက်မရှိသူပင်။

ခုနက သခင်လေးကျိုး ဘာဖြစ်သွားလဲ ဆိုတာကို ငါ သိချင်လိုက်တာ။

စုယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ချေသည်။

"မင်းက တော်တော် လောဘကြီးတာပဲ... မင်းရော ငါ့ရဲ့ ဖိနပ်အောက်ခြေတွေကို ယက်ချင်သေးလို့လား..."

"မင်း လုပ်နေတာတွေကို မင်းရဲ့ သူဌေးသာ သိသွားရင် ဘယ်လို လုပ်မလဲ ဆိုတာ ငါ သိချင်လိုက်တာ..."

"သူဌေး" ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မန်နေဂျာက သိသာထင်ရှားစွာ တုံ့ပြန်လိုက်လေ၏။

"ဟင်..."

မန်နေဂျာက ကြီးစိုးသူတစ်ဦးလို မောက်မာစွာ ပြောလိုက်ပေသည်။

"ဟက်... မင်းက သူဌေးကို တွေ့နိုင်မယ်လို့တောင် ထင်နေတာလား..."

"ငါက ဒီမှာ မန်နေဂျာပဲ... မင်းဆီကနေ ငါ လိုချင်တဲ့ ပိုက်ဆံ ပမာဏ ဘယ်လောက်နဲ့မဆို ငါ ပြန်ဝယ်လို့ ရတယ်... နားလည်လား..."

ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရသော အနီးအနားရှိ လူများသည် ၎င်းမှာ အလွန် မောက်မာပြီး ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ကြရလေ၏။

တစ်စုံတစ်ယောက်က စကားပြောရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် ရုတ်တရက် အတွင်းပိုင်းမှ လူအနည်းငယ် ထွက်လာခဲ့ကြပေသည်။

အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး လျှောက်လာရင်း မေးလိုက်၏။

"ဘာဖြစ်တာလဲ... ခုနက ဘယ်သူ စကားပြောနေတာလဲ..."

မန်နေဂျာ လန့်သွားပြီး အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားထံသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားကာ အော်ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟားဟား... သူဌေး... ဘာလို့ အပြင်ထွက်လာတာလဲ..."

မန်နေဂျာက ဖားယားသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဒီလူငယ်လေးက ကျောက်စိမ်းကို ရှာတွေ့ခဲ့တာပါ... ကျွန်တော်က သူနဲ့ ဈေးညှိနေတာပါ..."

လူအုပ်ကြီးက စတင်၍ ပြောဆိုလာကြလေသည်။

"ဟက်... ယွမ် သုံးသန်းတန် ကျောက်စိမ်းကို ၃၂၀,၀၀၀ တည်းနဲ့ အတင်းအကျပ် ပြန်ဝယ်တာလေ... ဒါကို မင်းက ဈေးညှိတယ်လို့ ခေါ်တာလား..."

"ဒီဆိုင်က အဲဒီလို စီးပွားရေး လုပ်တာကိုး..."

"ဒီလူက ဆဲဆိုစော်ကားတဲ့ စကားတွေကို ဆက်တိုက် ပြောနေတာ... ဒီလို မန်နေဂျာမျိုးတွေ ဘာလို့ ရှိနေလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး..."

"တကယ်ကို မြွေတွေနဲ့ ကြွက်တွေ အသိုက်ဖွဲ့ထားတာပဲ..."

ဤစကားများကို ကြားရချိန်တွင် အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသား၏ မျက်နှာမှာ အလွန် ကြည့်ရဆိုးသွားခဲ့ပေသည်။ သူသည် မန်နေဂျာအား စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စုယွမ် တူးဖော်တွေ့ရှိခဲ့သော ကျောက်စိမ်း အပိုင်းအစဆီသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားလေ၏။

သူ ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ၎င်းအပေါ်သို့ အလင်းရောင် ထိုးကြည့်လိုက်ရာ သေချာပေါက်ပင် ယွမ် သုံးသန်းကျော် တန်ဖိုးရှိသော ကျောက်စိမ်း တစ်တုံး ဖြစ်နေခဲ့ပေသည်။

အကယ်၍ ၎င်းကို အချောထည်အဖြစ် ပြုလုပ်ပါက ယွမ် သုံးသိန်းမှ လေးသိန်းအထိ အမြတ်ရနိုင်လေ၏။

ဤသူက ဤမျှ ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းတစ်ခုကို ပြန်ဝယ်ရန်အတွက် ယွမ် ၃၂၀,၀၀၀ ဖြင့် အမှန်တကယ် ကမ်းလှမ်းလိုနေပေသည်။ သူ၏ လောဘက ကြီးမားလွန်းလှ၏။

သူဌေးမှာ ဒေါသထွက်သွားခဲ့လေသည်။

သူဌေးက ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်ပေသည်။

"မင်္ဂလာပါ လူကြီးမင်း... လူကြီးမင်း ရှာတွေ့ခဲ့တဲ့ ဒီကျောက်စိမ်းကို ယွမ် ၃.၂ သန်းနဲ့ ပြန်ဝယ်ဖို့ ကျွန်တော် ဆန္ဒရှိပါတယ်..."

"ကျွန်တော့် ဝန်ထမ်းတွေက အတွေ့အကြုံ နည်းနည်း နုနေလို့ပါ... လူကြီးမင်း စိတ်ထဲ မထားဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

မန်နေဂျာက တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်၏။

"... သူဌေး... ဒါက အောက်ခြေအဆင့် ဝန်ထမ်းလေး တစ်ယောက်ပါ..."

သူဌေးက ပြင်းထန်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ရောင့်တက်လိုက်တာ..."

"မင်းလို စရိုက်မျိုးနဲ့ မင်းက ငါ့ဆီမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ ဘယ်လိုလုပ် ထိုက်တန်မှာလဲ..."

"လူတွေကို အောက်ခြေလူတန်းစားလို့ ဆက်တိုက် ရည်ညွှန်းနေဖို့ မင်းကို ဘယ်သူက အခွင့်အရေး ပေးထားလို့လဲ..."

"ဒါက ဖောက်သည်တွေကို မင်း ဆက်ဆံတဲ့ ပုံစံလား..."

"ဒီနေ့ ငါ ဆိုင်မှာ ရှိနေသေးတယ်... ငါ မရှိတဲ့ အချိန်တွေမှာ မင်း ဘာတွေ လုပ်နေမလဲ ဆိုတာ ငါ မသိဘူး..."

"ကောင်းပြီ... တော်လောက်ပြီ... ဒီမှာ မင်းလိုလူမျိုး ငါ မလိုအပ်ဘူး... မင်း အလုပ်ပြုတ်ပြီ..."

မန်နေဂျာ လုံးလုံးလျားလျား ဆွံ့အသွားခဲ့ပေ၏။ ဘုရားရေ... သူ အလုပ်ပြုတ်သွားပြီ။

ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။

သူ လုပ်ခဲ့တာဆိုလို့ "အောက်ခြေ လူတန်းစား" လို့ ပြောခဲ့တာပဲ ရှိတာလေ... သူ လုပ်ခဲ့တာဆိုလို့ အမှန်တရားကို ပြောခဲ့တာပဲ ရှိတာ...

သူဌေးက ဘာလို့ ဒီလောက် ဒေါသထွက်နေရတာလဲ။

မန်နေဂျာက တောင်းပန်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"သူဌေး... ကျွန်တော်..."

သို့သော် သူဌေးက နားမထောင်ဘဲ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ရာ အနောက်ဘက်မှ လူနှစ်ဦး ထွက်လာပြီး သူ့ကို ခေါ်ဆောင်သွားလေ၏။

ထို့နောက် သူဌေးက စုယွမ်အား ကြည့်ကာ အလွန် ယဉ်ကျေးသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်ပေသည်။

"လူကြီးမင်း... ဒီဈေးနှုန်းက လူကြီးမင်းအတွက် အဆင်ပြေရဲ့လား... ၃.၅ သန်းအထိ ကျွန်တော် ပေးနိုင်ပါတယ်..."

သူဌေးက ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်လေ၏။

သူ၏ လေသံတွင် သူ၏ အထက်လူကြီးအား မေးမြန်းနေသည့်အလား မေးမြန်းမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေပေသည်။ သူ၏ လက်ထောက် နှစ်ဦးက အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြ၏။

အကယ်၍ ဤပစ္စည်းက ယွမ် ၃.၅ သန်း ကုန်ကျမည်ဆိုပါက အမြတ် လုံးဝရှိမည် မဟုတ်ချေ... သူဌေးက ဘာကြောင့် ဤမျှ မြင့်မားသော ဈေးနှုန်းကို ကမ်းလှမ်းရသနည်း။

ဆိုင်ရှင်က ယဉ်ကျေးစွာ ဆက်ဆံနေသည်ကို မြင်ချိန်တွင် စုယွမ်သည် သူ့အား အခက်တွေ့စေရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

"မလိုပါဘူး... ဒီကျောက်ရိုင်းကို ကျွန်တော်တို့ ယူသွားပါ့မယ်..."

စုယွမ်က ပြောလိုက်၏။

"ဝန်ထမ်းတွေ ငှားတဲ့အခါ ခင်ဗျား သတိထားမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

ဖြတ်တောက်ရေးဆရာက ကျောက်စိမ်းကို ထုပ်ပိုးပြီးနောက် စုယွမ်သည် ပစ္စည်းများကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ကာ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပိုင်ချန်ကို ဆွဲ၍ အပြင်သို့ ထွက်သွားလေတော့သည်။

သူဌေးက လူတိုင်းကို တောင်းပန်လိုက်ပေ၏။

"အဟမ်း... အားလုံးပဲ တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှု ညံ့ဖျင်းလို့ပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး လူစုခွဲပေးကြပါ..."

လူအုပ်ကြီး အများစု ထွက်ခွာသွားပြီးမှသာ သူဌေးသည် အေးစက်သော ချွေးများကို သုတ်လိုက်လေသည်။

လက်ထောက်က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

"သူဌေး... ဘာလို့ သူဌေးက အဲဒီလူငယ်လေးကို အရမ်း လေးစားမှု ရှိရှိနဲ့ စကားပြောနေတယ်လို့ ကျွန်တော် ခံစားရတာလဲ... ပြီးတော့ သုံးသန်းခွဲဆိုတာ ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးထက်တောင် ကျော်လွန်နေပြီလေ..."

သူဌေးက သူ့အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းခါကာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒီလူက သာမန်လူ မဟုတ်ဘူး.. မတော်တဆ သူ့ရဲ့ သရုပ်မှန်ကို ငါ မြင်လိုက်မိတာပဲ...သူက ငါတို့ ရန်စလို့ ရနိုင်တဲ့ လူမျိုး လုံးဝ မဟုတ်ဘူး...”သူဌေးက လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အခုကစပြီး ဆိုင်ကို ခေတ္တပိတ်ထားလိုက်...ပြီးရင် မင်းတို့အားလုံး ကိုယ့်အမှားကိုယ် ပြန်သုံးသပ်ကြ...

ချီး...ဝန်ထမ်းတွေကိုလည်း သေသေချာချာ ပြန်လေ့ကျင့်ပေးလိုက်...နောက်တစ်ခါ အထက်တန်းလွှာ ဟန်ဆောင်ပြီး မာန်တက်နေတဲ့ အရူးမျိုးတွေကို ထပ်တွေ့ရင်...ချက်ချင်း ဒီကနေ နှင်ထုတ်လိုက်...”