အခန်း ၁၉၇

အခန်း (၁၉၇) မနာလိုခြင်း

"ယွမ် ၃.၅ သန်း... ဒါက တော်တော်ကောင်းတဲ့ ဈေးနှုန်းပဲ... နင် ဘာလို့ မရောင်းလိုက်တာလဲ..."

ပိုင်ချန်က တံခါးပေါက်မှ ထွက်လာပြီး ကားရှေ့တွင် ရပ်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"မင်း နားလည်မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"တကယ်တော့ ပုံမှန်ဆို ကိုယ်က ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ ကျောက်စိမ်းကို ရှာတွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... အဓိကက မင်း ရှိနေလို့ ကိုယ့်ရဲ့ ကံကြမ္မာက ကောင်းလာတာပဲ..."

"ဒီကျောက်စိမ်းက ကိုယ့်အတွက် ကံကောင်းခြင်းတွေ ယူဆောင်လာပေးခဲ့တာ... ဒါကို အခြားသူတစ်ယောက်ဆီ ကိုယ်က ဘယ်လိုလုပ် ရောင်းလိုက်ရက်မှာလဲ..."

"ဒါကို မင်းကို ပေးလိုက်တာက အကောင်းဆုံး မဟုတ်ဘူးလား..."

စုယွမ်က ပိုင်ချန်အား ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ပေ၏။

ပိုင်ချန်မှာ ချက်ချင်း ဝမ်းသာသွားပြီး သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ လွှမ်းခြုံလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

စုယွမ်၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် သူမက ဤမျှလောက် နေရာတစ်ခု ယူထားသည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။

"နင် က တော်တော် အပြောကောင်းတာပဲ..."

ပိုင်ချန်က ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်၏။

"ဒါက နည်းနည်း များမသွားဘူးလား... ကိုယ်က တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် အပြောကောင်းလို့လား..."

စုယွမ်က ပိုင်ချန်အား တိတ်တဆိတ် ကြည့်ရင်း နောက်ပြောင်ချင်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ဟင်..."

ပိုင်ချန်သည် အစပိုင်းတွင် နားမလည်ခဲ့သော်လည်း စုယွမ် ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို အလျင်အမြန် သဘောပေါက်သွားခဲ့ပေ၏။

"ကိုယ်က တော်တော်လေး အပြောကောင်းပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကိုယ်က အပြောကောင်းသလား၊ မကောင်းဘူးလား ဆိုတာကိုတော့... မင်း ကိုယ်တိုင်ပဲ ခံစားကြည့်ရလိမ့်မယ်..."

ထို့နောက် စုယွမ်သည် ကားတံခါးကို ဖွင့်ကာ ပစ္စည်းများကို ချထားလိုက်ပြီး ကားထဲသို့ ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။

ပိုင်ချန်က ဟိုဒီကြည့်လိုက်ပြီး မည်သူမျှ ကြည့်မနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကားထဲသို့ သတိထားကာ ဝင်သွားလေ၏။

နှစ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ပိုင်ချန်သည် သူမ၏ ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ပြင်းထန်စွာ ခုန်နေဆဲဖြစ်ပြီး ထိုခံစားချက်က အလွန် ကောင်းမွန်လှပေ၏။

ပိုင်ချန်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ကုမ္ပဏီမှာ ငါ ရှင်းစရာ ကိစ္စလေးတွေ ရှိသေးတယ်..."

"ကောင်းပြီ... ကိုယ် မင်းကို အရင် ပြန်ပို့ပေးမယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် စုယွမ်သည် ယာဉ်မောင်းခုံသို့ ကူးပြောင်းကာ ကားကို မောင်းထွက်သွားလေ၏။

ပိုင်ချန်၏ ဆိုင်အနီးသို့ ရောက်ခါနီးတွင် စုယွမ်က သတိပေးလိုက်ပေသည်။

"ဒီကျောက်တုံးက နည်းနည်း လေးတယ်... တစ်ယောက်ယောက်ကို သယ်ခိုင်းလိုက်..."

ပိုင်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပစ္စည်းများကို လာသယ်ရန် လူနှစ်ဦးကို ဖုန်းဆက်ခေါ်လိုက်လေ၏။

မကြာမီ ကားသည် ဆိုင်ရှေ့တွင် ရပ်သွားသည်။ ပိုင်ချန်က လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဆိုင်ပေါက်ဝတွင် လူလေးငါးယောက် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူတို့အားလုံးမှာ သူမ၏ ဝန်ထမ်းများ ဖြစ်နေကြပေ၏။

"ငါက လူနှစ်ယောက်ပဲ ခေါ်တာလေ... ဘာလို့ ဒီလောက် အများကြီး ဖြစ်နေတာလဲ..."

ပိုင်ချန်က ကားပေါ်မှ ဆင်းရင်း မေးလိုက်လေသည်။

တောင့်တင်းသော အမျိုးသားတစ်ဦးက လျှောက်လာပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ကျောက်တုံးကို ရင်ဘတ်တွင် ပွေ့ချီလိုက်၏။

သို့သော် အခြားမိန်းကလေးများမှာမူ ကွာခြားနေပေသည်။ သူတို့သည် ပိုင်ချန်၏ နှုတ်ခမ်းများကိုသာ နောက်ပြောင်ချင်သော အပြုံးများဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်နေကြလေ၏။

ပိုင်ချန်က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"နင်တို့ အကုန်လုံးက ငါ့ကို ဘာလို့ ကြည့်နေကြတာလဲ..."

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး..."

ပိုင်ချန်နှင့် ရင်းနှီးသော မန်နေဂျာတစ်ဦးက အတင်းအဖျင်း ဆန်ဆန် မေးလိုက်လေ၏။

"သူဌေး... ဘာလို့ သူဌေးရဲ့ နှုတ်ခမ်းနီတွေက ပေပွနေတာလဲ..."

ပိုင်ချန်က ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး ခုနက ဘာဖြစ်သွားခဲ့သနည်း ဆိုသည်ကို သတိရကာ သူမ၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းသွားခဲ့ပေသည်။

"သူဌေး... သူဌေးရဲ့ နှုတ်ခမ်းနီက သာမန် အမှတ်တံဆိပ် မဟုတ်ဘူးလေ... အဲဒါ ဘာဖြစ်သွားလို့လဲ... ဘာလို့ ဒီလိုမျိုး ပေပွနေရတာလဲ..."

"ဒါကို ခန့်မှန်းရတာ တော်တော် ခက်တာပဲ..."

မိန်းကလေးက နောက်ပြောင်လိုက်လေ၏။

"မဟုတ်ဘူး... ငါ ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး... နှုတ်ခမ်းနီက သိပ်မကောင်းလို့ နေမှာပါ... အဲဒါက နည်းနည်း ဈေးပေါတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုပါ..."

ပိုင်ချန်က အနေခက်စွာဖြင့် အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်ပေသည်။

"ဟုတ်တယ်..ဟုတ်တယ်... ကျွန်မတို့ အကုန်လုံး နားလည်ပါတယ်... ကျွန်မတို့ အကုန်လုံး အဲဒီလို ကြုံဖူးတယ်လေ... ကျွန်မတို့ အကုန်လုံး သိပါတယ်... နှုတ်ခမ်းနီက အရည်အသွေး အရမ်းညံ့လို့ ဖြစ်ရမယ်..."

အုပ်စုက အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး နောက်ပြောင်လိုက်ကြလေ၏။

"ဒါက တကယ်ပဲ နှုတ်ခမ်းနီ ပြဿနာပါ... အများကြီး မတွေးကြပါနဲ့..."

"တကယ်လို့ နင်တို့ မယုံရင်... သူ့ကို မေးကြည့်လေ..."

ပိုင်ချန်က စုယွမ်ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်ပေသည်။

အုပ်စုကလည်း စုယွမ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြ၏။ သူသည် ကားကောင်းကောင်း တစ်စီးကို မောင်းနှင်လာပြီး အလွန် ရုပ်ချောလေသည်။ သူသည် သူတို့၏ သူဌေးနှင့် အမှန်တကယ် လိုက်ဖက်သော သူတစ်ဦး ဖြစ်ပေ၏။

စုယွမ်သည် ပိုင်ချန်၏ နီမြန်းနေသော မျက်နှာကို မြင်ချိန်တွင် သူမကို ကယ်တင်ရန် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်တယ်... မင်းတို့ သူဌေး ပြောတာ မှန်ပါတယ်... ဒါက တကယ်ပဲ နှုတ်ခမ်းနီ ပြဿနာလေးပါပဲ..."

စုယွမ် စကားပြောပြီးနောက် ပိုင်ချန်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပေ၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤသည်မှာ ဆယ်နှစ်အတွင်း သူမ၏ ပထမဆုံးသော ဆက်ဆံရေးဖြစ်ပြီး သူမသည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

"အို... နားလည်ပါပြီ..."

အုပ်စုက ပြောလိုက်ကြပေသည်။

"ငါ ပြောတုန်းက နင်တို့ မယုံကြဘူးလေ... အခုတော့ ယုံသွားပြီ မဟုတ်လား..."ပိုင်ချန်က ကျေနပ်ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြုံးလိုက်၏။

"ပြန်တော့မယ်မလား..ကားကို ဂရုစိုက်မောင်းနော်..."

စုယွမ်က ပိုင်ချန်အား ပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ... စိတ်မပူပါနဲ့..."

"ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်မှာ မေးစရာ မေးခွန်းတစ်ခု ရှိတယ်..."

"တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က အရည်အသွေးညံ့တဲ့ နှုတ်ခမ်းနီကို မတော်တဆ စားမိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... အဲဒီလူ အဆိပ်မိသွားနိုင်လား..."

စုယွမ်က ပြုံးလျက် မေးလိုက်ပေသည်။

ပိုင်ချန်က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ဒါက... ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ..."

အမျိုးသမီး ဝန်ထမ်းများသည် ရယ်မောနေကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း ပိုင်ချန်ကမူ နားမလည်သေးချေ။

ဤအတွက် သူမကို အပြစ်တင်၍ မရနိုင်ပေ။ အဓိကအားဖြင့် ထိုလူများက အလွန် ပါးနပ်လွန်းသောကြောင့် ဖြစ်လေ၏။ သူတို့က စကားပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချက်ချင်း နားလည်သွားကြပေသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ကိုယ် သွားတော့မယ်..."

စုယွမ်က ပြောလိုက်ပြီး ကားကို စက်နှိုးကာ မောင်းထွက်သွားလေတော့၏။

ကား၏ အနောက်ဘက်ကို မြင်ချိန်မှသာ ပိုင်ချန်သည် ဘာတွေဖြစ်နေသနည်း ဆိုသည်ကို သဘောပေါက်သွားခဲ့လေသည်။

သူမ ခေါင်းလှည့်လိုက်ရာ လူအချို့၏ အကြည့်များနှင့် ဆုံမိပြီး အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပေ၏။

"အို... သူဌေး... မရှက်ပါနဲ့... ဒါက လူ့သဘာဝပါပဲ... လူတိုင်း နားလည်ပါတယ်..."

"ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် သူဌေးက ရည်းစားထားသင့်တာ ကြာလှပြီ... သူဌေးက တစ်ယောက်တည်း အရမ်း အထီးကျန်နေတာလေ..."

ပိုင်ချန် ရှက်ရွံ့နေသည်ကို မြင်သောအခါ တစ်စုံတစ်ယောက်က အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တက်လာပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီတစ်ယောက်က တော်တော် ကောင်းတယ်လို့ ထင်တယ်... ဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်း အချိန်ကောင်းလေး ရခဲ့ရဲ့လား... သူဌေးက ကျောက်စိမ်းတစ်တုံးတောင် ပြန်ယူလာတယ်ဆိုတော့ ဒါကို သူဌေး ဝယ်လာတာလား..."

အမျိုးသားတစ်ဦးက စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်လေ၏။

ပိုင်ချန်က ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်ပေသည်။

"ငါ ဝယ်လာတာ မဟုတ်ဘူး... ငါ့ကောင်လေးက ငါ့ကို လက်ဆောင်ပေးလိုက်တာ... ဒါက ယွမ် သုံးသန်းလောက်ပဲ တန်တာပါ..."

"ဟင်... တစ်ခါတည်းနဲ့ ယွမ် သုံးသန်းတောင်လား..."

အုပ်စုက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြလေ၏။

လူတွေက ချမ်းသာကောင်း ချမ်းသာနိုင်သော်လည်း ယနေ့ခေတ်တွင် ချမ်းသာသော လူများသည် အခြားသူများကို အမြဲတမ်း သတိထားတတ်ကြပေသည်။ သူဌေး၏ ချစ်သူက ယွမ် သုံးသန်းကျော်ကို ဤမျှ လွယ်လွယ်ကူကူ ပေးလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

ဤသည်မှာ အားကျစရာ ကောင်းသော်လည်း သူမသည် သူဌေးကဲ့သို့ အမျိုးသမီးမျိုး မဟုတ်သောကြောင့် ဤကဲ့သို့သော ရည်းစားမျိုးကို ရှာတွေ့ရန် လုံးလုံးလျားလျား မဖြစ်နိုင်ပေ။

လူတိုင်း၏ မနာလိုမှုများကို သတိပြုမိသွားသော ပိုင်ချန်က ဆက်ပြောလိုက်လေ၏။

"တကယ်တော့ အဲဒါကို သူ ဝယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလေ... ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား... သူက ယွမ် သုံးသိန်း သုံးပြီး ကျောက်စိမ်းရိုင်း တစ်တုံးကို ဝယ်ခဲ့တာ... ပြီးတော့ အဲဒါကို ဖြတ်တောက်ပြီးတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ ဈေးနှုန်းက ဆယ်ဆတောင် တက်သွားတာလေ..."

ပိုင်ချန်က ပို၍ ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြောလိုက်ပေသည်။

"တစ်ယောက်ယောက်က အဲဒါကို ယွမ် ၃.၅ သန်းနဲ့ ပြန်ဝယ်ဖို့ ကမ်းလှမ်းခဲ့ပေမဲ့ သူက မရောင်းဘူး... ငါ့ကို ပေးလိုက်တာ..."

"ဒါကို ကျောက်မျက်လောင်းကစား လုပ်တဲ့နေရာကနေ သူ ရှာတွေ့ခဲ့တာလား..."

ထိုလူစုမှာ အားလုံးက အတွင်းလူများ ဖြစ်ကြပြီး ကျောက်မျက်လောင်းကစား လုပ်ရာတွင် လှည့်ကွက်အချို့ ရှိကြောင်းကို သိရှိထားကြလေ၏။

အချို့လူများသည် ယွမ် ဆယ်သန်း သုံးစွဲလျှင်ပင် ဘာမှ မရနိုင်သော်လည်း အခြားသူများကမူ ယွမ် သုံးသိန်းတည်းဖြင့် တစ်ခုခုကို ရရှိသွားကြသည်လော။

ဘုရားရေ။

သူဌေးက လက်တွဲဖော် ရွေးချယ်ရာတွင် ဤမျှလောက် စူးရှသော အမြင်ရှိသလော။

ချမ်းသာသည်၊ ရုပ်ချောသည်၊ အရည်အချင်းရှိသည်။ ဤသည်မှာ ဤလောကတွင် တကယ့်ကို ရှားပါးသော တွေ့ရှိမှုတစ်ခုပင်။

ပိုင်ချန်အား ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အတင်းအဖျင်းဆန်သော အကြည့်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မနာလိုသော မျက်နှာအမူအရာများဖြင့် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့လေ၏။

သူတို့အားလုံးသည် အချစ်ရေး အနည်းငယ် ရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း မည်သူကမျှ သူဌေး၏ ရည်းစားကဲ့သို့ ထူးချွန်သော ကောင်လေးမျိုးနှင့် မဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးချေ။

သူတို့၏ သူဌေးသည် အစကတည်းက ဤကဲ့သို့သော လက်တွဲအဖော်ကောင်းတစ်ဦးကို ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်းက သူတို့ကို သဘာဝကျကျ မနာလို ဖြစ်သွားစေခဲ့ပေသည်။

သေချာပေါက်ပင် သူဌေးကိုယ်တိုင်ကလည်း လုံလောက်စွာ ထူးချွန်သောကြောင့် သူတို့ နှစ်ဦး ပေါင်းဖက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။

မိန်းကလေးတစ်ဦးက မေးလိုက်ပေသည်။

"သူဌေး... ကျွန်မ သူဌေးကို တစ်ခုခု မေးလို့ ရမလား... သူဌေးရဲ့ ကောင်လေးမှာ ညီတွေ၊ ညီမတွေ ရှိသေးလား... ကျွန်မ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်က သိချင်နေလို့ပါ..."

ပိုင်ချန်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"မရှိဘူး..."

အခြားတစ်ယောက်က မေးလိုက်လေသည်။

"ဒါဆို သူဌေးတို့တွေ ဘယ်လို တွေ့ခဲ့ကြတာလဲ... ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို အရင် လိုက်တာလဲ..."

"ငါတို့က အထက်တန်း နောက်ဆုံးနှစ်မှာ အတန်းဖော်တွေလေ..."

"ငါတို့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် သိလာတာ ကြာပြီ..."

ပိုင်ချန်က ဆက်ပြောလိုက်ပေ၏။

"ငါတို့ ဘာလို့ တွဲဖြစ်သွားလဲ ဆိုတာကတော့... အတန်းဖော် တွေ့ဆုံပွဲ တစ်ခုကနေ စခဲ့တာပဲ..."

ပိုင်ချန်သည် ဟိုတယ်တွင် ဓားစာခံအဖြစ် ဖမ်းဆီးခံရသည့် အခြေအနေကို ပြန်လည်ပြောပြပြီး စုယွမ်က ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ လူတိုင်းကို ကယ်တင်ခဲ့ပုံကို ပြောပြလိုက်လေ၏။

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် လူတိုင်းသည် ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားပြီး မနာလို ဖြစ်သွားကြချေသည်။

သူဌေးသည် ဤမျှ အန္တရာယ်များသော အခြေအနေမျိုးကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရမည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ အကယ်၍ သူမ၏ ချစ်သူသာ ထိုနေရာတွင် မရှိခဲ့ပါက သူမ သေချာပေါက် အသတ်ခံရမည် ဖြစ်ပေ၏။

ထို့အပြင် သူသည် ချမ်းသာသော လူတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ထိုအန္တရာယ်များသော အခိုက်အတန့်တွင် ရှေ့သို့ ထွက်လာနိုင်ခဲ့ခြင်းက သူ၏ စရိုက်လက္ခဏာသည် ထိပ်တန်းအဆင့် ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြရန် လုံလောက်နေပေသည်။

ခဏတာမျှ လူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် မနာလိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေသည်။

လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်ချိန်တွင် ပိုင်ချန်သည် အလွန် ဂုဏ်ယူမိပြီး စုယွမ်ကဲ့သို့ ကောင်းမွန်သော လူတစ်ဦးကို ရှာတွေ့ခဲ့သည့်အတွက် ဝမ်းသာသွားခဲ့ပေသည်။

ပိုင်ချန်က ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ... အလုပ်ပြန်လုပ်ကြတော့... ဒီကျောက်စိမ်းက ရောင်းဖို့ မဟုတ်ဘူး... ငါတို့ စုံတွဲအနေနဲ့ ဆင်တူဝတ်ဖို့ တစ်ခုခု လုပ်ခိုင်းလိုက်မယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ပိုင်ချန်သည် အပေါ်ထပ်သို့ တိုက်ရိုက် တက်သွားလေတော့သည်။

ပိုင်ချန် ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လူတိုင်းက သူမ၏ စကားများသည် ကြွားဝါနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ကြရလေ၏။