အခန်း ၂၀၀
Vol. 18 Ch. 200
အခန်း (၂၀၀) ဟုန်မန်စားသောက်ပွဲ
လီဟူက ဓာတ်လှေကားထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်လေ၏။
"သူဌေး... ဝူချန်က ဒီလိုလူမျိုး ဖြစ်နေမယ်လို့ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး..."
"သူတို့က ဖန်သားပြင်ပေါ်မှာကျတော့ အရမ်း ကိုယ်ကျင့်တရား ကောင်းတဲ့ပုံ ပေါက်နေပြီး လက်တွေ့ဘဝမှာကျတော့ လုံးလုံးလျားလျား အရှက်မရှိကြတာပဲ..."
"တကယ်လို့ သူတို့သာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပရိသတ်တွေ ဖြစ်မယ်ဆိုရင် ဓာတ်လှေကားထဲမှာ သူတို့ကို အရင် သွားခိုင်းမှာ သေချာတယ်..."
စုယွမ်က ပြောလိုက်ပေသည်။
"ဒါကို လူတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာကို သိပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ စိတ်နှလုံးကို မသိတာလို့ ခေါ်တယ်... ဒီအသိုင်းအဝိုင်းထဲက လူတော်တော်များများက အပေါ်ယံမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ပုံ ပေါက်နေပေမဲ့ ကွယ်ရာမှာတော့ လုံးလုံးလျားလျား ကွဲပြားခြားနားတဲ့ လူတွေ ဖြစ်နေတတ်တယ်..."
"သေချာတာပေါ့... လူကောင်းတွေလည်း ရှိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သူတို့က အရမ်းကို အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်ကြပြီး အဲဒီလောက် မောက်မာကြမှာ မဟုတ်ဘူး..."
လီဟူက သူ၏ လက်သီးကို ဆုပ်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။
"ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့ ခုနက အရေးမယူခဲ့တာလဲ... ဟူးး... ကျွန်တော်တို့ အကုန်လုံး သူ့ကို ရိုက်ချင်နေခဲ့တာ..."
စုယွမ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ပေသည်။
"မလိုအပ်ပါဘူး... ဒါက သူနဲ့ သူ့ပရိသတ်တွေ ကြားက ကိစ္စသက်သက်ပဲ... တကယ်လို့ မင်းက သူ့ကို ရိုက်လိုက်ရင် သူ့ပရိသတ်တွေက အဲဒီအစား မင်းကို အငြိုးထားသွားနိုင်တယ်လေ..."
လီဟူက ပြင်းထန်စွာ ပြောလိုက်၏။
"ဟမ်... တကယ်လို့ သူက ကျွန်တော်တို့ကို ရန်စလာရင်တော့ ကျွန်တော်အဲဒီလောက် ယဉ်ကျေးနေမှာ မဟုတ်ဘူး..."
စုယွမ်က ပြန်ပြောလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦး အထဲသို့ ဝင်သွားကြလေသည်။
"သေချာတာပေါ့..."
အဋ္ဌမထပ်သည် ကြီးမားသော စားပွဲခန်းမကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပြီး အပိုင်းအများအပြား ခွဲခြားထားပေ၏။
အရှေ့ဆုံးတွင် ဖျော်ဖြေရေး စင်မြင့်တစ်ခု ရှိပြီး ၎င်း၏အောက်တွင် ပရိသတ် ထိုင်ခုံအချို့နှင့် ဇိမ်ခံ သီးသန့်အခန်း အနည်းငယ် ရှိလေသည်။
ဝင်ပေါက်တွင် ဘားတစ်ခုနှင့် ဆင်တူသော်လည်း ပို၍ အဆင့်မြင့်သော နေရာတစ်ခုရှိပြီး သပ်ရပ်လှပသော သရေစာမျိုးစုံနှင့် အရည်အသွေးမြင့် ဝိုင်မျိုးစုံကို ခင်းကျင်းထားပေ၏။
ဝင်ပေါက်ရှိ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက လေးစားစွာ မေးလိုက်လေသည်။
"လူကြီးမင်း... လူကြီးမင်းရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်ကို သိပါရစေ..."
စုယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။
"ငါ့ရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က စူး ပါ..."
ဝန်ထမ်းက လေးစားစွာ ပြောလိုက်ပြီး ဝင်သွားရန် လက်ဟန်ပြလိုက်ပေသည်။
"ဥက္ကဋ္ဌစု... ဒီဘက်ကို ကြွပါ..."
"ကောင်းပြီ..."
စုယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် သူနှင့် လီဟူတို့ တရားဝင် အထဲသို့ ဝင်သွားကြလေ၏။
စုယွမ် အထဲဝင်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဝန်ထမ်းက ဖုန်းတစ်ကော အလျင်အမြန် ခေါ်လိုက်ပြီး သူ၏ ပါးစပ်ကို ကာကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပေသည်။
"ဥက္ကဋ္ဌလီ... ဥက္ကဋ္ဌ ပြောထားတဲ့ ဥက္ကဋ္ဌစု ရောက်လာပါပြီ... တောင့်တင်းတဲ့ အမျိုးသားတစ်ဦးလည်း သူ့ကို အဖော်လိုက်လာပါတယ်..."
သူ စကားပြောပြီး နှစ်စက္ကန့်အကြာတွင် ဖုန်းချလိုက်လေ၏။
အရှေ့ဘားမှ ဘားတန်ဒါက လေးစားစွာ မေးလိုက်ပေသည်။
"လူကြီးမင်း... သောက်စရာ တစ်ခုခု လိုချင်ပါသလား..."
စုယွမ်က ငြင်းဆန်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် လီဟူကို သတိရသွားပြီး မေးလိုက်၏။
"ဟင့်အင်း... မင်း သောက်ချင်လား..."
လီဟူက သူ မသိသော အမှတ်တံဆိပ်များပါသည့် နိုင်ငံခြား အရက်များကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။
"ဟားဟား... ဒါဆို ခွက်နှစ်ခွက်လောက် ယူလိုက်ကြတာပေါ့..."
လီဟူက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောချလိုက်၏။
"အကောင်းဆုံးကို ပေး..."
"ဟုတ်ကဲ့ပါ လူကြီးမင်း..."
ဘားတန်ဒါသည် ရိုမာနီးကွန်တီ ဝိုင်ပုလင်းတစ်ပုလင်းကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး ဝိုင်ကို အနည်ထိုင်စေရန် ပြုလုပ်ကာ ဖန်ခွက်တစ်ခုထဲသို့ သေသပ်လှပစွာ လောင်းထည့်လိုက်လေသည်။
ဘားတန်ဒါက ပြောလိုက်ပေ၏။
"ဒါက ၂၀၁၅ ခုနှစ်ထုတ် ရိုမာနီးကွန်တီ ဝိုင်ပါ... သုံးဆောင်ပါဦး..."
လီဟူက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ ဖန်ခွက်ကြီးထဲမှာ ဒီလောက် နည်းနည်းလေးပဲ လောင်းထည့်ထားတာလား...
"ဒါအကုန်ပဲလား..."
ဘားတန်ဒါက ရှင်းပြလိုက်ပေ၏။
"လူကြီးမင်း... ဒါက ဝိုင်နီ လောင်းထည့်တဲ့ ပုံစံပါ... ဒီလို လောင်းထည့်တာက ဝိုင်ကို လေနဲ့ ပိုပြီး ထိတွေ့စေတဲ့အတွက် ပိုကောင်းကောင်း ဓာတ်ပြုနိုင်ပြီး ဝိုင်အရသာကို ပိုကောင်းစေပါတယ်..."
လီဟူက သူ၏ရှေ့ရှိ ဝိုင်နီ သောက်နေသူများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူတို့ကဲ့သို့ပင် စတင်သောက်သုံးလိုက်လေသည်။
"အို... နားလည်ပါပြီ... ငါ့ကို လောင်းမထည့်ပေးချင်ဘူးလို့ ငါ ထင်နေတာ..."
"ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ငါက မောက်ထိုင်ကို ပုလင်းလိုက် သောက်တာ..."
ဘားတန်ဒါက စုယွမ်အား ပြောလိုက်ပေ၏။
"လူကြီးမင်း... လူကြီးမင်းအတွက်လည်း တစ်ခွက် လောင်းထည့်ပေးထားပါတယ်... မသောက်ရင်တောင် လူကြီးမင်းကို အဖော်ပြုပေးနိုင်ပါတယ်..."
စုယွမ်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။ ဤဘားတန်ဒါတွင် အတော်လေး မြင့်မားသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဉာဏ်ရည် ရှိပေ၏။ အကယ်၍ သူသာ ဘားတစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ပါက သူ့ကို အလုပ်ခေါ်ခြင်းက ရွေးချယ်မှုကောင်း တစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."
စုယွမ်က ပြောလိုက်ပြီးနောက် ဝိုင်ခွက်ကို ယူကာ အနည်းငယ် သောက်လိုက်လေသည်။
ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် စုယွမ်သည် ယခင်က ဝိုင်နီ တစ်ခါမျှ မသောက်ဖူးဘဲ ၎င်းမှာ ချိုသည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီးနောက် ၎င်းမှာ ထိုသို့ မဟုတ်ကြောင်း သူ သိရှိသွားခဲ့ပေ၏။
၎င်းတွင် အချဉ်ဓာတ်နှင့် အရက်ဓာတ် နှစ်မျိုးလုံး ပါဝင်ပြီး ချောမွေ့သော အရသာနှင့် ထူးခြားသော ရနံ့တစ်ခု ရှိလေသည်။
ဒါ မဆိုးပါဘူး... မဟုတ်ရင် ဒီလောက် ဈေးကြီးနေမှာ မဟုတ်ဘူး။
ဆယ်မိနစ် ကြာပြီးနောက် စုယွမ်သည် သူ၏ ဝိုင်နီကို သောက်ပြီးသွားချိန်တွင် လူအနည်းငယ် သူထံသို့ သွက်လက်စွာ လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရလေ၏။
ဝင်ပေါက်ရှိ ဝန်ထမ်းက လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီး ထိုအုပ်စုသည် စုယွမ်ထံသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်လာကြပေသည်။
လီဟူသည် သူ၏ ဖန်ခွက်ကို ချက်ချင်း ချထားလိုက်ပြီး နိုးနိုးကြားကြား ဖြစ်သွားကာ သူ၏ မျက်လုံးများ စူးရှသွားလေ၏။
တန်မင်းဆက်ခေတ် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ဖြူနေသော သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသားတစ်ဦးက သွက်လက်စွာ လျှောက်လာပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ပေသည်။
"ဟားဟားဟား... ဥက္ကဋ္ဌစု... ခင်ဗျားအကြောင်း ကျွန်တော် အများကြီး ကြားဖူးပါတယ်..."
"ဒီနေ့ ခင်ဗျားကို မြင်ရတော့ လူငယ်တွေ ကြားကနေ သူရဲကောင်းတွေ ပေါ်ထွက်လာတယ် ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် တကယ် နားလည်သွားပြီ..."
လီဝမ်ဆန်က ပြုံးလိုက်၏။
"ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် မိတ်ဆက်ပါရစေ... ကျွန်တော်က ကျိုးယွဲ့နည်းပညာကုမ္ပဏီက လီဝမ်ဆန်ပါ... ဥက္ကဋ္ဌစုကို ဒီမွေးနေ့ပါတီအတွက် ဖိတ်ကြားခဲ့တဲ့သူပါပဲ..."
စုယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်ပြီး တုန်လှုပ်ပုံ မပေါ်ချေ။
"ဒါဆို ဥက္ကဋ္ဌလီပဲ ဖြစ်ရမယ်... ခင်ဗျားရဲ့ ယဉ်ကျေးပျူငှာမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."
လီမင်က ပြောလိုက်လေ၏။
"မင်္ဂလာပါ ဥက္ကဋ္ဌစု... ကျွန်တော်က ကျိုးယွဲ့နည်းပညာကုမ္ပဏီရဲ့ အထွေထွေမန်နေဂျာ လီမင်ပါ... ဥက္ကဋ္ဌလီရဲ့ သားလည်း ဖြစ်ပါတယ်..."
"ကျွန်တော်က တာလုံ နည်းပညာကုမ္ပဏီရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌပါ..."
"ကျွန်တော်က ဖေးရွှန်း နည်းပညာကုမ္ပဏီရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌပါ..."
"ရှန်းယွန်း ထုတ်လုပ်ရေး..."
ထိုလူစုသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သူတို့ကိုယ်သူတို့ မိတ်ဆက်ကြလေ၏။
စုယွမ်က ပြောလိုက်ပေသည်။
"ဥက္ကဋ္ဌလီ... ဒီလောက် အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်နေတာကို ကြည့်ရင် ကျွန်တော်က ဒီလောက်ထိ အာရုံစိုက်ခံရဖို့ မတန်ဘူးလို့ ထင်ပါတယ်..."
ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် လီဝမ်ဆန်က ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်လေ၏။
"ဟားဟား ဥက္ကဋ္ဌစုက အရမ်း နှိမ့်ချလွန်းပါတယ်..."
"Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌနဲ့ သူဌေးကြီးက ဒီလုပ်ငန်းမှာ တက်သစ်စ ကြယ်ပွင့်တစ်ပွင့်လေ... Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီ ပေါ်လာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ကျွန်တော်တို့ အဘိုးကြီးတွေက ခြေဖဝါးအောက်မှာ ရက်ရက်စက်စက် အနင်းခံလိုက်ရတာပဲ..."
"ဒါက ကျွန်တော်တို့ကို အလေးအနက်ထားဖို့ လုံလောက်တယ် မဟုတ်ဘူးလား..."
လီဝမ်ဆန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ပေ၏။
စုယွမ်က မဲ့ပြုံးပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။
"ဥက္ကဋ္ဌလီက သတင်းအချက်အလက် တော်တော် ရထားတာပဲ..."
"အခု ကျွန်တော့်ရဲ့ သရုပ်မှန်ကို သိတဲ့သူ သိပ်မများသလို ဂရုစိုက်တဲ့သူလည်း သိပ်မများပါဘူး..."
"လူတိုင်းက ဒီလောက် အုတ်အော်သောင်းနင်း လုပ်နေကြတော့ ဒီစားပွဲကို လာတာ ငါ အမှားများ လုပ်မိပြီလားလို့တောင် တွေးမိတယ်..."
"ဒါက ကျွန်တော့်အတွက် အထူးရည်ရွယ်ပြီး ထောင်ထားတဲ့ ထောင်ချောက်တစ်ခုများ ဖြစ်နေမလား..."
ဤပွင့်လင်းသော စကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လူအနည်းငယ်မှာ ချက်ချင်းပင် ထူးဆန်းသော မျက်နှာအမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့လေ၏။
ဒီကောင်လေးက အရာအားလုံးကို သိနေတာလား။
ဒါက လုံးလုံးလျားလျား မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒီကိစ္စက လျှို့ဝှက်ချက်လေ... လူနည်းနည်းပဲ သိတာ... တကယ်လို့ ဒီကောင်လေးမှာ အနာဂတ်ကို ကြိုမြင်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်မရှိရင်ပေါ့...
လီဝမ်ဆန် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း အလျင်အမြန် ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်နိုင်ပေသည်။
"အိုက်ရာ... ဥက္ကဋ္ဌစု... ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို တကယ် စော်ကားနေတာပဲ..."
"ဒီနေ့ ခင်ဗျားကို ဒီကို ဖိတ်ရတာက တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် သိကျွမ်းသွားအောင်လို့ပါ ဥက္ကဋ္ဌစု... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့က အသိုင်းအဝိုင်း တစ်ခုတည်းမှာ ရှိနေတာ ဆိုတော့ အနာဂတ်မှာ အဆက်အသွယ်လေးတွေ သေချာပေါက် ရှိလာမှာပဲလေ..."
လီဝမ်ဆန်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်လေ၏။
"ခင်ဗျား ပြောနေတာက တကယ်ကို..."
စုယွမ်က ရယ်မောလိုက်ပေသည်။
"ဟားဟားဟား... ကျွန်တော် နောက်နေတာပါ ဥက္ကဋ္ဌလီ... အားလုံးပဲ အတည်မယူကြပါနဲ့..."
လီဝမ်ဆန်က စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလိုက်လေ၏။
"ကျေးဇူးပြုပြီး ကြွပါ ဥက္ကဋ္ဌစု... ဒီမှာ ထိုင်ပါ... ဒီနေ့က ကျွန်တော့်ရဲ့ မွေးနေ့စားပွဲ ဆိုတော့ ရုပ်ရှင်နဲ့ ရုပ်မြင်သံကြား လောကက နာမည်ကြီးတွေကိုလည်း တော်တော်များများ ဖိတ်ထားတယ်... ဥက္ကဋ္ဌစု စိတ်ဝင်စားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်..."
"သောက်စရာလေး သောက်ကြရအောင်... ပြီးရင်တော့ ဖျော်ဖြေရေး အစီအစဉ်တွေနဲ့အတူ စားပွဲကို တရားဝင် စတင်ပါမယ်... ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့မှာ ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတယ်... အဲဒါက ပျော်ပျော်ပါးပါး နေဖို့ပဲ..."
"ပျော်ပျော်ပါးပါး နေကြပါ... အချိန်ကောင်းလေး ရပါစေ..."
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ထိုအုပ်စုသည် စင်မြင့်၏ အရှေ့ဘက်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြလေသည်။
လီဝမ်ဆန်၏ အနောက်ရှိ လူများသည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး အေးစက်သော ချွေးများကို သုတ်ဖယ်လိုက်ကြပေ၏။