အခန်း ၉၃၃

အခန်း (၉၃၃) သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်နယ်ပယ်ကို ကျော်လွန်သော သံဖြတ်ဓား။ မူလဝိညာဉ် ဖြစ်လာသော ဓားသွား။ (၄)

သူသည် နတ်ဘုရားမျိုးစေ့၏ အစွမ်းဖြင့် သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်၍ နောင်တွင် တိုးတက်မှု အကန့်အသတ်ရှိနိုင်သော်လည်း လီစုန့်မှာ လောဘကြီးသူ မဟုတ်ပေ။ မူလက သူ၏ အစွမ်းအစမှာ မူလဓာတ်ငါးပါး သိုင်းပညာရှင်အဆင့်သို့ ရောက်ရုံသာ ရှိမည်ဟု သူ ခန့်မှန်းခဲ့သော်လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ဒီရေလှိုင်းများကြောင့် ဘိုးဘေး၏ နတ်ဘုရားမျိုးစေ့ကို မမျှော်လင့်ဘဲ ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်။ ယခု စူးချန်ခုန်း၏ အကူအညီဖြင့် သူ တစ်ခါမျှ အိမ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ဖူးသော နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ရာ သူ အလွန် ကျေနပ်နေမိသည်။ အနည်းဆုံးတော့ နောင်လာမည့် ရာစုနှစ်များစွာတွင် လီမိသားစု၏ လုံခြုံရေးအတွက် သူ စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ပေ။

“အင်း... အဆင့်တက်သွားတာ ကောင်းပါတယ်။ ခုချက်ချင်းပဲ အဖြူရောင်ည နိုင်ငံတော်ဆီကို သွားကြစို့”

စူးချန်ခုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ မဆိုင်းမတွပင် ပြောလိုက်သည်။ အချိန်ဆွဲနေခြင်းကြောင့် အပြောင်းအလဲတစ်ခုခု ဖြစ်လာမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

“ကောင်းပါပြီ”

သူတို့ သုံးဦးသည် အဖြူရောင်ည နိုင်ငံတော်ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့ကြသည်။ မိစ္ဆာအသိုက်မှာ ထိုနေရာ၏ ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းထဲရှိ တူညီသော တည်နေရာတွင် ရှိနေသည်။

လီစုန့်က အသက်ကို ဝဝရှူလိုက်ပြီး ပန်းချီစုတ်တံကို ထုတ်ကာ ဗလာနယ်ထဲ၌ မင်ရည်တို့ဖြင့် အလျင်အမြန် ပန်းချီဆွဲလိုက်သည်။ သူ ဆွဲလိုက်သော လှပသော လိုင်းများမှာ ငါးတစ်ကောင်၏ ပုံသဏ္ဍာန်အဖြစ် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ ဘိုးဘေး ပိုင်ရှင်းကျစ် မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော သားရဲစစ် ဟင်းလင်းပြင်ငါးပင် ဖြစ်သည်။

“ဖျောက်... ဖျတ်”

တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် လီစုန့် ပန်းချီဆွဲပြီးသွားသောအခါ သူ၏ ပန်းချီမှတစ်ဆင့် လက်တွေ့ဖြစ်လာခြင်း နတ်ဘုရားစွမ်းရည်မှာ စတင် အသက်ဝင်လာသည်။ ဗလာနယ်ထဲရှိ မင်ရည်လိုင်းများမှာ အသက်ဝင်လာပြီး ပေသုံးဆယ်ခန့် ရှည်လျားသော မင်ရည်ငါးကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ လှိုင်းတင်ပုတ်သကဲ့သို့ ကူးခတ်နေသည်။

လီစုန်းက လည်ချောင်းတစ်ချက် ရှင်းလိုက်ကာ “ဒီဟင်းလင်းပြင်ငါးက တကယ့်သားရဲအစစ်နဲ့တော့ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ပရမ်းပတာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ ကူးခတ်နိုင်တာကတော့ သူ့ရဲ့ အခြေခံစွမ်းရည်ပဲမို့ ပြဿနာရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု အားနာနာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူ ဆွဲလိုက်သော ဟင်းလင်းပြင်ငါးမှာ တကယ့်သားရဲကြီးနှင့် ယှဉ်လျှင် များစွာ သေးငယ်လှသည်။

“စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့”

စူးချန်ခုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူတို့ သုံးယောက်မှာ ဟင်းလင်းပြင်ငါး၏ ကျောပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြသည်။ လီစုန့်က ငါးကို ထိန်းချုပ်ကာ ပရမ်းပတာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။

“ဖျောက်”

ငါးမြီးကို တစ်ချက် ခတ်လိုက်သည်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်ငါးမှာ ဗလာနယ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားပြီး အတားအဆီးကို ဖြတ်ကျော်ကာ ပရမ်းပတာ ဟင်းလင်းပြင်၏ မှောင်မည်းနေသော ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

“ဒါက သားရဲအစစ်ရဲ့ စွမ်းအားပဲ”

စူးချန်ခုန်းလည်း စိတ်ထဲမှ အံ့ဩနေမိသည်။ သူတို့ကဲ့သို့ သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်များမှာ ဟင်းလင်းပြင် အတားအဆီးကို အတင်းအကျပ် ဖောက်ထွက်ရသော်လည်း ဤဟင်းလင်းပြင်ငါးမှာမူ သူ၏ ပင်ကိုယ်ပါရမီကြောင့် သဘာဝအတိုင်း ဖြတ်သန်းနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤငါးမှာ လီစုန့်၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်မှ ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ငါတို့မျိုးနွယ်စုဝင်များတွင် ရှိတတ်သော အခြေခံစွမ်းရည်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

“အခု ခင်ဗျားအလှည့်ပဲ အလောင်းအိုကြီး”

စူးချန်ခုန်းသည် အလောင်းကောင် အဖိုးအိုဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ပရမ်းပတာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် အဖိုးအို၏ လမ်းပြမှု မပါလျှင် အပ်ပျောက်ရှာသကဲ့သို့ ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။ မိစ္ဆာအသိုက်မှာ ဤဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ရှိနေမှန်း သိသော်လည်း ၎င်းကို ရှာတွေ့ရန်မှာ အလွန်ပင် မလွယ်ကူသော ကိစ္စဖြစ်သည်။

“ဒီအဖိုးကြီးကို အားကိုးလိုက်စမ်းပါ”

အလောင်းကောင် အဖိုးအိုသည် ခေါင်းညိတ်ကာ အနက်ရောင် အမြုတေ တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုအမြုတေမှာ ချင်းမေ့ရှန်နှင့် သူ၏ မိစ္ဆာကိုယ်ပွားများကို သတ်ဖြတ်ရာမှ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ အနှစ်သာရမှာ မိစ္ဆာအသိုက်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအလား ဖြစ်နေပြီး ၎င်းတွင် မိစ္ဆာအသိုက်၏ စွမ်းအားနှင့် အရှိန်အဝါများ ကိန်းအောင်းနေသည်။

မိစ္ဆာအမြုတေကို ကြားခံအဖြစ် အသုံးပြုကာ မိစ္ဆာအသိုက်ကို ခြေရာခံရန်မှာ မခက်ခဲလှပေ။ အဖိုးအိုသည် အမြုတေကို လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ၏ ဝိညာဉ်ဖြင့် အရှိန်အဝါကို အာရုံခံလိုက်သည်။ အဝေးဆီသို့ ဆက်သွယ်နေသော ချည်မျှင်လေးတစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ယခင် အတွေ့အကြုံကြောင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသော်လည်း ထိုအမျှင်တန်းလေးအတိုင်း မိစ္ဆာအသိုက်ရှိရာသို့ တိုက်ရိုက် မစူးစမ်းဝံ့ပေ။

သူသည် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ညွှန်ပြကာ “အဲဒီဘက်ကို... အဲဒီဘက်ကို ဆက်သွားပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“အင်း”

လီစုန့်က ဟင်းလင်းပြင်ငါးကို ထိန်းချုပ်ကာ ပရမ်းပတာ ဟင်းလင်းပြင်၏ နက်ရှိုင်းရာသို့ ရှေ့ဆက် တိုးခဲ့သည်။ ပရမ်းပတာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် အရာရာမှာ မှောင်မည်းနေပြီး မည်သည့် အရာဝတ္ထုမျှ မရှိသလို အချိန်မှာလည်း ရပ်တန့်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ၎င်းမှာ သာမန် သတ္တဝါများ မရောက်ရှိနိုင်သော နယ်မြေပင် ဖြစ်သည်။

အချိန်များ တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားသည်။ စူးချန်ခုန်းအတွက်မူ အနည်းဆုံး တစ်ပတ်ခန့် ကြာသွားသည်ဟု ခံစားရသည်။ ဟင်းလင်းပြင်ငါးမှာ အဆက်မပြတ် ရှေ့သို့ ကူးခတ်နေပြီး ကောင်းကင်အလောင်း အဖိုးအိုက လမ်းကြောင်း မလွဲသွားအောင် အခါအားလျော်စွာ စစ်ဆေးပြင်ဆင်ပေးနေသည်။

“ဒီအလောင်းအိုကြီး... အန္တရာယ်နံ့ ရနေပြီ။ ငါတို့ မိစ္ဆာအသိုက်နားကို ရောက်နေပြီ ထင်တယ်” ဟု ကောင်းကင်အလောင်း အဖိုးအိုက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

စူးချန်ခုန်းနှင့် လီစုန့်တို့လည်း တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိကြသည်။ နာရီဝက်ခန့် ထပ်မံ သွားပြီးနောက် သူတို့၏ ရှေ့အဝေးဆီတွင် အနက်ရောင် မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော စက်လုံးကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

“အဲဒါက... အကြီးကြီးပဲ။ ငါတို့ အနည်းဆုံး မိုင်ပေါင်း သုံးရာကျော် (၁၀၀၀ လီ) ဝေးနေသေးတာတောင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရတယ်။ သူ့ရဲ့ အချင်းက မီတာသောင်းချီ အနည်းဆုံး ရှိရမယ်” လီစုန့်က အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

၎င်းမှာ သူတို့ ရှာဖွေနေသော မိစ္ဆာအသိုက် ဖြစ်သည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိပေ။ သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်များ၏ မျက်စိအမြင်နှင့် မိစ္ဆာအသိုက်၏ ကြီးမားလှသော အရွယ်အစားကြောင့် သူတို့သည် မိုင်သုံးရာ အကွာမှပင် မြင်တွေ့နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“အနားကို တိုးကြည့်ရအောင်”

လီစုန့်က တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်ကာ ဟင်းလင်းပြင်ငါးကို မိစ္ဆာအသိုက်ဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးကပ်သွားစေသည်။ သူတို့ ရှေ့ဆက်သွားသည်နှင့်အမျှ မိစ္ဆာအသိုက်၏ ပုံသဏ္ဍာန်မှာ ပိုမို ထင်ရှားလာသည်။ အဝေးမှကြည့်လျှင် ၎င်းမှာ အနက်ရောင်မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းလျက် ခပ်အုပ်အုပ် တုန်ခါနေသည်။ ထိုစက်လုံးပုံ မိစ္ဆာအသိုက်မှာ ခုန်နေသော နှလုံးသားတစ်ခုနှင့်ပင် ဆင်တူနေသည်။

“ဒါ မိစ္ဆာအသိုက်လား။ မိစ္ဆာကောင်ရဲ့ တကယ့် ပုံစံလား။” စူးချန်ခုန်းသည် တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေမိသည်။

မိစ္ဆာအသိုက်မှာ ပရမ်းပတာ ဟင်းလင်းပြင်၏ နက်ရှိုင်းရာ၌ ငြိမ်သက်စွာ အိပ်စက်နေပုံရသည်။ မိုင်နှစ်ရာ... မိုင်တစ်ရာကျော်... သူတို့ကြားမှ အကွာအဝေးမှာ ပိုမို ကျဉ်းမြောင်းလာသည်။ စူးချန်ခုန်းသည် ကြယ်တာရာ ရွှေလေးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ လေးအတတ်ဖြင့်ဆိုလျှင် မိုင်သုံးဆယ် (၁၀၀ လီ) အကွာမှပင် ရန်သူကို ပစ်ခတ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

သို့သော် သူတို့သည် မိုင်ကိုးဆယ် (၃၀၀ လီ) ခန့် အကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ စူးချန်ခုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် အန္တရာယ်ကို ကြိုတင်သိရှိသော သတိပေးသံ တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ဆုတ်တော့”

လီစုန့်သည်လည်း အသင့်ပြင်ထားသည်ဖြစ်ရာ စူးချန်ခုန်း၏ အမိန့်ကို ကြားသည်နှင့် မဆိုင်းမတွပင် ငါးမြီးကို ခတ်ကာ နောက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆုတ်ခွာလိုက်တော့သည်။

“ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အိပ်စက်နေပုံရသော မိစ္ဆာအသိုက်မှာ ရုတ်တရက် နိုးထလာသကဲ့သို့ အသက်ဝင်လာသည်။ ယခင်က မှန်မှန်ခုန်နေသော အသံမှာ ရူးသွပ်စွာ မြန်ဆန်လာပြီး မိုးကြိုးများ အဆက်မပြတ် ပစ်ချနေသကဲ့သို့ နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်လာတော့သည်!