အခန်း ၉၃၆

အခန်း (၉၃၆) သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်နယ်ပယ်ကို ကျော်လွန်သော သံဖြတ်ဓား။ မူလဝိညာဉ် ဖြစ်လာသော ဓားသွား။ (၇)

ထိုမိစ္ဆာဝိညာဉ်များသည် စူးချန်ခုန်း၏ ပခုံးနှင့် လက်မောင်းများကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကြသည်။ မိစ္ဆာအသိုက်၏ ဖိနှိပ်မှုနှင့် နှောင့်ယှက်မှုများအောက်တွင် သူတို့သည် စူးချန်ခုန်းကို မိစ္ဆာအသိုက်၏ နက်ရှိုင်းရာဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားကြတော့သည်။

“ညီလေးတာ့”

အလောင်းကောင် အဖိုးအိုနှင့် လီစုန့်တို့မှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ထိုမိစ္ဆာဝိညာဉ်များက စူးချန်ခုန်းကို ဖမ်းဆီးသွားသည်မှာ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များက သားကောင်ကို ဖမ်းဆီးပြီး သူတို့၏ အသိုက်ထဲသို့ အစအနမကျန် ဝါးမြိုရန် ဆွဲခေါ်သွားသည်နှင့် တူလှသည်။

ဝူး

စူးချန်ခုန်းသည် အနက်ရောင်မြူခိုးများထဲသို့ လုံးဝ နစ်မြုပ်သွားပြီး အဖိုးအိုနှင့် လီစုန့်တို့၏ အမြင်အာရုံထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ အလောင်းကောင် အဖိုးအိုနှင့် လီစုန့်တို့မှာ သူတို့၏ လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ နောက်ထပ် ဘာဖြစ်လာမည်ကို စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ စူးချန်ခုန်းက ဘာကြောင့် မိမိကိုယ်မိမိ အန္တရာယ်ထဲသို့ တမင်တကာ ပို့လိုက်သည်ကို သူတို့ မသိသော်လည်း သူသည် အမှန်တကယ် သေကြောင်းရှာနေခြင်း မဟုတ်ပါစေနှင့်ဟုသာ ဆုတောင်းနေကြရတော့သည်။

အဆုံးမဲ့သော အမှောင်ထု… ၎င်းမှာ မိစ္ဆာအသိုက်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသော စူးချန်ခုန်း ခံစားလိုက်ရသည့် ခံစားချက်ပင် ဖြစ်သည်။ မိစ္ဆာအသိုက်၏ အတွင်းပိုင်းမှာ အာရုံခံစားမှုအားလုံးကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့ထားသည့် မှောင်မိုက်သော ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုနှင့် တူလှသည်။

ဤနေရာတွင် သူ ဘာကိုမှ မကြားရ၊ ဘာကိုမှ မမြင်ရသလို၊ မိမိကိုယ်တိုင် တည်ရှိနေမှုကိုပင် အာရုံမရနိုင်တော့ပေ။ ငရဲမှ လာသော မိစ္ဆာဝိညာဉ်များကဲ့သို့ပင် အမြောက်အမြားသော မိစ္ဆာဝိညာဉ်များသည် စူးချန်ခုန်းကို ဝိုင်းရံပတ်လည်ကာ သူ၏ အသားများကို ဖောက်ထွင်းပြီး ဝိညာဉ်ကို ဆွဲဖြဲရန် ကြိုးစားနေကြသည်။

သို့သော် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဆန်းကြယ်လိပ် ရွှေအမြုတေမှာ အလိုအလျောက် လည်ပတ်နေပြီး ဆန်းကြယ်လိပ် ရွှေချပ်ဝတ်အလွှာတစ်ခုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကာကွယ်ထားသဖြင့် မိစ္ဆာဝိညာဉ်များကို ဟန့်တားထားနိုင်သည်။ သို့သော် မိစ္ဆာဝိညာဉ်များ၏ အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်မှုများက ထိုကာကွယ်မှုကို နောက်ဆုံးတွင် ဖောက်ထွက်သွားနိုင်ပေသည်။

ဤမိစ္ဆာအသိုက်၏ နက်ရှိုင်းရာတွင် အစပိုင်း၌ မှောင်မိုက်ခြင်းကို ခံစားခဲ့ရသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် စူးချန်ခုန်း၏ အာရုံခံစားမှုများမှာ ပြန်လည် ရှင်းလင်းလာသည်။ သူ၏ ဓားသွားဝိညာဉ်မှာ အသွင်ပြောင်းလဲမှုကို ကြုံတွေ့နေရပြီး မူလဓားပုံသဏ္ဍာန်မှ ပုံသေမရှိသော ပုံစံတစ်ခုသို့ ပြန်လည် ပုံဖော်ခံနေရသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

သိစိတ်ပင်လယ်အတွင်း၌ ဓားသွားဝိညာဉ်မှာ အဆက်မပြတ် လိမ်ယှက်ခြင်း၊ ပြန်လည်ပုံဖော်ခြင်းနှင့် သန့်စင်ခြင်းတို့ကို ခံယူနေရပြီး တဖြည်းဖြည်း ပုံစံပေါ်လာသည်။ ဤဖြစ်စဉ်မှာ ကြာရှည်လှသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ခဏချင်းအတွင်း၌ပင် သဘာဝကျကျ ပြီးမြောက်သွားခဲ့သည်။

၎င်းမှာ မူလဓားပုံစံ မဟုတ်တော့ဘဲ လူပုံသေးသေးလေးတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ ၎င်း၏ မျက်နှာသွင်ပြင်များမှာ ဝေဝါးနေပြီး ခွဲခြား၍မရသော်လည်း ၎င်းမှာ မိမိကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်ကြောင်း စူးချန်ခုန်း ခံစားမိသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာအတွင်းရှိ ‘နတ်ဘုရား’ သို့မဟုတ် သူ၏ တကယ့် ‘မိမိကိုယ်တိုင်’ ပင် ဖြစ်သည်။

“ဒုန်း”

ထိုလူပုံစံသေးသေးလေး မွေးဖွားလာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် စူးချန်ခုန်း၏ သိစိတ်ပင်လယ်အတွင်း၌ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ကွဲအက်သွားသကဲ့သို့ မိုးကြိုးသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သိစိတ်ပင်လယ်မှာ လျင်မြန်စွာ ကျယ်ပြန့်လာတော့သည်။

တစ်ဆ၊ နှစ်ဆ၊ သုံးဆ... ဆယ်ဆ

ကျယ်ပြောလှသော သိစိတ်ပင်လယ်မှာ အခြေခံကျကျ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ထိုလူပုံစံသေးသေးလေးမှာ အလယ်ဗဟိုတွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေပြီး ရွှေရောင်လျှပ်စီးများ ဝန်းရံထားသည်။ ၎င်းမှာ ကန်းသတ္တု စွမ်းအင် ဖြစ်ပြီး ထိုလူပုံသဏ္ဍာန်၏ ပင်ကိုယ်လက္ခဏာဖြစ်သော သတ္တုဓာတ်ကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ၎င်းမှာ ဖောက်ထွင်း၍မရသော၊ ဖျက်ဆီး၍မရသော သင်္ကေတပင် ဖြစ်သည်။

“ဒါ ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ထက် မြင့်တဲ့ အဆင့်လား။ ဝိညာဉ်ရဲ့ အလားအလာကို ဖော်ထုတ်ပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပျိုးထောင်ပြီး ကိုယ်ပိုင် ‘နတ်ဘုရား’ အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်တာ... ဒါဟာ မူလဝိညာဉ်ပဲ”

စူးချန်ခုန်း၏ ပါးစပ်ဖျားတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ နောက်ထပ် အသွင်ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ဝိညာဉ်နယ်ပယ်၏ အထက်ရှိ မူလဝိညာဉ် နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။

ဝိညာဉ်ကို အရာအားလုံးကို အုပ်စိုးသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းလိုက်ခြင်းပင်။

သံဖြတ်ဓားသိုင်း (ဒွါရဒသမနယ်ပယ်၊ သူတော်စင်အဆင့်ကို ကျော်လွန်ခြင်း၊ ၁ ရာခိုင်နှုန်း)

“အသွင်ပြောင်းလဲမှုက အရမ်းကြီးမားတာပဲ... ဒီအပြောင်းအလဲက သာမန်သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးကနေ သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်အဆင့်ကို ရောက်သွားသလိုပဲ။ ငါးကြင်းကနေ နဂါးဖြစ်သွားသလိုမျိုးပဲ။”

စူးချန်ခုန်းသည် ဤကြီးမားလှသော အသွင်ပြောင်းလဲမှုကို အံ့ဩနေမိသည်။ ဝိညာဉ်မှာ အသွင်ပြောင်းလဲသွားသည်နှင့်အမျှ မိစ္ဆာအသိုက်ကြောင့် ပိတ်ဆို့ဖုံးကွယ်ခံထားရသော စူးချန်ခုန်း၏ အာရုံခံစားမှုများမှာလည်း ပြန်လည် နိုးထလာသည်။

စူးချန်ခုန်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါ မိမိ၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ အမြောက်အမြားသော မိစ္ဆာဝိညာဉ်များက တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကဲ့သို့ သူ့ကို ဆွဲဖြဲနေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ ဆန်းကြယ်လိပ် ရွှေချပ်ဝတ်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာပြီး ကြည်လင်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။

“အရူးကောင်၊ ငမိုက်သား မင်းက ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ဝင်လာရဲတယ်ပေါ့။ မင်းကို စောင့်ကြိုနေတာက အဆုံးမဲ့ နှိပ်စက်ခြင်းတွေပဲ။ မင်းရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကို ဆွဲဖြဲပြီး မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို အစအနမကျန် ဝါးမြိုပစ်မယ်။ မင်းကို ထာဝရ ငရဲကျစေရမယ်။”

စူးရှပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အော်ဟစ်သံများ စူးချန်ခုန်း၏ နားထဲသို့ ဝင်လာသည်။ ၎င်းမှာ မိစ္ဆာအသိုက်ကိုယ်တိုင်၏ အသိစိတ်ပင် ဖြစ်သည်။ စူးချန်ခုန်းက ၎င်း အပင်ပန်းခံ ပျိုးထောင်ထားသော မိစ္ဆာကိုယ်ထည်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့သဖြင့် မူလက သူ့ကို ဘာမှမတတ်နိုင်သော်လည်း ယခု စူးချန်ခုန်းကိုယ်တိုင်က ပရမ်းပတာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲအထိ လိုက်လာသည်မဟုတ်ပါလား။ ၎င်းက စူးချန်ခုန်းကို အပြင်းထန်ဆုံးသော အဖိုးအခ ပေးစေမည်ဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်ကို ဖျက်ဆီးကာ ထာဝရ ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်မည်ဖြစ်သည်။

၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ဝိညာဉ်မှာ ဖိနှိပ်ခံရပြီး ဝေဝါးသွားမည်ဖြစ်ရာ အိပ်မောကျနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေချိန်တွင် စိတ်ကြိုက် သတ်ဖြတ်နိုင်မည်ဟု ၎င်းက ယူဆထားသည်။

“တော်စမ်း.. ပါးစပ်ပိတ်ထား”

စူးရှသော အော်ဟစ်သံများမှာ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း စူးချန်ခုန်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သော မျက်လုံးများအတွင်းမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူ၏ သိစိတ်ပင်လယ်အတွင်းမှ အရာအားလုံးကို အုပ်စိုးနိုင်ပြီး ဆွဲဖြဲနိုင်သော စွမ်းအားလှိုင်းတစ်ခုမှာ ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ အရာရာကို ဖြတ်တောက်နိုင်သော နတ်ဘုရားလက်နက်ပေါင်း ထောင်သောင်းချီနှင့် တူလှသည်။

“ဝူး...”

စူးချန်ခုန်းကို ဝိုင်းရံထားသော မိစ္ဆာဝိညာဉ်များမှာ ကောက်ရိုးများအလား တစစီ ပြတ်တောက် ပျက်စီးသွားလေတော့သည်။