အခန်း ၉၃၈

အခန်း (၉၃၈) မူလဝိညာဉ်၏ အစွမ်းသတ္တိ။ မိစ္ဆာဝိညာဉ် ချိပ်စည်း။ (၂)

“ရွှီး...”

ဆွဲဖြဲလိုက်သံနှင့်အတူ ပေအနည်းငယ်မျှ ထူထဲသော သွေးကြောကြီးမှာ စူးချန်ခုန်း၏ လက်ချက်ဖြင့် ပြတ်တောက်သွားသော်လည်း မိစ္ဆာအသိုက်မှာ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မပြသေးပေ။

“ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး”

စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏ လက်ဝါးဓားကို အဆက်မပြတ် ဝှေ့ယမ်းကာ မြင်သမျှ သွေးကြောများအားလုံးကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြတ်တောက်သွားအောင် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

“ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ။ သူက ငါ့ရဲ့ မိစ္ဆာသွေးကြောတွေ ရှိတဲ့နေရာကို အာရုံခံနိုင်တာလား။”

ထိုအခိုက်တွင် မိစ္ဆာအသိုက်မှာ အံ့အားသင့်လာခဲ့သည်။ အစပိုင်း၌ တိုက်ဆိုင်မှုဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း စူးချန်ခုန်း၏ တိုက်ကွက်တိုင်းမှာ ၎င်း၏ မိစ္ဆာသွေးကြောများကို တိကျစွာ ထိမှန်နေခြင်းက စူးချန်ခုန်းမှာ ၎င်းတို့ တည်ရှိရာကို အမှန်တကယ် သိနေကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

“အဲ့တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ မိစ္ဆာသွေးကြောပေါင်း တစ်သိန်းကျော် ရှိတယ်။ အမြဲတမ်းလည်း ပြန်လည် ဖြစ်ပေါ်နေတာ။ သူတို့ ပြန်ကောင်းလာတဲ့နှုန်းကို မင်းရဲ့ ဖျက်ဆီးတဲ့နှုန်းက ဘယ်လိုမှ မမှီနိုင်ဘူး။”

သို့သော် မကြာမီမှာပင် မိစ္ဆာအသိုက်က တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ပြတ်တောက်သွားသော မိစ္ဆာသွေးကြောများသည် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ဆက်သွယ်သွားပြီး မူလအတိုင်း ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာကြသည်။ မိစ္ဆာအသိုက်မှာ အလွန်ကြီးမားလှသဖြင့် ၎င်း၏ မိစ္ဆာသွေးကြောများမှာ တစ်ကိုယ်လုံး အနှံ့အပြားတွင် သိပ်သည်းစွာ တည်ရှိနေကြရာ သွေးကြော အနည်းငယ် ပြတ်တောက်သွားခြင်းမှာ ၎င်းအတွက် မည်သည့် အဓိပ္ပာယ်မျှ မရှိပေ။

“ဒါဆိုရင်... ဒီသွေးကြောတွေ အားလုံးကို အချိန်တိုအတွင်းမှာပဲ ဖြတ်တောက်လိုက်ရုံပေါ့”

စူးချန်ခုန်း၏ အကြည့်များမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။ မိစ္ဆာအသိုက်ရှိ မိစ္ဆာသွေးကြော တစ်သိန်းလုံးကို ပြန်လည် မကောင်းမွန်နိုင်မီ အချိန်တိုအတွင်း ဖြတ်တောက်ရန် သူ စီစဉ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ မည်သူမဆို လုပ်ဆောင်နိုင်သော အရာမျိုး မဟုတ်ပေ။

“ဝီး”

စူးချန်ခုန်းသည် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ သိစိတ်ပင်လယ်အတွင်းရှိ မူလဝိညာဉ် လူပုံသဏ္ဍာန် သေးသေးလေးမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားမှ ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဒုန်း”

ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ ဝန်းရံထားသော မူလဝိညာဉ်မှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့် တူလှသည်။ ၎င်းမှာ အလွန် သေးငယ်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အတိုင်းအဆမရှိ ကျယ်ပြောလှကာ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

“ဒါ... ဒါက မူလဝိညာဉ်ပဲ”

ထိုအခိုက်တွင် မိစ္ဆာအသိုက်၏ တည်ငြိမ်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အံ့ဩတုန်လှုပ်နေသော၊ မယုံကြည်နိုင်သော အသံကြီးမှာ အတွင်းမှ ပဲ့တင်ထပ်ထွက်ပေါ်လာသည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး... မင်းက အသက်တစ်ရာတောင် မပြည့်သေးတဲ့ လူငယ်လေးပဲ။ မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မူလဝိညာဉ်ကို ကျင့်ကြံနိုင်မှာလဲ။”

မယုံကြည်နိုင်သော ထိုအသံမှာ မိစ္ဆာအသိုက်အတွင်း၌ ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။ မူလဝိညာဉ် ဆိုသည်မှာ ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ကို ကျော်လွန်သော အဆင့်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက မူလဝိညာဉ်သည် ခန္ဓာကိုယ်မှ ခွဲထွက်နိုင်ပြီး အချိန်အကြာကြီး သီးခြား ရပ်တည်နိုင်သည်။ ၎င်းသည် အခြားသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်၍ တစ်ဖန်ပြန်လည် မွေးဖွားခြင်း၊ သေဆုံးပြီးနောက် ဝိညာဉ်ကူးပြောင်း မွေးဖွားခြင်းတို့ကိုပင် လုပ်ဆောင်နိုင်သည့်အပြင် မူလဝိညာဉ်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ပြင်ပသို့ ထွက်ကာ မိုင်ထောင်ချီ ဝေးကွာသော ရန်သူများကို သုတ်သင်နိုင်စွမ်း ရှိသဖြင့် အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်လှသည်။

နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များကို လေ့ကျင့်ရာတွင် နတ်ဘုရားမျိုးစေ့၊ နတ်ဆေးလုံး၊ ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲနှင့် မူလအရည် စသည့် ရတနာများကို အသုံးပြု၍ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်သော်လည်း ဝိညာဉ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုးတက်မှုမှာမူ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို တိုးမြှင့်ပေးနိုင်သော ရတနာများ ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ အလွန် ရှားပါးလှပြီး သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသူများအတွက် သူတို့၏ ဝိညာဉ်ကို မြှင့်တင်ပေးမည့် ကောင်းကင်ဘုံ ရတနာမျိုးကို ရှာတွေ့ရန်မှာ ခဲယဉ်းလှသည်။

ထို့ကြောင့် သာမန်အားဖြင့် ဝိညာဉ်ကို လေ့ကျင့်ရာတွင် မိမိကိုယ်တိုင်၏ ကြိုးစားမှုနှင့် ပင်ကိုယ်ပါရမီ အပေါ်၌သာ လုံးဝ မူတည်သည်။ အကယ်၍ ထိုအဆင့်ကို မမှီပါက မည်သို့မျှ ရယူနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

မိစ္ဆာအသိုက်၏ ဗဟုသုတအရ လူတစ်ယောက်သည် အသက်ရှည်ရှည် နေထိုင်လေလေ ဝိညာဉ်မှာ အချိန်နှင့်အမျှ ပိုမို သန်မာလာကာ နောက်ဆုံးတွင် သဘာဝအလျောက် မူလဝိညာဉ်အဖြစ် ရင့်ကျက်လာတတ်သည်။ သို့သော် ဤဖြစ်စဉ်မှာ အလွန်ပင် ကြာရှည်လှသဖြင့် သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင် အဆင့် သိုင်းပညာရှင်များ၏ ၉၉ ရာခိုင်နှုန်းမှာ ထိုသက်တမ်းအထိ မနေနိုင်ဘဲ သေဆုံးသွားကြရသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် မူလဝိညာဉ်ကို လေ့ကျင့်နိုင်သူများမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှည်လျားစွာ နေထိုင်ခဲ့ကြသည့် မိစ္ဆာအိုကြီး များသာ ဖြစ်ကြပြီး မဟာနတ်ဘုရားစွမ်းရည်ရှိသည့် သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင် အချို့ပင်လျှင် မူလဝိညာဉ်အဆင့်သို့ မရောက်ရှိနိုင်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် မိစ္ဆာအသိုက်မှာ အလွန် ထိတ်လန့်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ အသက်တစ်ရာပင် မပြည့်သေးသည့်အပြင် ဝေးလံခေါင်းပါးသော နိုင်ငံငယ်လေးမှ လာသည့် စူးချန်ခုန်းမှာ မည်သို့ကြောင့် မူလဝိညာဉ်ကို ပျိုးထောင်နိုင်ခဲ့သနည်း။ ၎င်းမှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သော အရာပင်။

“ဒီကလေးက အရင်က မူလဝိညာဉ်ကို လေ့ကျင့်ခဲ့ဖူးတဲ့ မိစ္ဆာအိုကြီး တစ်ယောက်ယောက်ကနေ ပြန်မွေးဖွားလာတာလား။ ဟိုမိန်းကလေးလိုမျိုးလား။”

မိစ္ဆာအသိုက်မှာ စိတ်ထဲမှ ထိတ်လန့်နေမိသည်။ သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင် များ တစ်ဖန်ပြန်လည် မွေးဖွားလာသည်ဆိုသည်မှာ တကယ့် တစ်ဖန်ပြန်လည် မွေးဖွားခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ သွေးမျိုးဆက်မှတစ်ဆင့် လက်ဆင့်ကမ်းခြင်းနှင့် သွေးမျိုးဆက် နောက်ပြန်လှည့်ခြင်းတို့ကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်နှင့် ပါရမီမှာ ဘိုးဘေးများနှင့် ဆင်တူနေသော်လည်း အမှန်စင်စစ် သူတို့မှာ တစ်ခြားစီ ဖြစ်သည်။ စစ်မှန်သော တစ်ဖန်ပြန်လည် မွေးဖွားခြင်းမှာမူ များစွာ မြင့်မားလှပြီး အတိတ်ဘဝမှ မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည် နိုးထစေနိုင်သည့် ‘ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းခြင်း’ပင် ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းရန်အတွက် လူတစ်ယောက်သည် မူလဝိညာဉ်ကို လေ့ကျင့်ထားရမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းကို သဘာဝတရားနှင့် မြေကမ္ဘာကြား၌ ခေတ္တ ထားရှိကာ သင့်တော်သော ခန္ဓာကိုယ် မွေးဖွားလာသောအခါမှ ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းခြင်းကို အောင်မြင်စွာ လုပ်ဆောင်ပြီး အတိတ်ဘဝ မှတ်ဉာဏ်များကို နိုးထစေကာ ဘဝသစ်တစ်ခုကို စတင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အမှန်တော့ ၎င်းတွင် မထိန်းချုပ်နိုင်သော အချက်များစွာ ရှိနေသဖြင့် ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းခြင်း အောင်မြင်သူမှာ အလွန်နည်းပါးပြီး အများစုမှာ ထိုဖြစ်စဉ်အတွင်း ပျက်စီးသွားကြရသည်။

မိစ္ဆာအသိုက်မှာ အနည်းငယ် ကြောက်လန့်လာခဲ့သည်။ ဤနယ်ခံ လူငယ်လေးမှာ မူလဝိညာဉ်ကို လေ့ကျင့်ထားပြီး အတိတ်ဘဝ မှတ်ဉာဏ်များ နိုးထလာသော ‘ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းလာသည့် မိစ္ဆာအိုကြီး’ တစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ၎င်းက ယူဆလိုက်သည်။ သို့မဟုတ်လျှင် သူ၏ ထူးကဲလှသော ပါရမီကို ရှင်းပြရန် ခက်ခဲလှပေမည်။

“သူက မူလဝိညာဉ်ကို ပျိုးထောင်ထားတာပဲ... မကောင်းတော့ဘူး။”

ထိုအခိုက်တွင် မိစ္ဆာအသိုက်မှာ အန္တရာယ်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ အခြား သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်များ သို့မဟုတ် နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ် ရှိသူများပင်လျှင် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ လွတ်မြောက်ရန် ခက်ခဲသော်လည်း မူလဝိညာဉ်ကို ပျိုးထောင်ထားသူတစ်ဦးအဖို့မှာမူ... လုံးဝမတူပါပေ။

စူးချန်ခုန်းသည် ထိုအချိန်တွင် အလွန် ထူးခြားသော ခံစားချက်ကို ရရှိနေသည်။ သူသည် မူလဝိညာဉ် ဖြစ်လာသလို ထိုမူလဝိညာဉ်မှာလည်း သူ၏ တကယ့် ‘မိမိကိုယ်တိုင်’ ပင် ဖြစ်သည်။ မူလဝိညာဉ်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ပြင်ပသို့ ထွက်ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်မှာ အနှောင်အဖွဲ့များမှ လွတ်မြောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ကောင်းကင်တွင် ပျံသန်းနိုင်သလို မြေပြင်ကိုလည်း ဖြတ်သန်းနိုင်ကာ အရာရာကို လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိနေပုံရသည်။

“ခုတ်ပစ်”

စူးချန်ခုန်း၏ စိတ်အာရုံ တစ်ချက်ဖြင့်ပင် ရွှေရောင် မူလဝိညာဉ် လူပုံသဏ္ဍာန်လေးမှာ အလင်းရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ဖောက်ထွင်း၍မရသော နတ်ဘုရားဓားတစ်လက်အလား ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းကာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း မိုင်နှစ်ဆယ်ခန့်အထိ ရောက်ရှိသွားသည်။

“ဝူး... ဝူး... ဝူး”

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မြောက်မြားစွာသော မိစ္ဆာသွေးကြောများသည် အလွယ်တကူပင် ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီး သွေးကြောပေါင်း ရာနှင့်ချီမှ ထောင်နှင့်ချီအထိ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသည်။

“ဒီခံစားချက်က... တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ။ ဒါဟာ တကယ့် မူလဝိညာဉ် ခန္ဓာအပြင်ထွက်လာတာပဲ။ အရင်က ငါ့ရဲ့ ဓားသွားဝိညာဉ် ခွဲထွက်တာထက် အများကြီး သာလွန်တယ်။ မိုင်ပေါင်း တစ်ထောင်အတွင်းမှာဆိုရင်... ငါ့ရဲ့ မူလဝိညာဉ်က မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ဘယ်နေရာကိုမဆို ရောက်နိုင်တယ်။”

စူးချန်ခုန်းသည် မူလဝိညာဉ်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကို အံ့ဩမဆုံး ဖြစ်နေမိသည်။ မိုင်တစ်ထောင် ဆိုသည်မှာ သူ၏ မူလဝိညာဉ် တိုက်ခိုက်နိုင်သော အကွာအဝေး ဖြစ်သည်။ ဤအကွာအဝေးမှာ စူးချန်ခုန်း၏ လေမိုးကြိုးမြားထက် ဆယ်ဆနီးပါး ပိုမို ဝေးကွာလှသည်။ သာမန်အားဖြင့် ပထမကောင်းကင်ဘုံ သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသူများမှာ မိုင်ဆယ်ဂဏန်းခန့်အတွင်းရှိ သဘာဝ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကိုသာ အသုံးချနိုင်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။