အခန်း ၉၄၄

အခန်း (၉၄၄) နတ်ပိုးကောင် ပိုးမျှင်ထုတ်လွှတ်ခြင်းနှင့် နုပျိုလန်းဆန်းလာခြင်း။ (၂)

“နတ်ပိုးချည်ချီစွမ်းအင်တွေက မိစ္ဆာဝိညာဉ်ချိပ်စည်းကို တကယ်ပဲ ခြိမ်းခြောက်နိုင်တာလား။” စူးချန်ခုန်းသည် ထိတ်လန့်ခြင်းမရှိဘဲ ဝမ်းသာသွားလေ၏။

မိစ္ဆာဝိညာဉ် ချိပ်စည်းက နတ်ပိုးချည်ချီစွမ်းအင်များကို ဝါးမြိုနေချိန်တွင် သူ၏ အသက်စွမ်းအားများကို ဝါးမြိုနေသည့် နှုန်းမှာလည်း နှေးကွေးသွားကြောင်း စူးချန်ခုန်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ချိပ်စည်းသည် အရာနှစ်ခုလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း မလုပ်ဆောင်နိုင်ပုံရသည်။

ဤအချက်က စူးချန်ခုန်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်သစ် တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ “နတ်ပိုးချည်ကျင့်စဉ်က ရှင်သန်ခြင်း အသက်ဓာတ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပဲ။ မိစ္ဆာဝိညာဉ် ချိပ်စည်းက အသက်စွမ်းအားတွေကို ဝါးမြိုပြီး အသက်ရှင်နေတာဆိုတော့ ငါ နတ်ပိုးချည်ချီစွမ်းအင်တွေကို အာဟာရအဖြစ် သုံးပြီး ချိပ်စည်းကို ကျွေးမွေးလို့ ရတာပဲ။ ဒီနည်းလမ်းနဲ့ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ အသက်စွမ်းအားတွေ ဆုံးရှုံးမှုကို လျှော့ချနိုင်ပြီး အများကြီး ပိုပြီး ကြာရှည် တောင့်ခံနိုင်လိမ့်မယ်။”

စူးချန်ခုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်သွားလေ၏။ မိစ္ဆာဝိညာဉ် ချိပ်စည်းကို အပြတ်ရှင်းထုတ်ရန်အတွက် နတ်ပိုးချည်ချီကျင့်စဉ်ကို သုံးစရာမလိုပါ။ ၎င်း၏ တိုက်စားမှုကို အချိန်အတော်ကြာအောင် တောင့်ခံနိုင်ရန်သာ လိုပါသည်။ အချိန်လုံလုံလောက်လောက် ရခဲ့လျှင် စူးချန်ခုန်းအနေဖြင့် မြင့်မြတ်သော ရှေးဟောင်း နိုင်ငံတော်သို့ အရောက်သွားနိုင်ပြီး ချိပ်စည်းကို လုံးဝ ဖြေရှင်းနိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေရန် အချိန်ရပေလိမ့်မည်။

စူးချန်ခုန်း၏ ခန့်မှန်းချက်အရ ချိပ်စည်း၏ တိုက်စားမှုအောက်တွင် သူသည် အလွန်ဆုံး နှစ်နှစ်သာ တောင့်ခံနိုင်မည် ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ ချိပ်စည်းရှေးဟောင်း နိုင်ငံတော်သို့ သွားရန် အချိန်နှင့် ကွက်တိပင် ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် အကယ်၍ သူသည် ဆယ်နှစ် သို့မဟုတ် အနှစ်နှစ်ဆယ်ခန့် တောင့်ခံနိုင်မည်ဆိုပါက အခြေအနေမှာ လုံးဝ တစ်ခြားစီ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ သူ ဖြေရှင်းချက် ရှာရန် အချိန်များစွာ ရရှိသွားမည် မဟုတ်ပါလား။

“ဒီမိစ္ဆာဝိညာဉ် ချိပ်စည်းက တကယ့်ကို ရက်စက်တာပဲ... ငါ့ရဲ့ နတ်ပိုးချည်ချီစွမ်းအင် အမြစ်ကိုပါ အမြစ်ပြတ်အောင် ဝါးမြိုဖို့ ကြံနေတာလား။”

စူးချန်ခုန်းက အံ့သြစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ မိစ္ဆာဝိညာဉ် ချိပ်စည်းမှာ နတ်ပိုးချည်ချီစွမ်းအင်များကို လောဘတကြီး ဝါးမြိုနေရုံသာမက နတ်ပိုးချည်ချီကျင့်စဉ်၏ အမြစ်ကိုပါ အကုန်စုပ်ယူရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အတွင်းအားကို လေ့ကျင့်ရာတွင် ခန္ဓာကိုယ်၌ အမြစ်တစ်ခု ရှိသည်။ ထိုအမြစ် ရှိနေသရွေ့ စွမ်းအင်များ ကုန်ခမ်းသွားလျှင်ပင် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ဖြည့်တင်းနိုင်သည်။ သို့သော် အကယ်၍ အမြစ်များပါ ပြတ်သွားခဲ့လျှင် ထိုကျင့်စဉ်မှာ ပျက်စီးသွားပြီဟု ဆိုလိုကာ အစမှ ပြန်လည် လေ့ကျင့်ရပေလိမ့်မည်။

စူးချန်ခုန်းသည် အခြားနည်းလမ်း မရှိတော့သဖြင့် သူ၏ အသက်စွမ်းအားများကို ချိပ်စည်းထဲသို့ အမြန်ဆုံး ထည့်သွင်းပေးလိုက်ကာ ၎င်း၏ ဗိုက်ကို ဖြည့်ပေးလိုက်ရသည်။ သို့မှသာ ချိပ်စည်းသည် နတ်ပိုးချည်ချီစွမ်းအင် များကို ဝါးမြိုခြင်းမှ ရပ်တန့်ကာ အမြစ်ကို မထိခိုက်အောင် ချန်ထားပေလိမ့်မည်။

စူးချန်ခုန်း၏ နှုတ်ခမ်းအစွန်းမှာ တစ်ချက် လှုပ်ရှားသွားသည်။ နတ်ပိုးချည်ကျင့်စဉ်၏ အမြစ်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် သူ၏ အသက်စွမ်းအားများကို ချိပ်စည်းအား တိုက်ကျွေးလိုက်ရသဖြင့် ချိပ်စည်းမှာ ပိုမို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကြီးထွားလာတော့သည်။ ဤအခြေအနေမျိုးတွင် သူသည် နှစ်နှစ်ပင် မဆိုနှင့် အလွန်ဆုံး တစ်နှစ်သာ တောင့်ခံနိုင်တော့မည်ဟု သူ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

သို့သော် စူးချန်ခုန်းက စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်သည်။ သူ့အတွက် တစ်နှစ်နှင့် နှစ်နှစ်မှာ ထူးမခြားနားပေ။ သူသည် ဤဖိအားကို အသုံးပြုကာ နတ်ပိုးချည်ကျင့်စဉ်၏ ပိုမိုမြင့်မားသော နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ရန် ကြိုးစားရမည်ဖြစ်ပြီး မဟုတ်ပါက သူသည် သေမည့်နေ့ကို ထိုင်စောင့်နေရုံသာ ရှိပေလိမ့်မည်။

“ငါက အဲဒီချိပ်စည်းနဲ့ ဘယ်သူက ပိုပြီး မြန်မြန် ကြီးထွားနိုင်မလဲဆိုတာ ပြိုင်နေရတာပဲ... ငါ သေခြင်းတရားနဲ့ ပြိုင်နေရတာ”

စူးချန်ခုန်းသည် ကြီးမားသော ဖိအားကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာမှာ မိစ္ဆာဝိညာဉ် ချိပ်စည်းထက် ပိုမို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကြီးထွားရန် ဖြစ်သည်။ သို့မှသာ သူသည် ကြာရှည် တောင့်ခံနိုင်မည်ဖြစ်ကာ မဟုတ်ပါက သေခြင်းလမ်းသို့သာ ဦးတည်ရပေလိမ့်မည်။

“ဟူး”

စူးချန်ခုန်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ နတ်ပိုးချည်ကျင့်စဉ်ကို လှည့်ပတ်လိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပိုးမျှင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဝန်းရံကာ ပိုးအိမ်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ စွမ်းအင်များကို အနှစ်သာရအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ချိန်တွင် သဘာဝတရား၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ဆွဲဆောင်လိုက်ရာ ပိုးမျှင်များမှာ ငွေရောင်ဖျော့ဖျော့ တောက်ပလာသည်။ သန့်စင်ပြီးနောက်တွင် ထိုဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ သန့်စင်သော နတ်ပိုးချည်ချီစွမ်းအင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ စူးချန်ခုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။

နတ်ပိုးချည်ချီစွမ်းအင်များ အတော်အတန် ပြည့်သွားသည်နှင့် စူးချန်ခုန်းသည် ၎င်းတို့ကို ချိပ်စည်းအား တိုက်ကျွေးလိုက်ပြီး သူ၏ အသက်စွမ်းအားများကို ဝါးမြိုခြင်းမှ ခေတ္တ ရပ်တန့်စေကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အသက်ရှူပေါက် ပြန်ရအောင် လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် ဖိအားကို ခံစားနေရသည်။ ကြီးမားလှသော ဖိအားပင် ဖြစ်သည်။ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ မိစ္ဆာဝိညာဉ် ချိပ်စည်းမှာ သိသိသာသာ ကြီးထွားလာနေပြီး စူးချန်ခုန်း၏ အသက်စွမ်းအားများကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝါးမြိုနေသည်။ သုံးလမပြည့်မီမှာပင် အသက်စွမ်းအား အမြောက်အမြား ဆုံးရှုံးသွားမှုကြောင့် စူးချန်ခုန်းမှာ အားအင်ကုန်ခမ်းကာ အလွန်အမင်း နွမ်းလျလာပြီး သူ၏ အရေပြားတွင် အရေးအကြောင်းများ ပေါ်လာကာ ဆံပင်များတွင်လည်း ဖြူရောင်များ သန်းလာတော့သည်။

သုံးလအတွင်းမှာတင် သူသည် အသက်သုံးဆယ်ခန့် ပိုအိုသွားပုံရကာ လူငယ်ဘဝမှ လူလတ်ပိုင်းအရွယ်သို့ ချက်ချင်း ကူးပြောင်းသွားခဲ့သည်။ အပြန်အလှန်အားဖြင့် နတ်ပိုးချည်ကျင့်စဉ်မှာ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာသည်။

နတ်ပိုးချည်ကျင့်စဉ် (နဝမနယ်ပယ်၊ ကမ္ဘာ့ပြိုင်ဘက်ကင်းအဆင့် ၃၁%)၊ နတ်ပိုးချည်ကျင့်စဉ် (နဝမနယ်ပယ်၊ ကမ္ဘာ့ပြိုင်ဘက်ကင်းအဆင့် ၃၂%) ...

ဖျက်ဆီးခြင်းနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခများကြားမှ ကြီးထွားလာသော နတ်ပိုးချည်ကျင့်စဉ်မှာ အခက်အခဲများ ကြုံတွေ့ရမှသာ ထူးခြားသော တိုးတက်မှုများကို ရရှိနိုင်သည်။ ၎င်းမှာ စူးချန်ခုန်း၏ ကျင့်စဉ်အားလုံးထဲတွင် လေ့ကျင့်ရန် အခက်ခဲဆုံးသော သိုင်းပညာဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။ စူးချန်ခုန်း၏ ထူးခြားသော ပါရမီဖြင့်ပင် ယခုအချိန်အထိ အဆင့်ကိုးကိုသာ ရောက်ရှိသေးသည်။

မိစ္ဆာဝိညာဉ် ချိပ်စည်း၏ မဆုတ်မနစ်သော ဖိအားအောက်တွင် စူးချန်ခုန်းသည် နေ့စဉ် သေခြင်းတရားနှင့် ပြိုင်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကောင်းကင်ပိုးကောင် အတတ်၏ တိုးတက်မှုမှာ တံဆိပ်တော်၏ ကြီးထွားနှုန်းကို မမီခဲ့လျှင် သူ သေချာပေါက် သေရပေလိမ့်မည်။ ဤအခြေအနေမျိုးတွင် စူးချန်ခုန်း၏ နတ်ပိုးချည်ကျင့်စဉ်မှ ခံနိုင်ရည်နှင့် အလားအလာများမှာ ကျောက်တုံးကြီးအောက်မှ ရုန်းကန်နေရသော မြက်ပင်လေးတစ်ပင်ကဲ့သို့ အတင်းအကျပ် ညှစ်ထုတ်ခြင်း ခံနေရသည်။

သို့သော် အကယ်၍ မြက်ပင်လေးမှာ သန်မာစွာ ကြီးထွားလာခဲ့လျှင် ကျောက်တုံးကြီးကို ကွဲအက်စေပြီး ကျောက်ဆောင်ကြားမှ ထိုးထွက်လာနိုင်သည့် အခွင့်အရေး ရှိပေလိမ့်မည်။ ၎င်းမှာ အသက်ဓာတ်၏ စွမ်းအားပင် ဖြစ်သည်။

အချိန်များ ကုန်လွန်သွားရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် စူးချန်ခုန်းသည် နတ်ပိုးချည်ဂူအတွင်း၌ ခြောက်လကျော် အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန် ဆည်းဆာတစ်ခုတွင် စူးချန်ခုန်း တစ်စုံတစ်ရာကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ “အဖိုးအိုထျန်းစူးလား။”

ကျုံးလင်တောင် အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိနေသော အလောင်းကောင် အဖိုးအို၏ အရှိန်အဝါကို စူးချန်ခုန်း ခံစားလိုက်ရသည်။ စူးချန်ခုန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ ကျင့်ကြံခြင်းကို ခေတ္တရပ်နားလိုက်ရသော်လည်း အဖိုးအို ဘာများ လိုချင်သလဲဆိုသည်ကို သိရန် သွားရောက်တွေ့ဆုံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အမှန်စင်စစ် စူးချန်ခုန်းကိုယ်တိုင်လည်း အလောင်းမြှုပ်တောင်တွင် ထိုအဖိုးအိုထံမှ အကူအညီ အကြိမ်ကြိမ် တောင်းခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလား။

စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံခြင်းကို ခေတ္တ အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး ကျုံးလင်တောင် အပြင်ဘက်ရှိ လူသူကင်းမဲ့သော တောအုပ်တစ်ခုအတွင်း၌ စောင့်ဆိုင်းနေသော အဖိုးအိုနှင့် သွားရောက် တွေ့ဆုံလိုက်သည်။

တွေ့ဆုံလိုက်သည်နှင့် အဖိုးအိုမှာ တုန်လှုပ်သွားရသည်။ အဓိကမှာ သူ၏ ရှေ့မှ စူးချန်ခုန်းသည် ဆံပင်များ ဖြူဖွေးနေကာ မျက်တွင်းများ ချိုင့်ဝင်နေပြီး အရေပြားများမှာလည်း တွန့်လိပ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မတွေ့ရသည်မှာ ခြောက်လကျော်သာ ရှိသေးသော်လည်း စူးချန်ခုန်းမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားကာ ချက်ချင်းဆိုသလို ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ အိုမင်းသွားပြီး အသက်တစ်ရာကျော် အဘိုးအိုတစ်ဦးနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။

“ညီလေးတာ့... မင်း ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။”

အလောင်း အဖိုးအိုက အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။ စူးချန်ခုန်းမှာ သူ့ထက်ပင် ပို၍ အိုမင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

စူးချန်ခုန်းက အသေးစိတ် ရှင်းမပြဘဲ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သော ခြောက်လအတွင်း မိစ္ဆာဝိညာဉ် ချိပ်စည်းမှာ အလွန်လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာပြီး သူ၏ အသက်စွမ်းအားများကို အမြောက်အမြား စုပ်ယူသွားခဲ့ရာ သူ၏ ပြင်ပရုပ်သွင်မှာ အိုမင်းရင့်ရော်သွားခြင်းမှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။