အခန်း ၉၄၅

အခန်း (၉၄၅) နတ်ပိုးကောင် ပိုးမျှင်ထုတ်လွှတ်ခြင်းနှင့် နုပျိုလန်းဆန်းလာခြင်း။ (၃)

“ဒါက... အဲဒီမိစ္ဆာအသိုက်ကြောင့်များလား။ တာ့ဝူဖုန်း မိစ္ဆာအသိုက်ကို ခုတ်ပိုင်းခဲ့တုန်းက မိစ္ဆာက မသေခင်မှာ ပြန်တိုက်ခိုက်လိုက်တဲ့ တိုက်ကွက်မိသွားတာလား။” အဖိုးအိုထျန်းစူးမှာ လူအသည်မဟုတ်သည်ဖြစ်ရာ လွန်ခဲ့သော ခြောက်လက စူးချန်ခုန်း မိစ္ဆာအသိုက်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် ဖြစ်ရပ်ကို ချက်ချင်းပင် တွေးမိသွားသည်။

ထိုစဉ်က စူးချန်ခုန်းမှာ မည်သည့် ဝေဒနာမှ မပြခဲ့သော်လည်း အမှန်စင်စစ် သူသည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။

စူးချန်ခုန်းက ပြန်မေးလိုက်သည်။ “အဘိုးကြီး၊ ကျွန်တော့်ဆီက ဘာများ လိုချင်လို့လဲ။”

အဖိုးအိုသည် စိတ်ကို ပြန်လည် တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်ပြီး စူးချန်ခုန်းမှာ ဤကိစ္စကို အကျယ်တဝင့် မပြောလိုကြောင်း သိသဖြင့် ခပ်ပြုံးပြုံးပင် ဆိုလိုက်သည်။ “ဒီအဘိုးကြီးက မင်းကို လာပြီး နှုတ်ဆက်တာပါ။ ငါ ရှေးဟောင်း နိုင်ငံတော်ကို သွားဖို့ ပြင်ဆင်နေပြီ။ အစကတော့ ညီလေးတာ့လည်း လိုက်ဦးမလားလို့ လာမေးတာပါ... ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အခြေအနေကတော့ သိပ်မကောင်းလှဘူးပဲ။”

“ရှေးဟောင်း နိုင်ငံတော်ကို သွားမလို့လား။”

စူးချန်ခုန်းသည် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသော်လည်း ထိတ်လန့်သွားခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။ သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်အဆင့်သို့ ရောက်ပြီးနောက် လူသားကိုးနိုင်ငံရှိ အရင်းအမြစ်များမှာ ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသူများအတွက် သိသိသာသာ တိုးတက်လာရန် မလောက်ငတော့ပေ။ လူသားကိုးနိုင်ငံတွင် တတိယကောင်းကင်ဘုံနှင့် အထက်ရှိသော သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးတစ်ယောက်မှ မရှိခြင်းကပင် သက်သေပင် ဖြစ်သည်။

ကိုးနိုင်ငံမှ သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင် အများစုမှာ ဆက်လက် ကျင့်ကြံရန် မဖြစ်နိုင်တော့သော အခြေအနေသို့ ရောက်သောအခါ၊ ပိုမို တိုးတက်မှုများ ရရှိနိုင်ရန်အတွက် မြင့်မြတ်သော ရှေးဟောင်း နိုင်ငံတော်သို့ သွားရန် ရွေးချယ်ကြစမြဲ ဖြစ်သည်။ ရေတိမ်တွင် နဂါးကို မမွေးမြူနိုင်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

အဖိုးအိုသည်လည်း သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်အဆင့်သို့ ရောက်ပြီးနောက် ရှေ့သို့ ဆက်လက် တိုးတက်လိုသဖြင့် ထိုနိုင်ငံသို့ သွားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကာ စူးချန်ခုန်းကိုလည်း တစ်ခညတည်း လာနှုတ်ဆက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ခင်ဗျား သွားနှင့်ပါ။ ကံကောင်းပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်” စူးချန်ခုန်းက ခေါင်းညိတ်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။ သူသည် ဤအဘိုးကြီးနှင့် အတော်အတန် ရင်းနှီးသည်ဟု ဆိုနိုင်ပါသည်။

“အင်း…ငါတို့ နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ဆုံကြဦးမှာပါ” အဖိုးအိုက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ စူးချန်ခုန်း၏ ပါရမီနှင့် အလားအလာအရ တစ်နေ့နေ့တွင် မြင့်မြတ်သော ရှေးဟောင်း နိုင်ငံတော်၌ နာမည်ကျော်ကြားလာမည်ကို သူ ယုံကြည်နေသည်။

အဖိုးအိုသည် စူးချန်ခုန်းကို နှုတ်ဆက်ကာ မြင့်မြတ်သော ရှေးဟောင်း နိုင်ငံတော်သို့ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ ထွက်ခွာသွားသော အဖိုးအို၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း စူးချန်ခုန်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “သူတို့အားလုံး အဲ့ဒီနိုင်ငံကို သွားနေကြပြီပဲ။ ငါလည်း မြန်မြန် လုပ်ရမယ်။”

စူးချန်ခုန်းကိုယ်တိုင်လည်း ထိုနိုင်ငံသို့ သွားလိုသည့် ဆန္ဒရှိသည်။ သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်အဆင့်သို့ ရောက်ပြီးနောက် သူသည် ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်များ ပိုမိုရရှိရန်နှင့် အဆင့်တက်ရန်အတွက် စစ်မှန်သော သားရဲငါးကောင်၏ အရှိန်အဝါ လိုအပ်သော ဝူချင်းရှီကျင့်စဉ်အတွက်လည်း လိုအပ်နေသည်။ သို့သော် မိစ္ဆာဝိညာဉ် ချိပ်စည်းကြောင့် သူသည် ထိုနိုင်ငံသို့ မသွားမီ အချိန်ပိုရရန် အရင် တိုက်ပွဲဝင်ရဦးမည်။

စူးချန်ခုန်းသည် နတ်ပိုးချည်ဂူသို့ ပြန်သွားပြီး သူ၏ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံခြင်းကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။ သူ၏ နတ်ပိုးချည်ကျင့်စဉ်မှာ အဆင့်တက်ရန် လက်တစ်ကမ်း အလိုသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် တစ်လ ကုန်လွန်သွားပြန်သည်။ စူးချန်ခုန်း၏ သိစိတ်ပင်လယ်ထဲရှိ မိစ္ဆာဝိညာဉ် ချိပ်စည်းမှာ ခြောက်လကျော် ကြီးထွားလာပြီးနောက် သူ၏ အသက်စွမ်းအားများကို လောဘတကြီး ဝါးမြိုနေသဖြင့် သူသည် ပိုမို အိုမင်းပြီး အားနည်းလာခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုနေ့ နံနက်ခင်းတွင် သေခြင်းနှင့် ရှင်ခြင်းကြားမှ ဖိအားများကြောင့် သေခြင်းတရားနှင့် ပြိုင်နေရသော စူးချန်ခုန်း၏ နတ်ပိုးချည်ကျင့်စဉ်မှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် အဆင့်အတားအဆီးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

“ဂျွတ်... ဂျွတ်... ဂျွတ်”

ဧရာမ ပိုးအိမ်ကြီးမှာ လှုပ်ရှားလာပြီး ပိုးအိမ်ပေါင်း များစွာမှ လိပ်ပြာများအဖြစ် ကူးပြောင်းကာ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ပိုးအိမ်၏ မျက်နှာပြင်တွင် အက်ကွဲကြောင်းကြီးများ ပေါ်လာပြီး အတွင်း၌ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသော စူးချန်ခုန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ယခုအခါ စူးချန်ခုန်းသည် ယခင်က အိုမင်းရင့်ရော်နေသော ရုပ်သွင်မှ လွတ်မြောက်သွားပြီး ဆံပင်ဖြူများမှာ ပြန်လည် နက်မှောင်လာကာ၊ ကျိုးသွားသော သွားများ ပြန်ပေါက်လာပြီး အရေပြားများမှာလည်း ပြန်လည် တင်းရင်းလာကာ နုပျိုလန်းဆန်းသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

နတ်ပိုးချည်ကျင့်စဉ် (ဒသမနယ်ပယ်၊ ဘိုးဘေးတို့၏ တောက်ပမှုကို တုန်လှုပ်စေခြင်း ၁%)

“နောက်ဆုံးတော့ အဆင့်တက်သွားပြီ”

စူးချန်ခုန်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ၏ နတ်ပိုးချည်ကျင့်စဉ်မှာ မိစ္ဆာဝိညာဉ် ချိပ်စည်း၏ ကြီးထွားနှုန်းထက် သာလွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ခြောက်လကျော်အတွင်းမှာပင် သူသည် အဆင့်တစ်ဆယ်သို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့လေပြီ။

ဆယ်ဆင့်မြောက်သို့ ရောက်ရှိသွားသဖြင့် စူးချန်ခုန်း၏ နတ်ပိုးချည်ချီစွမ်းအင်မှာ ယခင်ကထက် ဆပေါင်းများစွာ သန်မာလာခဲ့သည်။ ငွေဖြူရောင် နတ်ပိုးချည်ချီစွမ်းအင်လေးများသည် ပြောင်လက်တောက်ပနေပြီး ရှင်သန်ခြင်း အသက်ဓာတ်များ ပြည့်နှက်နေကာ စူးချန်ခုန်း၏ ပျက်စီးသွားသော အသက်စွမ်းအားများကို ပြန်လည် ဖြည့်တင်းပေးနေသည်။

ဆယ်ဆင့်မြောက် နတ်ပိုးချည်ကျင့်စဉ်သည် စူးချန်ခုန်းအား ပိုမိုကြီးမားသော အသက်စွမ်းအားနှင့် ထူးကဲသော ပြန်လည်ကုသနိုင်စွမ်းကို ပေးစွမ်းသည်။ ယခုအခါ အသက်စွမ်းအားများ ထိခိုက်သွားလျှင်ပင် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာနိုင်သည်။

“အခုဆိုရင်... ငါ မိစ္ဆာဝိညာဉ် ချိပ်စည်းရဲ့ တိုက်စားမှုကို သုံးနှစ်လောက်အထိ တောင့်ခံနိုင်ပြီ” ဟု စူးချန်ခုန်းက ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ သူ အချိန်အနည်းငယ် ပိုရသွားပြီ ဖြစ်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ဒါက မလုံလောက်သေးဘူး။ အကယ်၍ ငါ နတ်ပိုးချည်ကျင့်စဉ်ကို တစ်ဆယ့်တစ်ဆင့်မြောက်အထိ မြှင့်တင်နိုင်ရင် ရှေးဟောင်း နိုင်ငံတော်ကို သွားပြီး ဖြေရှင်းချက် ရှာဖို့ အချိန် ပိုရလိမ့်မယ်။”

စူးချန်ခုန်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်ကာ သုံးနှစ်အတွင်း သူ ဆယ့်တစ်ဆင့်မြောက်သို့ ရောက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။ မိစ္ဆာအသိုက်အနေဖြင့် စူးချန်ခုန်းက ၎င်း၏ ချိပ်စည်းကိုပင် တွန်းအားအဖြစ် အသုံးပြုကာ သူ၏ နတ်ပိုးချည်ကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်ပြီး ဤမျှအထိ တိုးတက်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သို့မျှ ထင်ထားမည် မဟုတ်ပေ။

စူးချန်ခုန်းသည် ရပ်တန့်မနေဘဲ ဆယ့်တစ်ဆင့်မြောက်သို့ ရောက်ရန် ဆက်လက် ကျင့်ကြံနေတော့သည်။ ထိုအတောအတွင်း စူးချန်ခုန်း တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေစဉ် လူသားကိုးနိုင်ငံရှိ ရှားပါးလှသော ငြိမ်းချမ်းမှုကို တစ်စုံတစ်ဦးက ဖျက်ဆီးလိုက်တော့သည်။

သဲဝါပင်လယ်၊ မှန်ကောင်းကင်ဘုံကမ္ဘာ၏ အဝင်ဝတွင် လူနှစ်ဦး ထပ်မံ ရောက်ရှိလာသည်။ သူတို့ ရောက်ရှိလာမှုကြောင့် ထိုနေရာတွင် ခိုအောင်းနေသော သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်အချို့မှာ သတိပြုမိသွားကြသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုနှစ်ဦးမှာ သာမန်မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ တစ်ဦးမှာ အမျိုးသားဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ဦးမှာ အမျိုးသမီး ဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီးမှာ အနီရောင် ဆံပင်နှင့်ဖြစ်ပြီး အလွန်လှပသော်လည်း ကြမ်းတမ်းပြီး အန္တရာယ်ရှိသော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေကာ မြွေနီတစ်ကောင်နှင့်ပင် တူနေသည်။

“အဲဒီအမျိုးသမီးက... ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာဂိုဏ်းက သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင် ဟုန်းမန်ထျန်းမလား။”

သဲဝါပင်လယ်ကို စောင့်ကြည့်နေသော ပညာရှင်များမှာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုနီရောင်ဆံပင်နှင့် အမျိုးသမီးမှာ ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာဂိုဏ်းမှ နာမည်ကျော် ဟုန်းမန်ထျန်း ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် ယခင်ကလည်း ဤနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့ဖူးပြီး သူ လေ့ကျင့်ပေးထားသော သွေးနတ်ဘုရား သူငယ်ကို မှန်ကောင်းကင်ဘုံကမ္ဘာထဲသို့ စေလွှတ်ခဲ့သော်လည်း ကျဆုံးခဲ့ရဖူးသည်။

ထိုစဉ်က သူ၏ တပည့်များကို သတ်ခဲ့သော စူးချန်ခုန်းနှင့် ရှယန်လုံတို့ကို ရန်စတိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သွေးနတ်ဘုရားသူငယ်မှာ စူးချန်ခုန်း၏ လက်ချက်ဖြင့် အသတ်ခံလိုက်ရသဖြင့် အချိန်ဆွဲပါက အခြေအနေမကောင်းနိုင်ကြောင်း သိကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခု သုံးလေးနှစ်အကြာတွင် ဟုန်းမန်ထျန်း ပြန်ရောက်လာပြီလား။

“အဲဒီ... အဲဒီ သွေးရောင် သံချပ်ကာနဲ့ လူငယ်က ဘယ်သူလဲ”

သို့သော် အားလုံး၏ အာရုံကို ဖမ်းစားထားသည်မှာ ဟုန်းမန်ထျန်း မဟုတ်ဘဲ သူနှင့်အတူ ပါလာသော အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ်ခန့် လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထိုလူငယ်မှာ သွေးရောင် သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်နက်များကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချထားသည်။ သူသည် အလွန်ချောမောလှပသူ မဟုတ်သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် စူးရှသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် တိုက်ရိုက်ကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာပင် သူ၏ အရှိန်အဝါကြောင့် ပျောက်ကွယ်သွားပုံရသည်။

“ဘယ်လို... ဘယ်လို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ လူလဲ။ သူ့ကို ကြည့်နေရတာတင် ငါတို့ ခန္ဓာကိုယ်တွေ ပေါက်ကွဲထွက်သွားမလို ခံစားရတယ်။”

သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်တစ်ဦးမှာ သူ၏ အကြည့်ကို အမြန်လွှဲလိုက်ရသည်။ ဤသွေးရောင် သံချပ်ကာနှင့် လူငယ်မှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ သူတို့မှာ သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း ဤလူငယ်၏ ရှေ့တွင်မူ သူတို့ကိုယ်သူတို့ နိမ့်ကျနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

“အစ်ကိုဝမ်၊ ဒီနေရာက မှန်ကမ္ဘာသခင် ချန်ထားခဲ့တဲ့ မှန်ကောင်းကင်ဘုံကမ္ဘာပဲ။ ဒီက ဒေသခံတွေက အတွင်းထဲက မဟာနတ်ဘုရားမျိုးစေ့ကို မယူနိုင်သေးတော့ ကျွန်မတို့ နောက်မကျသေးဘူးလို့ ပြောလို့ရပါတယ်” ဟုန်းမန်ထျန်းက ထိုလူငယ်၏ ရှေ့တွင် အလွန် ရိုသေကိုင်းညွတ်စွာ ပြောဆိုနေသည်။ ၎င်းမှာ ထိုလူငယ်၏ အဆင့်အတန်းမှာ သူ့ထက် များစွာ သာလွန်ကြောင်း ပြသနေသည်။

လူငယ်၏ မျက်လုံးများမှာ မှန်ကောင်းကင်ဘုံကမ္ဘာအဝင်ဝကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း တောက်ပလာသည်။ “မဟာနတ်ဘုရားမျိုးစေ့က ငါ့ကို စောင့်နေတာပဲ။ တကယ်လို့ ဒါကို ငါ ရလိုက်ရင် ငါ အရင်းအမြစ်တွေ အများကြီး ရလိမ့်မယ်။ နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်ကို မြန်မြန် ဖွဲ့စည်းနိုင်ပြီး ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာရေကန်ထဲကိုတောင် ဝင်ခွင့်ရနိုင်လိမ့်မယ်...”

ထိုလူငယ်၏ နောက်ခံမှာ သာမန်မဟုတ်ပေ။ ဟုန်းမန်ထျန်း ကျရှုံးခဲ့ပြီးနောက် ဂိုဏ်းသို့ ပြန်သွားကာ ဤအကြောင်းကို သတင်းပို့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝမ်ကျန့်ချိုးဟု အမည်ရသော ဤလူငယ်မှာ ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ အလားအလာ အရှိဆုံးသော သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူသည် နတ်ဘုရားမျိုးစေ့ကို အသုံးမပြုသေးဘဲ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကျင့်ကြံမှုဖြင့်ပင် ဂိုဏ်း၏ ပြိုင်ဘက်ကင်း ကျင့်စဉ် သုံးမျိုးကို အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်အောင် လေ့ကျင့်ထားနိုင်ကာ သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်သို့ ရောက်ရှိနေသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်ဆင့်သို့ မရောက်မီကပင် နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ် ဖွဲ့စည်းထားပြီးသော ဂိုဏ်း၏ အစွမ်းထက် ပညာရှင်ကြီးတစ်ဦး၏ တိုက်ရိုက် တပည့်အဖြစ် ခေါ်ယူခြင်း ခံခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။

ဟုန်းမန်ထျန်းနှင့် သူမှာ တတိယကောင်းကင်ဘုံအဆင့်တူသော်လည်း ဟုန်းမန်ထျန်းမှာ နတ်ဘုရားမျိုးစေ့ကို အသုံးပြု၍ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ပြီး ဝမ်ကျန့်ချိုးမှာမူ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားဖြင့် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ရာ အလားအလာနှင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားလှပေသည်။ သူသည် မြင့်မြတ်သော ရှေးဟောင်း နိုင်ငံတော်ရှိ နတ်ဘုရားမျိုးစေ့ အသုံးပြုထားသော ပညာရှင်များကြားတွင်ပင် ထိပ်တန်းမှ ရပ်တည်နေသူ ဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့သော ဝေးလံခေါင်ဖျားသော အရပ်မှ ပညာရှင်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ပင် မရနိုင်တော့ပေ။