အခန်း ၁၀၂

အခန်း (၁၀၂) - အိပ်မက်တစ်ခု တကယ်ဖြစ်လာခြင်း

ထန်ဝေ့သည် ဤကိစ္စကို သူသိရှိထားပြီး ရှို့ဝူအား မပြောပြခဲ့ကြောင်း သိသွားပါက ရှို့ဝူ၏ မျက်နှာပေးမျိုး မည်သို့ဖြစ်သွားမည်ကို စိတ်ကူးကြည့်မိရုံဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးထသွားလေသည်။

သူသည် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စိတ်ကူးများကို ခေါင်းခါယမ်းကာ မောင်းထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျူးလင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်လင်... နှိမ်နင်းရေးတာဝန်က အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်... ကျွန်တော်တို့တွေ အတူတူသွားကြရင် ဘယ်လိုလဲ..."

ကျူးလင်က အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေပြီး သူမအား 'ငါတို့အားလုံး နားလည်ပါတယ်' ဟူသော အပြုံးမျိုး ပြုံးပြနေကြသည့် မိန်းကလေး သုံးဦးကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကောင်းကင်ဘုံကိုးထပ်သို့ ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော ဝမ်နကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူမသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက မသင့်တော်ပါဘူး... နောက်တစ်ခေါက်ကျမှ ကျွန်မ ရှင်တို့နဲ့ အတူတူသွားပါ့မယ်..."

ပြောပြီးနောက် ကျူးလင်က ဝမ်န၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သွားကြစို့..."

ဝမ်နသည် သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"အာ... ဟုတ်ကဲ့... သွားကြစို့..."

သူမသည် ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းခန့် လှမ်းပြီးနောက် လှည့်ကြည့်ကာ ထန်ဝေ့ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြရင်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုထန်... နောက်မှ တွေ့ကြတာပေါ့..."

ထန်ဝေ့သည် ကျူးလင်ကို ဖျောင်းဖျ၍မရနိုင်မှန်း သိလိုက်ရသောအခါ ပစ်မှတ်ကို ပြောင်းလဲလိုက်လေသည်။

သူသည် ဝမ်နကို ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အပြုံးမျိုး ပြုံးပြလိုက်ပြီးနောက် နူးညံ့စွာ မေးလိုက်သည်။

"ညီမလေး... ငါနဲ့ ငါ့အဖွဲ့ဝင်တွေကိုပါ မင်းတို့ရဲ့ တာဝန်ထဲမှာ ပါဝင်ခွင့်ပေးလို့ ရမလား... ငါ တကယ်ပဲ ရှောင်လင်အတွက် စိုးရိမ်လို့ပါ...”

“တကယ်လို့ လောင်ရှို့သာ ငါ ရှောင်လင်ကို နှိမ်နင်းရေးတာဝန်ဆီ တစ်ယောက်တည်း လွှတ်လိုက်တာကို သိသွားရင် သေအောင် ရိုက်လိမ့်မယ်... ငါ့ကို ကူညီပေးပါနော်... ဟုတ်ပြီလား..."

ထန်ဝေ့၏ အမာခံပရိသတ်တစ်ဦး ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ ဝမ်နသည် သူ၏အပြုံးဒဏ်ကို မခံနိုင်ချေ။

သူမကို ညီမလေးဟု နူးညံ့စွာ ခေါ်ဆိုလိုက်ပြီး ခန့်ညားသော အပြုံးကို ပေးအပ်လိုက်သည့် အချိန်မှစ၍ သူမ၏ ဝိညာဉ်မှာ လွင့်စင်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

ထန်ဝေ့ ကြိုးဆွဲရာ ကရသည့် ရုပ်သေးရုပ်လေးတစ်ရုပ်ကဲ့သို့ သူမသည် ငေးငိုင်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ... အစ်ကိုထန်..."

ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်သွားသဖြင့် ထန်ဝေ့သည် ကျူးလင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သူ သဘောတူလိုက်ပြီနော်... ငါသွားပြီး လောင်ရှို့နဲ့ လောင်ယန်ကို သွားခေါ်လိုက်ဦးမယ်... ရှောင်လင်... မင်း ငါတို့ကို သေချာပေါက် စောင့်နေရမယ်နော်... တကယ်လို့ မင်း ငါတို့ကို ထားခဲ့ရင် ငါ မင်းရှေ့မှာ ငိုချပစ်မှာနော်..."

ထန်ဝေ့သည် တာဝန်ပေးခန်းမထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် မုန့်ကျယ်လန်ကို သတိပြုမိသွားပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကာ အိမ်သို့ အပြေးအလွှား ပြန်သွားလေသည်။

သူ၏ မတ်မတ်ဖြောင့်စင်းသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း မုန့်ကျယ်လန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် မအော်မိအောင် မနည်းအောင့်ထားရချေသည်။

သူမသည် စိတ်ငြိမ်သွားစေရန် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ တကယ်ပဲ အိပ်မက်မက်နေတာ ဖြစ်ရမယ်... ငါတို့ တကယ်ပဲ ဗိုလ်ကြီးရှို့နဲ့အတူ တာဝန်တစ်ခုကို အတူတူ သွားကြရတော့မှာလား... ဘုရားရေ..."

သူမ၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ကျိုးယွီယန်နှင့် ဟန်ရှင်းယွဲ့တို့ နှစ်ဦးလုံးက သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

၎င်းတို့သည် မုန့်ကျယ်လန်ကဲ့သို့ ရှို့ဝူ၏ အမာခံပရိသတ်များ မဟုတ်ကြသလို ဝမ်နကဲ့သို့ ထန်ဝေ့၏ ပရိသတ်များလည်း မဟုတ်ကြပေ။

သို့သော် ရှို့ဝူ၊ ထန်ဝေ့နှင့် ကျီယန်တို့ကို အလွန်အမင်း လေးစားအားကျကြသူများ ဖြစ်ကြပေသည်။

ထို့ကြောင့် ဤအခွင့်အရေးသည် ကောင်းကင်မှပေးသော မဟာအခွင့်ရေးကြီးကဲ့သို့ပင်။

ထိုအရာသည် တကယ့်ကို အိပ်မက်တစ်ခု တကယ်ဖြစ်လာခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

ကျူးလင်နှင့် ဝမ်နတို့ တာဝန်ပေးခန်းမထဲမှ အတူတူထွက်လာကြသောအခါ သူမက အခြားသူများကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ကို ဒုက္ခပေးမိတဲ့အတွက် စိတ်မကောင်းပါဘူး... ထန်ဝေ့က ဘာလို့ ရုတ်တရက် ငါတို့နဲ့ ပူးပေါင်းချင်ရတာလဲဆိုတာ ငါလည်း မသိဘူး..."

သူမ၏ အားနာနေသော မျက်နှာပေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုလေးဦးလုံးမှာ ဆွံ့အသွားကြရသည်။

ဟန်ရှင်းယွဲ့က အလျင်အမြန် ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မကြီး... ကျွန်မတို့က အစ်မကြီးတို့အဖွဲ့နဲ့ အတူတူ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခွင့်ရတာကိုပဲ ကံကောင်းလှပါပြီ... အစ်မကြီးအနေနဲ့ တောင်းပန်စရာ မလိုပါဘူး... တကယ်တော့ ကျွန်မတို့ကပဲ အစ်မကြီးကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ..."

"ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်ရမယ်... ဘာအတွက်လဲ..."

ကျူးလင်က ဇဝေဇဝါဖြစ်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ကျိုးယွီယန်က သာယာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မကြီး... ဒီနှိမ်နင်းရေးတာဝန်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး သတင်းအချက်အလက်က အရမ်းနည်းပါးလွန်းပါတယ်...”

“ကျွန်မတို့က ရွာရဲ့ တည်နေရာကိုပဲ သိရပြီး တခြားဘာမှ မသိရသေးပါဘူး... ဒီလို သတင်းအချက်အလက် အကန့်အသတ်ရှိတဲ့ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ဖို့က ကျွန်မတို့အတွက် အရမ်းအန္တရာယ်များပါတယ်...”

“ဒါပေမဲ့ ဗိုလ်ကြီးရှို့တို့အဖွဲ့သာ ကျွန်မတို့နဲ့ ပူးပေါင်းမယ်ဆိုရင်တော့ အခြေအနေက သတင်းတစ်မျိုးပြောင်းလဲသွား... သူတို့ရဲ့ အစွမ်းအစနဲ့ဆိုရင် ကျွန်မတို့အားလုံး ဘေးကင်းလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်..."

သူမ၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားပြီးနောက် ကျူးလင်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း ဟုတ်ပါပြီ... တော်သေးတာပေါ့... ငါတို့ကြောင့် မင်းတို့ ဒုက္ခမရောက်သွားလို့..."

ဟန်ရှင်းယွဲ့က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မကြီးရယ်... တကယ်လို့ ဒုက္ခပေးတယ်ဆိုရင်တောင် အစ်မကြီး မဟုတ်ဘဲ ကျွန်မတို့ပဲ ဖြစ်မှာပါ..."

၎င်းတို့ စကားပြောနေကြစဉ်အတွင်း ထန်ဝေ့သည် သူ၏ တိုက်ခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ကျီယန်ကို အသည်းအသန် ရှာဖွေလိုက်လေသည်။

ရေစိုနေသော ဆံပင်များဖြင့် ရေချိုးခန်းထဲမှ ထွက်လာသည့် ကျီယန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူသည် ပစ္စည်းများကို အလျင်အမြန် သိမ်းဆည်းရင်း ပြောလိုက်သည်။

"လောင်ယန်... အရေးပေါ်အခြေအနေ ဖြစ်နေပြီ... မြန်မြန်ပြင်ဆင်ပြီး အပြင်ထွက်ဖို့ လုပ်တော့..."

ကျီယန်က စိုစွတ်နေသော ဆံပင်များကို တည်ငြိမ်စွာ သုတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"မင်း တာဝန်အသစ်တစ်ခု လက်ခံလိုက်တာလား... ဘယ်လိုတာဝန်မျိုးလဲ..."

ထန်ဝေ့က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး အသက်ကို အနည်းငယ် ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မဟုတ်ဘူး... ရှောင်လင်... သူမက နှိမ်နင်းရေးတာဝန်တစ်ခုကို လက်ခံလိုက်တာ..."

သူ၏ အဖြေကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျီယန်၏ လှုပ်ရှားမှုများ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားရလေသည်။

သူသည် ထန်ဝေ့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"လောင်ရှို့က သူမကို သွားရှာတာ မဟုတ်ဘူးလား... သူမက ဘာလို့ ရုတ်တရက် တာဝန်အသစ်တစ်ခုကို လက်ခံလိုက်ရတာလဲ..."

ထန်ဝေ့သည် အလွန်စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ နောက်မှ ရှင်းပြမယ်... ငါတို့မှာ အချိန်အများကြီး မရှိဘူး... မြန်မြန်ပြင်ဆင်တော့... ရှောင်လင် မထွက်ခွာခင် ငါတို့ လောင်ရှို့ကို အရင်သွားခေါ်ရမယ်..."

ထန်ဝေ့၏ ပျာပျာသလဲ ဖြစ်နေသော ပုံစံနှင့် သူ၏ လက်ပတ်နာရီကို မကြာခဏ ကြည့်နေသည့် မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျီယန်သည် ဆက်မမေးတော့ဘဲ လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းအားလုံးကို သူ၏ နေရာလွတ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ထည့်သွင်းလိုက်လေသည်။

နှစ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် တိုက်ခန်းတံခါးကို သော့ခတ်ကာ ရှို့ဝူ၏ တိုက်ခန်းဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားကြတော့သည်။

ငါးမိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ကျီယန်သည် အမောတကောဖြင့် တံခါးကို ခေါက်လိုက်လေသည်။

နှစ်မိနစ်ခန့် ခေါက်ပြီးနောက်တွင်မူ တံခါးသည် နောက်ဆုံးတွင် ပွင့်လာခဲ့ချေသည်။

ရှို့ဝူသည် အလောတကြီး အသက်ရှူနေကြသော ထိုနှစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လှည့်၍ တံခါးကို ပြန်ပိတ်ရန် ပြင်လိုက်လေသည်။

တော်သေးသည်မှာ ထန်ဝေ့က လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ပြီး ရှို့ဝူ တံခါးမပိတ်နိုင်မီ တံခါးကို ဆွဲထားနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထန်ဝေ့က ရှို့ဝူကို မကျေမနပ် ကြည့်ကာ အမောတကော ပြောလိုက်သည်။

"လောင်ရှို့... မင်းသာ တံခါးပိတ်လိုက်ရင် ငါတို့ မင်းကို ထားခဲ့မှာနော်..."

ရှို့ဝူသည် သူ၏ အားနည်းလှသော ခြိမ်းခြောက်မှုကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး သူ့ကို တစ်စက္ကန့်ခန့် စိုက်ကြည့်ကာ မျက်နှာသေဖြင့် တံခါးကို ပြန်ပိတ်ပစ်လိုက်လေသည်။

ကျီယန်သည် ပိတ်သွားသော တံခါးရှေ့တွင် ရပ်လျက် ထန်ဝေ့၏ နီရဲနေသော နှာခေါင်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"လောင်ရှို့... ရှောင်လင်က နှိမ်နင်းရေးတာဝန်တစ်ခုကို ထမ်းဆောင်ဖို့ အပြင်ထွက်တော့မှာနော်... မင်း တကယ်ပဲ မလိုက်ချင်ဘူးလား... မင်း တကယ်ပဲ နောင်တမရဘူးလား... လောင်ရှို့..."