အခန်း (၃၇၉-၃၈၀)

အပိုင်း(၃၇၉)

လင်းတုန်းတို့ ထွက်ခွာဖို့ စတင်ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ ခရမ်းရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုသည် ပူဖောင်းထဲမှ အပြင်ဘက်ရှိ မှောင်မည်းနေသော ရေပြင်ဆီသို့ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်လေသည်။ ထိုလမ်းကြောင်းသည် အမှောင်ထုထဲသို့ ဆန့်ထွက်သွားပြီး တဖြည်းဖြည်း နိမ့်ဆင်းသွား၏။ ပို၍ ပို၍ နိမ့်ဆင်းသွားလေသည်။

"ကျောက်စာတိုက် နဲ့ အဲဒီအထဲမှာ ရှိတဲ့ ဝိညာဉ် ရေတွင်း က ငါတို့ရှိနေတဲ့ နေရာထက် နည်းနည်း ပိုနက်တယ်..."

ဒရော့စ် က ရှင်းပြသည်။

"ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက မြေပုံရော၊ သော့ရော ဖြစ်နေလို့ပဲ... ဒီကနေဆိုရင် တန်းတန်းမတ်မတ် သွားရုံပဲ..."

တောက်ပသော အပြာရောင် အစက်အပြောက် လမ်းကြောင်းတစ်ခုသည် ပူဖောင်းနားမှ လျှောတိုက် ဖြတ်သန်းသွားသည်။ လင်းတုန်း လက်လှမ်း၍ ထိလိုက်လျှင်ပင် မိနိုင်လောက်အောင် နီးကပ်နေ၏။ လောင်ကျွမ်းနေဆဲဖြစ်သော မီးရောင်အောက်တွင် အပြာရောင်များကြားမှ ငွေရောင် အကြေးခွံများ၏ အရိပ်အယောင်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

ဒရော့စ်က တမင်တကာ ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

"အခက်အခဲ တစ်ခုတော့ ရှိတယ်... စိန်ကြေးခွံ ပင်လယ် နဂါး တွေပဲ... ငါ မင်းကို ငွေစွယ် ငါးကြင်း တွေကို နွားတွေလို မွေးမြူထားတယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မှတ်မိလား... အင်း၊ အဲဒါက ဒီနွားတွေကို အစာကျွေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလေ..."

နောက်ဆုံး အပြာရောင် အလင်းတန်းလေးသည် ပူဖောင်းကို ပတ်၍ လျှောတိုက်သွားပြီး၊ လင်းတုန်း သည် ထိုအရာ မျက်စိအောက်မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ လမ်းကြောင်းကို လိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ၎င်းသည် နေထိုင်ရာ နေရာတစ်ခုလုံးကို လှည့်ပတ်နေလေသည်။

"သန့်စင်သူ တွေက သူတို့ကို ဖမ်းဆီးထားခဲ့ပေမဲ့၊ ဌာနရဲ့ မှတ်တမ်းတွေအရ သူတို့က လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်တွေကတည်းက လွတ်မြောက်သွားခဲ့ကြတယ်... အဲဒီအချိန်ကတည်းက သူတို့က တောရိုင်းထဲမှာ မျိုးပွားနေခဲ့ကြတာပဲ..."

လင်းတုန်း သည် ပူဖောင်းနံရံဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။

"ဒါက သူတို့ကို အပြင်ဘက်မှာ နေစေဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလား..."

"မဟုတ်ဘူး၊ နယ်နိမိတ် အစီအရင် က ရေတွေကို အပြင်ဘက်မှာ နေစေဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ... အဲဒါက သူတို့ကို အပြင်ဘက်မှာ နေစေတာ မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့က အဲဒီနေရာမှာ နေရတာကို ပိုနှစ်သက်ကြတာ..."

လင်းတုန်း နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်သည်။

"သူတို့ကို ရှောင်သွားလို့ရမယ့် နည်းလမ်း ရှိလား..."

"တချို့က မျှော်လင့်ချက်ဆိုတာ စကြဝဠာမှာ အင်အားအကြီးဆုံး စွမ်းအားလို့ ယုံကြည်ကြတယ်..."

ဒရော့စ် က ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အဲဒါက တကယ်တော့ မမှန်ပါဘူး..."

လင်းတုန်း နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် မည်သည့်နေရာ၌မျှ အပြာရောင် အလင်းတန်းများကို မတွေ့ရတော့ချေ။

"ငါတို့ တစ်ခုခု ဖန်တီးလို့ရမလား..."

သူက စတင်ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း၊ အော်သို သည် ရေထဲသို့ ခြေချနေပြီ ဖြစ်သည်။

ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် လင်းတုန်း သည်လည်း သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားလေတော့သည်။

ဤရေခဲတမျှ အေးစက်လှသော ရေအောက်ကြမ်းပြင်၌ ဒရော့စ် ၏ ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းနှင့် အော်သို ၏ အခွံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အနီရင့်ရောင်တို့သာလျှင် တစ်ခုတည်းသော အလင်းရောင် အရင်းအမြစ်များ ဖြစ်ကြသည်။ အအေးဒဏ်နှင့် အမှောင်ထု၏ ဝါးမြိုမှုကို ခံလိုက်ရသဖြင့် လင်းတုန်း သည် အလိုအလျောက် နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ရန်ပင် ပြင်လိုက်မိ၏။ သို့သော် ထို အနီရောင်နှင့် ခရမ်းရောင်တို့ကသာ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော လမ်းပြများ ဖြစ်နေလေသည်။ သူသည် ၎င်းတို့နောက်သို့ ရေကူးလိုက်သွားရင်း အပြာလေး ဘေးကင်းလုံခြုံမှု ရှိမရှိ သေချာစေရန် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ လက်လှမ်းလိုက်လေသည်။

သူမ ဘေးကင်းကြောင်း သေချာသွားပြီးနောက်တွင်မူ ဆူရီရယ်၏ စကျင်ကျောက်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ ထိုအခါ သူတို့၏ ခရီးစဉ်တွင် ဖယောင်းတိုင်မီးကဲ့သို့ မှေးမှိန်သော အပြာရောင် အလင်းတန်းလေးတစ်ခု ထပ်တိုးလာလေသည်။ လင်းတုန်း ကို အံ့သြသွားစေသည်မှာ အော်သိုသည် ရေကူးကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦး ဖြစ်နေခြင်းပင်။ လိပ်၏ ခြေထောက်များသည် ရေထဲတွင် ရေယက်များကဲ့သို့ အလုပ်လုပ်နေပြီး စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် လင်းတုန်း ကို ကျော်တက်သွားလေသည်။ လင်းတုန်း မှာ သူ့နောက်သို့ အမီလိုက်နိုင်ရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားခဲ့ရ၏။ အော်သို သည် သူ့ကို စောင့်နေသည်ဟု ထင်ရသောကြောင့်သာ ထိုမျှ အမီလိုက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကိုက်အနည်းငယ်မျှသာ ရေကူးပြီးနောက် သူတို့သည် ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခု၏ အစွန်းသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အောက်ဘက်ဆီမှ နွေးထွေးပြီး ဖိတ်ခေါ်နေသည့်ဟန်ရှိသော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေ၏။ ၎င်းမှာ နေထိုင်ရာ နေရာသစ် တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ထိုပူဖောင်း၏ ပုံစံမှာ ယခင်တစ်ခုနှင့် အနည်းငယ် ကွာခြားနေလေသည်။ အမိုးခုံးပုံစံထက် ကျယ်ဝန်းသော စက်ဝိုင်းပုံစံနှင့် ပိုတူ၏။ သို့သော် ၎င်း၏ အပေါ်ဘက် မျက်နှာပြင်မှာ အောက်ဘက်သို့ တည့်တည့် ပေဒါဇင်ခန့်သာ ကွာဝေးလေသည်။ သက်သာရာရသွားမှုသည် လတ်ဆတ်သော လေတစ်ဝိုက်ကို ရှူသွင်းလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။ ထိုအကွာအဝေးကို သူ ရေကူးသွားနိုင်ပေသည်။ ပြဿနာမရှိချေ။ ဤမျှ နီးကပ်နေပါလျက်နှင့် ဤနေရာမှ အလင်းရောင်ကို အဘယ်ကြောင့် ယခင်က မမြင်ခဲ့ရသနည်းဟု သူ အမှန်တကယ်ပင် အံ့သြနေမိသည်။

သူနှင့် ထိုနေထိုင်ရာ နေရာအကြား အကွာအဝေးကို ခန့်မှန်းနိုင်ရန် သူသည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ ထိုအခါ အမှောင်ထုထဲမှ သူ့ဆီသို့ ဦးတည်လာနေသော အပြာရောင် အလင်းစက် နှစ်ခုကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်မှုဖြင့် အခြားအလင်းရောင်များကို သူ လိုက်လံရှာဖွေနေမိ၏။ ထိုအချိန်မှာပင် ၎င်းတို့သည် အလင်းစက်များ မဟုတ်ကြောင်းကို သူ သဘောပေါက်သွားလေသည်။

၎င်းတို့သည် မျက်လုံးများ ဖြစ်ကြသည်။

မဟူရာ မီးတောက် မာဒြာ များသည် သူ၏ ကိုယ်တွင်း၌ ဒေါသတကြီး စီးဆင်းသွားပြီး မီးတောက်ခြုံလွှာ ကို အသက်သွင်းလိုက်လေသည်။ လွတ်လပ်စွာ အသက်မရှူနိုင်သည့် အချိန်တွင် မာဒြာ များကို ထိန်းချုပ်ရသည်မှာ ပိုက်လုံးလေးတစ်ခုထဲသို့ ရွှံ့များကို အတင်းတွန်းသွင်းနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ ၎င်းက သူ၏ မာဒြာ သွေးကြောများကို ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် ဖိအားပေးနေလေသည်။

သို့သော် မူလအစပိုင်းကပင် ကိန်းအောင်းနေသော၊ ကိုယ်လက်မလှုပ်နိုင်အောင် ဖြစ်စေတတ်သည့် ရှင်သန်လိုစိတ်ဖြင့် ကြောက်ရွံ့မှုက ဤအရာကို လွယ်ကူသွားစေခဲ့သည်။ နီးကပ်လာသော ထိုမျက်လုံးများ၏ ရန်မှ မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် သူ၏ ဝိညာဉ် ကို ထက်ဝက်တိတိ ဆုတ်ဖြဲပစ်ရမည်ဆိုလျှင်ပင် သူ လုပ်ဆောင်မည် ဖြစ်၏။

စိန်ကြေးခွံ ပင်လယ် နဂါး သည် ၎င်း၏ ပါးစပ်ကြီးကို ဟလိုက်လေသည်။ ထိုအခါ ငွေစွယ် ငါးကြင်း များထက်ပင် ပို၍ ထက်မြက်လှသော ဓားရှည်နှင့်တူသည့် သွားများကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ ထို့အပြင် ၎င်း၏ လည်ချောင်းထဲမှ အပြာရောင် မီးဖိုကြီးတစ်ခုအလား အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

လင်းတုန်း သည် သဲပြင်ကို ကန်ထွက်လိုက်ပြီး အသည်းအသန် ကိုယ်ကို လိမ်ဖယ်လိုက်၏။ ကာကွယ်သူ နည်းစနစ် က သူ့ကို လုံလောက်သော အမြန်နှုန်းတစ်ခု ပေးစွမ်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မိသည်။ သို့မှသာ ဤမြွေကြီးသည် ရုတ်တရက် လှည့်ကာ ရေထဲမှ သူ့ကို ကိုက်ဖမ်းနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

၎င်းက ကိုယ်ကို လိမ်ခေါက်လိုက်သော်လည်း သူက ၎င်း၏ မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကုတ်ခြစ်ထားလိုက်၏။ ထို့နောက် ၎င်း၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ အချွန်အတက်များကို ဖမ်းဆုပ်ကာ သစ်ကိုင်းကို တွယ်ကပ်နေသော မျောက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထိုအရာနှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်အောင် ကပ်ထားလိုက်လေသည်။

ပင်လယ် နဂါးကြီးသည် ငလျင်လှုပ်သကဲ့သို့ ရုန်းကန်နေ၏။ လင်းတုန်း ဟိန်းဟောက်သံဟု အဓိပ္ပာယ်ကောက်ယူနိုင်သည့် ဒေါသတကြီး အသံကြီးဖြင့် မြည်ဟည်းနေလေသည်။ တုန်ခါမှုတိုင်းသည် လင်းတုန်း ကို ပြုတ်ကျသွားစေရန် ခြိမ်းခြောက်နေ၏။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် လက်၏ ချွန်ထက်သော ထိပ်ဖျားလေးများဖြင့်သာ တွယ်ကပ်ထားနိုင်တော့သည်။

အမှောင်ထုထဲမှ အနီရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး အော်သို သည် ငွေရောင် အကြေးခွံများထဲသို့ ၎င်း၏ မေးရိုးဖြင့် အားကုန် ကိုက်ချလိုက်လေသည်။

ယခုအခါ မြွေကြီး၏ ကြမ်းတမ်းလှသော လိမ်ခေါက်ရုန်းကန်မှုကြောင့် လင်းတုန်း မှာ လွင့်စင်ထွက်သွားခဲ့၏။ ခဏတာမျှ ရေပူဖောင်းများနှင့် အမှောင်ထုကြားတွင် ရည်ရွယ်ချက်မဲ့စွာဖြင့် ဝေဝါးပျောက်ဆုံးသွားလေသည်။ သူသည် လမ်းစပျောက်ကာ မျက်စိလည်သွားပြီး သမုဒ္ဒရာ ကြမ်းပြင်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ရသော အရပ်ဆီသို့ လက်ဝါးများဖြင့် လှော်ခတ်သွားလေသည်။

သူသည် ဆယ်ပေခန့် အမြင့်မှနေ၍ ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုကို စိုက်ကြည့်နေမိကြောင်း သတိထားမိလိုက်၏။ ဒရော့စ် သည် သဲပြင်ပေါ်တွင် ကျောက်မျက်လေးထဲ၌ အကူအညီမဲ့စွာ လဲလျောင်းနေလေသည်။

လင်းတုန်း သည် ရေထဲတွင် အမြန်ကူးခတ်သွားပြီး ထိုကျောက်မျက်လေးကို သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ဆယ်ယူလိုက်သည်။ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီး နှစ်ခု၏ အပြင်းအထန် ရုန်းကန် တိုက်ခိုက်မှုများကြောင့် လွင့်စင်လာသော ဖုန်တံတိုင်းကြီး တစ်ခုနှင့် သူ မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုးမိလေသည်။ ထိုဖုန်တိမ်တိုက်ထဲမှနေ၍ အနီရောင်နှင့် အပြာရောင် အလင်းတန်းများ လက်လာ၏။

သူ၏ အဆုတ်များသည် မာဒြာ သွေးကြောများနည်းတူ ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းလာနေပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ရှေ့ဆက်သွားမလား၊ နောက်ဆုတ်မလား ဆိုသည့် ရွေးချယ်မှုတစ်ခုနှင့် သူ ရင်ဆိုင်နေရလေပြီ။

အော်သိုသည် ဖုန်တိမ်တိုက်ထဲမှ ပြင်းထန်သောအဟုန်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာပြီး ရေထဲတွင် ကိုယ်ကို တည့်မတ်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်သွားချိန်တွင် ထိုရွေးချယ်မှုကို သူ့အစား ဆုံးဖြတ်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။

စိန်ကြေးခွံ ပင်လယ် နဂါး သည် သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် စိုက်ကြည့်ရန် နောက်သို့ လှန်လိုက်၏။

ထို့နောက် ၎င်းသည် အော်သို ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး မေးရိုးများဖြင့် ဖမ်းဟပ်လိုက်လေသည်။ အော်သို ကလည်း ၎င်းနှင့် အကြိတ်အနယ် နပန်းလုံးနေပြီး သူ၏ သွားများကို နဂါးကြီး၏ နှာခေါင်းထဲသို့ စိုက်သွင်းထားလိုက်၏။ သူတို့သည် ရေထဲတွင် အချိန်အတန်ကြာ အပြင်းအထန် ရုန်းကန် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ချောက်ကမ်းပါးပေါ်မှ အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားလေသည်။

လင်းတုန်း သည် သူတို့နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူသာ ထိုပူဖောင်းဆီသို့ ရောက်သွားပါက သူ၏ မာဒြာ များကို ကောင်းမွန်စွာ အသုံးပြုနိုင်မည် ဖြစ်ပြီး အော်သို ကိုပါ ကူညီနိုင်ကောင်း ကူညီနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ပူဖောင်းကို ဖြတ်၍ ကြည့်လိုက်သောအခါ အိပ်မက် ကျောက်စာတိုက် သည် ကျောက်သားစင်တန်းများ သီကုံးထားသည်နှင့် တူနေ၏။ စာအုပ်စင်များနှင့် ဆင်တူသော်လည်း ၎င်းတို့တွင် စာအုပ်များအစား နူးညံ့သော အရောင်အသွေးစုံလင်သည့် အလင်းစက်လေးများ ပါဝင်နေလေသည်။

အော်သို နှင့် ပင်လယ် နဂါး သည် စက်ဝိုင်း၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး နောက်ထပ် သဲတိမ်တိုက်ကြီး တစ်ခုကို လွင့်စင်သွားစေခဲ့သည်။ လင်းတုန်း သည်လည်း နေထိုင်ရာ နေရာ၏ အစွန်းဘက်ဆီသို့ သူ့ကိုယ်သူ တွန်းပို့လိုက်လေသည်။ သူသည် ပူဖောင်းကို လက်ဖြင့် ခြစ်ဖောက်ကာ သူ၏ ခေါင်းကို အတင်း တိုးဝင်လိုက်၏။ ထို့နောက် လေကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ရာ သူ၏ မာဒြာ များဆီသို့ အသက်ဝင်မှုများ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာလေသည်။

သူ၏ ခေါင်းသည် ပူဖောင်း၏ အမိုးခုံးကို ဖောက်ထွက်နေပြီး အောက်ဘက်ရှိ ကျောက်သား ကျောက်စာတိုက် များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်လေသည်။ ဆွဲငင်အား ပြောင်းလဲသွားမှုကြောင့် တစ်ခဏမျှ ဝေဝါးသွားပြီးနောက် သူသည် လေထဲသို့ စတင် ပြုတ်ကျသွားလေသည်။

သူသည် ထိုအတိုင်းပင် လိုက်လျောလိုက်သည်။ မဟူရာ မီးတောက် သည် သူ၏ ကိုယ်တွင်း၌ စီးဆင်းနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်နိုင်ရန် လေထဲတွင် ကိုယ်ကို လိမ်လိုက်လေသည်။ ယခင် နေထိုင်ရာ နေရာရှိ ကြမ်းပြင်နှင့် မတူဘဲ ဤနေရာကိုမူ ပြောင်လက်နေသော ကြွေပြားများဖြင့် ခင်းကျင်းထား၏။

ထို့အပြင် ထိုနေရာသည် ဗလာကျင်း မနေခဲ့ပေ။ စင်တန်းများ၏ အကွေ့တစ်နေရာမှနေ၍ လူတစ်ယောက်သည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။ သူ၏ နဖူးမှ တောက်ပသော အစိမ်းရောင် ဦးချိုများ အထက်သို့ ထိုးထွက်နေပြီး၊ လမ်းခရီးမှ ဖုန်များ ပေကျံနေသော မီးခိုးရောင် ခြုံလွှာကို ဝတ်ဆင်ထား၏။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသဖြင့် ပထမမြင်မြင်ချင်းတွင် အသက်ပိုကြီးမည်ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ သေချာစွာ ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်သည့်အခါ သူသည် လင်းတုန်း ထက် အသက်သိပ်မကြီးကြောင်း ထင်ရှားနေလေသည်။

လင်းတုန်း သည် သူ့ကို အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် လူငယ်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိလိုက်သည်။ တံခါးပေါက် အခန်းထဲတွင် သူ့ကို ကယ်တင်ခဲ့သူပင် ဖြစ်သည်။

***

အပိုင်း(၃၈၀)

လင်းတုန်း ကို မြင်သောအခါ လူငယ်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး အနီးရှိ စင်တစ်ခုတွင် မှီထားသော တူကြီးတစ်ခုကို လှမ်းယူလိုက်လေသည်။ ထိုတူ၏ လက်ကိုင်ရိုးမှာ သူ၏ အရပ်အမောင်းခန့် ရှည်လျားပြီး တူခေါင်းမှာ သူ၏ ကိုယ်လုံးအကျယ်ခန့် ရှိလေရာ၊ လင်းတုန်း သည် ရုတ်တရက် တိုက်ပွဲဖြစ်လာမည်ကို မျှော်လင့်ကာ ပြင်ဆင်လိုက်၏။

သို့သော် ထိုသူစိမ်းသည် တူကြီးကို တောင်တစ်လုံးမျှ လေးလံနေသည့်အလား သူ၏ အနောက်တွင် ဆွဲယူသွားလေသည်။ တူခေါင်းသည် ကြွေပြားပေါ်တွင် ပွတ်တိုက်သွားပြီး အလွန်နားငြီးဖွယ်ကောင်းသော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာ၏။ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်းစီတိုင်းက သူ့ကို အတော်လေး အားစိုက်ထုတ်ရစေသည်။ သူ၏ ခြုံလွှာနောက်ကျောတွင် တစ်ချိန်က ဆေးဆိုးထားသော အမှတ်တံဆိပ်တစ်ခု ရှိခဲ့ပြီး လင်းတုန်း အထင် ကြာပန်း သို့မဟုတ် ပင့်ကူအိမ်နှင့် တူသော်လည်း၊ အချိန်ကြာမြင့်လာသည်နှင့်အမျှ အရောင်အသွေးများ မှေးမှိန်သွားသဖြင့် သေချာစွာ မမြင်ရတော့ချေ။

လင်းတုန်း သည် လက်သီးဆုပ်ကာ ထိုသူ၏ ကျောဘက်ကို အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ ထိုသူက ထိုအပြုအမူကို မမြင်နိုင်လျှင်တောင်မှ မလိုအပ်ဘဲ ရိုင်းပျနေရန် အကြောင်းမရှိပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လင်းတုန်း သည် မည်သည့်နေရာမှန်းမသိဘဲ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာကာ ကြွေပြားများပေါ်တွင် ရေများ တစ်စက်စက်ကျအောင် လုပ်ခဲ့သူ ဖြစ်၏။

ထို့နောက် သူသည် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားလေသည်။ အော်သို မှာ ဒုက္ခရောက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

စာအုပ်စင်တန်း အနည်းငယ်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် စက်ဝိုင်း၏ အလယ်ဗဟိုသည် အတွင်းဘက်မှ ကြည့်လျှင် မည်သို့ပုံစံရှိကြောင်း သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အဆောက်အအုံ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ကြမ်းပြင်မှ မျက်နှာကြက်အထိ သွယ်တန်းနေသော အပြာရင့်ရောင် ရေတိုင်လုံးကြီး တစ်ခုရှိပြီး အထက်ရှိ သမုဒ္ဒရာ၏ အလေးချိန်ကို ထောက်ပံ့ပေးထားသကဲ့သို့ ရှိနေလေသည်။

ယခုအခါ ထိုတိုင်လုံးကြီးထဲတွင် တောက်ပနေသော အကြေးခွံများ၊ လွင့်စင်နေသော ဖုန်မှုန့်များနှင့် သားရေကဲ့သို့ ထူထဲသော အရေပြားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

လင်းတုန်း သည် ခဏမျှ စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။ ဒရော့စ် သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ပွစိပွစိ ပြောနေသော်လည်း၊ လင်းတုန်း သည် တိုက်ပွဲကိုသာ အာရုံစိုက်နေသဖြင့် မကြားနိုင်ခဲ့ချေ။ မီးတောက်ခြုံလွှာ သည် သူ၏ ပတ်လည်တွင် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် အသက်ဝင်လာပြီး သူ၏ စွမ်းအားများသည် ပိုမို လွယ်ကူစွာ စီးဆင်းလာလေသည်။ သူသည် သူ၏ လက်ထဲတွင် နဂါး၏ အသက်ရှူသံ ကို စတင် စုစည်းလိုက်၏။ အကယ်၍ ပစ်မှတ် ရှင်းလင်းသွားပါက တိုက်ပွဲကို အော်သို ၏ အသာစီးရမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်မည်ဟု သူ ယုံကြည်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရေများသည် သူ၏ ဘက်သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး၊ အော်သို နှင့် မြွေကြီးတို့သည် ပူဖောင်းထဲမှနေ၍ ကျောက်စာတိုက် အတွင်းသို့ လွင့်စဉ်ထွက်လာရာ လင်းတုန်း မှာ ရေများ ရွှဲရွှဲစိုသွားလေသည်။

အော်သို သည် စင်တစ်ခုကို အခွံဖြင့် အရင်ဝင်တိုက်မိသွားရာ၊ ကျောက်သားများ အက်ကွဲသွားပြီး ကျိုးပဲ့သွားသော ကျောက်စာပြား နှစ်ခုမှ အရောင်စုံ အလင်းတန်းများ လေချွန်သံနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ပင်လယ် နဂါး သည် အစပိုင်းတွင် လေထဲ၌ လူးလွန့်နေသော်လည်း၊ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် သူ့ကိုယ်သူ အနေအထား ပြန်လည် ထိန်းချုပ်နိုင်သွား၏။

ထို့နောက် လေထဲတွင် ရေကူးသကဲ့သို့ စတင် ပျံသန်းလာလေသည်။

ငါးကြင်း များလည်း ဤသို့ လုပ်နိုင်ခဲ့သည် မှန်သော်လည်း သူတို့သည် အလွန် ကြီးမားကြသည်။ ဤသတ္တဝါမှာမူ ထိုငါးကြင်းများထက် ဆယ်ဆမျှ ပိုမို ကြီးမား၏။ ရေ အော်ရာ အပေါ် ၎င်း၏ ကျွမ်းကျင်မှုသည် လေထဲတွင် ဤမျှ လွယ်ကူစွာ ကူးခတ်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားနေခြင်းက သိပ်တော့ မတရားလှဟု ထင်ရပေသည်။

လိပ်ကြီးသည် သူ့ကိုယ်သူ အတင်း မတ်မတ်ရပ်ရန် ကြိုးစားနေစဉ်မှာပင် ထိုသတ္တဝါက အော်သို ကို ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ၊ လင်းတုန်း သည် သူ၏ နဂါး၏ အသက်ရှူသံ ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်လေသည်။

ထိုသူစိမ်းသည် လင်းတုန်း နှင့် အော်သို ကြားတွင် ရပ်နေပြီး၊ တူခေါင်းကို ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ချထားကာ တူ၏ လက်ကိုင်ရိုးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားလေသည်။ သူ မည်သည့်အချိန်က ရောက်လာသည်ကို လင်းတုန်း မမြင်လိုက်သော်လည်း၊ ယခုအခါ အသစ်ရောက်လာသူကို မထိခိုက်စေရန် သူ၏ တိုက်ခိုက်သူ နည်းစနစ် ကို ရပ်တန့်လိုက်ရလေသည်။ ထိုသူစိမ်းသည် သေမင်း၏ ချဉ်းကပ်လာမှုကို ကြိုဆိုနေသူတစ်ဦးအလား မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ မြွေကြီးရှေ့တွင် ရပ်နေ၏။

တစ်ခဏမျှသာ...

မျက်တောင်တစ်ခတ် အကြာတွင် နဂါးကြီးသည် သံမဏိပြားကို လက်သီးဖြင့် ထိုးမိသကဲ့သို့ ဝုန်းခနဲ ရပ်တန့်သွားလေသည်။ ကျောက်စာတိုက် တစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားလောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး အစိမ်းရောင် အလင်းတန်း တစ်ချက် လက်သွားကာ ဧရာမ မြွေကြီး၏ ခေါင်းသည် ကြီးမားလှသော တူချက်အောက်တွင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားလေတော့သည်။

သွေးများနှင့် အသားစများသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပန်းထွက်သွားပြီး၊ အော်သို အပေါ်သို့ လောင်းချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ သူ၏ နောက်ဘက်ရှိ ကျောက်စာတိုက် စင်များပေါ်သို့ပါ စင်ထွက်သွားလေသည်။ ထိုသူစိမ်းမှာမူ အနီရင့်ရောင် အစက်အပြောက် အနည်းငယ်သာ ပေကျံသွား၏။ အစိမ်းရောင် အလင်းဖြင့် ဖန်တီးထားသော ဒိုင်းလွှားတစ်ခုကဲ့သို့ လွင့်မျောနေသည့် အစီအရင် စက်ဝိုင်းတစ်ခုက သူ၏ အရှေ့တွင် ပေါ်ပေါက်နေလေသည်။ ထိုအရာက သွေးချောင်းစီးနေသော အသားစများကို ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ဆီသို့ တွန်းထုတ်ပေးလိုက်သဖြင့် ထိုလူ သွေးရွှဲမသွားရန် ကာကွယ်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပင်လယ် နဂါး ၏ ကျန်ရှိနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး၊ ၎င်း၏ အမြီးသည် ရေတိုင်လုံးကြီးထဲမှ လျှောထွက်လာကာ ကြွေပြားပေါ်သို့ အသားပုံကြီး ကျလာသကဲ့သို့ ဖုန်းခနဲ ကျလာလေသည်။

သူစိမ်း၏ မျက်လုံးများမှာ မှိတ်ထားဆဲပင်။ သူသည် သွေးပေနေသော တူကြီးကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ချလိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ဆွဲယူသွားပြန်သည်။

အော်သိုသည် ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကိုယ်ကို ခါလိုက်ရာ နေရာအနှံ့သို့ သွေးများ ထပ်မံ စင်ထွက်သွားပြီးနောက် လွတ်လပ်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"မင်းက နဂါးတစ်ကောင်ရဲ့ ခွန်အားနဲ့ တိုက်ခိုက်တာပဲ... မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ၊ လူသား..."

အစိမ်းရောင် ဦးချိုနှင့် လူသည် ရပ်တန့်သွား၏။ သူသည် မျက်လုံးများမှ သွေးများကို လက်မဖြင့် သုတ်ဖယ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပြင်ရှိ ကျန်နေသော သွေးများကိုမူ ဂရုတစိုက် သုတ်ဖယ်ခြင်း မရှိချေ။

"ဇီယယ်..."

သူက ဖြေလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ ဆက်လျှောက်သွားလေသည်။

"ဇီယယ်..."

အော်သို က သူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို မှတ်ထားမယ်..."

သူသည် စိန်ကြေးခွံ ပင်လယ် နဂါး ၏ အလောင်းကို ဖြတ်လျှောက်သွားရင်း ဆက်လက် ရယ်မောနေကာ အသားတစ်ဖဲ့ကို ကိုက်ယူသွားလေသည်။ ရေတိုင်လုံးကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ သူ့ကိုယ်သူ ဆေးကြောနေချိန်အထိ ထိုအသားကို ဝါးနေဆဲပင်။

ဇီယယ် အသံမကြားနိုင်လောက်သည့် နေရာသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဒရော့စ် က တိုးတိုးလေး လှမ်းပြောလိုက်သည်။

"တောရိုင်းမြေ က ဇီယယ်... စိတ်မကောင်းစရာကတော့ သူ့အကြောင်း မှတ်တမ်းတွေ သိပ်မရှိဘူး... ဒါပေမဲ့ ကောလာဟလတွေတော့ အများကြီးရှိတယ်... သူက သားရဲဘုရင် ရဲ့ အကာအကွယ်အောက်မှာ ရှိတယ်ဆိုတာတော့ ငါ ပြောနိုင်တယ်... အဲဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲဆိုတာ မင်းသိတယ် မဟုတ်လား..."

"ငါ မသိဘူး..."

လင်းတုန်း က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ဇီယယ် သည် သူ၏ ကာကွယ်သူ နည်းစနစ်မှ တစ်ချက်တည်းသော တိုက်ခိုက်မှုဖြင့် ပြုလုပ်သွားခဲ့သည့် အရာအပေါ် သူ အံ့သြမှင်တက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထိုသူသည် အက်ခီရီ နှင့် အဆင့်တူဖြစ်သင့်သည် မဟုတ်ပါလား။

"သားရဲဘုရင်..."

ဒရော့စ် က လူတိုင်းသိသည့် ကိစ္စတစ်ခုကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။

"သူက ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ဒဏ္ဍာရီ တစ်ခုပဲ... ရှေးဟောင်း အထွတ်အမြတ် သားရဲ တချို့နဲ့ မိတ်ဆွေဖြစ်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမှာ ဟယ်ရယ် အဆင့်အထိ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တဲ့ မသန်စွမ်း ကောင်လေးတစ်ယောက်... သူက လူ့ယဉ်ကျေးမှုကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် အာကူရာ နယ်မြေနဲ့ နဂါးတွေရဲ့ နယ်မြေကြားက တောရိုင်းမြေ မှာ စောင့်ကြပ်နေတဲ့ အစောင့်အရှောက်တွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ... အနည်းဆုံးတော့ အဲဒီလို ပြောကြတာပဲလေ... သူနဲ့ သူ့လိုလူတွေသာ မရှိဘူးဆိုရင် မဟူရာ မီးတောက် အင်ပါယာဟာ စစ်ပွဲတွေကြောင့် ပျက်စီးနေတဲ့ သဲကန္တာရကြီး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်..."

"ဒါဆို ဇီယယ်က သူ့ရဲ့ အကာအကွယ်အောက်မှာ ရှိတယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ..."

"သားရဲဘုရင်ဟာ သူ့ရဲ့ အချိန်အားလုံးကို အဆုံးမဲ့ စစ်ပွဲတွေဖြစ်နေတဲ့ တောရိုင်းမြေ ထဲမှာပဲ ကုန်ဆုံးစေတယ်... သူ့စစ်ပွဲကလွဲရင် ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်ဘူး... သူက လူတစ်ယောက်ကို အကာအကွယ် ပေးတယ်ဆိုရင် အဲဒီကောင်လေးဟာ နဂါးတွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့ အရေးပါတဲ့ လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်လာမယ်လို့ သူ ထင်လို့ပဲနေမှာ... သူ စိန်ကြေးခွံ ကို ကိုင်တွယ်သွားပုံကို ကြည့်ရတာ သိပ်တော့ မအံ့သြစရာ မရှိပါဘူး... ဒါက နဂါးတွေကို နှိမ်နင်းတဲ့ လျှို့ဝှက်နည်းစနစ် တစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်..."

"နဂါး မုဆိုး ပေါ့လေ..."

လင်းတုန်း က အသံထွက်၍ ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ ကလေးဘဝက ကြားခဲ့ဖူးသော ဒဏ္ဍာရီများကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ကောင်းနေသော်လည်း၊ အဖြစ်အပျက်များကို ဆက်စပ်ကြည့်ရန် သူ့အတွက် အနည်းငယ် ခက်ခဲနေလေသည်။

အော်သိုသည် နဂါးတစ်ကောင်၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုနေကြောင်း ထင်ရှားနေသော်လည်း၊ ဇီယယ် သည် အော်သို ကို ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း မရှိချေ။ တံခါးပေါက် အခန်းထဲတွင်လည်း အက်ခီရီ အပေါ် မည်သည့် ရန်လိုမှုမျှ မပြသခဲ့သလို၊ သူမ ထွက်သွားချိန်တွင်လည်း နောက်သို့ လိုက်မသွားခဲ့ပေ။

သူ၏ လုပ်ရပ်များသည် နဂါးမျိုးနွယ်အပေါ် စစ်ခင်းရန် ဘဝတစ်သက်တာ ရည်ရွယ်ချက်ထားရှိသူ တစ်ဦးနှင့် မတူချေ။

အော်သိုသည် ရေထဲမှ သန့်စင်စွာ ထွက်လာပြီး ကျေနပ်နေပုံရလေသည်။ သို့သော် သူ၏ ဝိညာဉ် ကမူ အခြား ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ပြောပြနေ၏။ တိုက်ပွဲသည် သူ့ကို ပို၍ ဒဏ်ရာရစေခဲ့ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ နက်ရှိုင်းသော နာကျင်မှုဖြင့် ခုန်လှုပ်နေလေသည်။

"ဒါက မင်းကို အံ့သြစေမှာတော့ မဟုတ်ပါဘူး..."

ဒရော့စ် က ပြောလိုက်သည်။

"ဇီယယ် က ဝိညာဉ် ရေတွင်း ဘက်ကို ဦးတည်သွားတယ်... သွေးပေနေတဲ့ ခြေရာတွေနောက်ကိုသာ လိုက်သွားလိုက်..."

***