အခန်း (၃၈၃-၃၈၄)

အပိုင်း(၃၈၃)

လင်းတုန်းသည် အဆင့်တက်ရန်အတွက် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး သန့်စင်ခြင်း ဘီး ကို အသုံးပြုခဲ့သောကြောင့်၊ သူသည် ထိုကျင့်စဉ်ကို မကျင့်ကြံနေသည့် အချိန်၌ပင် ၎င်းက သူ၏ အမြုတေ များအပေါ် လွှမ်းမိုးမှု ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မာဒြာ ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးမှုမှာ နှေးကွေးလှ၏။ သို့သော် သူသည် ပုံမှန်အခြေအနေထက် များစွာ ပိုမိုများပြားသော မာဒြာ များကို ပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။ ၎င်းမှာ ကောင်းမွန်သော အချက်တစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏ သံမဏိအဆင့် ခန္ဓာကိုယ် နှင့် သူ၏ နည်းစနစ်များသည် စွမ်းအား အမြောက်အမြားကို လိုအပ်လေသည်။ အီသန် ကို ကြည့်၍ ခန့်မှန်းရမည်ဆိုလျှင်၊ ကျင့်စဉ်အဆင့် တက်လာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ အမြုတေ များသည် ပိုမို နက်ရှိုင်းလာမည်သာ ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် မယုံနိုင်လောက်အောင် များပြားလှသော မာဒြာ ပမာဏကို ပိုင်ဆိုင်လာမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကိုယ်တွင်း၌ ဒရော့စ် ရှိနေစဉ်တွင် သူသည် သန့်စင်ခြင်း ဘီး ကို တတ်နိုင်သမျှ ဖိနှိပ်ထားခဲ့လေသည်။ ထိုအရာက အဆင်မပြေလှသော်လည်း အီသန် ၏ သတိပေးချက်က ဤကျင့်စဉ် တည်ရှိနေကြောင်းကို ပေါက်ကြားသွားစေရန် သူ့ကို တွန့်ဆုတ်နေစေဆဲ ဖြစ်၏။

အော်သိုက သူ့ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။

"အလုပ်ဖြစ်သွားတဲ့ ပုံပဲ..."

"ဒီအထဲမှာ ရှုပ်ပွနေတာပဲ..."

ဒရော့စ် က သူ့ထံသို့ အသံလှိုင်း ပို့လွှတ်လိုက်သည်။

"မင်းက အရမ်း... ပျော့စိစိ ဖြစ်နေတာပဲ..."

လင်းတုန်း သည် ရေကန်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး၊ အက်ကွဲနေသော လက်ဖက်ရည် ပန်းကန်လုံးလေး တစ်လုံးဖြင့် တောက်ပနေသော အပြာရောင် ရေများကို ခပ်ယူလိုက်လေသည်။ သူသည် ထိုရေကို သောက်လိုက်ပြီး မှော်ပစ္စည်း ဆီသို့ တိုက်ရိုက် လှည့်ပတ်ပို့လွှတ်လိုက်၏။ ထိုအခါ မှော်ပစ္စည်း သည် ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေတော့သည်။

"အလုပ်ဖြစ်နေပြီ... ငါ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေမှာ အရင်က မတွေ့ခဲ့ရတဲ့ ဆက်စပ်မှုတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်... ဒါက ဦးနှောက်တစ်ခု ရှိနေတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ရမယ်... ဒါပေမဲ့၊ မင်းသိတဲ့အတိုင်းပဲ... သိပ်ပြီးတော့ ပျော့စိစိတော့ မဖြစ်ဘူးပေါ့..."

လင်းတုန်းသည် စွမ်းအားအားလုံးကို ဒရော့စ် ဆီသို့ လှည့်ပတ်ပို့လွှတ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် သွေးကြောများ သို့မဟုတ် အမြုတေ အတွက် တစ်စုံတစ်ရာမျှ ချန်လှပ်ထားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

သူသည် အသံထွက်၍ ပြောလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်ရုံဖြင့် ထိုစကားလုံးများ မှော်ပစ္စည်း ဆီသို့ ရောက်သွားမည်လား ဆိုသည်ကို သူ မသေချာသောကြောင့် ဖြစ်၏။

"ဘယ်လိုနေလဲ... ခင်ဗျား ထပ်လိုသေးလား..."

"ငါ ဒီနေ့ တစ်နေ့လုံးစာအတွက် ဒါကိုပဲ ဝါးနေလိုက်တော့မယ်..."

ဒရော့စ် က ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနှုန်းနဲ့ဆိုရင် နောက်ထပ် နှစ်ပတ်လောက်လား... သုံးပတ်လောက်လား... အနှစ်ငါးဆယ်နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ဒါက သမုဒ္ဒရာထဲက ရေတစ်စက်လိုပဲ မဟုတ်လား…”

"သုံးပတ်တောင်... ငါတို့မှာ အဲဒီလောက် အချိန်ရလို့လား..."

လင်းတုန်း သည် ဝိညာဉ် ရေတွင်း ကို နှမြောတသစွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။ သူသည် ဤအခန်းထဲတွင် တတ်နိုင်သမျှ အချိန်ကြာကြာ နေချင်ခဲ့၏။ ဒရော့စ် ၏ တိုးတက်မှုအတွက် တစ်မိနစ်မျှပင် အချိန်မဖြုန်းချင်ခဲ့ချေ။ အကယ်၍ သူမ မပါဘဲ ဤကဲ့သို့ ခန်းခြောက်သွားခြင်းမရှိသော စွမ်းအားအရင်းအမြစ်တစ်ခုကို သူ တွေ့ရှိခဲ့ကြောင်း ယီရင် သာ သိသွားပါက သူ့ကို သတ်ပစ်မည်မှာ သေချာပေသည်။ ထို့အပြင် စက္ကန့်မလပ် အကျိုးရှိရှိ အသုံးမချခဲ့ကြောင်း သိပါက နှစ်ဆတိုး၍ပင် သတ်ပစ်ဦးမည် ဖြစ်၏။

အခန်းထောင့်မှ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"အိတ်ဆောင် ကမ္ဘာ ရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံ ပျက်စီးယိုယွင်းမှုကို တခြားဘာကမှ အရှိန်မမြှင့်ဘူးဆိုရင် ငါတို့မှာ အနည်းဆုံး တစ်လတော့ အချိန်ရှိသေးတယ်..."

ဇီယယ် သည် နံရံကို မှီကာ မျက်လုံးမှိတ်ထားလျက်ပင် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီထက်လည်း ပိုကြာနိုင်သေးတယ်..."

အိတ်ဆောင် ကမ္ဘာ ၏ ဖွဲ့စည်းပုံနှင့် ပတ်သက်၍ အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် တစ်ယောက်၏ စကားကို ယုံကြည်ရန် လင်းတုန်း တွင် မည်သည့် အကြောင်းပြချက်မျှ မရှိချေ။ သို့သော် သူသည် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးကဲ့သို့ လုံးဝ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောဆိုခဲ့သောကြောင့် လင်းတုန်း က သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်လေသည်။

"တွေ့လား..."

လင်းတုန်း ၏ အမြုတေ အတွင်း ပိုမို သက်တောင့်သက်သာရှိသော အနေအထားသို့ ပြောင်းရွှေ့နေရင်း ဒရော့စ်က ပြောလိုက်သည်။

လင်းတုန်းသည်လည်း နေရာယူလိုက်လေသည်။ ဒရော့စ် ၏ ပြောင်းလဲမှုကို မြင်တွေ့ရန် သူ မျှော်လင့်နေခဲ့၏။ သို့သော် ဝိညာဉ် ရေတွင်း ၏ စွမ်းအားကို ခွဲဝေပေးလိုက်ရသည့်အပေါ် အနည်းငယ် ခါးသီးမိသည်ကိုမူ သူ မငြင်းနိုင်ခဲ့ပေ။ ဤအရာက သူ၏ အဆင့်တက်မှုကို မည်မျှလောက်အထိ နှောင့်နှေးသွားစေမည်နည်း။ တစ်ပတ်လား။ တစ်လလား။

သို့သော်လည်း... လင်းတုန်းသည် မဟူရာ မီးတောက် လမ်းစဉ် တွင် အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် သို့ နှစ်ရက်အတွင်း ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။

လောင်ကျွမ်းနေသော အမှိုက်များ ဝန်းရံလျက် သူသည် ပုံမှန်အတိုင်း မီးနှင့် ပျက်စီးခြင်း အော်ရာ များကို စွမ်းအင်လှည့်ပတ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ် ထဲတွင် ဒရော့စ် ရှိနေသဖြင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး သန့်စင်ခြင်း ဘီး ကို အသုံးမပြုနိုင်သည်ကိုတော့ သူ နောင်တရမိ၏။ မည်သည့် သတိပေးချက်မျှ မရှိဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အနှံ့အပြားမှ မာဒြာ များသည် ရေဆို့ကို ဖွင့်ချလိုက်သကဲ့သို့ သူ၏ အမြုတေ ထဲသို့ ပြန်လည် စီးဝင်လာလေသည်။

"ဟေး... အဲဒါကို ကြည့်လိုက်စမ်းပါဦး..."

လင်းတုန်း ၏ သန့်စင်သော အမြုတေ အတွင်းရှိ သူ၏ နေရာမှနေ၍ ဒရော့စ် က လှမ်းပြောလိုက်သည်။

"မင်းက စွမ်းအင်လှည့်ပတ်ခြင်း နည်းစနစ် အသစ်တစ်ခုကို စမ်းသပ်နေတာလား..."

လင်းတုန်း သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်မရနိုင်ဘဲ သူ၏ မာဒြာ များအပေါ် အာရုံစိုက်နိုင်ရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားနေရ၏။ သို့သော် သူ၏ အနီးနားတွင် အော်သို မတ်တတ်ရပ်လိုက်သံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။ ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်မှနေ၍ မာဒြာ များသည် သူ့ကိုယ်တွင်းသို့ စီးဝင်လာခဲ့သည်။ ထိုစွမ်းအင်များက သူ၏ စွမ်းအားများကို လမ်းညွှန်ပေးပြီး သူ၏ ဝိညာဉ် အပေါ် ကျရောက်နေသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို သက်သာသွားစေခဲ့လေသည်။

သူ၏ မာဒြာ များအားလုံးသည် တစ်နေရာတည်းတွင် အတူတကွ ပေါင်းစုကာ နေရာယူရန် ဖိညှစ်လာကြသဖြင့် အရာအားလုံး ကျုံ့ဝင်သွားသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရ၏။ မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင် သူစတင်ခဲ့စဉ်ကရှိသော မာဒြာ ပမာဏ၏ သုံးပုံတစ်ပုံခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ သို့သော် ထိုအရာများမှာ ပိုမို သိပ်သည်းပြီး အစွမ်းထက်လာလေသည်။ ယခင်က သူ၏ မာဒြာ များသည် ရေနှင့်တူခဲ့လျှင် ယခုအခါ သကာရည်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်ဟု ခံစားရလေသည်။

ထိုလုပ်ငန်းစဉ် ပြီးဆုံးသွားသောအခါ သူ၏ မဟူရာ မီးတောက် မာဒြာ များအားလုံးသည် အမြုတေ ၏ အလယ်ဗဟို၌ သိပ်သည်းသော အစက်အပေါက် တစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားလေသည်။ ထိန်းချုပ်မရသော စွမ်းအားလှိုင်းတစ်ခုက သူ၏ ကိုယ်တွင်းမှ ရိုက်ခတ်ထွက်ပေါ်လာပြီး အော်ရာ များကို အသက်ဝင်သွားစေ၏။ စွမ်းအင်လှည့်ပတ်ရာ အခန်းတစ်ဝိုက်တွင် မီးတောက်များ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်သွားပြီး လောင်စာများကို ချက်ချင်း ဝါးမြိုသွားကာ မီးခိုးတိမ်တိုက်ကြီး တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်လေတော့သည်။

လင်းတုန်း သည် သူ၏ အသစ်ရရှိထားသော အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် မာဒြာ များကို သွေးကြောများထဲတွင် စီးဆင်းခွင့်ပြုလိုက်လေသည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူသည် ယီရင် နှင့် အဆင့်တူ သွားခဲ့လေပြီ။

သူမတွင် သူ မပိုင်ဆိုင်ထားသော နှစ်ပေါင်းများစွာကြာ လေ့ကျင့်မှုများနှင့် အတွေ့အကြုံများ ရှိနေသည်။ သို့သော် အဆုံး၌ သူတို့သည် နေရာတစ်နေရာတည်းတွင် အတူတူ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

"အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့်..."

အော်သို က ကြေညာလိုက်သည်။

"ကိုယ်ပိုင် လမ်းစဉ် ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ သဘာဝကို ပိုပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွေးခေါ်ဖို့က အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် တစ်ယောက်ရဲ့ အခန်းကဏ္ဍပဲ... ဒီအဆင့်မှာ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တွေနဲ့ ပေါင်းစပ်ထားတဲ့ ကျင့်ကြံသူ တွေဟာ သူတို့ရဲ့ ရှေ့ပြေးပုဂ္ဂိုလ်တွေဆီကနေ အသိအမြင်တွေကို စတင် ဆက်ခံရရှိတတ်ကြတယ်..."

"အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် မတိုင်ခင်အထိ ဘာအသိအမြင်မှ မလိုအပ်ပါဘူး..."

ဇီယယ် က ပြောလိုက်သည်။

သူသည် စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်လာရင်း စွမ်းအင်ကုန်သွားသော မှော်ပစ္စည်း တစ်ခုအလား တံခါးဝတွင် ရပ်တန့်သွား၏။ အစိမ်းရောင် ဦးချိုများအပေါ်သို့ အရိပ်များ ကျရောက်နေလေသည်။ သူ၏ ရွှေအဆင့် သင်္ကေတ သည် အလွန် သိပ်သည်းလှသဖြင့် လုံးဝ အစစ်အမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေလေသည်။

"အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် ဆိုတာ မာဒြာ ရဲ့ သိပ်သည်းဆ တစ်ခုကို ညွှန်ပြရုံသက်သက်ပါပဲ... မင်း ဆေးလုံး နှစ်လုံးလောက်နဲ့တင် အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် ကနေ အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် ရဲ့ အထွတ်အထိပ်အထိ တက်လှမ်းသွားလို့ ရပါတယ်..."

"ဖြတ်လမ်းဆိုတာ အားနည်းတဲ့သူတွေအတွက်ပါ..."

အော်သို က ပြောလိုက်သည်။

"လမ်းစဉ် တစ်ခုကို တစ်လှမ်းချင်းစီ လျှောက်လှမ်းရတယ်... ဒါက အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် တစ်ယောက်ရဲ့ ခြေလှမ်းပဲ..."

ဇီယယ် သည် အလွန် သေးငယ်သော အရာတစ်ခုကို ကိုင်ထားသည့်အလား လက်ညှိုးနှင့် လက်မကို မြှောက်ပြလိုက်၏။

"ငါ့ဆီမှာ အရင်က အဲဒီ ဆေးလုံးတွေ ရှိခဲ့ဖူးတယ်... အရွယ်အစားက ဒီလောက်လေးပဲ... လတ်ဆတ်တဲ့ ဘယ်ရီသီးတွေနဲ့ နွေရာသီ သစ်ရွက်တွေရဲ့ အနံ့မျိုး ထွက်တယ်..."

သူသည် ကြမ်းပြင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် သူ့ကိုယ်သူ ဆွဲယူကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

"တကယ်ကို စိတ်ဓာတ်ကျစရာကောင်းအောင် လုပ်တာပဲ မဟုတ်လား..."

ဒရော့စ် က မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

လင်းတုန်း အတွက်ကမူ ထိုသို့ မဟုတ်ချေ။ အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် သို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက်တွင် သူ၏ အပြုံးသည် သံမဏိပြားကပ်ထားသည့်အလား ခိုင်မြဲနေလေသည်။ ထိုအဆင့်က မည်သို့ အဓိပ္ပာယ်ရသည်ကို သူ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ နောက်ထပ် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းကို လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီဆိုသည့် အချက်ကိုသာ ဂရုစိုက်လေသည်။

ထို့အပြင် အပြာရောင် ရေတွင်းထဲတွင် ရေများ အများအပြား ကျန်ရှိနေပေသေးသည်။

***

အပိုင်း(၃၈၄)

အော်သို နှင့် ဇီယယ် တို့သည် စိန်ကြေးခွံ ပင်လယ် နဂါး ၏ အလောင်းကောင်မှ အသားများကို လှီးဖြတ်ကာ စားသောက်ကြလေသည်။ သို့သော် လင်းတုန်း မှာမူ ချက်ပြုတ်ထားသော ထိုအသား တစ်ကိုက်ကို စားလိုက်ရုံဖြင့် ခြောက်နာရီတိုင်တိုင် သတိလစ်သွားခဲ့ရ၏။ ၎င်းသည် ငွေစွယ် ငါးကြင်း ထက်ပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုမို အာဟာရဖြစ်စေခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအရာက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ခံနိုင်ရည်ရှိစွမ်း၏ အဆုံးစွန် အခြေအနေ၌ ရှိနေခဲ့လေသည်။ ထိုအသားကို စားပြီးနောက် သူ၏ သံမဏိအဆင့် ခန္ဓာကိုယ် သည် မာဒြာ များကို အလွန်အမင်း စုပ်ယူသွားခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် ဝိညာဉ် ရေတွင်း ၏ အကူအညီ ရရှိနေသော်ငြားလည်း သူ၏ လေ့ကျင့်မှုကို နှောင့်နှေးသွားစေခဲ့လေသည်။

အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် သို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက်တွင်မူ နဂါးကြီး၏ အသားတစ်ကိုက်ကို စားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စွမ်းအင်လှည့်ပတ်ရာ၌ သတိမလစ်စေရန် ထိန်းထားနိုင်ခဲ့လေသည်။ သို့သော် ထိုသို့လုပ်နိုင်ရန်အတွက် သူ၏ ရှိသမျှ အင်အားအားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့ရ၏။ သူသည် တစ်နေ့လျှင် တစ်ကိုက်ထက်ပို၍ မစားနိုင်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ကျန်ရှိနေသော အစားအစာများအတွက် သူ၏ ဟင်းလင်းပြင် သော့ ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားသော ငါးကြင်း ကင်များကိုသာ အားထားခဲ့ရလေသည်။ ထိုအသားသည် သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေအပေါ် အထောက်အကူပြုနိုင်မှု၏ ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေ၏။ သို့တိုင်အောင် အစာဆိုသည်မှာ အစာပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဇီယယ်သည် ဝိညာဉ် ရေတွင်း အခန်း၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် အချိန်ဖြုန်းနေခြင်းမှလွဲ၍ အိပ်မက် ကျောက်စာပြား စင်တန်းများကြားတွင် လှည့်လည်သွားလာနေတတ်၏။ တောက်ပနေသော အရောင်အသွေးစုံလင်သည့် ထိုကျောက်တုံးလေးများ တစ်ခုချင်းစီတိုင်းတွင် အမည်၊ ကျင့်စဉ်အဆင့်၊ လမ်းစဉ် နှင့် အကြောင်းအရာတို့ကို တံဆိပ်ကပ်၍ ဖော်ပြထားလေသည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် လင်းတုန်း သည် သူ၏ နောက်သို့ စတင် လိုက်ပါသွားခဲ့လေသည်။ လင်းတုန်း စောင့်ကြည့်နေစဉ်မှာပင် သူသည် အိပ်မက် ကျောက်စာပြား ခြောက်ခုကို ထိတွေ့ခဲ့၏။ ထိုကျောက်စာပြားများ အားလုံးမှာ မဟာ အထွတ်အထိပ် အရှင်သခင် များ၏ မှတ်ဉာဏ်များ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ကျောက်စာတိုက် အတွင်းရှိ အမြင့်မားဆုံးသော အကြောင်းအရာများ ဖြစ်ကြပြီး၊ ဇီယယ် သည် ထိုအောက်နိမ့်သော မည်သည့်အရာကိုမျှ စိတ်ဝင်စားပုံ မရချေ။

လင်းတုန်း အတွက်မူ အဆင့်မြင့် အရှင်သခင် အဆင့်ရှိ ကျောက်စာပြားတစ်ခုကို တစ်ကြိမ်မျှ ထိတွေ့လိုက်ရုံဖြင့် ပက်လက်လန်ကာ ချွေးများရွှဲသွားခဲ့ရ၏။ ထို့အပြင် သူ ဘာတွေ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်ကိုပါ မည်သည့်မှတ်ဉာဏ်မျှ မကျန်ရှိခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် အထက်ရှိ မည်သည့်အရာကိုမျှ ထပ်မံ မစမ်းသပ်ရဲတော့ပေ။

သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ် ဖြင့် အိပ်မက် ကျောက်စာပြား တစ်ခုကို အသက်သွင်းလိုက်သောအခါ၊ ထိုမြင်ကွင်းထဲတွင် သူကိုယ်တိုင် နေထိုင်နေရသည့်အလား တိကျသော မှတ်ဉာဏ် မြင်ကွင်းတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံရလေသည်။ ထိုမှော်ပစ္စည်းများသည် သတင်းအချက်အလက်များကို မှတ်တမ်းတင်ရန်အတွက် သူ ထင်မှတ်ထားသလောက် အသုံးမဝင်ခဲ့ချေ။ သို့သော် အတွေ့အကြုံများကို သိမ်းဆည်းရန်အတွက်မူ အလွန် သင့်လျော်လှပေသည်။ သယ်ဆောင်သွား၍ရသော အိပ်မက် ကျောက်စာပြား များအကြောင်းကို ယခင်က သူ ကြားဖူးခဲ့၏။ သို့သော် ဤအရာများမှာမူ အမျိုးအစား ကွဲပြားခြင်း ဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့ ခိုးယူမှုမှ ကာကွယ်ရန် လုံခြုံစွာ ထားရှိခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်လေသည်။ အိပ်မက် ကျောက်စာပြား တစ်ခုချင်းစီကို ၎င်းတို့ ပတ်လည်ရှိ ကျောက်သားများဖြင့် ချိတ်ပိတ်ထားလေသည်။

“သူမသည် လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ အနီရောင် ရေခဲလှံတစ်စင်းကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။ တိမ်တိုက်များကြားရှိ သူမ၏ နေရာမှနေ၍ အောက်ဘက်ရှိ မြို့တော်ပေါ်တွင် ဝပ်တွားနေသော ပင့်ကူကြီးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။ ထိုပင့်ကူကြီးသည် အဆောက်အအုံ တစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ ၎င်း၏ ပင့်ကူမျှင်များကို ဖြန့်ကြက်နေလေသည်။ သူမသည် ဖန်တီးထားသော ထိုလှံထဲသို့ ဝိညာဉ်မီးတောက် များကို စီးဝင်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ ၎င်း၏ မီးခိုးရောင် မီးတောက်သည် နည်းစနစ်ကို ပိုမို ကြံ့ခိုင်လာစေပြီး၊ ချောမွေ့လာစေကာ၊ အားဖြည့်ပေးလေသည်။

ယခုအခါ ထိုလှံသည် အရောင်တင်ထားသော စိန်တိုင်တစ်တိုင်အလား တောက်ပနေလေပြီ။ ၎င်းသည် သူမ ဖန်တီးနိုင်စွမ်းရှိသမျှ အပြင်းထန်ဆုံးသော နည်းစနစ် ဖြစ်ပေသည်။

အောက်ဘက်တွင် ဤတိုက်ခိုက်မှုမှ ရှင်သန်လွတ်မြောက်မည့်သူ တစ်ဦးဦး ရှိနေပါစေရန်သာ သူမ မျှော်လင့်မိလေသည်။

ရေခဲမြစ် မွေးဖွားခြင်း လမ်းစဉ် ၏ အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် မေရင်တီအာ - ဝစ်စပါးဘတ် ၏ ပျက်စီးယိုယွင်းခြင်း...”

လင်းတုန်းသည် မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ အမောတကောဖြင့် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ သူ၏ နောက်ဆုံး မြင်တွေ့ခဲ့ရသော မြင်ကွင်းမှာ ဧရာမ ပင့်ကူကြီးနှင့် ၎င်း ချောင်းမြောင်းနေသော မြို့တော်ကြီးကို သွေးရောင်လွှမ်းနေသည့် ရေခဲမုန်တိုင်းကြီးက အပိုင်းပိုင်းအစစ ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

သူသည် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ထိုမြင်ကွင်းကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ ယူဆောင်လာခဲ့သော အိပ်မက် ရေတွင်း မှ ရေတစ်ပုလင်းကို သောက်ချလိုက်လေသည်။

"သူ(မ) ခံစားနေရတဲ့ ခံစားချက်ကို ဘယ်လိုခေါ်လဲ..."

ဒရော့စ် က မေးလိုက်သည်။

"ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုလေ..."

လင်းတုန်း က ငေးမောစွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ငါ အဲဒါကို မကြိုက်ဘူး..."

မှော်ပစ္စည်း က ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်၏။

"အဲဒါက အရမ်းလေးလံလွန်းတယ်... သမီးဖြစ်သူရဲ့ ရောဂါကို ကုသပေးလိုက်နိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ဆီကို ပြန်သွားရအောင်..."

လင်းတုန်းသည် ပြန်လည်ဖြေကြားရန်ပင် အားအင်မထုတ်နိုင်တော့ဘဲ၊ ထို အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် ၏ မှတ်ဉာဏ်များကိုသာ အာရုံစိုက်နေမိလေသည်။ သူမ၏ ကိုယ်တွင်း၌ မာဒြာ များ စီးဆင်းသွားချိန်တွင် မည်သို့ ခံစားရသည်၊ သူမ၏ စွမ်းအင်လှည့်ပတ်ခြင်း နည်းစနစ်၏ စည်းချက်ကျမှု၊ နှင့် ဝိညာဉ် ၏ အလယ်ဗဟိုမှ ဝိညာဉ်မီးတောက် များကို ဆွဲထုတ်ရသည့် ခံစားချက် စသည်တို့ကိုသာ အာရုံစိုက်နေခဲ့၏။

ထိုမှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် လမ်းစဉ် ကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေမည့် သော့ချက်များ ကိန်းအောင်းနေလေသည်။

အမြွှာကြယ် လမ်းစဉ် တွင် အစစ်အမှန် ကာကွယ်သူ နည်းစနစ် တစ်ခု လိုအပ်နေကြောင်းကို သူ သိထားခဲ့၏။ ပြီးခဲ့သော တစ်ပတ်အတွင်း သူသည် အိပ်မက် ကျောက်စာပြား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုခဲ့သည်။ သူ ထင်မှတ်ထားသည်ထက်ပင် များစွာ ကွဲပြားခြားနားလှသော ကာကွယ်သူ နည်းစနစ် များကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့လေသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံသော ကာကွယ်သူ နည်းစနစ် များသည် စံသတ်မှတ်ချက် ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့မှာ အမျိုးအစား တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။ သူတွေ့ရှိခဲ့သော နည်းစနစ်များစွာမှာ လက်ဝါးရိုက်ချက် တစ်ချက် သို့မဟုတ် ဓားခုတ်ချက် တစ်ချက်သာ ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့၏ စွမ်းအားများကို တိုက်ခိုက်မှု တစ်ကြိမ်တည်းတွင်သာ စုစည်းထားခြင်း ဖြစ်၏။ ၎င်းတို့က ဗလာ လက်ဝါး ကို ပိုမို ကောင်းမွန်လာစေရန် အကြံဉာဏ် အရိပ်အယောင်အချို့ ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ သူ အမှန်တကယ် လိုအပ်နေသော အရာများတော့ မဟုတ်ခဲ့ချေ။

သူသည် အခြား အမျိုးအစားတစ်ခုဖြစ်သော လှုပ်ရှားမှု နည်းစနစ်များကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ ဗလာ လက်ဝါး ဖြင့် အထိနာစေလိုပါက၊ သူနှင့် ပြိုင်ဘက်ကြားရှိ ကွာဟချက်ကို ပိတ်ဆို့နိုင်မည့် အရာတစ်ခုခုကို သူ လိုအပ်နေလေသည်။ ယခုအချိန်အထိ ပြိုင်ဘက်များကို သူ၏ အနီးသို့ ရောက်လာစေရန်သာ မှီခိုနေခဲ့ရ၏။

အချို့သော မှတ်ဉာဏ်များတွင် ပြိုင်ဘက်များနှင့် ကွာဟချက်ကို တစ်ဟုန်ထိုး လျှော့ချပစ်နိုင်သော ခြေလှမ်း တစ်လှမ်း သို့မဟုတ် ခုန်ပျံမှုများ ပါဝင်နေလေသည်။ အချို့မှာမူ အမြန်နှုန်းအပေါ်လုံးလုံးလျားလျား အာရုံစိုက်ထားသည့် တစ်ကိုယ်လုံး လွှမ်းခြုံသော ကာကွယ်သူ နည်းစနစ် များ သို့မဟုတ် အသုံးပြုသူများကို လိုအပ်သော နေရာသို့ သယ်ဆောင်သွားပေးနိုင်သည့် ဖန်တီးသူ နည်းစနစ် များ ဖြစ်ကြ၏။

ထိုအရာများထဲမှ အတော်များများကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် သူသည် မီးတောက်ခြုံလွှာ ၏ မူလသဘောတရားများကို သူ၏ သန့်စင်သော အမြုတေ တွင် အသုံးချရန် စတင် ကြိုးစားခဲ့လေသည်။ မဟူရာ မီးတောက် ကာကွယ်သူ နည်းစနစ် သည် ထိန်းချုပ်ထားသော မာဒြာ ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခုအတွက် သူ၏ အသားအရည်နှင့် ဝိညာဉ်ကို လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်။ ထိုအရာက ကြီးမားသော စွမ်းအားတစ်ရပ်ကို ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့၏။

သူ သိရှိခဲ့ရသည်မှာ သန့်စင်သော မာဒြာ သည် နှင်းတောင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ လောင်ကျွမ်းရန် ခက်ခဲလွန်းလှသည် ဟူသောအချက်ပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ငြိမ်သက်နေသော ရေကန်တစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ထိုထက်ပင် ပို၍ ဖမ်းဆုပ်ရခက်ခဲနေသေး၏။

ထို့ကြောင့် သန့်စင်သော လမ်းစဉ် တွင် လျှောက်လှမ်းနေသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်၏ မှတ်တမ်းကိုမျှ သူ မတွေ့ရှိခဲ့ရသဖြင့် ရေစွမ်းအင်သုံး ကျင့်ကြံသူများကို စတင် ရှာဖွေလေ့လာခဲ့လေသည်။

ထိုအရာများအားလုံးနီးပါးမှာ တိုက်ပွဲမြင်ကွင်းများ သို့မဟုတ် ပြင်းထန်သော လေ့ကျင့်မှု မြင်ကွင်းများသာ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် မည်သည့်အရာကမျှ ဇာတ်ကောင်များ အသုံးပြုနေသော နည်းစနစ်များ၏ နောက်ကွယ်ရှိ မူလသဘောတရားများကို ရှင်းပြရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း မရှိချေ။ သူသည် နည်းစနစ်၏ ခံစားချက်အပေါ် အခြေခံ၍သာ မှန်းဆတွက်ချက်ခဲ့ရလေသည်။

သူ၏ စိတ်ကူးထဲရှိ အက်ခီရီ ၏ ပုံရိပ်ကလည်း များစွာ အထောက်အကူ ဖြစ်စေခဲ့၏။ သူမ၏ ကာကွယ်သူ နည်းစနစ် သည် အပြင်ပန်းအားဖြင့် မည်သို့ ပုံစံရှိသည်ကို သူ ရှင်းလင်းစွာ နားလည်ထားသည်။ သူမသည် ထိုနည်းစနစ်ကို အသက်သွင်း၍ တိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်က စမ်းချောင်းလေးတစ်ခုကဲ့သို့ အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ ကွေးညွှတ်စီးဆင်းနေခဲ့လေသည်။

မဟူရာ မီးတောက် သည် ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေတတ်သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုအရာကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရန်အတွက် သူသည် ထိုဒေါသနှင့် လိုက်ဖက်အောင် နေထိုင်ရပြီး ၎င်းအတွက် ထွက်ပေါက်တစ်ခု ဖန်တီးပေးရလေသည်။ သန့်စင်သော မာဒြာ သည် ရေနှင့် တူ၏။ ထို့ကြောင့် ကြမ်းတမ်းသော မြစ်တစ်စင်း ဖြစ်လာရန် လုံလောက်သော အဟုန်တစ်ခု ရရှိလာသည်အထိ တဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းညွှန်ပေးကာ စုစည်းယူရလေသည်။

လင်းတုန်းသည် သူ၏ မာဒြာ ကို အာရုံစိုက်နေရင်း အချိန်များ မည်သို့ ကုန်လွန်သွားမှန်းပင် မသိခဲ့ချေ။ သူသည် ထိုစွမ်းအင်များကို သူ၏ သွေးကြောများအတွင်း ပြင်းထန်စွာ စီးဆင်းလာသည်အထိ တဖြည်းဖြည်း မြှင့်တင်ယူနေခဲ့သည်။ ထိုအရာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဟု သူ ထင်မှတ်လိုက်သောအခါ ၎င်းကို ပုံစံသစ်တစ်ခုအဖြစ် ထိန်းချုပ်လိုက်လေသည်။

မီးတောက်ခြုံလွှာ ၏ မူလသဘောတရားများအပေါ် မူတည်၍ သန့်စင်သော မာဒြာ ဖြင့် အသုံးပြုနိုင်ရန် ဤနည်းစနစ်ကို စဉ်းစားတွေးတောရင်း သူသည် ရက်ပေါင်းများစွာ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ သို့သော် ဤအကြိမ်သည် အစစ်အမှန် စမ်းသပ်မှုတစ်ခုနှင့် အနီးစပ်ဆုံး ဖြစ်ခဲ့လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။ မာဒြာ များသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ လွှမ်းမိုးဝင်ရောက်လာပြီး တည်ငြိမ်သော ခွန်အားတစ်ရပ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် အပြာနှင့် အဖြူရောင် စွမ်းအားများသည် သူ၏ ပတ်လည်ရှိ လေထုထဲတွင် တောက်ပသွားလေသည်။

ထိုအရာနှင့်အတူ သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာလည်း မြင့်တက်သွားခဲ့၏။ သို့သော် စက္ကန့်ပိုင်းအကြာတွင် မာဒြာ များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ သန့်စင်သော အမြုတေ သည် အရင်လိုပင် ငြိမ်သက်သွားလေတော့သည်။ ထိုမျှလောက် အသက်သွင်းနိုင်ရန်အတွက်ပင် သူ၏ အမြွှာကြယ် မာဒြာ တစ်ဝက်ခန့်ကို အသုံးပြုလိုက်ရပြီး ၎င်းမှာ ဝင်သက်ထွက်သက် တစ်ကြိမ်စာမျှသာ ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့လေသည်။ သူသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ ခြေထောက်များကို ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။ သူ၏ မာဒြာ အပေါ် အချိန်အကြာကြီး အာရုံစိုက်၍ တရားထိုင်ခြင်းက ကြွက်တက်ရန်အတွက် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအချိန်မှသာ ဇီယယ် သည် သူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် လမ်းကြားတစ်ဖက်ရှိ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေကြောင်း သူ သတိထားမိလိုက်သည်။ ဇီယယ် သည် အခြား အိပ်မက် ကျောက်စာပြား စင်တစ်ခုကို ကျောမှီထားလေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး ခေါင်းကို နောက်သို့ လှန်ထား၏။ သူ၏ အစိမ်းရောင် ဦးချိုများသည် ကျောက်စာပြားများ၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေလေသည်။

"ဒီမှာ ကြည့်နေမယ့်သူ ဘယ်သူမှ မရှိပါဘူး... မင်း အနားယူလို့ ရပါတယ်..."

ဇီယယ် က ပြောလိုက်သည်။

လင်းတုန်း သည် ဆန့်ထုတ်ထားသော သူ၏ ခြေထောက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။

"ကျွန်တော် အဲဒီလိုပဲ လုပ်နေတာပါ..."

ဇီယယ် သည် သူ၏ မျက်ခွံများ အလွန်လေးလံနေသည့်အလား မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်လေသည်။ သူသည် ရက်ပေါင်းများစွာ အိပ်မပျော်ခဲ့ရသူ တစ်ယောက်နှင့် တူနေ၏။

"မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လဲကျသွားမတတ် ဖိအားပေးတယ်... ပြီးတော့ ဆေးရည်သောက်ပြီး ဆက်လုပ်နေပြန်ရော... အခုဆိုရင် နှစ်ပတ်နီးပါး ရှိနေပြီ၊ မင်း အလုပ်လုပ်နေတာ ရပ်တန့်သွားတာမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးဘူး..."

"ဒါက ကျွန်တော့် အတွက် ရှားပါးတဲ့ အခွင့်အရေး တစ်ခုပါ... ဒါကို လက်လွတ်ခံလိုက်ရမှာ ကျွန်တော် အရမ်းမုန်းတယ်..."

လင်းတုန်း က ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ဘာအကျိုးမှ မရှိဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေနေတာပဲ..."

သူသည် လင်းတုန်း ထက် အသက်ပိုကြီးပုံ မပေါ်သော်လည်း ခေတ်ကာလပေါင်းများစွာ၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို ထမ်းပိုးထားရသူ တစ်ဦးကဲ့သို့ စကားပြောဆိုလေသည်။

"ဆုလာဘ် ဆိုတာ ထင်ယောင်ထင်မှား တစ်ခုပါပဲ..."

သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"တောင်တက်တယ် ဆိုရာမှာ ထိပ်ဆုံးဆိုတာ မရှိဘူး... မင်းက တက်ရင်းတက်ရင်းနဲ့ နောက်ဆုံးမှာ အောက်ကို ပြုတ်ကျပြီး အပိုင်းပိုင်းအစစ ကျိုးပဲ့သွားတဲ့အထိပဲ... အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် ဆိုတာ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းပဲ၊ အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် ဆိုတာက နောက်ထပ် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း... ဒါပေမဲ့ အဆုံးသတ် ဆိုတာ မရှိဘူး... မင်း ထာဝရ လျှောက်လှမ်းသွားလို့ ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လမ်းစဉ် တိုင်းက ပြုတ်ကျခြင်းနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်တာပဲ..."

သူ၏ သွေးကြောများ ယှက်သန်းနေသော မျက်လုံးများသည် လင်းတုန်း ထံသို့ စူးရှစွာ ကြည့်လာသဖြင့် လင်းတုန်း မှာ သက်တောင့်သက်သာ မရှိစွာဖြင့် ကိုယ်ကို ရွှေ့လိုက်မိလေသည်။

"...လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က ကျွန်တော် အောက်ခြေကနေ စတင်ခဲ့ရတာပါ..."

သူက နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား မှ သူ၏ ဘဝအကြောင်းကို ဇီယယ် အား တတ်နိုင်သမျှ အကျဉ်းချုံး၍ ပြောပြလိုက်၏။ ဆူရီရယ် ၏ အကြောင်းကိုမူ ချန်လှပ်ထားခဲ့ပြီး သူတို့ထံတွင် အနာဂတ်ကို ကြိုတင်မြင်နိုင်သော အိပ်မက် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ရှိခဲ့သည်ဟု ထင်ရအောင် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"အခု ကျွန်တော့်မှာ အရင်က တစ်ခါမှ မရခဲ့ဖူးတဲ့ အခွင့်အရေး တစ်ခု ရနေပြီ... ဒီအထဲက စက္ကန့်လေး တစ်စက္ကန့်ကိုတောင် အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်ဟာ လူမိုက် တစ်ယောက် ဖြစ်သွားမှာပေါ့..."

ဇီယယ်သည် လင်းတုန်း ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် လွင့်မျောနေသော အိပ်မက် ကျောက်စာပြား များကို ကြည့်လိုက်၏။

"မင်းကို ရှေ့ဆက်သွားနိုင်အောင် တွန်းအားပေးမယ့် တခြား တစ်ခုခု ရှိနေဖို့တော့ သေချာပါစေ... ကျင့်ကြံခြင်း ပညာရပ် တွေလောက်နဲ့တော့ အသက်ရှင်ဖို့ မလုံလောက်ဘူး..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး စင်တန်းများ တစ်လျှောက် ခြေကို တရွတ်တိုက်ဆွဲကာ လျှောက်သွားလေသည်။ စင်တန်းအဆုံးသို့ ရောက်သောအခါ သူသည် နောက်သို့ လှည့်ကာ လင်းတုန်း ကို ပြန်ကြည့်လိုက်၏။

"လိုက်ခဲ့..."

သူက ပြောလိုက်သည်။ လင်းတုန်း လည်း သူ၏ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားလေသည်။

***