လေပြေထဲတွင် လွင့်မျော ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း

ပြိုင်ဘက်ကင်း ကူလှည့်ကွက် ဖြစ်သော အသက်ရှင်ခြင်း နှင့် သေဆုံးခြင်း စာချုပ် ၏ အရေးပါမှုကို ထပ်မံ ရှင်းပြနေရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ လီယွမ် ကိုယ်တိုင် ကိုယ်တွေ့ ခံစားခဲ့ရပြီ ဖြစ်၏။

ယိုဆန်း သည် ဤနည်းလမ်း ဖြင့် ကူအင်မော်တယ် အဖြစ် ပြောင်းလဲရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သော်ငြားလည်း မအောင်မြင်ခဲ့ပါချေ။ သို့သော် ဤ ကူလှည့်ကွက် ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားကိုမူ သက်သေပြနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထပ်မံ မွမ်းမံနိုင်ပါက အလွန် ကြီးမားသော အသုံးဝင်မှု ရှိလာနိုင်၏။

ဟင်းလင်းပြင်သို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ခြင်းနှင့် ဝိညာဉ်လမ်းပြကူ မှာ သေလုမျောပါး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

“မင်း အခု သေသွားလို့ မရသေးဘူး”

လီယွမ် သည် ဟင်းလင်းပြင်သို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ခြင်းနှင့် ဝိညာဉ်လမ်းပြကူ ကို ချိတ်ပိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သွေးများကို ထိုးသွင်းပေးလိုက်ပြီး ဝူမေ့ ၏ ပင့်ကူမျှင်များ ဖြင့် ထိန်းချုပ်ကာ အချိန်အတန်ကြာ ဆက်လက် အသက်ရှင်နေစေရန် ပြုလုပ်လိုက်၏။

သူ သည် မြစ်၏ အခြား တစ်ဖက်ကမ်း သို့ ကူးသွားပြီး ထူးဆန်းသော ပုံစံများကို ကြည့်ရှုလိုက်၏။

အသေအချာ စူးစိုက် ကြည့်ရှုလိုက်မှသာ ထိုထူးဆန်းသော ပုံစံ၏ အဓိက အစိတ်အပိုင်းမှာ ခေါင်းတလား တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ရ၏။ ယိုဆန်း သည် သက်မဲ့ တစ္ဆေကောင် များကို သန့်စင်ရန် အသုံးပြုခဲ့သော ခေါင်းတလား နှင့် အလွန် ဆင်တူနေ၏။

ထို့နောက် သိပ်သည်း ပြည့်နှက်နေသော စာလုံးများကို တွေ့ရသည်။ လီယွမ် အနေဖြင့် အကြမ်းဖျင်း နားလည် သဘောပေါက် နိုင်စွမ်း ရှိ၏။

‘အသက်ရှင်ခြင်း နဲ့ သေဆုံးခြင်း စာချုပ် ရဲ့ အပြည့်အစုံ စာသားတွေများလား’

သူ သည် ဂရုတစိုက် ဖတ်ရှု လေ့လာပြီး သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် သေချာစွာ မှတ်သားလိုက်၏။

အသက်ရှင်ခြင်း နှင့် သေဆုံးခြင်း စာချုပ် ကို အခန်း ခြောက်ခန်း ခွဲခြား ထားသည်။ အခြေခံ အုတ်မြစ်၊ ကိရိယာ၊ နည်းစနစ်၊ လျှို့ဝှက်ချက်၊ အသွင်ပြောင်းခြင်း နှင့် တားမြစ်ချက် တို့ ဖြစ်ကြပြီး အဆင့် ခြောက်ဆင့် ကို ကိုယ်စားပြုကာ မည်သည့် အဆင့်ကိုမျှ ချန်လှပ်ထား၍ မရနိုင်ပါချေ။

အခြေခံ အုတ်မြစ် ဆိုသည်မှာ ရုပ်သေးရုပ် ကို ဖန်တီးရန် အတွက် အဓိက ခန္ဓာကိုယ် ကို ဆိုလို၏။ ၎င်းမှာ သားရဲ သို့မဟုတ် လူသား လည်း ဖြစ်နိုင်ပြီး အသက်ရှင်သော ရုပ်သေးရုပ် နှင့် သေဆုံးသော ရုပ်သေးရုပ် ဟူ၍ ထပ်မံ ခွဲခြား ထား၏။

ကိရိယာ ဆိုသည်မှာ ရုပ်သေးရုပ် ၏ ခန္ဓာကိုယ် ကို ထည့်သွင်းမည့် ခွက် ကို ဆိုလိုပြီး သန့်စင်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ် အတွက် လိုအပ်သော အကူ ကိရိယာ များကိုလည်း ဆိုလို၏။ အဓိက ကိရိယာ အနေဖြင့် မီးဖို၊ အိုး၊ ခေါင်းတလား စသည်တို့ ဖြစ်နိုင်ပြီး အကူ ကိရိယာ များမှာ အပ်၊ အပ်ချည်ကြိုး စသည်တို့ ဖြစ်ကြသည်။

နည်းစနစ် ဆိုသည်မှာ နည်းလမ်း များနှင့် အဓိပ္ပာယ် အတူတူပင်။ ဥပမာ အားဖြင့် အခြေခံ သန့်စင်ခြင်း နည်းလမ်း များတွင် သန္ဓေသား ကို ပျိုးထောင်ခြင်း၊ မျိုးစေ့ချခြင်း နှင့် စိမ်ထားခြင်း တို့ ပါဝင်ပြီး အဆင့်မြင့် နည်းစနစ် များတွင် သွေးကြော များကို ဖန်တီးခြင်း၊ မှော်စာသား များ ရေးထိုးခြင်း၊နောက်ဆုံး အသက်သွင်းခြင်း နှင့် ဝိညာဉ် များနှင့် ဆက်သွယ်ခြင်း တို့ ပါဝင်သည်။

အဓိက သော့ချက် မှာ လျှို့ဝှက်ချက် ပင် ဖြစ်ပြီး အလွန် အရေးပါသော အချက် ဖြစ်၏။

ဥပမာ အားဖြင့် ခေါင်းတလား ကို ဖွင့်ရမည့် အချိန်၊ မျိုးစေ့ ချရမည့် ရာသီဥတု၊ မှော်စာသား ရေးထိုးရာတွင် ရှောင်ကြဉ်ရမည့် အရာများ၊ ဝိညာဉ် နှင့် ဆက်သွယ်ရာတွင် မျက်နှာမူ ရမည့် အရပ်မျက်နှာ နှင့် ယဇ်ပူဇော် ပွဲ ပြုလုပ်ရာတွင် လိုအပ်သော အသေးစိတ် အချက်အလက် များ အားလုံး ပင်။

အသွင်ပြောင်းခြင်း ဆိုသည်မှာ ရုပ်သေးရုပ် သည် အရေးပါသော အချိုးအကွေ့ အသီးသီး တွင် ဖြတ်သန်း ရမည့် အပြောင်းအလဲ များကို ဆိုလို၏။

ဥပမာ အားဖြင့် အနီရောင် အရေပြား သည် ရုပ်သေးရုပ် ၏ ကနဦး ဖွဲ့စည်းမှု ကို ပြသပြီး အနက်ရောင် အရေပြား သည် အကြီးစား အောင်မြင်မှု ကို ပြသသည်။ ပြီးပြည့်စုံသော ပုံစံ ၏ ဝိသေသ လက္ခဏာ မှာ ပုံမှန် အခြေအနေ သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိ သွားခြင်း ဖြစ်သော်ငြားလည်း အရေပြား အောက်တွင် လျှို့ဝှက် ပုံစံ များ ပေါ်ထွက်လာမည် ဖြစ်ပေ၏။

ထို့အပြင် ရုပ်သေးရုပ် သည် အဆင့် တစ်ဆင့်ချင်း စီတိုင်း တွင် အမျိုးမျိုးသော စွမ်းရည် များကို ဖွံ့ဖြိုးလာစေစေမည်ပင်။

နောက်ဆုံး အခန်း မှာ တားမြစ်ချက် ဖြစ်ပြီး အလွန် အန္တရာယ် ကြီးမားသော တားမြစ်ထားသည့် အရာများကို ကိုယ်စားပြု ၏။

နှိုင်းယှဉ် ကြည့်မည် ဆိုပါက သေဆုံးခြင်း စာချုပ် ရုပ်သေးရုပ် မှာ ပိုမို အားနည်း ပြီး တားမြစ်ချက် များကို ချိုးဖောက် မိခြင်း လည်း ပို၍ နည်းပါး သည်။

အစွမ်းအထက်ဆုံး သော အသက်ရှင်ခြင်း နှင့် သေဆုံးခြင်း ရုပ်သေးရုပ် မှာမူ ယင် နှင့် ယန် တို့ကို ကမောက်ကမ ဖြစ်စေပြီး ကောင်းကင် နှင့် မြေကြီး ၏ ဟန်ချက်ညီမှု ကို ဆန့်ကျင်နေ၏။ တားမြစ်ချက် တွင် သတိထား ရှောင်ကြဉ် ရမည့် အရာများ အမြောက်အမြား ရှိ၏။

တားမြစ်ချက် တစ်ခုကို ချိုးဖောက် မိပါက ကံကြမ္မာ ၏ တုံ့ပြန်မှု ခံရမည် ဖြစ်ပြီး နှစ်ခု ချိုးဖောက် မိပါက နတ်ဘုရား ၏ အပြစ်ပေးမှု ခံရစေမည်။ ဤ သုံးခု စလုံးကို ချိုးဖောက် မိပါက သင်၏ အစစ်အမှန် ကိုယ်ကျင့်တရား နှင့် ကံကြမ္မာ ကိုပါ ဆုံးရှုံး စေမည်ပင်။

၎င်းကို ဖတ်ရှုလိုက်ရသော အခါ လီယွမ် ၏ ကျောရိုး တစ်လျှောက် စိမ့်ခနဲ အေးစက် သွားရတော့သည်။ အလွန် များပြား လှသော တားမြစ်ချက် များ ရှိနေပြီး ဥပမာ အားဖြင့် မျိုးစေ့ ချသည့် လုပ်ငန်းစဉ် အတွင်း ရုပ်သေးရုပ် မှ မျက်ရည် ကျလာသည်ကို မြင်တွေ့ ရပါက မျက်ရည် အိတ် များကို သွေးသစ်သား ဖြင့် ချက်ချင်း ပိတ်ဆို့လိုက်ရလေမည်။

ထို့အပြင် ဝိညာဉ် နှင့် မဆက်သွယ်မီ ရုပ်သေးရုပ် အား ၎င်း၏ ယခင် ဘဝက အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းဟောင်း များကို လုံးဝ မြင်တွေ့ခွင့် မပေးရပါချေ။

တားမြစ်ချက် အခန်း မှာ မပြည့်စုံ ပါချေ။ ယိုဆန်း သည် တားမြစ်ချက် များကို အလွန် အကျွံ ချိုးဖောက် ခဲ့ပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင် လမ်းကြောင်း အတိုင်း လျှောက်လှမ်း ခဲ့သဖြင့်နောက်ဆုံး တွင်တော့ တန်ပြန် သက်ရောက်ခံလိုက်ရ၏။ ကောင်းကင် ၏ အပြစ်ပေးမှု ခံရပြီး သူ၏ အစစ်အမှန် ခံယူချက် နှင့် မူလ သဘာဝ ကိုပါ လုံးဝ ဆုံးရှုံး သွားခဲ့ရလေ၏။

‘သေဆုံး သွားတဲ့ ရုပ်သေးရုပ် တွေက အသုံးပြုလို့ ရနိုင်သေး ပေမဲ့ အသက်ရှင်နေတဲ့ ရုပ်သေးရုပ် တွေကတော့ တကယ့်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းတဲ့ ကပ်ဘေးကြီး တစ်ခုပဲ’

လီယွမ် သည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ဆက်လက် လေ့လာ ရန် မဝံ့ရဲ တော့ပါချေ။ သူ၏ ခေါင်းထဲသို့ သွေးများ တိုးဝင်လာသည့်နှယ် ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ စိတ် ကို လွှမ်းမိုးနေပြီ ဖြစ်၏။

ဝုန်း… ကမ္ဘာမြေ ကြီး တုန်လှုပ် သွားပြီး တောင်တန်း များက ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာကာ အထီးကျန် ဆန်လှသော လောကကြီး မှာ ပြိုကျ ပျက်စီး တော့မည့် ဆဲဆဲ ဖြစ်နေတော့သည်။

လီယွမ် သည် အသက်ရှင်ခြင်း နှင့် သေဆုံးခြင်း စာချုပ် ကို ပုံတူ ကူးယူလိုက်ပြီး သူ ထွက်ခွာ သွားပြီးနောက် ဘိုးဘေးကြီး ထံသို့ တစ်စောင် ပေးအပ် ရန် စီစဉ်လိုက်၏။ ၎င်းမှာ နဝမကူ နန်းတော် သို့ ကျေးဇူး ပြန်လည် ဆပ်ခြင်း တစ်မျိုး ပင်။

“ဝူမေ့... ရစ်ပတ် နတ်ဘုရား... မင်းတို့ ဆော့ရဲလား”

အသက်ရှင်ခြင်း နှင့် သေဆုံးခြင်း တံတား ကြီး သည် ဤကဲ့သို့ ပြိုကျ ပျက်စီး မသွားသင့် ကြောင်း လီယွမ် ခံစားနေမိ၏။ ဤနေရာသည် အနာဂတ် တွင် ကောင်းချီးပေး ခံရသော မြေမြတ် တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပြီး ကောင်းကင် နှင့် မြေကြီး ရတနာ များစွာ နှင့် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင် က ကူသခင် များ ချန်ရစ် ထားခဲ့သော အဖိုးတန် အမွေအနှစ် များ ရှိနေသေးသည်လေ။

“ချွီ”

ဝူမေ့ ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံ ပေါ်၏။ ရစ်ပတ် နတ်ဘုရားကူ ၏ တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်စရာ လမ်းမှာ တိုက်ခိုက် ရန် သာ ဖြစ်ကြောင်း ထပ်မံ ပြောပြနေစရာ ပင် မလိုတော့ပါချေ။

“ဒါဆို စမ်းကြည့် ကြတာပေါ့”

“စမယ်”

စကား ဆုံးသည် နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရစ်ပတ် နတ်ဘုရား သည် သူ့ကိုယ် ပေါ်သို့ ဝင်ရောက် ပေါင်းစပ် သွားပြီး ဝူမေ့ ကလည်း ပင့်ကူမျှင် အမြောက်အမြား ကို ပန်းထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့က သွေးစွန်းနေသော အဝတ်အစား များ ပေါ်တွင် ကပ်တွယ် သွားပြီး ကောင်းကင် နှင့် မြေကြီး တစ်ခွင်လုံး ကို ဖုံးလွှမ်း သွားတော့၏။ လီယွမ် သည် အထီးကျန် ဆန်လှသော လောကကြီး ကို အသစ် တစ်ဖန် ပြန်လည် ရက်လုပ် ရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

ဟင်းလင်းပြင်သို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ခြင်း ဝိညာဉ်လမ်းပြကူ နှင့် ယိုဆန်း တို့၏နေရာတွင် အစားထိုး ကာ ဤနေရာ တစ်ခုလုံး ကို လုံးဝ ထောက်ပံ့ ပေးထားလိုက်လေ၏။

ဤသည်မှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှသော လုပ်ငန်းစဉ် ကြီး တစ်ခု ဖြစ်၏။

ဝူမေ့ နှင့် ရစ်ပတ် နတ်ဘုရားကူ တို့ နှစ်ကောင် စလုံး မှာ ထူးခြားကူ များ ဖြစ်ကြ သော်ငြားလည်း အထွတ်အထိပ် အဆင့်သို့ မရောက်ရှိ ကြသေးပါချေ။ အကယ်၍ အဆင့် (၉) ပြီးပြည့်စုံခြင်း နယ်ပယ် ရှိသော ကူအိမ်တော် ကြီး တစ်ခုကို အသစ် တစ်ဖန် ပြန်လည် တည်ဆောက် လိုပါက များစွာသော အခက်အခဲ များနှင့် အတားအဆီး များကို ကျော်လွှား နိုင်ရန် လိုအပ် ၏။

အချိန် အတော် ကြာမြင့် သွားခဲ့၏။ လီယွမ် မှာ အလွန်အမင်း မောပန်း နွမ်းနယ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့ လုနီးပါး အခြေအနေ သို့ ရောက်ရှိ ပြီးမှသာ သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထား နိုင်ခဲ့တော့သည်။

ကံကောင်း ထောက်မစွာ ဖြင့် ၎င်းသည် အသက်ရှင် ကျန်ရစ် ခဲ့၏။

သူ သည် သက်ပြင်း ရှည်ကြီး တစ်ချက် ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ အဝေး မှ တစ်စုံတစ်ယောက် သည် သူ့ထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာနေ၏။ ၎င်းမှာ ကျန်းယန် နှင့် တစ်ချိန်တည်း ဝင်ရောက်လာခဲ့သော အဆင့် (၈) ပညာရှင် ကြီး အဘွားအို ကျင်းဟွာ ပင်။

အဘွားအို သည် လီယွမ် ၏ အနီးသို့ ယိုင်တိယိုင်တိုင် ဖြင့် ရောက်ရှိလာတော့၏။

“ငါ သေသွားပြီလား”

အရိုးပလွေ ကြောင့် သူမ နိုးထလာခဲ့စဉ် က သူမ ထံတွင် အသိစိတ် အနည်းငယ် ရှိနေခဲ့သည်။ ယိုဆန်း သေဆုံး သွားပြီး ဟင်းလင်းပြင်သို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ခြင်းနှင့် ဝိညာဉ်လမ်းပြကူ က ရုပ်သေးရုပ် များ အပေါ် ထိန်းချုပ်မှု လွတ်ကင်း သွားသည့် အချိန်ကျမှသာ အဘွားအို ကျင်းဟွာ သည် သူမ၏ အစစ်အမှန်စိတ်သဘောထားကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

“ဟုတ်ပါတယ်”

လီယွမ် က ခေါင်းညိတ် ပြလိုက်၏။

“အားလုံး သေဆုံး သွားခဲ့ကြပါပြီ”

“ငါ နားလည်ပါတယ်”

အဘွားအို ကျင်းဟွာ ၏ မျက်နှာ ပေါ်တွင် ရုတ်တရက် အပြုံး တစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။

“ငါတို့ကို လွတ်မြောက်ခွင့် ပေးတဲ့ အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

သူမ သည် လှည့်ကာ အပြင်ဘက် သို့ လျှောက်သွား ရင်း ပြောလိုက် ၏။

“ငါတို့ရဲ့နောက်ဆုံး ဆန္ဒလေး ပြည့်ဝ သွားအောင် လူတိုင်းကို အပြင်ဘက်က ရှုခင်းတွေလိုက်ပြ ပေးပါရစေဦး”

မက်မွန်ပွင့် ကူရွာလေး အတွင်း၌ ဖြစ်သည်။ ကူသခင် များ အားလုံး နိုးထလာကြပြီ ဖြစ်၏။ သူတို့၏နောက်ဆုံး လက်ကျန် အသိစိတ် များက ပေါင်းစပ် သွားကြ သော်ငြားလည်း သူတို့ ကိုယ်သူတို့ မှတ်မိ နိုင်စွမ်း မရှိကြသေးဘဲ တွေဝေ ငေးမောနေခြင်း သို့မဟုတ် နာကျင်နေခြင်း များသာ ရှိနေကြတော့သည်။

လူအချို့ က ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်နေကြ၏။

“ဟိုမှာ ကြည့်ကြစမ်း”

“အသက်ရှင်ခြင်း နဲ့ သေဆုံးခြင်း တံတား ကြီး ပြန်ကောင်း သွားပြီ... အဲဒါကြီး ပြုပြင် ပြီးသွားပြီ... ကူအင်မော်တယ် က ငါတို့ကို လာကယ်တာများလား... ရေး... ငါတို့ ဒီကနေ ထွက်သွားလို့ ရပြီဟေ့”

စိတ်လှုပ်ရှား ဖွယ်ရာ စကားသံ များကြောင့် လူတိုင်း သည် သေဆုံး ခြင်း ၏ မှုန်ဝါးဝါး အသိတရား ကို လျစ်လျူရှု ထားလိုက် ကြသည်။ နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင် ကြာမြင့် ခဲ့သော သူတို့၏ စွဲလမ်းမှု ကြီးက အရာအားလုံး ကို မေ့ပျောက် သွားစေခဲ့ပြီး အသက်ရှင်နေဆဲ ဟုသာ ယုံကြည်နေကြကာ ကူအင်မော်တယ် ၏ ကယ်တင်ခံရမည် ဟုသာ စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက် မက်နေကြတော့၏။

အားလော့ သည် လူအုပ်ကြီး ထဲတွင် ဟိုဟိုဒီဒီလိုက်လံ ရှာဖွေ ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဦးလေး”

“ဦးလေး... ဦးလေး ဘယ်မှာလဲဟင်”

ဦးလေး က သူမ ကို ဒီနေရာ ကနေ ခေါ်သွား ပေးမယ် ဟု ယခုလေးတင် ပြောခဲ့ကြောင်းကို သူမ မှတ်မိနေသေး၏။

မကြာမီ မှာပင် လီယွမ် သည် အပျက်အစီး များ ကြားမှ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးသွား ကာ လီယွမ် ၏ ခြေထောက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်တော့၏။

“ဦးလေး... တကယ်ပဲ လုပ်နိုင်ခဲ့တာလား”

အားလော့ ပျော်ရွှင် လေလေ လီယွမ် ၏ စိတ်နှလုံး က ပိုမို လေးလံလာလေလေ ပင် ဖြစ်တော့သည်။

အဘွားအို ကျင်းဟွာ ၏ ဦးဆောင်မှု အောက်တွင် ရွာသား များသည် တစ်ယောက် ပြီး တစ်ယောက် ထွက်ခွာ သွားကြပြီး အသက်ရှင်ခြင်း နှင့် သေဆုံးခြင်း တံတား ဆီသို့ ဦးတည် လျှောက်လှမ်း သွားကြ၏။ သူတို့ သည် ပို၍ ပို၍ ဝေးကွာ သွားကြပြီး အဝေး တွင် ပျောက်ကွယ် သွားကြတော့သည်။

လီယွမ် နှင့် အားလော့ တို့သည် အနောက်ဆုံး မှ လျှောက်လာ ခဲ့ကြသည်။

အားလော့ သည် ခုန်ပေါက် ကခုန် ရင်း သူမ ၏ အနာဂတ် မျှော်လင့်ချက် များ အကြောင်းကို တတွတ်တွတ် ပြောဆိုလာခဲ့၏။ သူမ ၏ ဂါဝန်မှာ နေရောင်ခြည် ဖြာကျနေသော ပန်းပင် လေးများကို ဖြတ်သန်း သွားပြီး သူမ ၏ အရောင် လွင့်နေသော ဆံထိုး လေးမှာနေရောင် အောက်တွင် အလွန် မှေးမှိန်နေတော့သည်။

“အသက်ရှင်ခြင်း နဲ့ သေဆုံးခြင်း တံတား ကြီးကို ဖြတ်ကျော် သွားတာနဲ့... ကမ္ဘာသစ် ကြီး တစ်ခုထဲကို ရောက်သွားတော့မှာပဲ”

သူမနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သော အခါ ဖော်ပြနေသော အရေပြား ပေါ်တွင် အမည်းရောင် အညိုအမည်း စွဲနေသော ဒဏ်ရာ များကို တွေ့နိုင်သည်။

၎င်းက မိန်းကလေး ၏ ခန္ဓာကိုယ် မှာ ဆွေးမြည့် ပျက်စီးလာနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေ၏။

အားလော့ မှာမူ လုံးဝ သတိမထား မိဘဲ သူမ ၏ မျက်နှာ ပေါ်တွင် အပြုံး များဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

“ဦးလေး... အမေက ပြောတယ် အပြင်ဘက်မှာ အရမ်း အရသာရှိတဲ့ သကြားလုံး တုတ်ထိုး တွေ ရှိတယ်တဲ့... တစ်ချောင်းကို သုံးပြား တည်းတဲ့... အဲဒါ တကယ်လားဟင်”

“အင်း”

လီယွမ် က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

“အခုတော့ စျေးတွေ တက်သွားပြီ... ငါးပြား ဖြစ်သွားပြီ”

“ငါးပြား ဟုတ်လား”

အားလော့ က လက် နှစ်ဖက် ကို အပေါ်သို့ မြှောက်လိုက် ကာ ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဟီးဟီး... သမီး ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှာနိုင်တဲ့ အခါကျရင် ဦးလေး အတွက် သကြားလုံး တုတ်ထိုး အချောင်း တစ်ရာ ဝယ်ကျွေးမယ်... ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံး သကြားလုံး တုတ်ထိုး တွေ အကုန်လုံးကို ဝယ်ကျွေးမှာ”

ကလေးငယ် ၏ အပြစ်ကင်းစင် သော အသံလေး က ကျေးလက် တောရွာ လေး တစ်လျှောက် ပဲ့တင် ထပ်သွား တော့၏။

အသက်ရှင်ခြင်း နှင့် သေဆုံးခြင်း တံတား သို့ ပို၍ နီးကပ်လာလေလေ အလင်းရောင် က ပို၍ မှေးမှိန်လာလေလေ ဖြစ်ပြီး ထို အခိုက်အတန့် တွင် လီယွမ် ၏ စိတ်နှလုံး မှောင်မိုက်နေတော့သည်။

မှောက်ကျ သွားသော မှင်အိုး တစ်အိုး အလားနေဝင်ဆည်းဆာ ၏ အလင်းတန်း များက သစ်ပင် ထိပ်ဖျား များ ပေါ်သို့ ဖြာကျလာချိန် တွင် အားလော့ သည် ရုတ်တရက် ဆောင့်ကြောင့် ထိုင်ချလိုက်ပြီး တောရိုင်း ပန်းခက် လေးများကို ကိုင်တွယ် ကစားနေ၏။ သေးငယ်သော အလင်းတန်း လေးများက သူမ ၏ ဖောက်ထွင်း မြင်ရလုနီးပါး ဖြစ်နေသော ခန္ဓာကိုယ် ကို ဖြတ်သန်း သွားပြီး မြေကြီး ပေါ်တွင် ယိမ်းနွဲ့နေသော ပိုက်ကွန် တစ်ခု အလား ရက်လုပ်နေတော့သည်။

အားလော့ သည် တောရိုင်း ပန်းလေး များကို လှပသော ပန်းကုံး လေး တစ်ခု အဖြစ် ရက်လုပ်လိုက်၏။

“ဦးလေး... အောက်ကို ထိုင်လိုက်ဦး”

သူမ ခေါင်းမော့လိုက်သော အခါ သူမ ၏ တောက်ပသော မျက်လုံး လေးများ ထဲတွင် ဝင်လုဆဲဆဲနေမင်း ၏နောက်ဆုံး အလင်းတန်း များက ထင်ဟပ်နေတော့သည်။

အသက်ရှင်ခြင်း နှင့် သေဆုံးခြင်း တံတား ဆီမှ ကျီးကန်း အုပ်ကြီး တစ်အုပ် ပျံသန်း ထွက်လာ ကာ အားလော့ က လီယွမ် ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ပန်းကုံး လေး တင်ပေးလိုက်သည့် အခိုက်အတန့် တွင် သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်မှ ဖြတ်သန်း ပျံသန်း သွားကြပြီး ဆွေးမြည့်နေသော လေပြင်း များကို ဖြစ်ပေါ် စေတော့၏။

လီယွမ် ဆောင့်ကြောင့် ထိုင်ချလိုက်စဉ် တွင် အားလော့ ၏ ခန္ဓာကိုယ် မှာ အလျင်အမြန် ဆွေးမြည့် ပျက်စီးလာသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး သူမ ၏ ဝတ်စုံ ပေါ်ရှိ ပိုးမျှင် လေးများမှာ မီးလောင် ပြီးနောက် ပြာများ အလား ကျဆင်းလာတော့သည်။

ကြည်လင် ပြတ်သားသော ရယ် သံလေး က လေထဲတွင် လွင့်မျောနေဆဲ ဖြစ်သော်ငြားလည်း သူမ ၏ ဘေးဘက် တွင် တွဲလွဲ ကျနေသော လက်မောင်း များကို အလင်းရောင် က ထိုးဖောက် သွားပြီး အဝေး တွင် တက်ကြွစွာ ပွင့်လန်းနေသော တောရိုင်း ပန်းလေး များကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရလေပြီ။

အားလော့ မှာ ရုတ်တရက် လန့်နိုး သွားသည့်နှယ် ဖြစ်သွား ရတော့၏။

သူမ ၏ သေးငယ်သော လက်ချောင်း လေးများက တဖြည်းဖြည်းချင်း အစိတ်စိတ် အမွှာမွှာ ဖြစ်သွား ကာ ကြွေကျလာသော ပန်းပွင့် လေးများနှင့် အတူ လေထဲတွင် လွင့်မျော ပျောက်ကွယ် သွားသည်ကို လီယွမ် ငေးကြည့်နေမိတော့သည်။

“ဦးလေး... သမီး လေ”

သွေးများ အလား နီရဲနေသောနေဝင်ဆည်းဆာ က အားလော့ ၏ ရုတ်တရက် ဖြူရော် သွားသော မျက်နှာ လေး ပေါ်သို့ ဖြာကျလာ၏။

လောကကြီး ရှိ အရာအားလုံး က ပို၍ ပို၍ မှုန်ဝါးလာပြီး သူမ ဘာကိုမျှ သေချာ မမြင်ရ တော့ပါချေ။ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ စွာဖြင့် လီယွမ် ရှိရာ အရပ် သို့ သူမ ၏ လက် နှစ်ဖက် ကို ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက် သည်။

“ဦးလေး... သမီး... သမီး ကြောက်တယ်”

ကလေးငယ် ၏ အသံလေး ထဲတွင် ရှုပ်ထွေး မှုများ ပါဝင်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး လွမ်းဆွတ် တောင့်တ မှု အရိပ်အယောင် လေးလည်း ပါဝင်နေတော့၏။

“ဦးလေး... သမီး... သမီး သေရတော့မှာလားဟင်”

“သမီး အိပ်ချင်နေလို့ပါ... အိပ်လိုက်ပါတော့... ခဏလောက် အိပ်လိုက်တာနဲ့ ဦးလေးတို့ အလယ်ပိုင်း လွင်ပြင် ကို ရောက်သွား လိမ့်မယ်”

အားလော့ ၏ နောက်ဆုံး စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက် လေးကို လီယွမ် လုံးဝ ဖျက်ဆီး မပစ်ရက် ပါချေ။

သို့သော် လည်း သူမ ၏ ဘဝနောက်ဆုံး အချိန်လေး တွင် အမှန်တရား ကို သူမ သိရှိနေခဲ့၏။

သူမ သည် အားယူကာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး သူမ ၏ ခန္ဓာကိုယ် မှ အလင်းတန်း များ ဖြာထွက်လာကာ သေးငယ်သော အလင်းပွင့် လေးများ က လီယွမ် ၏ လက်ဖဝါး နှင့် ထိတွေ့ မိသည့် အခိုက်အတန့် တွင် တောင်တန်း နက်ကြီး များပေါ်မှ နှင်းပွင့် များ အလား အေးစက် သွားစေတော့၏။

သူမ က ပြောလိုက် သည်။

“အားလော့... ဦးလေး နဲ့အတူ အလယ်ပိုင်း လွင်ပြင် ကိုလိုက်သွား လို့ မရတော့ဘူး ထင်တယ်”

အလင်းရောင် များ လုံးဝ ပျောက်ကွယ် သွားချိန် တွင် အရောင် လွင့်နေသော ဆံထိုး လေး သည် မြေကြီး ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ကျဆင်း သွားတော့သည်။

အားလော့ သေဆုံး သွားခဲ့ချေပြီ။ သူမ သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင် ကတည်းက သေဆုံး သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ယနေ့ တွင်မှ တကယ့်ကို မြှုပ်နှံခံလိုက်ရခြင်း ပင် ဖြစ်တော့၏။