အခန်း ၂၀၅

အခန်း (၂၀၅) ဥက္ကဋ္ဌစုက အရမ်းကို ရက်ရောတာပဲ

"ရပါတယ်... ကျွန်တော့်ကိုယ်စား ယှဉ်ပြိုင်ပေးမယ့်သူ ရှာဖို့ မလိုပါဘူး..."

"ကျွန်တော် ထပ်ပြောမယ်... ကျွန်တော်က အရမ်းကံကောင်းတတ်တယ်..."

စုယွမ်က အနည်းငယ်မျှ စိုးရိမ်နေခြင်း မရှိသလို ကြောက်ရွံ့နေခြင်းလည်း မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူက အနိုင်ရမည်ဟု ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

"အို... ဥက္ကဋ္ဌစု... ခင်ဗျားက ဆရာကြီးဝူမိုကို နိုင်မယ်လို့ ဆိုလိုချင်တာလား..."

နိုင်ငံခြားသားဖြစ်သူ ဟယ်ရီက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများက ရယ်မောလိုက်ကြ၏။ လုပ်ငန်းခွင်အတွင်း၌ ကျောက်စိမ်းအရိုင်းတုံး အကဲဖြတ်ခြင်းတွင် အခွင့်အာဏာအရှိဆုံး ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးဖြစ်သော ဆရာကြီးဝူမိုသည် မည်သူမဆို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်မည့်သူ မဟုတ်ချေ။

စုယွမ်သည် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွင် အလွန်အရည်အချင်းရှိသည်ဟု ဝန်ခံရမည်ဖြစ်သော်လည်း ဤကဏ္ဍတွင်မူ သူသည် ဆရာကြီးဝူမိုအား အနိုင်ယူနိုင်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

"အဲဒီလို ပြောလို့ရတယ်..."

စုယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်နေတတ်သော ဆရာကြီးဝူမိုပင် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရချေသည်။

"လူငယ်လေး... မင်း ထမင်းကို အများကြီး စားလို့ရပေမဲ့ မတည်နိုင်မယ့် ကတိတွေကိုတော့ မပေးသင့်ဘူး..."

"ဒီလုပ်ငန်းထဲမှာ ငါ့ကို အနိုင်ယူနိုင်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ ဒီလောက်အထိ ယုံကြည်မှုမရှိရဲကြဘူး..."

"တစ်ခါတလေ ယုံကြည်မှုရှိတာက ကောင်းတဲ့အရာဆိုပေမဲ့ အလွန်အကျွံ ယုံကြည်မှုရှိနေတာကတော့ မောက်မာမှုနဲ့ ဘဝင်မြင့်နေတာပဲ..."

ဆရာကြီးဝူမိုက လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံသောက်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘယ်လို လူငယ်မျိုးက မမောက်မာဘဲ နေမှာလဲ..."

"ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် ခုလေးတင် ပြောခဲ့တာလေ... မတည်နိုင်တဲ့ ကတိတွေ မပေးဖို့ဆိုတာ..."

ဆရာကြီးတစ်ဦး ဖြစ်နေလျှင်ပင် တစ်ခါတစ်ရံ၌ အမှားများ ပြုလုပ်မိတတ်ပေသည်။

"ခင်ဗျားအနေနဲ့ ဒီကိစ္စကို လေးလေးနက်နက် သဘောထားနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်... တကယ်လို့ ခင်ဗျားသာ ဒီတစ်ကြိမ် ရှုံးသွားပြီး သတင်းတွေ ထွက်သွားမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားရဲ့ ဂုဏ်သတင်းအတွက် ကြီးမားတဲ့ ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

စုယွမ်က နှိမ့်ချခြင်းမရှိသလို မောက်မာခြင်းလည်းမရှိဘဲ တုံ့ပြန်ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဟွန့်..."

ဝူမိုမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဒေါသထွက်သွားလေသည်။ သူသည် အခြားအရာအားလုံးကို သည်းခံနိုင်သော်လည်း ဤကဏ္ဍတွင်မူ သူက အခွင့်အာဏာကို ကိုယ်စားပြုပေ၏။

မည်သူမျှ သူ၏ အခွင့်အာဏာကို စိန်ခေါ်ခွင့် မရှိချေ။

"ဥက္ကဋ္ဌစုက ဒီလောက်တောင် ယုံကြည်မှုရှိနေမှတော့ ငါလည်း လက်ညှာနေတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ဝူမိုက နောက်ဆုံးစကားလုံးနှစ်ခွန်းကို ဖိပြောလိုက်ပြီး ဤမောက်မာသော လူငယ်လေးကြောင့် ရှင်းလင်းစွာ ဒေါသထွက်နေပေ၏။

မူလက သူ့အား မျက်နှာသာအနည်းငယ်ပေးရန် စဉ်းစားထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ လုံးဝ လိုအပ်မည်မထင်တော့ချေ။

စုယွမ်၏ မောက်မာမှုကို မြင်တွေ့ချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများက စကားပုံတစ်ခုကို သတိရသွားကြသည်။ ၎င်းမှာ မောက်မာမှုသည် နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အပြစ်ပေးခြင်းကို ခံရမည် ဟူ၍ပင်။

"စကားပြောနေတာ တော်လောက်ပြီ... ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် စတင်လိုက်ကြပါတော့..."

လီဝမ်ဆန်းက ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြ၏။

"ဥက္ကဋ္ဌစု... မင်း အရင်စပါ..."

ဆရာကြီးဝူမိုက မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်မှိတ်လိုက်ပြီး မောက်မာကာ အထင်သေးသောအရှိန်အဝါများကို ထုတ်ဖော်လိုက်လေသည်။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် စုယွမ်က ထိုင်ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ခင်ဗျားက အသက်လည်းကြီး မျက်စိလည်း မှုန်နေပြီဆိုတော့ ခင်ဗျားပဲ အရင်စသင့်ပါတယ်..."

"ဒါမှမဟုတ်ရင် ငါက မတရား အနိုင်ရသွားတယ်လို့ လူတွေက ပြောကြလိမ့်မယ်..."

စုယွမ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏စကားများထဲတွင် ခနဲ့တဲ့တဲ့ စကားလုံးများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

"မင်း..."

ဤစကားများကြောင့် ဝူမိုသည် အမှန်တကယ်ပင် ဒေါသထွက်သွားရလေ၏။

အကျော်ကြားဆုံး ဆရာကြီးတစ်ဦးအနေဖြင့် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ လူပုံလယ်တွင် သူ့အား ဤသို့ မေးခွန်းထုတ်ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ချေ။

အကယ်၍ သူသည် လူငယ်တစ်ဦး၏ ဤကဲ့သို့ ရန်စခြင်းကို ခံလိုက်ရကြောင်း သတင်းများ ထွက်ပေါ်သွားပါက ဆယ်စုနှစ်များစွာ တည်ဆောက်ထားခဲ့သော သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာများ မည်မျှအထိ ဆုံးရှုံးသွားမည်ကို သူ မသိနိုင်တော့ပေ။

"ဒါက လုံးဝ ယုတ္တိမရှိတာပဲ..."

"ဥက္ကဋ္ဌစု... မင်းတို့ တရုတ်နိုင်ငံမှာ ရှေးဟောင်းစကားပုံတစ်ခု ရှိတယ်..."

"အဲဒါက အချိန်အခါကို နားလည်တဲ့သူက ပညာရှိပဲ ဆိုတာလေ..."

"ဆရာကြီးဝူမိုလို လူကြီးတစ်ယောက်ကို ဒီလိုစကားမျိုး ပြောဆိုတာက မင်းရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုကို စော်ကားတာဖြစ်သလို ယဉ်ကျေးမှုရှိတဲ့ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကိုလည်း စော်ကားတာပဲ..."

နိုင်ငံခြားသားဖြစ်သူ ဟယ်ရီက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

ဝူမိုနှင့် လှေတစ်စီးတည်း စီးနေသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူက သဘာဝကျစွာပင် ဝင်ရောက်ပြောဆိုရပေမည်။

စုယွမ်၏ စကားများကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

မောက်မာမှုနှင့် ဘဝင်မြင့်မှုတို့ကို ဤလူငယ်လေးထံတွင် အပြည့်အဝ မြင်တွေ့နေရပေ၏။

ရယ်စရာကောင်းလိုက်လေခြင်း။

သို့သော် ရလဒ်ကို တွေးတောမိချိန်တွင် စုယွမ်အား ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချရုံမှတစ်ပါး သူတို့ ဘာမျှ မလုပ်နိုင်ကြချေ။

ဤလူငယ်လေးသည် သူ ရှုံးတော့မည်ကို ကြိုတင်သိရှိထားပြီးဖြစ်ကာ မျက်နှာပန်းလှအောင်သာ ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

"တရုတ်နိုင်ငံရဲ့ ရှေးဟောင်းစကားပုံတွေကို အဲဒီလို အသုံးပြုရတာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဒီနေ့ အခြေအနေကို ခင်ဗျား သိထားမှာပေါ့ ဟုတ်တယ်မလား..."

"ခင်ဗျားတို့ လေးစားရတဲ့ ဆရာကြီးဝူမိုက ဒီလူတွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ငါ့ကို အကျပ်ကိုင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလေ..."

"ဒါက လူကြီးတစ်ယောက် ပြုမူသင့်တဲ့ အပြုအမူလား..."

"ဒါက လုပ်ငန်းခွင်မှာ အကျော်ကြားဆုံး ဆရာကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ စရိုက်လက္ခဏာလား..."

"တစ်စုံတစ်ယောက်က ငါ့အတွက် ထောင်ချောက်ဆင်ထားတယ်ဆိုတာကို ဆရာကြီးဝူမို မသိဘူးဆိုတာ ငါ လုံးဝ မယုံကြည်ဘူး..."

"ဆရာကြီးဝူမိုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ်မှာ ဆရာကြီးဝူမို ကိုယ်တိုင်ပြောခဲ့တဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို ငါ မှတ်မိသေးတယ်... အဲဒါက ငါ ဘယ်တော့မှ မတရားတဲ့ အလုပ်ကို မလုပ်ဘူး ဆိုတာပဲ..."

"ဒါပေမဲ့ အခုရော ဘယ်လိုဖြစ်သွားပြီလဲ..."

"ဟမ်... ဒီလို လူကြီးမျိုးကို ဖော်ပြဖို့ ငါ သုံးနိုင်တဲ့ စကားလုံးက ဒါပဲ ရှိတော့တယ်..."

"သူတို့က စရိုက်လက္ခဏာနဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရား ကင်းမဲ့တယ်... မေတ္တာတရားနဲ့ တရားမျှတမှုအကြောင်း လေလုံးမိုးလုံး ထွားနေပေမဲ့ စည်းစိမ်ချမ်းသာနဲ့ ရာထူးနေရာအတွက်တော့ အလျှော့ပေးဖို့ ငြင်းဆန်တတ်ကြတယ်... ဒါပေမဲ့ သူတို့က တကယ်တမ်း ဘယ်လိုလူမျိုးတွေလဲ..."

"အဲဒီလို ဆရာကြီးမျိုးက ငါ့ရဲ့ လူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ မထိုက်တန်ဘူး... သူက မင်းရဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်နိုင်လိမ့်မယ်..."

စုယွမ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"မင်း ဘယ်လိုများ ရဲတင်းနေရတာလဲ... ဆရာကြီးဝူမိုက ကြီးမားတဲ့ ပညာအရည်အချင်းရှိတဲ့သူပဲ... မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူ့ကို ဒီလိုစော်ကားရဲတာလဲ..."

ဤသည်ကို မြင်ချိန်တွင် ဝမ်လဲ့က ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်ကာ စုယွမ်အား ပြစ်တင်မောင်းမဲလိုက်လေသည်။

"ဟွန့်..."

"လုကျီရှန်းက တကယ်ကို ပညာရှိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဝူမိုကတော့ ဘာမှင်မှ မရှိဘူးပဲ..."

စုယွမ်က ဆရာကြီးဝူမိုအား အထင်သေးစွာဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။

ထိုအချိန်တွင် ဝူမို၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွားပြီးနောက် နီရဲလာကာ ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသော အရှက်ရမှုကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

သူသည် လူအများရှေ့တွင် အမြဲတမ်း အပြုသဘောဆောင်သော ပုံရိပ်တစ်ခုကို ပြသလေ့ရှိပြီး ကင်မရာရှေ့၌ အမြဲလိုလို မြင့်မားသော စကားများကို ပြောဆိုလေ့ရှိ၏။

မူလက စုယွမ်အား ဝိုင်းဝန်းချေမှုန်းမည့် ဤအစီအစဉ်ကို သူ သဘောမတူခဲ့ချေ။

သို့သော် တစ်ဖက်လူက ဈေးနှုန်းမြင့်မားသည့် နည်းဗျူဟာကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး သူ၏ အသက်အရွယ်အရ တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် သဘောတူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ စုယွမ်၏ ဖွင့်ချခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် သူ သဘာဝကျစွာပင် အလွန်အမင်း အရှက်ရသွားခဲ့လေ၏။

"မြန်မြန် စလိုက်ကြမလား..."

အခြေအနေ မဟန်တော့သည်ကို ရိပ်မိသွားသဖြင့် လီဝမ်ဆန်းက တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

ဝူမိုသည် သူ၏ စိတ်ထားကို ပြင်ဆင်လိုက်ပြီးနောက် ကျောက်စိမ်းအရိုင်းတုံးရှေ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်သွားလေ၏။ စုယွမ်သည်သာ လူကြီးတစ်ဦးဖြစ်နေသည့်အလား သူက စုယွမ်၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့်ကြည့်ရန်ပင် သတ္တိမရှိတော့ချေ။

ဝူမိုသည် ကျောက်စိမ်းအရိုင်းတုံးများကို သေချာစွာ ရှာဖွေစစ်ဆေးလိုက်သည်။ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စများနှင့် ပတ်သက်၍ အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသော်လည်း သူ၏ တာဝန်များကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ရပေဦးမည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ငွေကြေးများကို ယူထားပြီးဖြစ်သည် မဟုတ်လော။

တစ်မိနစ်ခန့် ရွေးချယ်ပြီးနောက် ဝူမိုသည် သူ လိုချင်သော ကျောက်စိမ်းအရိုင်းတုံးကို ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

"ဒီတစ်တုံးဆို ရပါပြီ..."

"ဒါက ဒီကျောက်စိမ်းအရိုင်းတုံးတွေထဲမှာ အကောင်းဆုံး တစ်တုံးပဲ..."

ဝူမိုက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာကြီးဝူ... သေချာပြီလား..."

ကိစ္စ၏ ကြီးလေးမှုကြောင့် လီဝမ်ဆန်းက မေးမြန်းလိုက်ရပေသည်။

"အမှားအယွင်း မရှိနိုင်ပါဘူး...ငါသုံးကြိမ်တိုင်တိုင် သေချာ စစ်ဆေးပြီးပါပြီ... ဒီကျောက်စိမ်းအရိုင်းတုံးက အထူးတန်ဖိုးရှိပါတယ်..."

ဝူမိုက သေချာပေါက် ယုံကြည်မှု ရှိနေပေ၏။

"ကောင်းပြီ..."

လီဝမ်ဆန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကလည်း အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြကာ ပခုံးပေါ်မှ ကြီးမားသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဆရာကြီးဝူက အရင် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ အကယ်၍ ဤလူငယ်ကသာ အရင် ရွေးချယ်ခဲ့ပါက သူ အမှန်တကယ်ပင် ယူသွားနိုင်ပေသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌစု... မင်းအလှည့် ရောက်ပြီ..."

လီဝမ်ဆန်းက ပြောလိုက်သည်။

စုယွမ်က အကြောင်းမပြန်ဘဲ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ ကျောက်စိမ်းအရိုင်းတုံးများကို လျင်မြန်စွာ တစ်ပတ်ပတ်ကြည့်လိုက်၏။

လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးမှာ သုံးစက္ကန့်မျှပင် မကြာလိုက်ချေ။

"ဒါပဲ ယူမယ်..."

စုယွမ်က ယခင်က အဆိုးရွားဆုံးဟု ပြောဆိုထားသော ကျောက်စိမ်းအရိုင်းတုံးကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။

အက်ကွဲနေသော ကျောက်တုံးကို ကြည့်ရင်း လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အထင်သေးကာ လှောင်ပြောင်သော အပြုံးများ ပေါ်လာလေ၏။

"အို..."

"ဟားဟားဟား ဥက္ကဋ္ဌစုက အခုပဲ လက်လျှော့လိုက်ပြီလား..."

"ဒီလိုဖြစ်လာမယ်ဆိုတာသာ ငါ ကြိုသိခဲ့ရင် အစကတည်းက လုပ်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

လူတစ်ဦးက ခေါင်းကို မောက်မောက်မာမာ ခါရမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟမ်.. မင်းကိုယ်မင်း ကံကောင်းတယ်လို့ ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးလား... အခုတော့ လက်လျှော့လိုက်ပြီပေါ့..."

"ဥက္ကဋ္ဌစုက ခေါင်းမာပြီး မျက်နှာပန်းလှအောင် ကြိုးစားနေရုံပါပဲ... မင်းတို့က တကယ်လို့များ အတည်ယူလိုက်ကြတာလား..."

"ဝိုး... ဥက္ကဋ္ဌစုက အရမ်းကို ရက်ရောတာပဲ... ရှယ်ယာ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းကို အလကား ပေးလိုက်တယ်ပေါ့..."

အမျိုးသားတစ်ဦးက လက်မထောင်ပြလိုက်ပြီး သူ၏ လှောင်ပြောင်သော အသံများက အခန်းထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားလေတော့၏။