အခန်း ၂၀၆

အခန်း (၂၀၆) မှန်သားအမျိုးအစား ယွမ်သန်း ၅၀

စုယွမ်သည် လူတိုင်းက အဆိုးရွားဆုံးဟု ယူဆထားသော ကျောက်တုံးကို ရွေးချယ်လိုက်သဖြင့် လူတိုင်း ဝမ်းသာသွားကြသော်လည်း လီဟူမှာမူ ဘေးမှနေ၍ စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ရှုနေခဲ့ပေသည်။

ဝူမိုက ယခုလေးတင် ဤကျောက်တုံးမှာ အလွန်ဆိုးရွားပြီး အထဲတွင် လုံးဝဘာမျှ မရှိနိုင်ကြောင်း ပြောထားခဲ့သည် မဟုတ်လော။

အဘယ်ကြောင့် သူဌေးက ဤတစ်ခုကို ရွေးချယ်ခဲ့ရသနည်း။

အခြားတစ်တုံးကို ရွေးချယ်ပါက အနိုင်ရရန် အခွင့်အရေး ရှိနိုင်ပေသေးသည်။

လီဝမ်ဆန်းက ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ညင်သာစွာ မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဥက္ကဋ္ဌစု... မင်းက တကယ်ပဲ ဒီတစ်တုံးကို ရွေးချယ်မှာလား..."

"မင်း တခြားတစ်တုံး ရွေးဖို့ အကြံပြုချင်တယ်... ဆရာကြီးဝူမိုက ဒီကျောက်တုံးက အဆိုးရွားဆုံးလို့ ခုလေးတင် ပြောထားတာလေ..."

"အသက်သုံးနှစ်အရွယ် ကလေးတောင် အဲဒါကို ရွေးမှာ မဟုတ်ဘူး..."

လီဝမ်ဆန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။

"အို... ဒါဆိုရင် ဆရာကြီးဝူမို ရွေးထားတဲ့ တစ်တုံးနဲ့ အစားထိုးလို့ ရမလား..."

စုယွမ်က ပြုံးလျက် မေးလိုက်၏။

"ဟင်... သေချာပေါက် မရဘူးပေါ့... ဒီတစ်တုံးကလွဲရင် တခြား ကြိုက်တဲ့အရာကို မင်း ရွေးလို့ရတယ်..."

လီဝမ်ဆန်းက ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါဆို ရပြီလေ..."

"ဘယ်ဟာကိုပဲ ရွေးရွေး ရလဒ်က အတူတူပဲဆိုမှတော့ ဘာလို့ ဒီလို အတုအယောင် ဟန်ဆောင်မှုတွေကို လုပ်နေရဦးမှာလဲ..."

စုယွမ်က လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် လီဝမ်ဆန်းက တိုးတိုးလေး ဟွန့်ခနဲ အသံပြုလိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

"ရှုံးတော့မယ့် အချိန်ရောက်နေတာတောင် မင်းက မောက်မာနေတုန်းပဲ..."

"ဥက္ကဋ္ဌစုက တကယ်ကို အမြင်ကျယ်တယ်လို့ ငါ ထင်တယ်... သူက အနှေးနဲ့အမြန် ရှုံးမှာပဲဆိုတော့ အသက်သုံးနှစ်အရွယ် ကလေးတောင် မရွေးမယ့် အရာတစ်ခုကိုပဲ ရွေးလိုက်တာ ပိုကောင်းပါတယ်... ဟားဟားဟား..."

လူအုပ်ကြီးက သူတို့အား ထပ်မံ၍ လှောင်ပြောင်လာကြပြန်၏။

စုယွမ်က ဤစကားများကို နားတစ်ဖက်မှဝင်ကာ အခြားတစ်ဖက်မှ ထွက်သွားစေပြီး လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။

"အခု စလို့ရပြီလား..."

"ဆရာကြီးဝူ ဒီကျောက်တုံးကို ဖြတ်တောက်လိုက်တဲ့အခါ ဘယ်လိုပုံစံ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို ငါ တကယ် မျှော်လင့်နေမိတယ်..."

ဟယ်ရီက ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ဆရာကြီးဝူရဲ့ ရွေးချယ်မှုတွေက ဖြတ်တောက်ပြီးတဲ့အခါ အရည်အသွေး ထိပ်တန်းဖြစ်မယ်ဆိုတာ သေချာတယ်..."

"အဲဒါကတော့ သေချာတာပေါ့... တကယ်ကို ဆိုးရွားတဲ့ ရွေးချယ်မှုတွေ လုပ်ခဲ့တဲ့ တချို့လူတွေနဲ့မှ မတူတာ..."

ဤစကားများကို ကြားချိန်တွင် ဝူမို၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် နူးညံ့သွားလေ၏။ ငွေရှာခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ရှက်စရာမရှိချေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ဤလူငယ်ကသာ ကြီးမားသော အရှုံးနှင့် ရင်ဆိုင်ရပေမည်။

"ဒါဆိုရင် ဖြတ်ဖို့ စလိုက်ကြရအောင်..."

ဟယ်ရီက ပြောလိုက်သည်။

"နေဦး..."

စုယွမ်က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ တားဆီးလိုက်၏။

"ဟင်... ဥက္ကဋ္ဌစု... မင်း ဘာလုပ်ချင်သေးလို့လဲ... မင်းက စာချုပ်ကို ဖောက်ဖျက်တော့မလို့လား..."

ဟယ်ရီက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး... အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး... ငါက ဒီကျောက်တုံးထဲက ဖြတ်တောက်ရရှိတဲ့အရာတွေကို ဘယ်သူရမလဲဆိုတာ မေးချင်လို့ပါ..."

စုယွမ်က ပြောလိုက်၏။

"ဟင်... ဒီကျောက်တုံးကနေ ဖြတ်တောက်လို့ ရမယ့်အရာ..."

ဟယ်ရီက ကျောက်တုံးကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု အလိုအလျောက် ပေါ်လာလေသည်။

"ဟားဟားဟား ဒီကျောက်တုံးကနေ တစ်ခုခု ဖြတ်တောက်လို့ရရင် ဘာလို့ မင်းကို မပေးရမှာလဲ..."

"ဟားဟားဟား..."

"ဥက္ကဋ္ဌလီ... မင်း သဘောတူတယ်မလား..."

ဟယ်ရီက လီဝမ်ဆန်းအား ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့... ဥက္ကဋ္ဌစုက အမှတ်တရလက်ဆောင် လိုချင်နေမှတော့ ငါတို့ သေချာပေါက် ပေးနိုင်တာပေါ့..."

လီဝမ်ဆန်းက ပြောလိုက်၏။

"စကားပြောရုံနဲ့တော့ မရဘူး..."

"ဒီကျောက်တုံးရဲ့ ဈေးနှုန်းကိုတော့ ငါ မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါ ဒါကို ဝယ်မယ်... ပြီးတော့ ဖြတ်တောက်လို့ ရသမျှက ငါ့ဟာဖြစ်တယ်ဆိုတာ သေချာအောင် အရောင်းအဝယ်စာချုပ်ကို လက်မှတ်ထိုးမယ်..."

စုယွမ်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

စုယွမ် ဘာလုပ်နေသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြဘဲ အားလုံးက နားမလည်နိုင်သော အမူအရာများဖြင့် ကြည့်နေကြလေ၏။

ကျိုးပဲ့နေသော ကျောက်တုံးတစ်တုံးမှ ဘာများ ဖြတ်တောက်နိုင်မည်နည်း။

ဤလူငယ်က ရူးသွပ်သွားပြီး ဤနေရာမှနေ၍ ယွမ်သန်းချီတန်ဖိုးရှိသော ပစ္စည်းတစ်ခုကို ဖြတ်တောက်နိုင်မည်ဟု ထင်နေခြင်းလော။

"အို... ဟားဟား.."

ဟယ်ရီက ပြုံးလိုက်သည်။ သူတို့က စကားစလာခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ သဘောမတူပါက ကောင်းမည်မဟုတ်ချေ။

"ဥက္ကဋ္ဌလီ... ဘယ်လိုထင်လဲ..."

ဟယ်ရီက မေးလိုက်၏။

"ဥက္ကဋ္ဌစုက ဒီလောက်တောင် လေးလေးနက်နက်နဲ့ စေ့စေ့စပ်စပ် လုပ်ချင်နေမှတော့ ငါတို့ သဘာဝကျကျပဲ သူ့ကို ပံ့ပိုးပေးရမှာပေါ့..."

"ဒီကျောက်တုံးကို ဥက္ကဋ္ဌစုဆီ ယွမ်တစ်ယွမ်တည်းနဲ့ ရောင်းသင့်တယ်လို့ ငါ ထင်တယ်..."

ထို့နောက် လီဝမ်ဆန်းက ရှေ့နေနှစ်ဦးကို ခေါ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"စာချုပ်တစ်ခု ရေးဆွဲလိုက်..."

ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ရှေ့နေနှစ်ဦးက သဘောတူညီချက်ကို လျင်မြန်စွာ ရေးဆွဲကာ ပရင့်ထုတ်ပေးလိုက်ကြ၏။

အရာအားလုံး မှန်ကန်ကြောင်း စစ်ဆေးပြီးနောက် စုယွမ်က သူ၏ အမည်ကို လက်မှတ်ရေးထိုးလိုက်သည်။

ဟယ်ရီနှင့် လီဟူတို့ကလည်း လက်မှတ်ရေးထိုးလိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် စုယွမ်က လီဝမ်ဆန်းထံသို့ ယွမ်တစ်ယွမ် လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပြီး ထိုကျောက်တုံးကို မိမိပိုင်အဖြစ် အောင်မြင်စွာ ပြောင်းလဲလိုက်လေ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ တန်ဖိုးမှာ ယွမ်သန်း ၃၀၀ တန်ဖိုးရှိသော ပစ္စည်းဖြစ်သောကြောင့် ဤလူများအနေဖြင့် မက်မောမှုနှင့် နောက်ကွယ်မှ အကြံအစည်များ မရှိရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

ဤသို့ဆိုလျှင် လုံးဝ စိုးရိမ်စရာ ရှိတော့မည် မဟုတ်ချေ။

"ကောင်းပြီ... အခု ဒီကျောက်တုံးက ဥက္ကဋ္ဌစုကို လုံးဝ ပိုင်သွားပြီ... ငါတို့ စကြမလား..."

လီဝမ်ဆန်းက ပြောလိုက်၏။

"သေချာတာပေါ့... ဆရာကြီးဝူရဲ့ ပစ္စည်းကနေ စလိုက်ကြတာပေါ့..."

စုယွမ်က လှည့်ကာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး အနားယူရန်အတွက် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှိတ်ထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျောက်ဖြတ်စက်က စတင်အလုပ်လုပ်လာပြီး ကျောက်ဖြတ်ပညာရှင်က ဆရာကြီးဝူမို ဆွဲသားပေးထားသော ဖြတ်တောက်ရမည့် လိုင်းများအတိုင်း စတင်ဖြတ်တောက်တော့၏။

စုယွမ်မှလွဲ၍ ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းက ဖြတ်တောက်သည့် လုပ်ငန်းစဉ်ကို ကြည့်ရှုနေကြလေသည်။

ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမှာ တွေ့ရခဲပြီး မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဆရာကြီးဝူမို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လုပ်ဆောင်နေခြင်း မဟုတ်လော။

တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းများကို ဖြတ်တောက်ရန် အချိန်များစွာ ယူရပေသည်။ အချိန်တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် ကျောက်ဖြတ်ပညာရှင်သည် ချွေးသံတရွဲရွဲဖြင့် ဖြတ်တောက်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ကို ပြီးမြောက်သွားခဲ့၏။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မူလက သာမန်ရုပ်ထွက်သာရှိသော ကျောက်တုံးသည် တောက်ပသော အစိမ်းရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။

ဤအစိမ်းရောင်က အစိမ်းရောင်ဦးထုပ်တစ်ခုထက်ပင် ပို၍ စိမ်းလန်းနေပေ၏။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဤအရာက တန်ဖိုးကြီးမှန်း သင် သိရှိနိုင်ပေသည်။

၎င်းတွင် မည်သည့် အညစ်အကြေးမျှ မရှိသလို အက်ကွဲကြောင်းများနှင့် ဝါဂွမ်းကဲ့သို့ အစက်အပြောက်များလည်း မရှိဘဲ တစ်သားတည်းဖြစ်နေကာ အလွန်ပင် လှပလှပေသည်။

ဆရာကြီးဝူမိုက ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဓာတ်မီးတစ်လက်ဖြင့် ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ ပစ္စည်းကို သေချာစွာ စစ်ဆေးလိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေ၏။

"ငါတာဝန်ကျေသွားပြီ..."

"မှန်သားအမျိုးအစားဖြစ်ပြီး လုံးဝ တစ်သားတည်းဖြစ်နေတယ်..."

"ဒီကျောက်စိမ်းအရိုင်းတုံးက အနည်းဆုံး ခန့်မှန်းရရင်တောင် ယွမ်သန်း ၅၀ လောက် တန်ဖိုးရှိတယ်..."

ဆရာကြီးဝူမိုက အရေးမပါသော အရာတစ်ခုအကြောင်း ပြောနေသည့်အလား ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် လူတိုင်း အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြ၏။

အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားကြလေသည်။

သူသည် ဆရာကြီးဟု ခေါ်ဆိုခြင်းနှင့် တကယ်ကို ထိုက်တန်ပေ၏။

သူတို့ ထုတ်လုပ်လိုက်သော ပထမဆုံး ကျောက်စိမ်းအရိုင်းတုံးမှာပင် ယွမ်သန်း ၅၀ တန်ဖိုးရှိနေချေပြီ။

ထိုအမြင်အာရုံမှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကောင်းဆုံးဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

ဟယ်ရီက ဤအရာကို ကြိုတင်သိရှိထားသည့်အလား ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေ၏။

"ဆရာကြီးဝူနဲ့ တကယ်ကို ထိုက်တန်ပါတယ်... အရမ်း အံ့သြစရာကောင်းတာပဲ..."

"ဟုတ်တယ်... ဒီနေ့ ငါ တကယ် မျက်စိပွင့်သွားခဲ့ပြီ..."

"ဒါက ဆရာကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်တဲ့ မျက်စိပဲလား..."

"ဆရာကြီးဝူမို တာဝန်ယူထားသရွေ့ ဘယ်သူမှ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ရုပ်ရှင်ထဲက စကားတစ်ခွန်းကိုတောင် ငါ သတိရသွားတယ်... တခြား ဘယ်သူကျန်သေးလဲ ဆိုတာလေ..."

"ဟားဟားဟား..."

လူတိုင်းက ရလဒ်ကို စတင်ချီးကျူးလာကြပြီး ကြီးမားသော ကျေနပ်မှုကို ဖော်ပြနေကြလေသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌစုက တော်တော်လေး တည်ငြိမ်နေတဲ့ပုံပဲနော်..."

"သူ ကြောက်လွန်းလို့ သတိလစ်သွားတာများ ဖြစ်နေမလား..."

နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်လဲ့မှာ စုယွမ်အား လှောင်ပြောင်ရန် အခွင့်အရေးရသွားသဖြင့် သဘာဝကျကျပင် ဤကိစ္စကို အလွတ်ပေးမည် မဟုတ်ချေ။

"ဟားဟားဟား ဥက္ကဋ္ဌစုက အပြင်ပန်းမှာ တည်ငြိမ်နေသယောင် ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တမ်း အတွင်းစိတ်ထဲမှာတော့ အရမ်းကို စိုးရိမ်ပူပန်နေမှာပဲ... ဟားဟားဟား..."

အခြားလူတစ်ဦးက ပြောလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ ကျောက်တုံးကို ထပ်ဖြတ်စရာ မလိုတော့ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ် ဥက္ကဋ္ဌစု... မင်း အရှုံးကိုသာ လက်ခံလိုက်တာ ပိုကောင်းပါတယ်..."

လီဝမ်ဆန်းက မိတ်ဆွေပီသသော အကြံပြုချက်တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။

စုယွမ် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ငြိမ်သက်နေသည်ကို မြင်ချိန်တွင် လီဟူက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး နက်ရှိုင်းသော လက်မှိုင်ချမှုကြီးကို ခံစားလိုက်ရပေ၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ လာခဲ့ရန် မသင့်တော်ချေ။ သူတို့က ထောင်ချောက်ဆင်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

စုယွမ်က မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ယွမ်သန်း ၅၀ တည်းလား..."

"ဒါလေးပဲလား..."

စုယွမ်က ကျောက်စိမ်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ဆရာကြီးဝူမိုမှာ အရည်အချင်း တစ်ခုခုရှိမယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းတော့..."

"ဟောင်ရုံသာဟောင်ပြီး ကိုက်တက်တဲ့ခွေး မဟုတ်ဘူးပဲ..."

စုယွမ်က အထင်သေးစွာ ပြုံးလိုက်၏။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် လူတိုင်းက စုယွမ် ခေါင်းမာနေသည်ဟုသာ ထင်မှတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ကို လုံးဝ တုန်လှုပ်သွားစေမည့် အရာတစ်ခု တစ်နာရီမပြည့်မီ အချိန်အတွင်းတွင် ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု သူတို့ ဘယ်သောအခါမှ မျှော်လင့်မထားခဲ့ကြချေ။