အခန်း ၂၀၇

အခန်း (၂၀၇) ထိပ်တန်းအဆင့် နဂါးကျောက်စိမ်းမျိုး ယွမ်သန်း ၁၅၀

"ဟမ်.."

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောနေတာပဲ..."

"မင်းက ငယ်ရွယ်ပြီး သွေးဆူလွယ်လို့ ငါ မင်းနဲ့ စကားများများ မပြောချင်ပေမဲ့ မင်းရဲ့ ပါးစပ်ကတော့ အရမ်းကို အဆိပ်ပြင်းလွန်းတယ်..."

ဆရာကြီးဝူမိုက ဆက်လက် သည်းမခံနိုင်တော့ချေ။ သူသည် ယခင်က စုယွမ်အပေါ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားခဲ့ရသော်လည်း စုယွမ်က သူ၏ အခွင့်အာဏာကို အကြိမ်ကြိမ် စိန်ခေါ်ခဲ့ရာ မည်သူကမျှ သည်းခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဒီနေ့ ငါ့စကားကို ဒီမှာပဲ ထားခဲ့မယ်... တကယ်လို့ မင်းက ငါ့ကို နိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် မင်းကို ဆရာတစ်ယောက်လို သဘောထားပြီး ဒူးထောက်ကာ ကိုးကြိမ်တိုင်တိုင် ဦးညွှတ်ကန်တော့ဖို့ ငါ ဆန္ဒရှိတယ်..."

ဝူမိုက မှုန်ကုပ်နေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဒီလောကမှာ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်ကနေ အသက်ကြီးတဲ့အထိ ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ မကြောက်ခဲ့ဖူးဘူး..."

"ထားလိုက်ပါတော့... ခင်ဗျားရဲ့ အရည်အချင်းက ငါ့ရဲ့ တပည့်ဖြစ်ဖို့တောင် မလုံလောက်ပါဘူး..."

စုယွမ်က ပြောပြီးနောက် ဝူမိုကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝူမိုသည် သူ၏ လက်သီးများကို ဆုပ်ထားလိုက်ပြီး ကြီးမားလှသော အရှက်ရမှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

ဒီလူငယ်လေးက အရမ်းကို မောက်မာလွန်းလှပေသည်။

သူဖြတ်တောက်ခဲ့သော ကျောက်စိမ်းအပိုင်းမှာ မှန်သားများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ထိုလူငယ်၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ အလွန်တန်ဖိုးမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေချေသည်။

သူကိုယ်တိုင်က ကျောက်စိမ်းလောင်းကစားလောကတွင် အစစ်အမှန် ဆရာကြီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်လူက လှည့်စားခံလိုက်ရသည့် လုံးဝအတွေ့အကြုံမရှိသော လူငယ်တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်၏။ ၎င်းက သူသည် အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့ပြီး အစစ်အမှန် အရည်အချင်း လုံးဝမရှိကြောင်း ပြသရန် လုံလောက်ပေသည်။

သူ့တွင် ပါးစပ်တစ်ပေါက်သာ ရှိသော်လည်း လူများကို အလွယ်တကူ ဒေါသထွက်စေရန် ရန်စနိုင်ပေ၏။

"ငါ့ကျောက်တုံးကို စပြီး ဖြတ်တောက်ပေးပါ..."

စုယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ စကားများတွင် ယုံကြည်မှုများ ပြည့်လျှံနေလေသည်။

အချက်ပြမှုကို ရရှိပြီးနောက် ကျောက်ဖြတ်ပညာရှင်များက သူတို့၏ အလုပ်ကို စတင်လိုက်ကြ၏။

စုယွမ်၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများက သူ၏ ယုံကြည်မှုရှိသော အမူအရာကြောင့် တွေဝေသွားကြသည်။

သူတို့သည် ယခင်က လီဝမ်ဆန်း၏ အကဲဖြတ်မှုများကိုလည်း အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားခဲ့ကြ၏။

ဒီလူငယ်လေးက တကယ်ကို အဆက်အသွယ်တွေ ရှိတာပဲ။

သူက ရှယ်ယာ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်း ဆုံးရှုံးသွားပြီးတဲ့ နောက်မှာတောင် ဒီလောက် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ရှိနေနိုင်သေးတယ်။ ဒီအချက်ကို ထောက်ရှုကြည့်ရင် ရှယ်ယာ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းဆိုတာက သူ့အတွက် ဘာမှမဟုတ်ဘူးပဲ။

ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ငါတို့ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုတဲ့ အကြည့်က တကယ်ကို ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ။

"သူ ဘယ်ကနေများ ဒီလောက် ယုံကြည်မှုတွေ ရလာလဲဆိုတာ ငါ တကယ် မသိတော့ဘူး..."

လူတစ်ဦးက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟမ့်.. စိတ်မပူပါနဲ့... ဒီလူငယ်က အရမ်း မောက်မာလွန်းတယ်... တခြားသူတွေကိုလည်း အထင်သေးလွန်းတယ်... ပြီးတော့ သူက အရမ်းကို ဘဝင်မြင့်လွန်းတယ်... သူက ဟန်ဆောင်နေရုံပါပဲ... နောက်ဆက်တွဲ ရလဒ်တွေက ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ သူ မကြာခင် သိလာလိမ့်မယ်..."

အခြားလူတစ်ဦးက ပြောလိုက်၏။

ကျန်သူများကလည်း သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

"အပေါက်တစ်ခု ပွင့်သွားပြီ..."

"ဒါပေမဲ့..."

ဖြတ်တောက်ပြီးသည့်အရာကို ကြည့်ရင်း ကျောက်ဖြတ်ပညာရှင်က ပြောလိုက်၏။

"အို..."

ဝူမိုက ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် မောက်မာသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌစု... မင်းရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ ကျောက်တုံးမှာ ဘာအံ့သြစရာမှ ဖြစ်မလာပါဘူး..."

"ဒါက သာမန်ကျောက်တုံးလေး တစ်တုံးပါပဲ... အထဲမှာ ကျောက်စိမ်း လုံးဝမရှိဘူး..."

"ကျောက်တုံးထဲမှာ ကျောက်စိမ်း လုံးဝမရှိဘူး..."

"ငါ့အကြံပေးစကားကို မင်း နားမထောင်ခဲ့ဘူးလေ..."

"လူတွေက သူတို့ရဲ့ မောက်မာမှုအတွက် တန်ဖိုးတစ်ခု ပေးဆပ်ရမှာပဲ..."

ဝူမိုက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းရင်း မောက်မာစွာ ပြောလိုက်၏။

"ဥက္ကဋ္ဌစုမှာ သူရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အကြောင်းပြချက်တွေ ရှိမှာပေါ့ ဟုတ်တယ်မလား... ဒါမှမဟုတ်ရင် အသက်သုံးနှစ်အရွယ် ကလေးတောင် မရွေးမယ့် အမှိုက်တစ်ခုကို သူ ဘာလို့ ရွေးရမှာလဲ..."

"ဟားဟားဟား ဥက္ကဋ္ဌစု... အခုတော့ လက်လျှော့လိုက်ပြီလား..."

"ဥက္ကဋ္ဌစု... မင်းရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရတာ မကျေနပ်သေးတဲ့ပုံပဲနော်... ဆရာကြီးဝူမိုထက် သာလွန်တဲ့ ကျောက်စိမ်းတွေ ဒီထဲမှာ ရှိနေတယ်လို့ မင်း အခိုင်အမာ ယုံကြည်နေတုန်းပဲလား..."

"ဟားဟားဟား ဆရာကြီး... မရပ်လိုက်ပါနဲ့... ဥက္ကဋ္ဌစုက ဆက်ပြီး ဖြတ်တောက်ချင်နေတုန်းပဲ ထင်တယ်..."

လူတိုင်းက မောက်မာစွာ ပြုံးလိုက်ကြပြီး သူ့အား စတင်လှောင်ပြောင်လာကြလေ၏။

အားလုံး၏ အကြည့်များက စုယွမ်ထံသို့ ရောက်ရှိနေပြီး အခန်းထဲရှိ လှောင်ပြောင်သော လေထုမှာ ရထားပေါ်ရှိ ချဉ်ပေါင်ဟင်းနှင့် အမဲသားခေါက်ဆွဲနံ့ကဲ့သို့ အလွန်ပင် ပြင်းထန်နေပေသည်။

စုယွမ်က ဤအရာကို မျှော်လင့်ထားသည့်အလား မည်သည့် အံ့အားသင့်မှုကိုမျှ မပြသခဲ့ချေ။

"သူပြောတာ မှန်တယ်..."

"ဆရာကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ဆက်ဖြတ်ပေးပါ... တစ်ခုခု ထွက်လာတဲ့အထိ ဆက်ဖြတ်ပေးပါ..."

စုယွမ်က ပြောလိုက်၏။

လူတိုင်း၏ အမြင်တွင် စုယွမ်၏ အပြုအမူမှာ နောက်ပြောင်မှုကို လက်မခံနိုင်သူတစ်ဦး၏ အပြုအမူပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယနေ့တွင် အချိန်များစွာ ရှိနေသေးသည် မဟုတ်လော။

"ဆက်ဖြတ်လိုက်ပါ..."

"ဥက္ကဋ္ဌစု လိုချင်တဲ့ အဖြေရတဲ့အထိ ငါတို့ ဆက်လုပ်ကြတာပေါ့..."

လီဝမ်ဆန်းက ကြေညာလိုက်သည်။

"ဥက္ကဋ္ဌစု... ဒါက မင်းအကြိုက်ပဲလား..."

ကောက်ကျစ်သော မြေခွေးအိုကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လီဝမ်ဆန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

"ဥက္ကဋ္ဌလီက ဒီမှာ ရှိနေတုန်းပဲလေ..."

စုယွမ်က ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျောက်ဖြတ်ပညာရှင်က စတင်ဖြတ်တောက်တော့၏။

လူတွေက ဒီထဲမှာ ကျောက်စိမ်း ရှိမရှိ ဆိုတာကို ဂရုမစိုက်ကြတော့ပေ။ တကယ်လို့ တစ်ခုခု ထွက်လာခဲ့ရင်တောင် ဘာမှ ကွာခြားသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်း၏ တန်ဖိုးမှာ ဆရာကြီးဝူမို ဖွင့်လှစ်လိုက်သော ယွမ်သန်း ၅၀ တန် ကျောက်စိမ်းထက် ကျော်လွန်နိုင်မည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ညွှန်ကြားချက်များအတိုင်း ကျောက်ဖြတ်ပညာရှင်သည် ဦးစွာ ကြီးမားသော အက်ကွဲကြောင်းတစ်လျှောက် ကျောက်တုံးတစ်ခုလုံးကို နှစ်ပိုင်းခွဲလိုက်ပြီးနောက် အပိုင်းတစ်ပိုင်းကို စတင်ဖြတ်တောက်လိုက်၏။

ဆယ်မိနစ်တိတိ ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီး အချို့လူများက စိတ်မရှည်တော့ဘဲ တိုက်တွန်းလာကြသည်။

"ဟိုက်ဒရောလစ်စက်နဲ့ပဲ တိုက်ရိုက် ကြိတ်ခွဲလိုက်ပါလား... မဟုတ်လဲ ကျောက်တုံးအကျိုးအပဲ့တွေပဲ ရမှာပါ... ကောင်းတဲ့အရာ တစ်ခုခု တွေ့ရမယ်လို့ မျှော်လင့်နေတာက အချိန်ဖြုန်းနေတာပဲ..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် အမျိုးသားက အိမ်သာသို့သွားရန် လှည့်ထွက်သွား၏။ တံခါးကို ဖွင့်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် အသံတစ်သံက သူ၏ အာရုံကို ရုတ်တရက် ဖမ်းစားသွားလေသည်။

"ထွက်... ထွက်လာပြီ..."

ကျောက်ဖြတ်ပညာရှင်၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် တုန်ယင်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မယုံနိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေပေ၏။

"နောက်ဆုံးတော့ ဖြတ်တောက်နိုင်ခဲ့ပြီပေါ့... ဘယ်လို အမှိုက်မျိုးလဲ ဆိုတာ ငါ့ကို ကြည့်ခွင့်ပေးပါဦး..."

အိမ်သာသွားရန် လိုအပ်နေသူသည် အလျင်အမြန် လျှောက်သွားကာ ဖြတ်တောက်ပြီးသော ပစ္စည်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် သွားရောက်လိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား ဒါပဲလား..."

သူက အမှိုက်စကားအချို့ကို ပြောဆိုရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် သူ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားပြီး ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေ၏။ ယခင်က လှောင်ပြောင်လိုသော အပြုံးမှာ အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာ အပြုံးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဖြတ်တောက်လိုက်သော ပစ္စည်းသည် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အလွန်ပင် အဆင့်မြင့်သည့်ပုံပေါက်နေကြောင်း သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်၏။

သူက ဝူမို ဖြတ်တောက်ခဲ့သော မှန်သားအမျိုးအစား ကျောက်စိမ်းကို အလျင်အမြန် ထပ်ကြည့်လိုက်ပြီး အပိုင်းနှစ်ပိုင်းကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်သည်။ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ဤအပိုင်းက ပို၍ပင် ကြည်လင်နေကြောင်း သူမ တွေ့ရှိလိုက်ရခြင်းပင်။

အမျိုးသားသည် ချက်ချင်း အသက်ရှူမှားသွားပြီး မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခုက သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာလေ၏။ သူက မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား... ခင်ဗျားတို့ လာကြည့်ကြပါဦး... ဒါက ဘယ်လိုအဆင့်ရှိတဲ့ ပစ္စည်းလဲ... ငါ သိပ်နားမလည်လို့..."

အမျိုးသားက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။

"ဟင်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် လီဝမ်ဆန်းနှင့် ဝူမိုတို့ အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး နှစ်ဦးစလုံး အံ့အားသင့်နေသော အမူအရာများ ရှိနေကြသည်။

ဒီအထဲကနေ ဘာတွေများ ဖြတ်တောက်နိုင်မှာမို့လို့လဲ။

ထိုသူနှစ်ဦးသည် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်သူများကလည်း အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ကာ ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့ကြ၏။

လီဝမ်ဆန်းသည် ပစ္စည်းအနီးသို့ ချဉ်းကပ်ကာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် အသက်ရှူမှားသွားလေတော့သည်။

ဒါက...

သူ၏ မျက်ခုံးများမှာ အံ့သြလွန်းသဖြင့် မျက်ခုံးရိုးပေါ်မှ ထွက်ကျလာမတတ် ဖြစ်နေပေ၏။

သူသည် ကျောက်စိမ်းနှင့် ပတ်သက်၍ နက်ရှိုင်းသော အသိပညာ မရှိသော်လည်း သူ၏ မိသားစု စုဆောင်းမှုတွင် ကျောက်စိမ်းအချို့ ရှိနေသည် မဟုတ်လော။

ဤပစ္စည်းသည် ဆရာကြီးဝူမို ဖြတ်တောက်ခဲ့သော မှန်သားအမျိုးအစား ကျောက်စိမ်းထက်ပင် ပိုမိုလှပနေပုံပေါ်ပေသည်။

ဆရာကြီးဝူမိုသည် ဖြတ်တောက်ထားသော ပစ္စည်းကို မြင်ချိန်တွင် သူ၏ ခြေလှမ်းများ အလိုအလျောက် နောက်ဆုတ်သွားမိပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

"ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

ဝူမိုက ပစ္စည်းကို ကြည့်ကာ လက်ဖြင့် ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်ပြီး ချမ်းစိမ့်စိမ့် ခံစားချက်တစ်ခုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားလေ၏။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်နေပြီး နှလုံးသားမှာ ဆူနာမီလှိုင်းလုံးကြီးကဲ့သို့ လှုပ်ခတ်နေပေသည်။

"ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

ဝူမိုက မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ လုံးဝ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေကာ သူ၏ ဝိညာဉ်သည် ချက်ချင်းပင် ဆွဲနုတ်ခံလိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်နေပေ၏။

ဆရာကြီးဝူမို၏ မျက်နှာအမူအရာနှင့် လုပ်ရပ်များကို မြင်ချိန်တွင် လူတိုင်း စိုးရိမ်ပူပန်သွားကြလေသည်။

"ဆရာကြီး... ခင်ဗျား ငါ့ကို ရူးအောင်လုပ်နေတာပဲ... ဒါက ဘယ်အဆင့်လဲ... ဘယ်လောက်တန်လဲ... ငါ့ကို ပြောပြပါ..."

လူတစ်ဦးက ခြေဆောင့်လုနီးပါး စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်၏။

"ဒါ... ဒါက..."

"ဒါက... ထိပ်တန်းအဆင့် နဂါးကျောက်စိမ်းမျိုး တစ်ပိုင်းပဲ..."

"သူ့ရဲ့ ရှားပါးမှုက... နတ်နဂါးတစ်ကောင်ကို ရှာတွေ့သလိုမျိုးပဲ... လုပ်ငန်းခွင်ထဲမှာတော့ နတ်နဂါးမျိုးစိတ်လို့လည်း လူသိများတယ်..."

"ဒီပစ္စည်းရဲ့ အရွယ်အစားနဲ့ အရည်အသွေးကို ကြည့်ရရင်..."

"အနည်းဆုံး ခန့်မှန်းဈေးက... ယွမ်သန်း ၁၅၀ လောက်ရှိမယ်..."

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တပြိုင်နက် အခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားလေတော့၏။